ΔΕΝ «ΠΕΦΤΟΥΝ» ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΟΙ ΤΙΜΕΣ ΤΩΝ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ, ΕΝΩ ΚΑΤΡΑΚΥΛΟΥΝ ΤΑ ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΩΝ!

Η αλματώδης -και σε μεγάλο βαθμό αυθαίρετη- μετάβαση από το χάρτινο στο πλαστικό και ηλεκτρονικό χρήμα προκαλεί ήδη τεράστιες ενστάσεις στον δυτικό κόσμο.

Ειδικοί αλλά και απλός κόσμος αντιμετωπίζουν με μεγάλο σκεπτικισμό τον εξοβελισμό του ρευστού από τις καθημερινές συναλλαγές υπό την πίεση των κυβερνήσεων και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και τη διαρκή προώθηση και επιβολή καρτών, διαδικτύου και κινητών τηλεφώνων στα συστήματα πληρωμών.

Οι ανησυχίες εστιάζονται κυρίως στην ασφάλεια των σύγχρονων συστημάτων πληρωμών -που ακόμη αποτελεί ζητούμενο-, στους τεράστιους κινδύνους που αυτά συνεπάγονται για την προσβολή της ιδιωτικότητας του ατόμου και την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σε τελική ανάλυση για τη σκοπιμότητά τους.

Στον κλασικό ισχυρισμό των κρατούντων ότι οι μόνοι άνθρωποι που χρειάζονται το ρευστό σήμερα είναι όσοι έχουν να κρύψουν κάτι (φοροφυγάδες, εγκληματίες, απατεώνες κ.λπ.), οι σκεπτικιστές αντιτείνουν ότι:

α. Οσοι άνθρωποι επιμένουν να χρησιμοποιούν χαρτονομίσματα και κέρματα στις συναλλαγές τους δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι το κάνουν προκειμένου να φοροδιαφύγουν ή να αποκρύψουν χρήμα που προέρχεται από παράνομες δραστηριότητες.

β. Η επέκταση της χρήσης των ηλεκτρονικών μεθόδων πληρωμών δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην την ανίχνευση και πάταξη του χρήματος που προέρχεται από εγκληματική δραστηριότητα. Η ιστορία της ιστοσελίδας Silk Road που πουλούσε ναρκωτικά μέσω του διαδικτύου και πληρωνόταν με το γνωστό ηλεκτρονικό χρήμα Bitcoin είναι άλλωστε ακόμη νωπή.

γ. Η επέκταση της χρήσης των ηλεκτρονικών πληρωμών και του πλαστικού χρήματος δεν σημαίνει αυτομάτως και βελτίωση της είσπραξης των φόρων που δεν αποδίδονται στο Δημόσιο.

Ενα μεγάλο μέρος -το μεγαλύτερο ίσως- της σύγχρονης φοροδιαφυγής (και φοροαποφυγής) οφείλεται ως γνωστόν στις περιβόητες «τριγωνικές» συναλλαγές, με τις οποίες πολυεθνικές και πλούσιοι ιδιώτες καταφέρνουν να απαλλάσσουν νόμιμα τα κέρδη τους από τη φορολόγηση σε μια χώρα και να τα μεταφέρουν σε φορολογικούς παραδείσους της υφηλίου.

Περίπου δύο χρόνια από την αποκάλυψη του σκανδάλου Luxleaks (με τις χαριστικές φορολογικές συμφωνίες των αρχών του Λουξεμβούργου προς τις μεγάλες πολυεθνικές του πλανήτη), περίπου έναν χρόνο από τις αποκαλύψεις των Panama Papers (για τον τρόπο που οι μεγιστάνες απ’ όλη την υφήλιο μεταφέρουν με τη βοήθεια των τραπεζών σε εξωτικούς προορισμούς τα αφορολόγητα -παράνομα ή νόμιμα- αποκτηθέντα πλούτη τους), οι κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί όχι απλά αδυνατούν, αλλά επί της ουσίας μποϊκοτάρουν την προσπάθεια υιοθέτησης ενός παγκόσμιου κανονιστικού πλαισίου για την αντιμετώπιση αυτής της μάστιγας.

Ακόμη και το αυτονόητο, η υποχρεωτική δηλαδή αποκάλυψη της ταυτότητας των ιδιοκτητών των υπεράκτιων εταιρειών ή καταπιστευμάτων, δεν γίνεται αποδεκτό από κυβερνήσεις που θεωρούνται «μπροστάρηδες» στον αγώνα για το κλείσιμο των φορολογικών παραδείσων του πλανήτη.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο υποκρισίας, ο ισχυρισμός ότι η καθιέρωση του πλαστικού και του ηλεκτρονικού χρήματος θα περιορίσει τη φοροδιαφυγή και τη φοροαποφυγή -και κατ’ επέκταση θα οδηγήσει σε αύξηση των δημόσιων εσόδων και σε αναδιανομή του πλούτου επί το δικαιότερον στην κοινωνία- φαντάζει γελοίος.

«Υπάρχει έλλειψη εμπιστοσύνης στην κοινωνία λόγω της αυξανόμενης ανισότητας στη διανομή του πλούτου. Υπάρχουν ελάχιστες ενδείξεις ότι αυτή η ανισότητα μπορεί να αναστραφεί σύντομα. Αντίθετα, υπάρχουν ενδείξεις ότι σε αρκετές χώρες αυτή η ανισότητα προσεγγίζει ιστορικά επικίνδυνα επίπεδα. Κατά συνέπεια, ελάχιστες πιθανότητες υπάρχουν η αναγκαία εμπιστοσύνη και η συνακόλουθη αποδοχή, το αγκάλιασμα των νέων τύπων μεταβίβασης οικονομικών και ατομικών πληροφοριών (που επιβάλλει η χρήση του ηλεκτρονικού χρήματος), να είναι υψηλότερες στο μέλλον απ’ ό,τι σήμερα», τόνιζε ενδεικτικά από το 2012 σε σχετική έρευνα του Pew Institute o πρώην επικεφαλής σύμβουλος του αμερικανικού Γραφείου Προστασίας του Περιβάλλοντος, Ντόναλντ Μπαρνς.

«Νομίζω ότι η μετάβαση προς μια κοινωνία χωρίς ρευστό είναι επικίνδυνη. Εχουμε δει τι συμβαίνει όταν μια μειονότητα ανθρώπων αναλαμβάνει τον έλεγχο των χρημάτων των άλλων ανθρώπων... Φούσκα ακινήτων, κραχ, χειραγώγηση, σκάνδαλα...» σημείωνε από την πλευρά του ένας άλλος (ανώνυμος) συμμετέχων στην έρευνα του Pew, εστιάζοντας στον συγκεντρωτισμό των προωθούμενων μοντέρνων συστημάτων πληρωμών και υπονοώντας τράπεζες και χρηματοπιστωτικό σύστημα - τους μεγάλους κερδισμένους από τη μετάβαση σε αυτά.

Για τις τράπεζες, η εγκατάλειψη του χάρτινου χρήματος σημαίνει άλλωστε δραστική μείωση του κόστους φύλαξης και ασφάλισης των υποκαταστημάτων τους, λιγότερες δαπάνες για προσωπικό, ενώ η επέκταση της χρήσης καρτών και ηλεκτρονικών πληρωμών αυξημένες προμήθειες και ακόμη μεγαλύτερα κέρδη.

Μία από τις μεγαλύτερες ενστάσεις που εκφράζονται αφορά τον κίνδυνο δημιουργίας ενός οργουελιανού περιβάλλοντος στον οικονομικό βίο των ανθρώπων όπου ένας «Μεγάλος Αδελφός» θα γνωρίζει τα πάντα γι’ αυτούς.

Αρκετοί από τους υποστηρικτές της μετάβασης τονίζουν με ενθουσιασμό ότι στις μελλοντικές χωρίς ρευστό κοινωνίες τα βιομετρικά δεδομένα των ανθρώπων θα είναι αρκετά για την ασφαλή εκτέλεση οποιασδήποτε συναλλαγής.

Το άγγιγμα της πόρτας του ψυγείου ενός περιπτέρου για να πάρουμε μια πορτοκαλάδα θα είναι αρκετό για να πληρωθεί η συναλλαγή, λένε.

Η αναγνώριση του δακτυλικού αποτυπώματός μας και η ταυτοποίησή μας μέσω αυτού θα παραπέμπει άμεσα στον τραπεζικό μας λογαριασμό, ο οποίος και θα πιστώνεται με το κόστος της πορτοκαλάδας.

Είναι όμως μια τέτοια εξέλιξη πρόοδος ή εφιάλτης, όταν μέσω αυτής ο οποιοσδήποτε «Μεγάλος Αδελφός» θα μπορεί ανά πάσα στιγμή να γνωρίζει τι τρώμε, τι πίνουμε, τι μουσική ακούμε, από ποια ιστοσελίδα αγοράζουμε, ποια θεατρική παράσταση είδαμε, ποια ταινία, ποιο βιβλίο, ποια εφημερίδα, ποιο πολιτικό κόμμα προτιμούμε;

Το «φακέλωμα» αυτό θα μπορούσε να αξιοποιηθεί δυνητικά, για οικονομικούς, πολιτικούς ή άλλους λόγους, από όσους έχουν πρόσβαση σε ένα κεντρικό σύστημα καταγραφής των συναλλαγών και στο βάθος να οδηγήσει σε χειραγώγηση των «ζωών των άλλων».

Η εκτόξευση του χάκινγκ και της απάτης στο διαδίκτυο συνηγορεί άλλωστε προς αυτήν την κατεύθυνση, δείχνοντας ότι οι ηλεκτρονικές πληρωμές δεν αποτελούν ακόμη απόλυτα ασφαλή τρόπο πληρωμών.

Ολες αυτές οι ενστάσεις δημιουργούν εύλογα δεύτερες, «ανάποδες» σκέψεις για τον πραγματικό σκοπό της εγκατάλειψης του ρευστού και της μετάβασης στο ηλεκτρονικό χρήμα.

Κάποιοι οικονομολόγοι υποψιάζονται ότι ο μεγαλύτερος έλεγχος που επιβάλλει το νέο, πιο συγκεντρωτικό σύστημα πληρωμών (μέσω κινητών και διαδικτύου) έχει ως βασικό στόχο την περαιτέρω αφαίμαξη των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων της κοινωνίας.

Ο πλήρης έλεγχος των περιουσιακών τους στοιχείων είναι χρήσιμος για τη μείωση του τεράστιου δημόσιου χρέους των χωρών της Δύσης σε μια περίοδο παρατεταμένης οικονομικής στασιμότητας, σημειώνουν.

Αντίθετα, η ανώτερη τάξη (το γνωστό 1%) συνεχίζει να απολαμβάνει ασυλία μέσω Ελβετίας και άλλων φορολογικών παραδείσων του πλανήτη.

πηγη: efsyn.gr

Με ταχύτατους ρυθμούς λιώνουν οι παγετώνες της Ανταρκτικής, ενώ οι επιστήμονες προσπαθούν να καταγράψουν τις συνέπειες του φαινομένου.

Για μια ακόμα φορά η ΠΕΝΕΝ επανέρχεται για να επισημάνει τα προβλήματα της Πορθμειακής γραμμής Κυλλήνης – Κεφαλονιάς – Ζακύνθου – Πόρου όπου μετά από σωρεία καταγγελιών μας αυτά παραμένουν άλυτα θέτοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας.

Κλιμάκιο της ΠΕΝΕΝ πραγματοποίησε έλεγχο διαπιστώνοντας σωρεία προβλημάτων. Επιβαρυμένα ωράρια που ξεπερνούν καθημερινά τις 16 ώρες ημερησίως παραβιάζοντας την διεθνή σύμβαση εργασίας 180 όσον αφορά τις ώρες εργασίας και ανάπαυσης, με άμεσες επιπτώσεις στα επίπεδα ασφαλείας των πλοίων, των επιβατών και του ίδιου του πληρώματος. Διαπιστώθηκε επίσης η μη χορήγηση της ωριαίας διακοπής μεταξύ 3^ης και 6^ης ώρας και η μη χορήγηση των προβλεπομένων από την ΣΣΕ Πορθμείων ρεπό μηνιαίως.

Η ΠΕΝΕΝ απαιτεί από το Υπουργείο Ναυτιλίας και τις υπηρεσίες του την αυστηρή τήρηση και εφαρμογή της κείμενη νομοθεσίας σε όλους του τομείς (ΣΣΕ – Πορθμείων – Δ.Σ 180) και να πάψουν επιτέλους να παραβιάζονται τα δικαιώματα των Ναυτεργατών όπως αυτά πηγάζουν από την εσωτερική και διεθνή νομοθεσία.

Για την ΠΕΝΕΝ

Ο Πρόεδρος                                                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντώνης                                           Κροκίδης Νικόλαος

Υ.Γ.: Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ κλήθηκε να καταθέσει στην εισαγγελία Πρωτοδικών Πειραιά για προγενέστερες καταγγελίες μας που αφορούσαν τις υπερβάσεις ωραρίων και άλλα σχετικά με την εν λόγω Πορθμειακή γραμμή θέματα

Το ανωτέρω έγγραφο στάλθηκε στους:

            - Υπουργό Ναυτιλίας κ. Παναγιώτη Κουρουμπλή

           - Γεν. Γραμματέα Υπουργείου Ναυτιλίαςκ. Γιάννη Θεοτοκά

           - Αρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Σταμάτη Ράπτη

           - Α΄ Υπαρχηγό Λιμενικού Σώματος κ. Θεόδωρο Κλιάρη

           - Υπουργείο Ναυτιλίας/Διευθυντή Ναυτικής Εργασίας κ. Νικόλαο Ισαάκογλου

           - Λιμεναρχεία Κυλλήνης – Κεφαλονιάς – Ζακύνθου – Πόρου

Κοινοποίηση: ΠΝΟ – Ναυτεργατικά Σωματεία

Υ.Γ: Η ΠΕΝΕΝ έχει επανειλημμένα καταγγείλει τα προβλήματα αλλά και την απαράδεκτη ανοχή που επιδεικνύουν οι αρμόδιες λιμενικές αρχές στην συστηματική και επαναλαμβανόμενη καταστρατήγηση της ΣΣΕ και της ναυτικής νομοθεσίας.

Επειδή η κατάσταση αυτή διαιωνίζεται, η ΠΕΝΕΝ θα προβεί άμεσα και σε μια σειρά άλλες ενέργειες και δράσεις με σκοπό να τερματιστεί το καθεστώς της ανομίας και της εφοπλιστικής ασυδοσίας.

Και πτωχευμένοι και χρεωμένοι - Ο Κώστας Τσιτούνας γράφει για το απίστευτο success story της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝ.ΕΛ. - Μετέφεραν τα τοξικά απόβλητα των τραπεζών στις πλάτες του λαού. 

Ουδέποτε επιβραδύνθηκε η άνοδος της θερμοκρασίας των ωκεανών κατά την τελευταία 15ετία (όπως είχαν υποστηρίξει ορισμένοι), αντίθετα συνεχίζεται χωρίς διακοπή εδώ και 65 χρόνια.

Αυτό επιβεβαιώνει μια νέα επιστημονική έρευνα, που έρχεται να ξεκαθαρίσει τις όποιες αμφιβολίες είχαν δημιουργηθεί πάνω σε αυτό το ζήτημα, δείχνοντας ότι δεν έχουν βάση οι ισχυρισμοί πως η υπερθέρμανση των υδάτων έχει κάνει «διάλειμμα» στον τρέχοντα αιώνα.

Μια μελέτη ερευνητών της Εθνικής Υπηρεσίας Ωκεανών και Ατμόσφαιρας (ΝΟΑΑ) των ΗΠΑ, που είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό "Science" το 2015, είχε καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα, αλλά είχε δεχθεί επικρίσεις για την αξιοπιστία της από ορισμένους επιστήμονες. Η νέα ανεξάρτητη έρευνα επιβεβαιώνει ότι η αδιάλειπτη άνοδος της θερμοκρασίας των θαλασσών είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια-Μπέρκλεϊ και του ερευνητικού Ινστιτούτου Berkeley Earth που μελετά την κλιματική αλλαγή, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό «Science Advances».

Το βασικό πρόβλημα έγκειται στο ότι οι πιο σύγχρονοι θαλάσσιοι αισθητήρες μέτρησης της θερμοκρασίας τείνουν να υποεκτιμούν συστηματικά τη θερμοκρασία των ωκεανών, σε σχέση με την παλαιότερη μέθοδο μέτρησης από πλοία, όταν το νερό περνούσε μέσω της μηχανής του πλοίου και ήταν πιο ζεστό τη στιγμή της μέτρησης.

Σύμφωνα με τις νέες εκτιμήσεις, που βασίζονται σε στοιχεία θαλάσσιων αισθητήρων, θαλάσσιων ρομπότ και δορυφόρων, κατά μέσο όρο οι ωκεανοί αυξάνουν τη θερμοκρασία τους κατά 0,12 βαθμούς Κελσίου ανά δεκαετία μετά το 2000 και όχι κατά 0,07 βαθμούς που είχαν εκτιμήσει ορισμένοι άλλοι επιστήμονες (ακόμη και της Διεθνούς Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή), κάτι που είχε δώσει λαβή στους σκεπτικιστές να ισχυρισθούν ότι η κλιματική αλλαγή είναι απάτη.

Η νέα αυξημένη εκτίμηση -που είχε αρχικά γίνει από τη ΝΟΑΑ το 2016 και επιβεβαιώθηκε τώρα- συμβαδίζει με το ρυθμό αύξησης της θερμοκρασίας ανά δεκαετία, που είχε παρατηρηθεί μεταξύ 1950-2000. Συνεπώς καταρρίπτεται ο μύθος περί πρόσφατης επιβράδυνσης της κλιματικής αλλαγής στους ωκεανούς.

«Τα ευρήματά μας δείχνουν ότι η ΝΟΑΑ είχε δίκιο και ότι οι επιστήμονές της δεν "μαγείρεψαν" τα στοιχεία», δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής Ζέκε Χαουζφάδερ του Μπέρκλεϊ.

Τι γεύση έχει η μοναξιά, η πίκρα και η αρμύρα; Το κατάλαβα όταν πρωτοάκουσα τον μελοποιημένο Καββαδία.

Ν. Καββαδίας: «…το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη»

ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ 

Ένα σημαντικό ποίημα του Νίκου Καββαδία, ο οποίος γεννήθηκε, σαν σήμερα, 11 Ιανουαρίου του 1910. Ένα ποιήμα που  δεν συμπεριλαμβάνεται στις ποιητικές του συλλογές. Δημοσιεύθηκε πρώτη φορα στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα» (τ.14 – Αύγουστος του 1945).

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

                                             Στη Μέλπω Αξιώτη

Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
Θάλασσα τρώει το βράχο απ” όλες τις μεριές.
Μάτια λοξά και τ” αγαπάς: Κόκκινη Κίνα.

Γιομάτα παν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντιπερισπασμό- Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου: Αβησσυνία.

Σε κρεμεζί, Νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barrio Chino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα-Ισπανία και Πασσιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολιούνται οι Γερμανοί.
Τ” άρματα ζώνεσαι μ” αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
Οι κρεμασμένοι στα δεντρά , μπαίγνιο του ανέμου.

Κι απέ Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της Γης το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι,
Λικνίζει κάτου από το Δρυ και την Ιτιά
το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Άρη

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ

***

Υπενθυμίζουμε το μικρό αφιέρωμα στη «Βάρδια» του Νίκου Καββαδία, που είχαμε δημοσιεύσει, με αφορμή τα 40 χρόνια από το θάνατο του.

πηγη: imerodromos.gr

Το Κυπριακό πρόβλημα μπαίνει σε νέα φάση ενόψει της διάσκεψης της Γενεύης. Καθώς εξελίσσεται η –έτσι κι αλλιώς- σημαντική αυτή διάσκεψη είναι σκόπιμο να γνωρίζει ο αναγνώστης τις απόψεις και τις θέσεις των Κυπριακών κομμάτων. Ο Εργατικός Αγώνας αναδημοσιεύει τρία άρθρα που δημοσιεύτηκαν στην «Καθημερινή». Τα υπογράφουν ο Αβέρωφ Νεοφύτου, πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού (ΔΗΣΥ), ο Άντρος Κυπριανού, γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ) και ο Νικόλας Παπαδόπουλος, πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος (ΔΗΚΟ). Τα αναδημοσιεύουμε χωρίς δικά μας σχόλια:

 Ενώπιοι ενωπίοις με την Τουρκία

του Αβέρωφ Νεοφύτου.

Παραμονές της διάσκεψης για την Κύπρο στη Γενεύη, καλό είναι να ανασκοπήσουμε τις πραγματικές επιδιώξεις του κυπριακού Ελληνισμού και του Ελληνισμού ευρύτερα. Διότι, εάν αυτό στο οποίο στοχεύουμε είναι η διατήρηση της σημερινής κατάστασης πραγμάτων, τότε, όντως, οι εξελίξεις δεν μπορούν να είναι παρά αποκλειστικά ανησυχητικές. Αυτό για όσους τρομοκρατεί κάθε προοπτική προόδου και εφησυχάζει κάθε παγίωση της στασιμότητας, προσδίδοντάς της μάλιστα χαρακτηριστικά εθνικής επιτυχίας.

Είναι όμως η διατήρηση του στάτους κβο μια εφικτή επιδίωξη; Κατηγορηματικά όχι, κατά τη γνώμη μου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ουτοπία. Η σημερινή προσωρινότητα δεν μπορεί να αντέξει στον χρόνο. Εάν, από την άλλη, ο στόχος μας είναι να αποκτήσει για πρώτη φορά η Κύπρος ουσιαστική ανεξαρτησία, απαλλαγμένη από εγγυητές - προστάτες, και ο Ελληνισμός γενικότερα να επιδιώξει την αξιοποίηση των νέων ευκαιριών που έχει μπροστά του, τότε η Γενεύη, μαζί με τους κινδύνους που προφανώς εμπεριέχει, προσφέρει και ελπίδες.

Η λύση του Κυπριακού προϋποθέτει κάποια βασικά συστατικά, απαραίτητα για να γίνει αποδεκτή και –κυρίως– για να αντέξει στον χρόνο. Στοιχεία που έλειπαν από το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας και από σχέδια που παρουσιάστηκαν στο παρελθόν, όπως το ευρωπαϊκό κεκτημένο, η πλήρης εφαρμογή των ελευθεριών, οι μηχανισμοί επίλυσης αδιεξόδων, η προοπτική ενός κράτους χωρίς την επικυριαρχία εγγυητών και ξένων στρατών.

Αυτό που μας λείπει πραγματικά είναι η γνώση των πραγματικών προθέσεων της Τουρκίας, που έμαθε να κρύβεται πίσω από την τουρκοκυπριακή κοινότητα διατηρώντας τα χαρτιά της, εν πολλοίς, κλειστά. Στη Γενεύη, θα είναι η πρώτη φορά που Τουρκία και Κύπρος θα καθίσουν στο ίδιο τραπέζι από το 1974. Εκεί, η Τουρκία θα πρέπει επιτέλους να τοποθετηθεί πάνω στην ουσία του Κυπριακού.

Τα όσα συμβαίνουν στην Τουρκία τον τελευταίο καιρό προβληματίζουν. Οι τρομοκρατικές επιθέσεις, οι πολιτικές δολοφονίες, αλλά και οι διώξεις πολιτικών αντιπάλων, η Συρία και οι Κούρδοι, η προσπάθεια για αλλαγή του Συντάγματος με τη συνεργασία της Ακροδεξιάς, η ύφεση στην τουρκική οικονομία, η ενεργειακή πρόκληση, αλλά και οι έντονα μεταβαλλόμενες σχέσεις της με τη Δύση, την Ευρώπη και τη Ρωσία, δημιουργούν ένα έντονα πιεστικό πλέγμα, που αφήνει στον Τούρκο πρόεδρο ουσιαστικά δύο επιλογές: είτε θα περιχαρακωθεί και θα προστρέξει στην προσφιλή τουρκική τακτική της εξαγωγής των εσωτερικών προβλημάτων προς τα έξω, που πάντα έχει στόχο και τον Ελληνισμό, είτε θα αναθεωρήσει συθέμελα μια στρατηγική που μόνο ζημιές και απομόνωση έφερε στη χώρα του και στις επιδιώξεις της.
Κύπρος και Ελλάδα οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για το πρώτο και να ελπίζουμε για το δεύτερο ενδεχόμενο. Διότι –επί της ουσίας– στο δεύτερο ενδεχόμενο δεν θα υπάρχουν ηττημένοι αλλά μόνο νικητές.

Το όραμά μας δεν είναι η μισή, αλλά η ενωμένη Κύπρος. Η Κύπρος που θα αποτελεί πυλώνα σταθερότητας στην περιοχή και παράγοντα ενδυνάμωσης της σύνδεσης μεταξύ Ε.Ε., Νοτιοανατολικής Μεσογείου και Μ. Ανατολής. Που θα μας επιτρέψει να απελευθερώσουμε τις δυνατότητες της χώρας μας σε συνθήκες ασφάλειας και ευημερίας για όλους τους πολίτες της.

Να μεγιστοποιήσουμε τις προοπτικές

του Άντρου Κυπριανού.

Καθώς πηγαίνουμε στη Γενεύη η Κύπρος έχει μπροστά της πολλά προβλήματα και λιγότερες προοπτικές. Προοπτικές που περιορίζονται ακόμα περισσότερο λόγω των προβλημάτων στην ευρύτερη περιοχή μας, των πολιτικών που ακολουθεί η κυβέρνηση Αναστασιάδη – Δημοκρατικού Συναγερμού σε σειρά ζητημάτων, και της πολυδιάσπασης στο εσωτερικό μέτωπο.

Παρ’ όλα αυτά, η δική μας ευθύνη έναντι του λαού είναι να ελαχιστοποιήσουμε τα προβλήματα και να μεγιστοποιήσουμε τις προοπτικές.

Το Κυπριακό είναι προφανές ότι εισέρχεται σε κρίσιμη και καθοριστική φάση. Η εξαγγελία του κ. Ερντογάν για συμμετοχή στην πολυμερή συνάντηση στη Γενεύη και οι τοποθετήσεις του Ελληνα πρωθυπουργού στη Βουλή των Ελλήνων στέλνουν το μήνυμα ότι τα πράγματα έχουν σοβαρέψει κατά πολύ. Μπαίνουμε σε αυτή την κρίσιμη φάση με προσδοκίες αλλά και ανησυχίες αναφορικά με τα αποτελέσματα.

Η προσδοκία μας είναι να πειστεί η Τουρκία ότι θα αποβεί και προς το συμφέρον της μια λύση του Κυπριακού, η οποία θα βασίζεται στις συμφωνημένες αρχές και πλαίσιο. Θα πρέπει η Τουρκία να κατανοήσει ότι οι ενεργειακοί και γενικότεροι σχεδιασμοί της θα διευκολυνθούν από την επίτευξη μιας σωστής λύσης στο Κυπριακό.

Για να πετύχουμε κάτι τέτοιο χρειάζεται να εμμένουμε στις συμφωνημένες αρχές λύσης και να είμαστε καλά προετοιμασμένοι. Να αξιοποιήσουμε όλους εκείνους στη διεθνή κοινότητα που θα μπορούσαν να συμβάλουν θετικά. Να λειτουργήσουμε συλλογικά και ενωμένοι, παραμένοντας προσηλωμένοι στη λύση δικοινοτικής, διζωνικής λύσης, με πολιτική ισότητα, όπως ερμηνεύεται στα σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών.

Στον αντίποδα, υπάρχει ο κίνδυνος η Τουρκία, με τη στήριξη των ισχυρών της φίλων στη διεθνή κοινότητα, να επιχειρήσει την επιβολή λύσης με απαράδεκτες πρόνοιες. Να επιχειρήσει, προβάλλοντας εκβιαστικά διλήμματα, να επιβάλει λύση που θα της επιτρέπει την άσκηση ελέγχου στο νησί.

Από τη δική μας πλευρά, επιβάλλεται να ξεκαθαρίσουμε ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ αποδεκτό. Την ίδια στιγμή, όμως, δεν πρέπει οι φόβοι μας να μας οδηγήσουν σε τερματισμό της διαδικασίας. Αναλύοντας τα θετικά που θα προκύψουν από σωστή λύση (απελευθέρωση, επανένωση, ειρήνη, δυνατότητες οικονομικής ανάπτυξης, ομαλή αξιοποίηση ενεργειακού πλούτου και ευημερία για όλους) και συνυπολογίζοντας τα αρνητικά από τη μη λύση (αίσθημα ανασφάλειας, αστάθεια, διολίσθηση προς τη διχοτόμηση ή ακόμη χειρότερα προσάρτηση), χρειάζεται να δώσουμε τον καλύτερό μας εαυτό σ’ αυτή την προσπάθεια. Αυτό θα πράξει το ΑΚΕΛ ως κόμμα πατριωτικό.

Επιγραμματικά αναφέρομαι στα εναπομείναντα κεφάλαια που θεωρώ ως εξαιρετικά σημαντικά για την επίτευξη συμφωνίας.

Δεν μπορούμε να αποδεχθούμε αναχρονιστικά συστήματα εγγυήσεων και μόνιμη παραμονή στρατευμάτων στο νησί. Οι τουρκικές εγγυήσεις χρειάζεται να αντικατασταθούν από ένα προσωρινό σύστημα ασφαλείας, στη βάση της πρότασης του κ. Αναστασιάδη, ενώ πρέπει να υπάρξει χρονοδιάγραμμα αποχώρησης των στρατευμάτων.

Επίσης, χρειάζεται να υπάρξει συμφωνία στο εδαφικό, το περιουσιακό και την εκτελεστική εξουσία.

Καταληκτικά να πω, πως σε ό,τι αφορά την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, οι προοπτικές αξιοποίησής τους είναι απείρως καλύτερες με λύση.

Αν θέλουμε η Κύπρος και ο κυπριακός λαός να ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία, χρειάζεται να εργαστούμε για δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση.

Ο Αναστασιάδης εγκλώβισε Ελληνοκυπρίους και Ελλάδα

του Νικόλα Παπαδόπουλου.

Στη «διάσκεψη για την Κύπρο» στις 12 Ιανουαρίου, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη, θα μετάσχουν «οι δύο ηγέτες και οι τρεις εγγυήτριες δυνάμεις» και όχι η Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι πλέον πασιφανές ότι η συνθηκολόγηση του προέδρου Αναστασιάδη, κατά το δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου, εγκλώβισε την ελληνοκυπριακή πλευρά και την Ελλάδα στην αποδοχή όλων των τουρκικών διαδικαστικών όρων. Παράλληλα, η τουρκική πλευρά το μόνο που έκανε τον τελευταίο μήνα είναι να επαναλαμβάνει τον αδιάλλακτο και προκλητικό εαυτό της, περιμένοντας όλα τα εκκρεμούντα ζητήματα να καταλήξουν στο τραπέζι της πενταμερούς διάσκεψης, όπως ήταν πάντα ο στόχος της.

Είναι δεδομένο ότι στη διαδικασία της Γενεύης το σύνολο του πολιτικού κόσμου της Κύπρου και της Ελλάδας οφείλει να στηρίξει και στηρίζει τις προσπάθειες που θα καταβάλλουν εκεί ο πρόεδρος Αναστασιάδης και ο πρωθυπουργός Τσίπρας. Ομως, δεδομένη είναι και η προσήλωσή μας στην αλήθεια, στη σωστή ενημέρωση και στην επισήμανση των πολλών κινδύνων από τη λανθασμένη πορεία που ακολούθησε ο πρόεδρος Αναστασιάδης.

Οι κίνδυνοι, τους οποίους οφείλουμε να επισημαίνουμε όσοι δεν διακατεχόμαστε από διάθεση ωραιοποίησης της κατάστασης, μπορούν να αναλυθούν εάν απαντήσουμε σε τρία ερωτήματα:

1. Δικαιολογείται η σύγκληση μιας τέτοιας διάσκεψης από την πορεία των διαπραγματεύσεων; Η απάντηση είναι «όχι». Ουδείς από τους όρους που διαχρονικά έθετε η ελληνοκυπριακή κοινότητα, αλλά και η Ελλάδα, πληρούται. Δεν υπάρχει συμφωνία στο εδαφικό, ούτε καν ακτίνα συμφωνίας στις υπόλοιπες εσωτερικές πτυχές, ενώ πολλές είναι οι ασάφειες και οι υπαναχωρήσεις της τουρκικής πλευράς, ακόμα και σε θέματα που εθεωρούντο συμφωνημένα.

2. Ποια θα είναι η ατζέντα της διάσκεψης; Σύμφωνα με τη διαδικασία που ζητούσε πάντα η τουρκική πλευρά και αποδέχθηκε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, περιλαμβάνει όλα τα εκκρεμούντα θέματα και όχι μόνο την πτυχή της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Ετσι, στη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου θα τεθούν προς διαπραγμάτευση, μαζί με τις εκκρεμούσες πτυχές, οι δύο διαχρονικές, σαφείς και μέχρι σήμερα αδιαπραγμάτευτες θέσεις της ελληνοκυπριακής κοινότητας, της Κυπριακής Δημοκρατίας και της Ελλάδας, δηλαδή: (α) η πλήρης αποχώρηση του τουρκικού στρατού κατοχής και (β) η πλήρης κατάργηση των εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων.

3. Θα μετάσχει η Κυπριακή Δημοκρατία στη διάσκεψη της 12ης Ιανουαρίου; Σύμφωνα με τη διαδικασία που συμφώνησε ο πρόεδρος Αναστασιάδης, δεν θα μετάσχει. Επιπρόσθετα, η συμμετοχή του κ. Ακιντζί, ο οποίος δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία (όπως και η Τουρκία) εκτρέφει δυστυχώς το τουρκικό αφήγημα ότι η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εκλιπούσα και ότι από το 1963, σταδιακά και εξελικτικά, έπαψε να εκπροσωπεί τον κυπριακό λαό και το νησί μας, και για να υπάρχει πλήρης εκπροσώπησή τους θα πρέπει να καταργηθεί η Κυπριακή Δημοκρατία και τη θέση της να πάρει ένα μόρφωμα που θα αντλεί νομιμοποίηση και από τους δύο ηγέτες/κοινότητες εξίσου.

Ευχή όλων μας είναι αυτοί οι κίνδυνοι που επισημαίνουμε να αποδειχθούν μόνο θεωρητικοί και να αποφευχθεί οποιαδήποτε εξέλιξη που θα οδηγεί την Κυπριακή Δημοκρατία σε κατάργηση και θα μετατρέπει την Κύπρο σε τουρκικό προτεκτοράτο.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Είναι προφανές ότι η αστική τάξη θα εξαντλήσει τα περιθώρια για παραμονή στην Ευρωζώνη, αλλά έχει πλέον αρχίσει να συζητάει και το ενδεχόμενο της εξόδου.