Σε περίπου 5.000 παραπάνω από τους αναμενόμενους, υπολογίζει μια νέα ευρωπαϊκή μελέτη τους θανάτους λόγω της κρυφής ρύπανσης των πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων. Μία υπόθεση γνωστή και ως σκάνδαλο «Ντίζελ-γκέιτ», που ξεκίνησε με τις αποκαλύψεις για τη Φολκσβάγκεν.

Οι πρόσθετοι θάνατοι αποδίδονται στους ρύπους (οξείδια του αζώτου) που εκπέμπουν κυρίως οι παλαιότερης γενιάς κινητήρες των πετρελαιοκίνητων αυτοκινήτων. Οι ρύποι αυτοί είναι σε πραγματικές συνθήκες κυκλοφορίας υψηλότεροι από ό,τι φαίνονται στα τεστ - κάτι που εν μέρει αποδίδεται σε ειδικό λογισμικό που «καμουφλάρει» τις μετρήσεις στα τεστ.

Οι ερευνητές του Διεθνούς Ινστιτούτου Ανάλυσης Εφαρμοσμένων Συστημάτων στην Αυστρία και του Νορβηγικού Μετεωρολογικού Ινστιτούτου, με επικεφαλής τον Γιαν Γιόνσον, έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό περιβαλλοντικών ερευνών Environmental Research Letters.

Είχε πρόσφατα προηγηθεί μια άλλη παρεμφερής μελέτη στο περιοδικό Nature, η οποία κατέληγε στο συμπέρασμα ότι το τίμημα των κρυφών ρύπων είναι περίπου 7.000 έξτρα πρόωροι θάνατοι στην Ευρώπη.

Σύμφωνα με τη νέα μελέτη, οι εκπομπές οξειδίου του αζώτου είναι τέσσερις έως επτά φορές μεγαλύτερες στο δρόμο από ό,τι στα επίσημα εργαστηριακά τεστ.

Περίπου 425.000 πρόωροι θάνατοι ετησίως στην Ευρώπη αποδίδονται γενικότερα στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Πάνω από το 90% αυτών των πρόωρων θανάτων προκαλούνται από αναπνευστικές και καρδιαγγειακές παθήσεις που σχετίζονται με την έκθεση των ανθρώπων σε μικροσκοπικά σωματίδια, όπως αυτά που δημιουργούνται από τα οξείδια του αζώτου.

Η μελέτη εκτιμά ότι από τους 425.000 συνολικούς πρόωρους θανάτους κάθε χρόνο, οι 10.000 μπορούν να αποδοθούν στα οξείδια του αζώτου από τα πετρελαιοκίνητα οχήματα. Από αυτούς, περίπου οι μισοί θάνατοι (5.000) σχετίζονται με τους κρυφούς ρύπους αυτών των οξειδίων λόγω του «Ντίζελ-γκέιτ».

Τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα εκπέμπουν λιγότερα οξείδια του αζώτου. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι αν τα πετρελαιοκίνητα εξέπεμπαν παρόμοια επίπεδα οξειδίων του αζώτου με τα βενζινοκίνητα, θα αποφεύγονταν περίπου τα τρίτα τέταρτα των πρόωρων θανάτων, δηλαδή 7.500.

Οι χώρες με τον μεγαλύτερο αριθμό πρόωρων θανάτων λόγω σωματιδίων από τα ντιζελοκίνητα οχήματα, είναι η Ιταλία, η Γερμανία και η Γαλλία. Από τη δεκαετία του 1990, το μερίδιο των πετρελαιοκίνητων συνεχώς αυξάνεται στην Ευρώπη και σήμερα έχουν φθάσει να αποτελούν περίπου το μισό του στόλου των οχημάτων (με σημαντικές όμως διαφορές από χώρα σε χώρα). Σήμερα, κυκλοφορούν πάνω από 100 εκατομμύρια οχήματα με πετρέλαιο στην Ευρώπη, διπλάσια από όσα σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.

Πηγή: tvxs.gr

Η ομιλία προκαλεί ανατριχίλα. Είναι ένα πρωτόγνωρο και συνειδητό συμπύκνωμα επιθετικότητας, πολεμικών απειλών, αντικομουνισμού και υποκρισίας. Κοινό σημείο της ομιλίας του Τραμπ με ομιλίες άλλων αμερικανών προέδρων είναι η παράδοση μαθημάτων δημοκρατίας και ειρήνης στον υπόλοιπο πλανήτη την ώρα που οι ΗΠΑ πρωτοστατούν σε πολέμους, επιδρομές, πραξικοπήματα, προγράμματα βασανιστηρίων και μαζικών φακελωμάτων. Την ίδια ώρα που ο αμερικανικός λαός μετρά με εκατομμύρια τους άστεγους, τους άνεργους, τους φτωχούς.

«Εμείς ο λαός», έτσι άρχισε την ομιλία του ο αμερικάνος πρόεδρος.

Εν αρχή λοιπόν ην η ταύτιση, η ταύτιση του λαού με τον ηγέτη.

Η ταύτιση όμως αποτελεί την πρώτη και πλέον πρωτόγονη μορφή συναισθηματικής και άλογης προσκόλλησης λαού και ηγέτη που με τη σειρά της διευκολύνει την πλήρη ποδηγέτηση των λαϊκών δυνάμεων. Είναι όρος υποκατάστασης του ίδιου του λαού, εφόσον ο ηγεμόνας ταυτίζεται με το λαό με την ίδια ευκολία που τον εκπροσωπεί με την ίδια και τον υποκαθιστά.

Η τεχνική αυτή της προπαγάνδας συναντιέται μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Εξάλλου το δεύτερο στοιχείο που χρησιμοποιεί ο εκπρόσωπος της αμερικάνικης ακροδεξιάς στην ομιλία του είναι η φράση «πρώτα η Αμερική», μια παραλλαγή του «οι ΗΠΑ πάνω απ’ όλα».

Το τρίτο στοιχείο στην ομιλία του είναι η χρησιμοθηρική χρήση του Θεού. «Αυτό να είναι το μήνυμά μας στον πλανήτη: Θα παλέψουμε μαζί (ως έθνη), θα θυσιάσουμε μαζί, και θα σταθούμε μαζί για ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη, οικογένεια, ανθρωπότητα και για τον πανίσχυρο θεό, ο οποίος μας δημιούργησε όλους».

Με το τρίπτυχο λοιπόν «Πατρίς – Θρησκεία – Οικογένεια» και με το «Αινείτε αυτόν εν τυμπάνω και χορώ, αινείτε αυτόν εν χορδαίς και οργάνω» θα προχωρήσει η ανθρωπότητα.

Στη ομιλία του δεν αφήνει καμιά αμφιβολία περί του επιδιωκόμενου.

«Για να υπερκεράσουμε τους κινδύνους του παρόντος και για να επιτύχουμε την υπόσχεση του μέλλοντος, πρέπει να ξεκινήσουμε από τη σοφία του παρελθόντος. Η επιτυχία μας εξαρτάται από ένα συνασπισμό ισχυρών και ανεξάρτητων εθνών που υιοθετούν την κυριαρχία τους, προωθούν την ασφάλεια, την ευημερία και την ειρήνη για τον εαυτό τους και για τον κόσμο» τόνισε. Εμπρός λοιπόν για τη δημιουργία αυτού του συνασπισμού, ο οποίος – αυτός ο ίδιος – υιοθετεί την κυριαρχία του επί όλων.

Για να απαλύνει το φόβο που σπέρνει η σαφής αυτή επιδίωξη του προηγούμενου εδαφίου της ομιλίας του προσθέτει: «Δεν αναμένουμε διαφορετικές χώρες να μοιράζονται την ίδια κουλτούρα, παραδόσεις ή ακόμη συστήματα διακυβέρνησης. Αλλά αναμένουμε όλα τα έθνη να σεβαστούν αυτά τα δύο κυριαρχικά καθήκοντα: το σεβασμό των συμφερόντων των λαών τους και τα δικαιώματα όλων των άλλων ανεξάρτητων εθνών».

Καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση, ο νέος μεταμοντέρνος κομουνισμός

Ο Τραμπ ορίζει την καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση ως κομμουνισμό, ακριβέστερα ως κομμουνιστική νοοτροπία, «η οποία τείνει να εξαπλωθεί σε όλον τον πλανήτη, καταργώντας την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη οικονομία, με πολυεθνικές να απορροφούν τα πάντα, όπως έκανε παλαιότερα το κόμμα στην Σοβιετική Ένωση».

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: Όχι στη στρεβλή παγκοσμιοποίηση, όχι σε αυτήν την «κομμουνιστικού τύπου» παγκοσμιοποίηση η οποία θα καταργήσει τα έθνη-κράτη στον βωμό ενός κέντρου εξουσίας και διαχείρισης των πάντων.

Παρακάτω λεπτύνει τα επιχειρήματα του στρεφόμενος εναντίον του συστήματος με τον ίδιο τρόπο που ο Χίτλερ, περιστοιχιζόμενος από την ελίτ του γερμανικού κεφαλαίου, στρεφόταν εναντίον του γερμανικού καπιταλισμού για να τον υπηρετήσει πιο ποιοτικά, επιθετικότερα και πιο αντιλαϊκά.

«Για τόσο καιρό έλεγαν στους αμερικανούς πολίτες πως οι τεράστιες πολυεθνικές εμπορικές συμφωνίες, τα αμέτρητα διεθνή δικαστήρια(!) και οι πανίσχυρες παγκόσμιες γραφειοκρατίες ήταν ο καλύτερο δρόμος προώθησης της επιτυχίας τους. Ωστόσο, όλες αυτές οι υποσχέσεις κατέρρευσαν, εκατομμύρια θέσεις εργασίας εξαφανίστηκαν και χιλιάδες εργοστάσια έκλεισαν. Άλλοι έπαιξαν με το σύστημα και παραβίασαν τους κανόνες με την μεγάλη μεσαία τάξη μας, το πάλαι ποτέ θεμέλιο της αμερικανικής ευημερίας, να παραγκωνίζεται. Αυτό δεν θα ξανασυμβεί ποτέ» κραυγάζει ο Τραμπ.

Στην περίπτωση του Ιράν ο αμερικανός Πρόεδρος άσκησε σφοδρή κριτική στους κυβερνήτες του και - προκειμένου να ικανοποιήσει τη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ - χαρακτήρισε τη συμφωνία του Ομπάμα για το πυρηνικό πρόγραμμα εξευτελισμό για τις ΗΠΑ,.

Απειλές και ύβρεις μοίρασε και για τη Λατινική Αμερική.

Απείλησε με «περαιτέρω δράση» τη Βενεζουέλα προκειμένου να ανατραπεί η κυβέρνηση της χώρας γιατί «η σοσιαλιστική δικτατορία του Νικολάς Μαδούρο έχει προκαλέσει αφόρητο πόνο στους καλούς ανθρώπους της χώρας του που υποφέρουν». Φυσικά για τον εκπρόσωπο της νέας ακροδεξιάς είναι αδιανόητο να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, να πει με ποιο δικαίωμα οι ΗΠΑ έχουν λόγο για τα εσωτερικά ενός κυρίαρχου κράτους.

Επανέλαβε επίσης προκλητικά ότι θα συνεχίσει να περιφρονεί τα Ψηφίσματα της ΓΣ του ΟΗΕ διατηρώντας τον εγκληματικό αποκλεισμό σε βάρος της Κούβας.

Απείλησε «να εξαφανίσει την Βόρεια Κορέα αν συνεχισθεί η αυτοκτονική πολιτική των πυρηνικών της όπλων», ενώ ακόμα και οι χώρες – σύμμαχοι των ΗΠΑ στην περιοχή, υπογραμμίζουν ότι μόνο η διπλωματία μπορεί να δώσει λύση.

Στράφηκε εναντίον του παρόντος και του μέλλοντος του κομουνισμού: «Από την Σοβιετική Ένωση μέχρι την Κούβα και την Βενεζουέλα, όπου υιοθετήθηκε ο πραγματικός σοσιαλισμός ή κομμουνισμός, επέφερε απελπισία, καταστροφή και πτώχευση. Εκείνοι, οι οποίοι κηρύττουν τις αρχές αυτών των ντροπιαστικών ιδεολογιών, απλά συμβάλλουν στην διαρκή δυστυχία των ανθρώπων που ζουν κάτω από αυτά τα καθεστώτα».

Αλλά το γεγονός ότι ο δισεκατομμυριούχος και ίνδαλμα της αναγεννημένης Κου Κλουξ Κλαν και των Αμερικανών νεοναζί, Ντόναλντ Τραμπ καταφέρεται κατά του σοσιαλισμού και της κομμουνιστικής ιδεολογίας, μιλά αφ’ εαυτού. 

Αντιδράσεις

Η ομιλία Τραμπ συνάντησε τις αποδοκιμασίες εντός του ΟΗΕ.

«Επιθετική πολιτική ενός νέου Χίτλερ στη διεθνή πολιτική σκηνή εναντίον του λαού της Βενεζουέλα» ήταν η απάντηση του Νικολάς Μαδούρο και πρόσθεσε: «Ουδείς μπορεί να απειλεί τη Βενεζουέλα και σε ουδένα ανήκει. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί ο Ντόναλντ Τραμπ να απειλεί την Μπολιβαριανή Δημοκρατία με θάνατο».

 «Οι ντροπιαστικές παρατηρήσεις του Τραμπ, δείχνουν να αγνοεί τον πόλεμο του Ιράν εναντίον της τρομοκρατίας» δήλωσε ο ιρανός υπουργός Εξωτερικών Μοχάμεντ Τζαβάντ Ζαρίφ. Και κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι «στηρίζουν τυραννικά καθεστώτα στην περιοχή της Μέσης Ανατολής καθώς και το εγκληματικό Σιωνιστικό κράτος». Σε ανάρτησή του στο Twitter, ανέφερε ότι «η γεμάτη άγνοια και εχθρική ομιλία του Τραμπ ανήκει στον Μεσαίωνα και όχι στον 21ο αιώνα και δεν αξίζει απάντησης».

Το υπουργείο Εξωτερικών της Κούβας εξέφρασε την «έντονη διαμαρτυρία» του για τα σχόλια του προέδρου των ΗΠΑ σε σχέση με τα κομμουνιστικά καθεστώτα.

Ο εκπρόσωπος της Β. Κορέας στον ΟΗΕ αποχώρησε από την αίθουσα της γενικής συνέλευσης πριν αρχίσει την ομιλία του ο Ντ. Τραμπ. «Υπάρχει ένα ρητό που λέει “ακόμα και όταν ένα σκυλί γαβγίζει, η παρέλαση συνεχίζεται”» σχολίασε μιλώντας σε δημοσιογράφους ο υπουργός Εξωτερικών της Βόρειας Κορέας Ρι Γιονγκ-Χο. Σχολιάζοντας την κατάσταση στην Κορεατική Χερσόνησο, ο Κινέζος υπουργός Εξωτερικών Γουάνγκ Γι την χαρακτήρισε όλο και πιο σοβαρή ημέρα με την ημέρα, ενώ υποστήριξε ότι η λύση του προβλήματος δεν μπορεί να στηρίζεται μόνο στην επιβολή κυρώσεων κι όχι σε συνομιλίες. 

«Ήταν η λάθος ομιλία τη λάθος στιγμή, ενώπιον του λάθος ακροατηρίου» τόνισε η υπουργός Εξωτερικών της Σουηδίας Μάργκοτ Βάλστρομ. 

Η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Φεντερίκα Μογκερίνι δήλωσε ειδικά για το Ιράν πως δεν μπορεί να ακυρωθεί μια συμφωνία που αποδίδει. «Η Αμερική επανεκτιμά την πολιτική της για το Ιράν αλλά αυτό αποκλείεται να γίνει στο περιθώριο της πυρηνικής συμφωνίας, τόνισε. Αποδίδει η πυρηνική συμφωνία, δεν υπάρχουν παραβιάσεις.

«Απογοητευμένος» από την ομιλία του προέδρου των ΗΠΑ στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ δηλώνει ο ομοσπονδιακός πρόεδρος της Αυστρίας Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν. «Ο Τραμπ υποστήριξε την επανεθνοποίηση και αυτό συνιστά μία "πρόκληση" απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση, παρατήρησε ο αυστριακός πρόεδρος ο οποίος επισήμανε ταυτόχρονα ότι δεν έχει καμία κατανόηση για τη στάση του αμερικανού προέδρου σε σχέση με τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου, σε ανάρτησή του στο Twitter, επαίνεσε την ομιλία: «Στην τριακονταετή εμπειρία μου με τον ΟΗΕ, δεν έχω ξανακούσει πιο θαρραλέα ομιλία». Ανάλογα αντέδρασε και ο πρόεδρος Μουν Τε-ιν της Ν. Κορέας: «Θεωρούμε ότι η ομιλία παρουσίασε μια συγκεκριμένη και αυστηρή στάση σε ζητήματα- κλειδιά σχετικά με τη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας που αντιμετωπίζει η διεθνής κοινότητα και ο ΟΗΕ», επεσήμανε.

«Εκτιμήσαμε ιδιαίτερα την προσέγγιση του προέδρου Τραμπ στην αλλαγή της πολιτικής στάσης της Βόρειας Κορέας, την αποπυρηνικοποίηση της χώρας και την έκκλησή του προς τη διεθνή κοινότητα, περιλαμβανομένης της Κίνας και της Ρωσίας, να συνεργαστούν ώστε να αυξηθεί η πίεση στη Βόρεια Κορέα», επεσήμανε ο ιάπωνας υπουργός Επικρατείας Γιοσιχίντε Σούγκα.

Σε μια επαμφοτερίζουσα συνολική τοποθέτηση για την ομιλία Τραμπ, ο ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ εξέφρασε την κατηγορηματική αντίθεση της Μόσχας σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση της συμφωνίας με το Ιράν, εκφράζοντας ταυτόχρονα «υποψίες» ότι οι ΗΠΑ παραβιάζουν την ιστορική συμφωνία του 1987 για τον έλεγχο των στρατηγικών πυραύλων.

Η αστική πολιτική διχάζεται

Με τον Τραμπ στην ηγεσία των ΗΠΑ, σηματοδοτείται η φάση όπου ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός γίνεται ακόμα πιο ωμός και αδίστακτος, χωρίς να νοιάζεται ούτε για τα προσχήματα.

Διασπά την αστική πολιτική και ταυτόχρονα την εκφράζει αντιδραστικότερα.

Πολιτικοί ανταγωνισμοί μέσα στην αστική πολιτική υπάρχουν πάντα. Οι πολιτικο-ιδεολογικές διασπάσεις όμως στο στρατόπεδο της αστικής πολιτικής διαφέρουν ποιοτικά γιατί είναι αποτέλεσμα ειδικών κοινωνικών και κυρίως των οικονομικών συνθηκών (Τσόρτσιλ – Χίτλερ). Στην εκκολαπτόμενη νέα περίοδο η αστική πολιτική διασπάται ξανά, με σκληρή διαπάλη, ανάμεσα σε δυο κύρια, αντιμαχόμενα ρεύματα: στο ανερχόμενο ακροδεξιό, εθνικιστικό και με νεοφασιστικές τάσεις ρεύμα με κορυφαία σύμβολο την εκλογή Τραμπ και στο «παλιό» νεοφιλελεύθερο ρεύμα. Τα βασικά χαρακτηριστικά του ακροδεξιού ρεύματος είναι ο αντιδραστικός κρατικός παρεμβατισμός, η περιφρόνηση του περιβάλλοντος, η βαθύτερη και βίαιη εκμετάλλευση της εργατικής τάξης, ο εθνικισμός, ο ανοιχτός ιμπεριαλιστικός επεκτατισμός και η πολεμική βία, ο ωμός αντικομουνισμός, ο σκοταδισμός, ο ρατσισμός και ο σεξισμός.

Το ακροδεξιό ρεύμα γεννήθηκε μέσα από την αποτυχία των δογμάτων του νεοφιλελευθερισμού να ξεπεράσουν την κρίση, από την όξυνση των ανταγωνισμών και τα ρήγματα στην «παγκοσμιοποίηση», από τους κίνδυνους που προκύπτουν για το κεφάλαιο μέσα από την άνοδο των κοινωνικών συγκρούσεων.

Πρόκειται για μια νέα πολιτική κατάσταση δεσπόζουσας σημασίας.

Οι διασπάσεις της αστικής πολιτικής μπορεί να διευκολύνουν την αυτοτελή εμφάνιση της εργατικής πολιτικής στο προσκήνιο της Ιστορίας, με την απαραίτητη προϋπόθεση αυτή να μη μετατρέπεται σε ουρά της μιας ή της άλλης αστικής πτέρυγας.

Στις επερχόμενες σκληρές αναμετρήσεις η μάχη θα είναι βίαιη. Από την έκβασή της όμως θα κριθεί συνολικά το μέλλον του πλανήτη.

Πηγή: kommon.gr

«Αυτό που εγώ ξέρω είναι ότι η αναδιανομή του πλούτου, η κοινωνική προστασία, η στήριξη των μικρών απέναντι στους μεγάλους, των ανίσχυρων απέναντι στους ισχυρούς αποτελούν κατακτήσεις του σύγχρονου πολιτισμού μας», είπε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, χθες, από το Ηράκλειο Κρήτης, όπου μίλησε στο Περιφερειακό Συνέδριο – προπαγανδιστική, κομματική φιέστα για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της Κρήτης, σε συνέχεια ανάλογων συνεδρίων που έχει ξεκινήσει σε όλη την Ελλάδα ο ΣΥΡΙΖΑ.

Κατά τον πρωθυπουργό της χώρας, «αυτές είναι κατακτήσεις πολύ μεταγενέστερες από τον πρωτόγονο νεοφιλελευθερισμό τύπου ζούγκλας, στον οποίον ο ισχυρότερος τρώει τον πιο αδύναμο». Αυτόν τον… πρωτόγονο νεοφιλελευθερισμό τύπου ζούγκλας, είπε, «επαγγέλλεται ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως αναπτυξιακή προοπτική και μοντέλο σταθερό για την χώρα». Δηλαδή, το 3ο και 4ο μνημόνιο και τα συμπαρουμαρτούντα τους (μνημονιακοί νόμοι, εφαρμοστικές εγκύκλιοι), κατά τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι… πρωτόγονος νεοφιλελευθερισμός τύπου ζούγκλας· είναι «δίκαιη ανάπτυξη» και «Αριστερά».

«Εμείς είμαστε εδώ για να κινήσουμε προς τα μπρός το τροχό της ιστορίας. Για να παλέψουμε ενάντια στις ανισότητες», σημείωσε ολοκληρώνοντας, αλλά κάπου εδώ χάλασε το μικρόφωνο και έγινε σαμποτάζ στον ήχο, ώστε να μην ακουστεί για εναντίον ποιανού ανισότητες παλεύει: του κεφαλαίου, των ολιγαρχών.

Παραφράζοντας λίγο μια λαϊκή παροιμία, ο ταξικός «αποστάτης» θα ήθελε να πει στον πρωθυπουργό πως… η Αριστερά ξέρει τι ποιεί η Δεξιά, όπως επίσης γνωρίζει και τη λαϊκή ρήση «δείξε μου τον (πολιτικό) φίλο σου, για να σου πω ποιος είσαι».

Να σημειωθεί πως προτού ξεκινήσει η ομιλία του σε κεντρικό ξενοδοχείο της πόλης, οργανώθηκε διαδήλωση από 55 εργατικά σωματεία και συνδικαλιστικούς φορείς ενάντια στην κυβερνητική πολιτική. Η ανοχή και η υπομονή τελείωσαν, ενδυναμώνει το «κύμα» για την ανατροπή σου, του είπαν, μέσα σε πρωτοφανή μέτρα ασφάλειας από την αστυνομία.

Πηγή: ergasianet.gr

Στις 21 Σεπτεμβρίου του 1933, στις 9 το πρωί, άρχισε στο IV Ποινικό Δικαστήριο του Ράιχ στη Λειψία η δίκη για τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ (γερμανικό Κοινοβούλιο), που είχε γίνει στις 27 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους. Στο εδώλιο του κατηγορουμένου βρισκόταν ο Γκεόργκι Δημητρώφ, ηγετικό στέλεχος του Βουλγαρικού Κομμουνιστικού Κόμματος και της Κομμουνιστικής Διεθνούς, οι Βούλγαροι κομμουνιστές Μπλάγκοϊ Ποπόφ και Βασίλι Τάνεφ και ο αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος στο Ράιχσταγκ Ερνστ Τόργκλερ.

Tη νύχτα της 26ης προς την 27η του Φεβρουαρίου 1933, οι ναζί πυρπόλησαν το Ράιχσταγκ , με στόχο την ενοχοποίηση των κομμουνιστών.

Το ναζιστικό καθεστώς είχε τοποθετήσει στη θέση του κατηγορούμενου και το μίσθαρνο όργανό του, τον προβοκάτορα – όπως περίτρανα αποδείχτηκε – Μαρίνους Βαν ντερ Λούμπε, τον οποίο είχε χρησιμοποιήσει για να στήσει όλη αυτή την προβοκάτσια του εμπρησμού του Ράιχσταγκ σε βάρος του γερμανικού και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.

Η δίκη κράτησε ως τις 23 του Δεκέμβρη του 1933. Σ’ όλη τη διάρκειά της, αλλά και πριν απ’ αυτήν, όταν ο Δημητρώφ και οι σύντροφοί του ήταν προφυλακισμένοι, ένα τεράστιο αντιφασιστικό κίνημα αλληλεγγύης ξεσηκώθηκε σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Μοναδικό υπήρξε αυτό το κίνημα και στην Ελλάδα.

Ο γερμανικός φασισμός βγήκε ηττημένος από τη δίκη της Λειψίας και στη διάρκειά της οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Ο Δημητρώφ και οι σύντροφοί του μεταβλήθηκαν σε κατηγόρους και στη θέση του κατηγορούμενου βρέθηκαν οι φασίστες. Ανυπέρβλητη υπήρξε η στάση του Δημητρώφ σ’ όλη τη διάρκεια της δίκης και μοναδική η απολογία του, όπου, αφού ξεγύμνωσε το φασισμό, καταλήγοντας είπε:

Ο Δημητρώφ απευθύνεται προς το δικαστήριο

«Εμείς οι κομμουνιστές μπορούμε σήμερα, όχι λιγότερο αποφασιστικά από το γέρο Γαλιλαίο να πούμε:

Κι όμως γυρίζει! Ο τροχός της ιστορίας γυρίζει προς τα μπρος, προς μια Σοβιετική Ευρώπη, προς μια παγκόσμια Ενωση των Σοβιετικών Δημοκρατιών! Κι ο τροχός αυτός, κινούμενος από το προλεταριάτο, κάτω από την καθοδήγηση της Κομμουνιστικής Διεθνούς, δε σταματιέται με κανένα μέτρο ξεκληρίσματος, ούτε με ποινές φυλάκισης και θανατικές καταδίκες. Ο τροχός αυτός γυρίζει και θα γυρίζει μέχρι την ολοκληρωτική νίκη του κομμουνισμού!».

Οι φασίστες δεν τόλμησαν να βγάλουν καταδικαστική απόφαση. Ο Δημητρώφ και οι σύντροφοί του αθωώθηκαν πανηγυρικά και ύστερα από αυστηρή διακοίνωση της σοβιετικής κυβέρνησης, το Φλεβάρη του 1934, η κυβέρνηση του Χίτλερ υποχρεώθηκε να τους απελευθερώσει και να τους επιτρέψει να μεταβούν στην ΕΣΣΔ, όπως και έγινε.

Επρόκειτο για μια μεγάλη νίκη του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που έμελλε να αποτελέσει παγκόσμιο σύμβολο στον αγώνα κατά του φασισμού.

Πηγή: imerodromos.gr

Το θέμα της «Ελ Ντοράντο» έγινε αφορμή να έλθει στο προσκήνιο το ζήτημα της ανάπτυξης και των ξένων επενδύσεων. Παρατηρείται μάλιστα ένας ιδιόμορφος ανταγωνισμός μεταξύ μνημονιακών κομμάτων της αντιπολίτευσης, με πρωταγωνιστή τη ΝΔ και εκπροσώπους επιχειρηματικών ενώσεων, ποιος θα υπερασπιστεί καλύτερα την «Ελ Ντοράντο», ενώ προβάλλονται μονότονα τα «πλεονεκτήματα» των ξένων επενδύσεων στην αναπτυξιακή διαδικασία.

Ο μύθος της ανάπτυξης με ξένες επενδύσεις

Δυστυχώς τη μαγική εικόνα των «ξένων άμεσων επενδύσεων» (ΞΑΕ) στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας, την καλλιεργεί σταθερά και η κυβέρνηση με αποκορύφωμα το Gr-Ιnvest του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Ωστόσο πρόκειται για παραπλάνηση του ελληνικού λαού για να εξωραϊστούν τα παρατεταμένα αναπτυξιακά αδιέξοδα και η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας, από τα ακραία μέτρα λιτότητας και την «πάση θυσία» παραμονή στην ευρωζώνη που ακολουθεί η κυβέρνηση όπως και οι προηγούμενες ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Όμως με βάση την ιστορική πείρα ιδιαίτερα της τελευταίας δεκαετίας, οι ΞΑΕ δεν δικαιώνουν το μύθο του «οχήματος» ανάπτυξης που καλλιεργούν οι εκπρόσωποι της εγχώριας ολιγαρχίας και των πολιτικών δυνάμεων του Μνημονιακού τόξου. Διότι, πρώτον, το ύψος τους στην ελληνική οικονομία την τελευταία δεκαετία ήταν ένα μικρό μέρος των συνολικών επενδύσεων (κατά μέσο όρο 3 δις το χρόνο ή 10% του συνόλου των δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων). Δεύτερον, οι ξένες επενδύσεις δεν είναι κατά κανόνα νέες παραγωγικές επενδύσεις, αλλά αφορούν ιδιωτικοποιήσεις ΔΕΚΟ, δημόσιας περιουσίας, τραπεζών, κερδοφόρων ιδιωτικών μονάδων, ακίνητα, κά.

Τρίτον και σημαντικότερο, αποσιωπάται η αντίστροφη όψη των ΞΑΕ, δηλ. τις επενδύσεις ελλήνων κεφαλαιούχων στο εξωτερικό (ελληνικές ΞΑΕ), οι οποίες υπερβαίνουν το ύψος των εγχώριων επενδύσεων. Σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδος, το 2015 οι ελληνικές ΞΑΕ ήταν 25 δις (12 δις Βαλκάνια, 8 δις σε χ-μ ΕΕ και 5 δις άλλες χώρες), στερώντας την Ελλάδα από πολύτιμους πόρους για δημιουργία θέσεων εργασίας και παραγωγή εισοδήματος. Στην ουσία οι ΞΑΕ είναι κέρδη από τον ιδρώτα των εργαζόμενων που μετακομίζουν «επίσημα» εκτός χώρας, χωρίς να υπολογίσουμε αυτά που φυγαδεύονται με υπόγειους τρόπους (λίστες Λαγκάρντ, Μπόγιαρνς κά). Αυτήν την αλήθεια αποσιωπούν συστηματικά κυβέρνηση, μνημονιακά κόμματα, αργυρώνητοι δημοσιογράφοι και οικονομική ελίτ. Για το «σουρεαλιστικό» του θέματος (στην ουσία χλευασμός), είναι το σχόλιο του προέδρου των γερμανών βιομηχάνων, Χ.Π.Καϊτέλ, την άνοιξη 2012, ότι …«δεν μπορεί από τη μια πλευρά να έρχονται Γερμανοί επενδυτές στην Ελλάδα και στα σύνορα να συναντούν Έλληνες, οι οποίοι επιδιώκουν να μεταφέρουν τα χρήματά τους εκτός Ελλάδας».!!

Τέλος στο κρίσιμο ερώτημα αν είναι επιθυμητές οι ξένες επενδύσεις, η απάντηση είναι «ναι ….ΑΛΛΑ»… Ναι στη βάση της ισότιμης συνεργασίας και του αμοιβαίου οφέλους, ναι με τήρηση της εγχώριας νομοθεσίας σε εργασιακά και περιβαλλοντικά θέματα, όχι σε ασυδοσία, εκβιασμούς, δίκτυα διαπλοκής κά. Με άλλα λόγια στο βαθμό που οι ΞΑΕ είναι παραγωγικές και γίνονται με επωφελείς όρους, συμβάλλουν στην αύξηση του ΑΕΠ και της απασχόλησης, μεταφορά τεχνολογίας, αύξηση εξαγωγών, κά. Αντίθετα οι ΞΑΕ με χαρακτήρα «αρπαχτής» και ανεξέλεγκτης δράσης, οι οποίες έχουν ως όραμα το πλαίσιο των «ελευθέρων συμφωνιών εμπορίου και επενδύσεων» τύπου Τ.Τ.Ι.Ρ. και CETA, με δυνατότητα να σέρνουν κυρίαρχα κράτη σε ειδικά δικαστήρια (ISDS και ICS) δεν είναι επωφελείς.

Ειδικότερα η «Ελ Ντοράντο» επιδιώκει να αποφύγει δέσμευση αποτροπής αρνητικών επιπτώσεων της επένδυσης στο περιβάλλον, στην υγεία των κατοίκων και σε άλλες οικονομικές δραστηριότητες (τουρισμός, γεωργία). Θέλει να αποφύγει την καθετοποίηση της παραγωγής χρυσού και άλλων μετάλλων και τη δημιουργία «αλυσίδων αξίας», το σεβασμό της κείμενης νομοθεσίας και την επίλυση διαφορών στη διαιτησία. Από την άλλη πρέπει να διασφαλιστούν οι σημερινές θέσεις εργασίας και τα δικαιώματα των εργαζόμενων, οι οποίοι προφανώς στηρίζουν μια επένδυση που είναι επωφελής για τον ελληνικό λαό και τη χώρα, αποφεύγοντας αλλότρια συμφέροντα να παίξουν παιγνίδια στις πλάτες τους. Όσον για τους όψιμους υπερασπιστές των εργατικών συμφερόντων, τα τελευταία έχουν «αρχή, μέση και τέλος», αντί επίκλησης κατά το δοκούν (όπως κάνουν τα μνημονιακά κόμματα, οι γραφειοκρατική ηγεσία της ΓΣΕΕ, ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων Βορείου Ελλάδος, κά), βάζοντας «μαξιλαράκι» στήριξης της «Ελ Ντοράντο».

Ωστόσο αυτά δεν αρκούν. Χρειάζεται συνολική πολιτική φιλολαϊκής εξόδου από την κρίση, παραγωγικής ανόρθωσης και οικολογικού μετασχηματισμού της οικονομίας, δραστικής μείωσης ανεργίας, διασφάλισης θεμελιωδών εργασιακών δικαιωμάτων και διανομής εισοδήματος με βάση τη συμβολή του καθενός στη δημιουργία του υλικού και πνευματικού πλούτου. Αυτό είναι σήμερα το κρίσιμο ζητούμενο. Βασικό εμπόδιο οι μνημονιακές πολιτικές και η ευρωζωνική επιτροπεία μαζί και οι δυνάμεις που τις στηρίζουν.

(*) δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών», στις 20.9.19

Νέα στοιχεία έρχονται στη δημοσιότητα σχετικά με το πόσο άμεση ήταν η κρατική κινητοποίηση μετά την οικολογική καταστροφή στον Σαρωνικό που προκάλεσε η βύθιση του «Αγία Ζώνη 2» - Τι απαντά ο υπουργός Ναυτιλίας, Παναγιώτης Κουρουμπλής για τα όσα ανέφερε η εκπρόσωπος Τύπου του EMSA.

«O Ευρωπαϊκός Οργανισμός Ναυτικής Ασφάλειας (EMSA) διαθέτει για τα κράτη μέλη της ΕΕ 16 πλοία τα οποία είναι stand by και είναι διαθέσιμα 24 ώρες μετά την υποβολή αιτήματος από τη χώρα μέλος και την υπογραφή συμβολαίου με την εκάστοτε κυβέρνηση», ήταν τα χαρακτηριστικά λόγια της Ραντίνα Ρούσεβα, εκπροσώπου Τύπου του EMSA.

Μάλιστα, εντύπωση προκαλεί ο ισχυρισμός της ίδιας ότι το αίτημα της Ελλάδας, προς τον Οργανισμό έφτασε αργά βράδυ της 12^ης Σεπτεμβρίου, υπογραμμίζοντας πως υπάρχουν διαθέσιμα 16 σκάφη τα οποία είναι διαθέσιμα για να συνδράμουν σε όποια χώρα αιτηθεί βοήθεια.

Έντονη αντίδραση της ΝΔ - «Αναμένουμε παραίτηση Κουρουμπλή»

Η ΝΔ μετά τη δήλωση της εκπροσώπου Τύπου του EMSA, Ραντίνας Ρούσεβα ότι το υπουργείο Ναυτιλίας έστειλε αίτημα για βοήθεια στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό μετά από 4 μέρες από το ατύχημα στο Σαρωνικό, ζητάει εκ νέου την παραίτηση του υπουργού Ναυτιλίας.

«Μετά τη σημερινή επιβεβαίωση της εκπροσώπου Τύπου του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Θαλάσσιας Ασφάλειας (ΕΜSA), κυρίας Ρούσεβα, ότι η κυβέρνηση έστειλε το αίτημα συνδρομής το βράδυ της 12ης Σεπτεμβρίου, ο κ. Κουρουμπλής είναι ψεύτης με σφραγίδα και αναμένουμε την παραίτησή του»τονίζει σε ανακοίνωσή του το Γραφείο Τύπου της ΝΔ.

Τι αναφέρει ανακοίνωση του Παναγιώτη Κουρουμπλή

Οι δηλώσεις της εκπροσώπου Τύπου της EMSA Radina Russeva (Ραντίνα Ρούσεβα), όπως δημοσιεύονται στο διαδίκτυο, επιβεβαιώνουν ότι ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι καλά ενημερωμένος, τονίζει σε σημερινή του ανακοίνωση ο υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, Παναγιώτης Κουρουμπλής.

Αναφέρει ότι «το ελληνικό αίτημα προς την EMSA κατατέθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου και όχι στις 13 όπως υποστηρίζει τόσες ημέρες ο κ. Μητσοτάκης. Δηλαδή κατατέθηκε δύο ημέρες μετά το ναυάγιο και όχι τέσσερις όπως λέει ο αρχηγός της Ν.Δ. Θυμίζουμε στον κ. Μητσοτάκη ότι το ναυάγιο έγινε την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου και όχι το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου»προσθέτει ο υπουργός.

Ο κ.Κουρουμπλής αναφορικά με τα 16 πλοία που έχει διαθέσιμα ο EMSA ανά πάσα στιγμή, υπογραμμίζει τα εξής: «Αρκεί να σκεφτεί κανείς, ποιο πλοίο είναι προτιμότερο. Αυτό που είναι ήδη στην Ελλάδα ή το πιο κοντινό στην Ελλάδα, το οποίο ήταν στη Μάλτα και με την ιλιγγιώδη ταχύτητα των 10 κόμβων που αναπτύσσει, θα ερχόταν σε 3,5 ημέρες; Προφανώς το ελληνικό πλοίο, το οποίο ανέλαβε υπηρεσία, αμέσως μόλις τελείωσε την αποστολή που εκτελούσε», αναφέρει.

Πηγή: newsbomb.gr

του Νίκου Μπογιόπουλου

«Σωτηρία». «Μεταρρυθμίσεις». «Ανάπτυξη». Και εσχάτως: «Επενδύσεις». Για χρόνια οι λέξεις αυτές κλίνονται καθημερινά σε όλες τις πτώσεις από τους επαϊοντες της «σωτηρίας» μας.

Μόνο που είναι προφανές ότι στο πλαίσιο της διαρκούς αποκολοκύνθωσης λέξεων και εννοιών, τα ίδια λόγια – για να παραφράσουμε τον ποιητή – δεν έχουν το ίδιο βάρος σ’ όλες τις καρδιές και σ’ όλα τα χείλη.

Προδήλως η ακολουθούμενη πολιτική ήταν «σωτήρια». Αλλά για ποιόν; Για τις τράπεζες και όσους προκάλεσαν την κρίση, σίγουρα. Για τους μισθωτούς, όμως;

Όντως αυτά τα χρόνια έγιναν «μεταρρυθμίσεις». Προς όφελος ποιού, όμως; Του εργάτη που είδε τον βασικό του μισθό να κατρακυλάει στα 480 ευρώ και τον ΕΝΦΙΑ να τον πνίγει; Η’ προς όφελος της πολυεθνικής που απαλλάχτηκε από τα «περιττά» (για την ίδια) εργασιακά δικαιώματα και του fundπου πλέον θα αρπάζει σπίτια και ηλεκτρονικώς από τον λεηλατημένο και τρισχαρατσωμένο;

Μιλούν για «ανάπτυξη» και για «επενδύσεις». Τι ωραία! Αλλά δεν μας λένε: «Επενδύσεις» προς όφελος ποιού; Και άρα «ανάπτυξη» για ποιόν;

Τι ακριβώς θα «αναπτύξουν» οι 125.000 νέοι με μηνιάτικο 100 ευρώ και οι άλλες 600.000 απασχολούμενοι με τα 380 ευρώ το μήνα;

Κι από πότε, αλήθεια, η εκποίηση πλουτοπαραγωγικών πηγών και η άσκηση της «τέχνης του επιχειρείν» με προϋπόθεση τον εργασιακό μεσαίωνα είναι «επένδυση» και όχι ξεπούλημα και ειλωτεία;

«Για ποιόν», λοιπόν. Αυτό είναι το ερώτημα. Και η απάντηση, μαζί. 

Πηγή: Εφημερίδα Real News 17/9/2017

Η κεντρική επιδίωξη τόσο του σχεδιασμού, όσο και της άσκησης  της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής εστιάζεται στην αναζήτηση και την επίτευξη του σημείου ισορροπίας, στο οποίο προκαλείται το μεγαλύτερο όφελος για το κράτος, τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.

Από την άποψη αυτή, χαρακτηριστικό παράδειγμα βέλτιστου σημείου ισορροπίας, αποτελεί το επίπεδο 2% πληθωρισμού, που απασχολεί τόσο την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), όσο και την Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (FED). Κι’ αυτό γιατί το επίπεδο 2% πληθωρισμού θεωρείται ότι μπορεί να διατηρήσει μία σταθερή και μακροπρόθεσμη συνεχή ανάπτυξη στις αναπτυγμένες οικονομίες, αποφεύγοντας, ταυτόχρονα, τις έντονες διακυμάνσεις των οικονομικών κύκλων. 

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι μία σημαντική διάσταση της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής αποτελεί η δράση και η αντίδραση των βασικών πυλώνων του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος (νοικοκυριά και επιχειρήσεις). Για παράδειγμα ένας υψηλός φορολογικός συντελεστής στα καύσιμα θα οδηγήσει πολλούς στην χρήση των μαζικών μέσων μεταφοράς, με αποτέλεσμα να μην εισπραχθούν τα φορολογικά έσοδα που προσδοκούσε το κράτος.

Αυτή η λογική αποτελεί και τη βάση της οικονομικής συμπεριφοράς η οποία βασίζεται στην θεωρία των παιγνίων (ισορροπία Nash). Σύμφωνα με αυτή την θεώρηση, θα πρέπει στις διάφορες αποφάσεις πολιτικής να λαμβάνεται υπόψη η μεγιστοποίηση του οφέλους, στο κράτος, στα  νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι φορολογικοί συντελεστές, όπου σύμφωνα με την καμπύλη του Λάφερ, ένας φορολογικός συντελεστής στο επίπεδο του 0% δεν θα εξασφαλίσει καθόλου έσοδα για το κράτος, αλλά το ίδιο αποτέλεσμα θα έχει και ένας φορολογικός συντελεστής στο επίπεδο του 100%, αφού ο φορολογούμενος δεν θα έχει κανένα κίνητρο να εργαστεί, δεδομένου ότι  το κράτος θα του απορροφήσει το σύνολο του εισοδήματος του.

Το ίδιο συμβαίνει και με την κοινωνική ασφάλιση, με την έννοια της επιβολής  ασφαλιστικών  εισφορών οι οποίες δεν επιφέρουν το αντίστοιχο ύψος αναλογικότητας στις συντάξεις. Σε αυτή την περίπτωση,  ο εργαζόμενος δεν έχει κίνητρο να ασφαλιστεί, με αποτέλεσμα να αυξάνεται η εισφοροδιαφυγή και η εισφοροαποφυγή. Σε αυτή ακριβώς την κατάσταση έχει περιέλθει η χώρα μας με τα Μνημόνια και το Μνημονιακό νομοθετικό πλαίσιο του κοινωνικο- ασφαλιστικού συστήματος. 

Έτσι, αναφορικά με το φορολογικό σύστημα, διαπιστώνουμε ότι το 2016 το 52% των νοικοκυριών δήλωσε εισόδημα κάτω των 10.000 ευρώ και το 67% δήλωσε κάτω των 15.000 ευρώ. Περισσότερο από 25.000 ευρώ δήλωσε μόλις το 11%.

Στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα των  Μνημονίων, το οποίο συνδέθηκε με το εισόδημα για τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους αγρότες, υπάρχει ο ισχυρισμός ότι αυξήθηκε η εισπραξιμότητα και  η δημιουργία ταμειακού πλεονάσματος, με συντελεστές αναπλήρωσης που υπερβαίνουν κατά μέσο όρο το 70% και προσεγγίζουν  μέχρι και το 107%. Παράλληλα,  για τα πολύ μεγάλα εισοδήματα, ο συντελεστής αναπλήρωσης  μειώνεται  κάτω του 40% και προσεγγίζει μέχρι και το 34%, λόγω της εφαρμογής του ανώτερου ορίου σύνταξης. Όμως οι συντελεστές αναπλήρωσης στα συνταξιοδοτικά συστήματα  δεν είναι ένας εντελώς κυρίαρχος δείκτης. Αντίθετα, το πραγματικό επίπεδο διαβίωσης των συνταξιούχων το οποίο αντικατοπτρίζεται από το μέσο επίπεδο των συντάξεων, αποτελεί ένα κυρίαρχο μέγεθος στα συνταξιοδοτικά συστήματα. 

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι στο Μνημονιακό  κοινωνικο-ασφαλιστικό νομοθετικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί στην χώρα μας, κατά την διάρκεια της τρέχουσας δεκαετίας 2010-2020, παρατηρούνται υψηλοί συντελεστές αναπλήρωσης με μέσο επίπεδο κύριων συντάξεων 600€ (μεικτά). Από την άποψη αυτή, είναι φανερό ότι δεν μπορεί να υποστηρίζεται, σε αντικειμενικούς όρους, ως επιτυχής η επιλογή των υψηλών συντελεστών αναπλήρωσης οι οποίοι οδηγούν σε χαμηλό επίπεδο συντάξεων και σε  γενικευμένη φτωχοποίηση  του συνταξιοδοτικού πληθυσμού της χώρας μας.

Το ίδιο, δεν μπορεί να θεωρείται, αντικειμενικά, ως επιτυχής επιλογή η αύξηση του επιπέδου εισπραξιμότητας των ελεύθερων επαγγελματιών, δεδομένου ότι η συντριπτική πλειοψηφία καταβάλλουν την κατώτερη εισφορά, η οποία θα τους οδηγήσει και σε αντίστοιχα χαμηλά επίπεδα συντάξεων.

Επιπλέον, εάν ληφθεί υπόψη και η καταστρατήγηση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών, τότε γίνεται φανερό ότι ουσιαστικά παρέχονται κίνητρα για την έξοδό των ασφαλισμένων της συγκεκριμένης επαγγελματικής κατηγορίας από την κοινωνική ασφάλιση. Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι το όποιο ταμειακό πλεόνασμα κατανοείται ως βραχυπρόθεσμης και όχι ως μακροπρόθεσμης προοπτικής. Εξάλλου, αυτό αποτελεί συνήθως το λάθος της κοινωνικο-ασφαλιστικής πολιτικής, η οποία εστιάζεται στην βραχυπρόθεσμη ταμειακή-λογιστική απόδοση, παραγνωρίζοντας  ότι στην κοινωνική ασφάλιση ισχύει η αρχή της αλληλεγγύης των γενεών, η οποία σημαίνει ότι θα πρέπει να εξασφαλίζεται η ισότητα των παροχών τόσο για τους σημερινούς ασφαλισμένους και συνταξιούχους, όσο και για τους μελλοντικούς συνταξιούχους. Όμως, με το ασκούμενο Μνημονιακό κοινωνικο-ασφαλιστικό νομοθετικό πλαίσιο, δεν εξασφαλίζεται η αλληλεγγύη των γενεών, αφού οι υφεσιακές πολιτικές, το αναμενόμενο babyboomingκαι η γήρανση του πληθυσμού θα δημιουργήσουν μεσο-μακροπρόθεσμα νέα ελλείμματα. 

H παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι η αποτυχημένη Μνημονιακή κοινωνικο-ασφαλιστική πολιτική στην Ελλάδα, θα δημιουργήσει μεσο-μακροπρόθεσμα, μετά μία δεκαετία περικοπών των συντάξεων κατά 50%, συνθήκες δίδυμων ελλειμμάτων (οικονομικά ελλείμματα – ελλείμματα παροχών), με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για την κοινωνικο-πολιτική σταθερότητα και για τους όρους αποκατάστασης της χρηματοδοτικής και της κοινωνικής ισορροπίας του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ).

Στην κατεύθυνση αυτής της δυσμενούς προοπτικής  του ΣΚΑ στην Ελλάδα, αναδεικνύονται δύο βασικά ερωτήματα: α) ποια είναι τα βέλτιστα σημεία ισορροπίας για την φορολόγηση των πολιτών τα οποία δεν θα τους οδηγούν στη φοροδιαφυγή και β)  ποιες είναι οι αρχές στις οποίες  θα πρέπει να βασίζεται ένα σύστημα κοινωνικής ασφάλισης ,ώστε να μην δημιουργεί αντικίνητρα ασφάλισης και να μην οδηγεί στην εισφοροαποφυγή και την εισφοροδιαφυγή; 

Πράγματι, αναφορικά με την φορολόγηση των πολιτών, απαιτείται να βρεθεί εκείνος ο φορολογικός συντελεστής, ο οποίος σε συνδυασμό με ένα ολοκληρωμένο και αποτελεσματικό σύστημα ελέγχου και ποινών  να δημιουργεί στους φορολογούμενους  το κίνητρο να μην τους συμφέρει να φοροδιαφύγουν και να θέλουν από μόνοι τους να είναι συνεπείς στην καταβολή των φόρων, δεδομένου ότι: α) το ύψος των φόρων θα αποτελεί το βέλτιστο σημείο ισορροπίας και  β) ο έλεγχος και οι ποινές θα αποτρέπουν την φοροδιαφυγή.

Αντίθετα, εάν το επίπεδο των φόρων, ο έλεγχος και οι ποινές αποκλίνουν από το βέλτιστο σημείο ισορροπίας και συγκλίνουν σε επίπεδα υπερφορολόγησης και ανυπαρξίας ή χαλάρωσης ελέγχων και ποινών, τότε, ουσιαστικά, θα λειτουργούν ως κίνητρα φοροδιαφυγής, δεδομένου ότι οι φορολογούμενοι δεν συμπεριφέρονται πάντα ως riskaverse(με αποστροφή στον κίνδυνο) αλλά πολλές φορές ως lossaverse (με αποστροφή στην ζημιά). Σε αυτή την περίπτωση, οι φορολογούμενοι διακινδυνεύουν  να φοροδιαφύγουν,  αφού το αναμενόμενο όφελος της φοροδιαφυγής θα υπερτερεί του κόστους της ποινής, ενώ εάν συμβαίνει το αντίθετο, τότε δεν θα διακινδυνεύσουν  να φοροδιαφύγουν  αφού η αναμενόμενη πιθανή ζημιά  θα υπερβαίνει  το επίπεδο των καταβαλλόμενων φόρων.

Παράλληλα, στη  περίπτωση του ασφαλιστικού, τα κίνητρα της ασφάλισης δημιουργούνται, κατά βάση, όταν ένα σύστημα βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης των γενεών, της ισότητας των ασφαλισμένων και της αναλογικότητας εισφορών – παροχών. Σε αυτή την περίπτωση και λαμβάνοντας υπόψη τον χαμηλό κίνδυνο  του δημόσιου κοινωνικο-ασφαλιστικού συστήματος  σε σχέση με την ιδιωτική ασφάλιση,  οι εργαζόμενοι οδηγούνται στην επιλογή της συστηματικής καταβολής των εισφορών τους και όχι στην απόκρυψη των πραγματικών τους εισοδημάτων, στην εισφοροαποφυγή και στην εισφοροδιαφυγή, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για την μακροπρόθεσμη οικονομική βιωσιμότητα και κοινωνική αποτελεσματικότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης.

Όμως, η κατάσταση διάβρωσης της κοινωνικής συνοχής, κατά την τελευταία δεκαετία, στην Ελλάδα, επιβάλλει την έγκαιρη, σοβαρή και μακράς πνοής ανάταξη του συστήματος κοινωνικής προστασίας, προκειμένου να αντιμετωπισθούν αποτελεσματικά τόσο οι αρνητικές κοινωνικές επιπτώσεις των ασκούμενων Μνημονιακών πολιτικών, όσο και οι νέες προκλήσεις της γήρανσης του πληθυσμού, των  εισοδηματικών και των κοινωνικών ανισοτήτων, της  ευελιξίας και της ανασφάλειας της εργασίας, του υψηλού κόστους των ιδιωτικών υπηρεσιών ασφάλισης, υγείας,κ.λπ.

*Ο Σάββας Γ. Ρομπόλης είναι Ομότ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου και ο Βασίλειος Γ. Μπέτσης είναι Υποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου  

**Πηγή: slpress.gr

Γράφει ο Κώστας Γρηγοριάδης.

«Έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους στην Ελλάδα. Δε λύνεις το ζήτημα με το να βρουν δουλειά 500, όταν μια επένδυση θα δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη ανεργία στην περιοχή. Πρέπει να ξεφύγουμε, δηλαδή, από τον εαυτό μου, την οικογένειά μου κλπ.
Παρότι, όπως ξέρετε είμαστε, το λέει και το καταστατικό μας, Κόμμα της εργατικής τάξης, πριν απ' όλα(...) αν χρειαστεί να στεναχωρήσουμε κάποιους εργάτες θα τους στεναχωρήσουμε, γιατί βλέπουμε το σύνολο της εργατικής τάξης κι όχι ένα τμήμα της» (Αλέκα Παπαρήγα, 6/4/2013).

«Οι εργαζόμενοι παλεύουν για τη δουλειά τους, να μη χάσουν τη δουλειά τους. Αυτό είναι απαραίτητο και πρέπει να διεξάγουν τέτοια πάλη. Δεν μπορεί να καταδικάζεις εργαζόμενους στην ανεργία. Εμείς ως κόμμα έχουμε συναντηθεί μαζί τους και έχουμε ξεκαθαρίσει και συμφωνούν μαζί μας σε αυτό ότι εμείς δεν επιλέγουμε το θέμα, για παράδειγμα το ποιος θα είναι ο ιδιοκτήτης που θα λειτουργεί, γιατί πρέπει να λειτουργεί, και βεβαίως πρέπει να παίρνονται όλα τα απαραίτητα περιβαλλοντικά μέτρα έτσι ώστε να προστατεύεται η πανέμορφη περιοχή, όχι μόνο για τον τουρισμό αλλά και για την υγεία των κατοίκων.(..) Λουκέτο δεν πρέπει να υπάρξει σε βιομηχανία, αλίμονο. Το εργοστάσιο πρέπει να ανοίξει να δουλεύει, άλλο ζήτημα ότι εμείς θεωρούμε ότι στα πλαίσια μιας άλλης οικονομίας αυτό θα έπρεπε να είναι κοινωνικοποιημένο. Η διαφωνία μας η ουσιαστική είναι εκεί. Γιατί η κοινωνική ιδιοκτησία με ένα εθνικό κεντρικό σχέδιο μπορεί να προστατέψει και το περιβάλλον, να κάνει άλλους νόμους φιλολαϊκούς» (Δημήτρης Κουτσούμπας, 12/1/2016).

Αυτές οι δύο διαφορετικές δηλώσεις, θα μπορούσαν να ήταν ένα κουΐζ, μια σπαζοκεφαλιά ή ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, ως ερώτηση για το ποιοι τις έκαναν.

Αν κανείς δεν γνώριζε πως πρόκειται για δηλώσεις που αφορούν μια πρώην γραμματέα και έναν νυν γραμματέα του ίδιου και του αυτού κόμματος.

Δύο εκ διαμέτρου διαφορετικές πολιτικές δηλώσεις που η μια βλέπει ένα τόσο σοβαρό θέμα από την... ανατολή και η άλλη από τη δύση.

Το περίεργο είναι πως δεν πρόκειται για δηλώσεις με τεράστια χρονική απόσταση, ώστε να υποθέσει κανείς ότι μεσολάβησαν κοσμογονικές αλλαγές μεταβάλλοντας πράγματα και καταστάσεις, ώστε να έχουμε πλέον μια διαφορετική προσέγγιση. Πρόκειται για δύο δηλώσεις με απόσταση περίπου τριών ετών.

Μάγοι δεν μπορούμε να γίνουμε, ούτε και να ρίξουμε τα χαρτιά, ώστε να καταλάβουμε τα κίνητρα που μετέβαλαν τη στάση στο ζήτημα της επένδυσης εξόρυξης χρυσού από την Eldorado στο ΚΚΕ μέσα σε μόλις τρία χρόνια.

Η Αλέκα Παπαρήγα λέει πως οι 500 θέσεις εργασίας της Eldorado δε θα λύσουν το πρόβλημα της ανεργίας στην περιοχή.

Επίσης η δήλωσή της λέει πως «πριν απ' όλα (...) αν χρειαστεί να στεναχωρήσουμε κάποιους εργάτες θα τους στεναχωρήσουμε, γιατί βλέπουμε το σύνολο της εργατικής τάξης κι όχι ένα τμήμα της» .

Καλά όλα αυτά, όμως θα ρωτήσει κάποιος: «τι άλλαξε και ο επόμενος γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ υποστηρίζει ότι η επένδυση της Eldorado δεν πρέπει να κλείσει γιατί αν κλείσει οι εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους; Μα, η Eldoradoδε θα καταστρέψει το περιβάλλον;».

Η επιφανειακή μέθοδος εξόρυξης στις Σκουριές ξεθεμελιώνοντας τεράστιες εκτάσεις δάσους, οι τόνοι εκρηκτικών που με τις εκρήξεις τους θα απλώσουν τη δηλητηριώδη σκόνη χιλιάδες τετραγωνικά γύρω στη περιοχή σε καλλιέργειες και θαλάσσια ζωή, ο υδροφόρος ορίζοντας που θα μολυνθεί από τη διαρροή κυανίου, η φτωχοποίηση και η ερήμωση που θα επακολουθήσουν της επένδυσης, αφού μαζευτεί το πολύτιμο μέταλλο κλπ, αξίζουν όλα αυτά για μερικές θέσεις εργασίας, 500, 1000, 2000 εργαζομένων;

Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι για τους οποίους ο κος Κουτσούμπας κόπτεται να μην χάσουν την εργασία τους, πως θα ζήσουν μετά αυτοί και οι οικογένειές τους σε έναν ερημικό και, δηλητηριασμένο τόπο;

«Λουκέτο δεν πρέπει να υπάρξει σε βιομηχανία, αλίμονο», μας υποδεικνύει επίσης ο ΓΓ.

Ώστε έτσι! Οι βιομηχανίες πρέπει να λειτουργούν ανεξάρτητα τι παράγουν και πώς το παράγουν;

Στο ταξικό κίνημα δεν πέφτει κανένας λόγος;

Στο ίδιο το κόμμα της εργατικής τάξης δεν πέφτει κανένας λόγος;

Αν δηλαδή ερχόταν μια επιχείρηση που θα ήθελε να παράξει ένα «Χ» προϊόν, αλλά θα έπρεπε ο Παγασητικός κόλπος (τυχαίο παράδειγμα) να στερέψει από θαλάσσια ζωή επειδή αυτό που θα χυνόταν σ’ αυτόν θα επέφερε μόνιμο θάνατο στην υποθαλάσσια χλωρίδα και πανίδα, ο κος Κουτσούμπας για χάρη π.χ. 3.000 θέσεων εργασίας θα το δεχόταν;

Το ΚΚΕ θα το δεχόταν;

Όχι, ας μην απαντήσει σε εμάς.

Θα ήταν ενδιαφέρον ένας δημοσιογράφος να καλέσει την Αλέκα Παπαρήγα και τον Δημήτρη Κουτσούμπα, να τους θέσει τα δύο διαφορετικά σκεπτικά τους και να απαντήσει ο ένας στον άλλον.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Η Ελλάδα, με τη σημερινή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, έχει κάνει σημαντική πρόοδο στο 3ο μνημόνιο, ανέφερε μεταξύ άλλων ο επικεφαλής του ESM – Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, Κλάους Ρέγκλινγκ.

Και ποια είναι αυτή η… σημαντική πρόοδος, όπως την περιέγραψε σε συνέντευξή του σε εσθονική εφημερίδα; «Ο αριθμός των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα μειώθηκε 25%, οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων και οι συντάξεις μειώθηκαν. Υπήρξαν μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό, στην υγεία, στη φορολογία στην αγορά εργασίας και στις αγορές προϊόντων».

Φτάνουν, όμως αυτά; Όχι, λέει ξεκάθαρα, καθώς «υπάρχουν ακόμη πολλά να γίνουν. Έχουμε ακόμη 11 μήνες του προγράμματος του ESM και, αν εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις που απομένουν, έχουν καλές πιθανότητες να βγουν το επόμενο έτος».

Κι αυτό, για να καταπέσουν (για μια ακόμη φορά) οι κυβερνητικές κραυγές πως εφαρμόζει οικονομική πολιτική με… κοινωνικό πρόσημο, όπου «κοινωνικό πρόσημο» οι αντιλαϊκές και αντεργατικές πολιτικές της λιτότητας και των μνημονίων, η μνημονιακή προσήλωση και η εξυπηρέτηση των δανειστών και του κεφαλαίου.

Είπαμε: μεταλλάχθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι και η λογική μας. Αυτή συνεχίζει να αντιστέκεται παρά την πίεση και τον εκβιασμό περίπου 9 χρόνων μνημονιακών πολιτικών και κυβερνήσεων. Συνεχίζει να αντιστέκεται και θα αντιστέκεται, όπως κι οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι συνταξιούχοι, ο λαός…

Πηγή: ergasianet.gr