του Στάθη Γκότση*

Στο κενό έπεσε ο εκβιασμός της κυβέρνησης, με την απεργοσπαστική τροπολογία Γεροβασίλη, να κάμψει το φρόνημα των δημοσίων υπαλλήλων και να σπάσει την απεργία-αποχή από τις διαδικασίες της αξιολόγησης. Ο πανικός της κυβέρνησης μπροστά στην αποφασιστική στάση του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος την οδήγησε, την προηγούμενη εβδομάδα (και καθώς η σχετική προθεσμία για την κατάθεση φύλλων αξιολόγησης έληξε στις 2 Οκτώβρη), σε ανοιχτές απειλές και προσπάθεια τρομοκράτησης.

Σύμφωνα με καταγγελίες που καταφθάνουν καθημερινά, σε νοσοκομεία, σε δήμους, σε υπουργεία και οργανισμούς, επιστρατεύτηκαν μηχανισμοί, διοικήσεις και καλοθελητές οι οποίοι επιδόθηκαν σε ένα όργιο αυθαιρεσιών, εκβιασμών και σπερμολογίας, καλώντας τους εργαζόμενους να καταθέσουν φύλλα αξιολόγησης ακόμη και μετά την καταληκτική ημερομηνία, διαβεβαιώνοντάς τους ότι θα θεωρηθούν εμπρόθεσμα! Ο αυταρχικός κατήφορος της κυβέρνησης και η λυσσαλέα προσπάθεια εκφοβισμού των εργαζομένων είχε πενιχρά αποτελέσματα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων οι κάθε λογής μεθοδεύσεις λειτούργησαν τελικά αντίθετα από τους σχεδιασμούς των εμπνευστών τους: συσπείρωσαν τους εργαζόμενους, δυνάμωσαν την αποφασιστικότητά τους και ενίσχυσαν τη στάση αξιοπρέπειας και ανυπακοής.

Άλλωστε, όλη την προηγούμενη εβδομάδα, πύκνωσαν οι συνελεύσεις σωματείων, οι συσκέψεις, οι περιοδείες σε χώρους δουλειάς, σε Αθήνα και περιφέρεια. Σε μαζικές γενικές συνελεύσεις και άλλες διαδικασίες βάσης άνοιξαν συζητήσεις για το πραγματικό περιεχόμενο της «αξιολόγησης», τη σύνδεσή της με τις μνημονιακές δεσμεύσεις για ακόμη μεγαλύτερη μείωση του κράτους, του αριθμού δημοσίων υπαλλήλων και του μισθολογικού κόστους, την εργαλειακή της χρήση για την πλήρη πειθάρχηση των υπαλλήλων στην εντατικοποίηση της εργασίας υπό ραγδαία επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων, την επιβολή συγχωνεύσεων-καταργήσεων δομών και θέσεων εργασίας, καθώς και της υποχρεωτικής κινητικότητας του προσωπικού.

H συμμετοχή των υπαλλήλων στην απεργία-αποχή με πολύ μεγάλα ποσοστά έχει ήδη απονομιμοποιήσει πλήρως κάθε διαδικασία «αξιολόγησης» και έχει ενταφιάσει το νόμο Βερναρδάκη. Σε μεγάλα υπουργεία όπως Αγροτικής Ανάπτυξης, Εσωτερικών, Ναυτιλίας, Δικαιοσύνης η συμμετοχή στην απεργία-αποχή είναι καθολική, στον ΟΑΕΔ 90%, στα υπουργεία Εργασίας 86%, Οικονομίας-Ανάπτυξης 68%, στους αιρετούς Περιφερειών Ελλάδος 90%. Στα νοσοκομεία παρά τις πιέσεις, ΨΝΑ Δαφνί 99%, Μεσολόγγι 99%, Αττικό 70%, Ασκληπιείο 70% κ.α. Όλα αυτά τα ποσοστά καταρρίπτουν τους καταγέλαστους ισχυρισμούς της Ο. Γεροβασίλη ότι αντιδρά μόνο μια μικρή μερίδα συνδικαλιστών, καθώς καταγράφεται παντού μια βαθιά αντίθεση των εργαζόμενων τόσο στην αξιολόγηση όσο και στο συνολικότερο σχέδιο για αμφισβήτηση των εργασιακών δικαιωμάτων και για αναδιάρθρωση του δημοσίου σε όφελος του κεφαλαίου και ενάντια στις λαϊκές ανάγκες.

Η μάχη, ωστόσο, πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί και το επόμενο 15ημερο, μέχρι και την τυπική λήξη των προθεσμιών που έθεσε η Ο. Γεροβασίλη για την κατάθεση αξιολογήσεων και από τους αξιολογητές Β΄ (23 Οκτώβρη), για να τονωθεί η αυτοπεποίθηση των απεργών και για να μην επιτραπεί αντιστροφή του κλίματος για οποιονδήποτε λόγο. Η ακόμα μεγαλύτερη ενίσχυση του απεργιακού αγωνιστικού ρεύματος και η νίκη του δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος στο ζήτημα της αξιολόγησης θα επιτρέψει να σχεδιαστεί από καλύτερες θέσεις η αντεπίθεση για το σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής κυβέρνησης, ΕΕ και κεφαλαίου και την αποτροπή των προαπαιτούμενων μέτρων για την 3ης αξιολόγηση.

Οι Παρεμβάσεις Δημοσίου έχουν ήδη εισηγηθεί πως πρέπει να τεθεί τώρα επιθετικά το αίτημα «Πάρτε πίσω την αξιολόγηση Βερναρδάκη», να αναβαθμιστούν οι μορφές πάλης με πανελλαδική στάση εργασίας στις 12 Οκτώβρη (ημέρα λήξης της προθεσμίας για την αξιολόγηση από τους αξιολογητές Αʹ), πλαισιωμένη με καταλήψεις εργασιακών χώρων, μπλοκάρισμα γραφείων προσωπικού, συνέντευξη τύπου κοκ και 24ωρη απεργία στις 23 Οκτώβρη, που είναι η καταληκτική μέρα για όλη τη διαδικασία της αξιολόγησης, με συγκεντρώσεις στις μεγάλες πόλεις.

Η ολοκληρωτική ακύρωση της αξιολόγησης, μέσα από τη συλλογική δράση των εργαζομένων, μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για ένα νέο ξέσπασμα αγώνων με στόχο το μπλοκάρισμα του νέου συνδικαλιστικού νόμου και της φαλκίδευσης των συνδικαλιστικών ελευθεριών και του δικαιώματος στην απεργία, το ξεπάγωμα του μισθολογίου με κάλυψη των απωλειών των μνημονιακών χρόνων και πρώτο βήμα την επιστροφή των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα, τη δυναμική διεκδίκηση μαζικών διορισμών σε όλο το δημόσιο για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών, της μονιμοποίηση των συμβασιούχων, της κατάργησης των αντιασφαλιστικών νόμων με αυξήσεις στις συντάξεις, την αποτροπή της εκπαιδευτικής αντιδραστικής μεταρρύθμισης καθ’ υπόδειξη του ΟΟΣΑ και της ΕΕ και της αντιδραστικής μεταρρύθμισης στην υγεία και ευρύτερα στο δημόσιο, τη συνολική αμφισβήτηση και ανατροπή των μνημονιακών πολιτικών.

*εκπρόσωπος των Παρεμβάσεων στην ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

ΠΗΓΗ: prin.gr

Ο πλανήτης μας γίνεται πιο ζεστός, πιο ασταθής και πιο επικίνδυνος. Η κλίμακα και το κόστος των καταστροφών διογκώνεται συνεχώς.

Μόνο το κόστος από τους τυφώνες «Χάρβεϊ» και «Ιρμα» ανέρχεται στα 290 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ από τις πρόσφατες πλημμύρες στην Ινδία και στο Μπανγκλαντές –που προβλήθηκαν λιγότερο από τα μέσα ενημέρωσης– επλήγησαν 40 εκατομμύρια άνθρωποι και έχασαν τη ζωή τους 1.200. 

Ποιος θα καλύψει το κόστος γι’ αυτές τις καταστροφές που είχαν προβλεφθεί από τα κλιματικά μοντέλα και που αναμένεται να γίνουν σφοδρότερες μέσα στα επόμενα χρόνια;

Ποιος θα πληρώσει για τη στέγαση και τη μετεγκατάσταση των κλιματικών προσφύγων και για την ανοικοδόμηση των κατεστραμμένων σπιτιών, επιχειρήσεων και υποδομών; 

Μια έκθεση που δημοσιεύθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου από το περιοδικό Climatic Change βοηθά σε μια πιθανή απάντηση.

Σύμφωνα με την έκθεση, 90 εταιρείες ευθύνονται για το 42-50% της αύξησης της επιφανειακής θερμοκρασίας της Γης και 26-32% της αύξησης της στάθμης της θάλασσας. 

Ορισμένοι λένε ότι είμαστε όλοι υπεύθυνοι για την κλιματική κρίση, ωστόσο υπάρχουν λόγοι για τους οποίους αυτές οι 90 εταιρείες οφείλουν ένα σημαντικό χρέος σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Κατά πρώτο, γιατί πολλές από αυτές τις εταιρείες γνώριζαν τι ζημιά προκάλεσαν. Σύμφωνα με την έκθεση, περισσότερο από το ήμισυ των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα που παράγονται από τη βιομηχανική επανάσταση εκπέμπονται από το 1986, όταν οι κίνδυνοι της υπερθέρμανσης του πλανήτη ήταν γνωστοί. Ωστόσο, αυτές οι εταιρείες απέκρυψαν αυτά τα δεδομένα και διπλασίασαν την εξόρυξη ορυκτών καυσίμων. 

Και κατά δεύτερο, πολλές από αυτές τις εταιρείες δαπανούν τεράστια ποσά για να ενισχύσουν την αμφισβήτηση της κλιματικής αλλαγής και υπονομεύουν την υποστήριξη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τα ηλεκτρικά οχήματα και οτιδήποτε ενδέχεται να αναστρέψει την κλιματική κρίση. 

Συνεπώς, ακούγεται λογική η απαίτηση να πληρώσουν αυτοί που προκάλεσαν την καταστροφή του κλίματος. Οι 90 εταιρείες θα μπορούσαν να ξεκινήσουν βοηθώντας τις οικογένειες και τις κοινότητες να ανακάμψουν από τις πλημμύρες, τις ζημιές από τις έντονες καταιγίδες και τις πυρκαγιές, βοηθώντας τους ιδιοκτήτες σπιτιών και τις πόλεις να δημιουργήσουν την ανθεκτικότητα που απαιτείται για να αντέξουν τις επιπτώσεις των μελλοντικών καταστροφών. Αλλά δεν πρέπει να σταματήσουν εκεί.

Οι εταιρείες που ευθύνονται για τη ζημιά πρέπει να πληρώσουν το μερίδιό τους για τη μετάβαση σε ένα μέλλον χωρίς άνθρακα. 

Και υπάρχει ένα προηγούμενο για αυτό. Οι εταιρείες καπνού επίσης έκρυβαν και απέκλειαν τα αποδεικτικά στοιχεία για τις βλαπτικές συνέπειες των προϊόντων τους. Ωστόσο, το 1998 σχεδόν κάθε Πολιτεία των ΗΠΑ απαίτησε από τις μεγάλες εταιρείες καπνού να πληρώσουν πάνω από 200 δισεκατομμύρια δολάρια για το αυξημένο κόστος της υγειονομικής περίθαλψης που προκύπτει από το κάπνισμα και της εκπαίδευσης για την πρόληψη. 

Ανενόχλητοι

Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει σήμερα το «κυνήγι» αυτών των εταιρειών, προκειμένου να πληρώσουν το αντίτιμο που τους αντιστοιχεί για την κλιματική αλλαγή και τις συνέπειές της;

Θεωρητικά, αυτόν τον ρόλο θα τον αναλάβουν οι νέες γενιές, αλλά στην πράξη δεν διαφαίνεται κάτι τέτοιο καθώς μια νέα, πρόσφατη έρευνα υποδεικνύει ότι οι νέοι περιμένουν τις επιχειρήσεις να λύσουν τα προβλήματα του πλανήτη. 

Σύμφωνα με την έρευνα, οι καταναλωτές εξακολουθούν να απαιτούν από τις εταιρείες να διαδραματίσουν τον ρόλο των «καλών πολιτών», με τις νεότερες γενιές να βρίσκονται στην κορυφή αυτής της αξίωσης.

Σχεδόν τρεις από τις τέσσερις μιλένιαλ (Millennials) –όπως αποκαλούνται οι γεννημένοι γύρω από την αλλαγή της χιλιετίας και έχουν σήμερα ηλικία 18 έως 35 ετών– δηλώνουν ότι θα πλήρωναν περισσότερα για ένα βιώσιμο προϊόν, αλλά ότι είναι λιγότερο πιθανό να συμμετάσχουν σε άλλες βιώσιμες δραστηριότητες.

Οι μιλένιαλ είναι λιγότερο πιθανό να ανακυκλώσουν σε σχέση με τους ηλικιωμένους, σύμφωνα με την έρευνα και έκθεση του ομίλου Shelton, μιας εταιρείας μάρκετινγκ και έρευνας, που επικεντρώνεται στην ενέργεια και το περιβάλλον.

Μόνο το 34% ανέφερε ότι ανακυκλώνει τακτικά χαρτόκουτα και δοχεία αλουμινίου, σε σύγκριση με το 46% των Αμερικανών συνολικά.

Οι μιλένιαλ είναι επίσης 15% λιγότερο πιθανό να χαμηλώσουν τον θερμοστάτη για να εξοικονομήσουν ενέργεια σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό. 

Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια αλλαγή στην ίδια την κουλτούρα. Οι νέοι της δεκαετίας του '60 και του '70 υπερασπίστηκαν τη «μείωση, επαναχρησιμοποίηση, ανακύκλωση».

Σήμερα, το 41% ​​των μιλένιαλ παραδέχεται ότι πρόσφατα έριξε τα σκουπίδια από το παράθυρο ενός αυτοκίνητου εν κινήσει. 

Κάποιοι μπορεί να εκπλαγούν από αυτά τα αποτελέσματα, αλλά στην πραγματικότητα είναι αντίστοιχα με προηγούμενες έρευνες που δημοσιεύθηκαν το 2014 και το 2016.

Τι σημαίνει αυτό; Οι νέοι άνθρωποι ασχολούνται λιγότερο με το περιβάλλον από ό,τι ισχυρίζονται;

Οι δεσμεύσεις τους τελειώνουν στον βιολογικό καφέ και στην αγορά «πράσινων» προϊόντων;

«Οι μιλένιαλ πιέζουν τις εταιρείες να έχουν θετικό αντίκτυπο στον πλανήτη επειδή πιστεύουν ότι τα παγκόσμια προβλήματα είναι πολύ μεγάλα για να λυθούν από άτομα», δήλωσε η Ζούζαν Σέλτον, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Shelton Group.

Οι μιλένιαλ βλέπουν τις επιχειρήσεις να έχουν τη δύναμη πολλών και ότι το να ξοδεύουν χρήματα για τα προϊόντα αυτών των εταιρειών είναι μια άλλη μορφή ακτιβισμού. 

Κάπως έτσι, από τη συλλογική μας απάθεια μεταβαίνουμε στην ατομική δράση και αυτή δίνει τη σκυτάλη στην ανάθεση και, μάλιστα, στην ανάθεση της επίλυσης καυτών ζητημάτων, όπως αυτό της κλιματικής αλλαγής, στα χέρια αυτών που τα προξένησαν.

Με τη δύναμη της συλλογικοποίησης να περνά σε δεύτερη μοίρα, αλλά να παραμένει ο αντίποδας στις ατομικές αντιστάσεις.

«ΣΩΜΑΤΕΙΟ» – ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΣΟΥΠΕΡ ΜΑΡΚΕΤ
Η εργοδοσία κανονίζει ποιος, πότε και τι θα ψηφίσει στις αρχαιρεσίες

Αποκαλυπτικό το έγγραφο με «οδηγίες» που διακινούν προϊστάμενοι σε μεγάλο κατάστημα της Αθήνας

Πλήρως αποκαλύπτεται πλέον το εργοδοτικό όργιο που έχουν στήσει οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ στις αρχαιρεσίες του «σωματείου» – μηχανισμού με την επωνυμία «Ενωση Υπαλλήλων Εμπορίου Τροφίμων και Σούπερ Μάρκετ Αθηνών».

Ο «Ριζοσπάστης» αποκαλύπτει σήμερα έντυπο που κυκλοφορεί στα σούπερ μάρκετ «Μy Market», το οποίο αποδεικνύει την απευθείας παρέμβαση της εργοδοσίας στις αρχαιρεσίες.

«Συστάσεις» για το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ…

Συγκεκριμένα, εργαζόμενος της εταιρείας φωτογράφισε τις γραπτές οδηγίες των διευθυντικών στελεχών προς το προσωπικό καταστήματος και αμέσως τις έστειλε στον Σύλλογο Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας, καταγγέλλοντας το γεγονός.

Οι «συστάσεις» της εργοδοσίας προς τους εργαζόμενους είναι σαφείς: Να στηρίξουν το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ, που η ίδια ελέγχει απόλυτα, αφού σε αυτό φιγουράρει πλειάδα διευθυντικών στελεχών. Αφού ενημερώνει τους εργαζόμενους ότι θα δουν 2 ψηφοδέλτια, σημειώνει: «Θα επιλέξουμε τα ψηφοδέλτια που γράφουν μόνο το «ΕΝΩΣΗ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΕΜΠΟΡΙΟΥ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΣΟΥΠΕΡ – ΜΑΡΚΕΤ ΑΘΗΝΩΝ, ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΔΗΜΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ» (σ.σ. ο εργοδοτικός συνδυασμός του ΣΥΡΙΖΑ) και όχι αυτό που γράφει ΔΑΣ»!

Λίγο παρακάτω, μάλιστα, επαναλαμβάνοντας την ίδια εντολή, σημειώνει και το εξής αμίμητο: «Να ψηφίσουμε ελεύθερα όποιον θέλετε (ΟΧΙ της ΔΑΣ)»!!!

…και αναφορά στο γραφείο του προϊσταμένου

Η εργοδοσία μάλιστα δεν μένει μόνο στη «σύσταση» τι να ψηφίσουν οι εργαζόμενοι. Θέλοντας προφανώς να έχει πλήρη εικόνα για το αν, ποιοι και πότε ψήφισαν το εργοδοτικό ψηφοδέλτιο, τους υποδεικνύει να το δηλώσουν στο «γραφείο» του προϊσταμένου: «Οσοι πηγαίνουν να μας ενημερώνουν στο γραφείο», αναφέρει στις οδηγίες. Δηλαδή, τα αφεντικά και τα τσιράκια τους απαιτούν από τους εργαζόμενους να τους δίνουν αναφορά ότι πήγαν και τους ψήφισαν!

Οι εργοδοτικές αυτές «οδηγίες» επιβεβαιώνουν πλήρως τις καταγγελίες της ΔΑΣ, του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων, του ΠΑΜΕ αλλά και δεκάδων σωματείων, που εδώ και καιρό σηκώνουν κύμα καταδίκης της προκλητικής εργοδοτικής παρέμβασης στο εργατικό κίνημα. Επιβεβαιώνουν επίσης όσα διαπιστώνουν καθημερινά έξω από το εκλογικό κέντρο τα στελέχη του ΠΑΜΕ, δηλαδή τον ασφυκτικό κλοιό των εργοδοτικών σε εργαζόμενους, που τους «συνοδεύουν» μέχρι τις κάλπες.

Οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ θα θέσουν το νέο αυτό στοιχείο της απροκάλυπτης εργοδοτικής παρέμβασης στην προγραμματισμένη για σήμερα συζήτηση στο ΔΣ της Ομοσπονδίας Ιδιωτικών Υπαλλήλων (ΟΙΥΕ) καθώς και στην Εκτελεστική Επιτροπή της ΓΣΕΕ την ερχόμενη Δευτέρα.

Πηγή: rizospastis.gr

Το αστρονομικό ποσοστό του 55-60% της «πλαστικής» μόλυνσης των ωκεανών έχει και υπαίτιο και όνομα και δεν είναι παρά πέντε κράτη.

Σύμφωνα με τη μελέτη του Ocean Conservancy, οι βασικοί φταίχτες είναι η Κίνα, η Ινδονησία, οι Φιλιππίνες, η Ταϊλάνδη και το Βιετνάμ, αυτοί που ευθύνονται δηλαδή για τη μερίδα του λέοντος στους τόνους των πλαστικών σκουπιδιών που επιπλέουν στο νερό.

«Κάπου 8 εκατ. τόνοι πλαστικού πλέουν κάθε χρόνο στον ωκεανό και το 80% από αυτούς ξεκινά από τη στεριά», δήλωσε ο Nicholas Mallos, διευθυντής του προγράμματος Trash Free Seas του Ocean Conservancy που έκανε την έρευνα (Stemming the Tide), λέγοντάς μας πως οι πέντε αυτές χώρες θα μπορούσαν αν ήθελαν να «μειώσουν το πλαστικό των ωκεανών κατά 50% ετησίως»!

Πηγή: newsbeast.gr

Οι ελληνικές κυβερνήσεις ιστορικά πάντα προσέβλεπαν και στηρίζονταν στις «σύμμαχες» χώρες της δύσης και σε ιδεολογικά συγγενείς πολιτικές δυνάμεις για να προωθούν τα σχέδιά τους, να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες και να εξασφαλίζουν την κυριαρχία τους, ιδιαίτερα σε περιόδους ισχυρής ανόδου του εργατικού κινήματος.

Σε ολόκληρη την ιστορία του νεοελληνικού κράτους κατ’ αυτόν τον τρόπο εξελίχθηκε η κατάσταση, η μεγαλοαστική τάξη της χώρας στηριζόμενη στους ιμπεριαλιστές «συμμάχους» έλεγχε την κατάσταση και κυριαρχούσε.

Στην εποχή των μνημονίων, τα φαινόμενα αυτά έφθασαν σε πρωτοφανές σημείο και αυτό χαρακτηρίζει όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Η αποφυγή της χρεοκοπίας, η βοήθεια για ουσιαστική μείωση του χρέους, η στήριξη της χώρας και οι πολυπόθητες μελλοντικές επενδύσεις ήταν το επιχείρημα για την ολοκληρωτική παράδοση της.

Η πρώτη μνημονιακή κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ απευθύνθηκε στην ΕΕ και στο ΔΝΤ. Η κυβέρνηση Σαμαρά-ΝΔ, μετά από την «αντιμνημονιακή» περίοδο όταν βρίσκονταν στην αντιπολίτευση, πέρασε ολοκληρωτικά στην ίδια πολιτική. Τα αποτελέσματα ήταν καταστροφικά για το λαό και την οικονομία.

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνηση του καλλιέργησαν την αντίληψη της προσπάθειας για την αλλαγή των συσχετισμών εντός της ΕΕ με στόχο την ήττα των χριστιανοδημοκρατών και του νεοφιλελευθερισμού, να έρθουν στην κυβέρνηση σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και μικροαστικές πολιτικές δυνάμεις που αναφέρονταν στην αριστερά. Μια τέτοια εξέλιξη, κατά το ΣΥΡΙΖΑ, θα συνέβαλε ουσιαστικά στην απαλλαγή της χώρας από το υπέρογκο δημόσιο χρέος της, θα άλλαζε τις προτεραιότητες και το περιεχόμενο της ασκούμενης πολιτικής. Στην πορεία, η πολιτική αυτή συνδέθηκε με την αντιμετώπιση της ανερχόμενης ακροδεξιάς στην Ευρώπη που κυρίως πήρε τη μορφή έκκλησης για τη σύμπραξη των δυνάμεων του «δημοκρατικού τόξου» για να αποκλειστεί η ακροδεξιά από τις κυβερνήσεις διαφόρων χωρών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ωραιοποίησε τη σοσιαλδημοκρατία και το νεοφιλελευθερισμό της, στήριξε όλη την πολιτική του στη συμπαράσταση του Ρέντσι, του Ολάντ και των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών, συνδέθηκε ουσιαστικά με το ευρωπαϊκό σοσιαλιστικό κόμμα παρότι αυτό βρισκόταν στην πρωτοπορία της αντιλαϊκής πολιτικής.

Σήμερα μετά τις γενικές εκλογές σε Γαλλία και Γερμανία τροποποιήθηκαν ουσιαστικά τα δεδομένα.

Η Γαλλία εισήλθε στην εποχή του Μακρόν. Αντιμετωπίστηκε μεν η άνοδος της ακροδεξιάς, αλλά ήρθε με συντριπτική πλειοψηφία στην κυβέρνηση ο Μακρόν με ένα πρόγραμμα ακραία νεοφιλελεύθερο και με πρακτικές που θυμίζουν αντιδραστικό καθεστώς. Θέλοντας να κερδίσει αξιοπιστία έναντι της Γερμανίας, επέβαλε με διάταγμα την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, ενώ ο κρατικός προϋπολογισμός που κατέθεσε περιλαμβάνει περισσότερο από 25 δισ. € μείωση των κρατικών δαπανών και μείωση των φόρων στις επιχειρήσεις και στα ακίνητα.

Στη Γερμανία χριστιανοδημοκράτες και σοσιαλδημοκράτες γνώρισαν μεγάλη ήττα. Οι ελπίδες της Μέρκελ για μεγάλο συνασπισμό με τους σοσιαλδημοκράτες διαψεύστηκαν. Η κυβερνητικοί εταίροι της θα είναι πλέον οι Ελεύθεροι Δημοκράτες με τον ακραίο φιλελευθερισμό τους και οι πράσινοι. Κατ’ αυτό τον τρόπο μετατοπίζεται το πολιτικό στίγμα της κυβέρνησης προς τα δεξιά και παράλληλα η πίεση που ασκεί το ενδυναμωμένο AfD μετατοπίζει δεξιότερα τον άξονα της πολιτικής ζωής συνολικά. Η απήχηση του AfD θεωρείται ότι προήλθε κατά βάση από την κεντρώα αντιμετώπιση σοβαρών πολιτικών προβλημάτων, όπως το προσφυγικό, από την προηγούμενη κυβέρνηση, γεγονός που ωθεί την κυβερνητική πολιτική προς τα δεξιά για να καλυφθεί ο χώρος αυτός.

Στις συνθήκες της δεξιάς αυτής στροφής, ετοιμάζονται τα νέα σχέδια για την ΕΕ, κυρίως για την ευρωζώνη. Το Παρίσι αντιλαμβάνεται ότι, όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η ΕΕ είτε θα προχωρήσει σε βαθιές μεταρρυθμίσεις με κύριο άξονα την έναρξη διαδικασίας ουσιαστικότερης ενοποίησης των χωρών της, είτε κινδυνεύει να περιθωριοποιηθεί από τον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ από τη μια και από τις ανερχόμενες δυνάμεις -και κυρίως την Κίνα- από την άλλη. Στη βάση αυτή, ο Γάλλος πρόεδρος κατέθεσε τις προτάσεις του για την ευρωζώνη, η οποία θα απαρτίζεται από έναν αριθμό χωρών παρόμοιου επιπέδου ανάπτυξης, χώρες υψηλής παραγωγικότητας, θα έχει ενιαίο προϋπολογισμό τουλάχιστον σε βασικούς τομείς και υπουργό οικονομικών, και ενιαία αμυντική πολιτική, ενώ θα δημιουργηθεί ευρωπαϊκό ΔΝΤ. Οι πιο αδύναμες, οι περιφερειακές χώρες, εξωθούνται σε μια χαμηλότερη ταχύτητα με διαρκή λιτότητα και εποπτεία ώσπου να αποπληρώσουν το 75% των δανείων τους. Αυτό για την Ελλάδα σημαίνει στην καλύτερη περίπτωση ορισμένες δεκαετίες. Η εξάρτηση και η περιθωριοποίηση σε όλο της το μεγαλείο.

Φυσικά, σε αυτό που τελικά θα συμβεί η Γερμανία θα έχει τον κύριο και τον τελικό λόγο αν και σήμερα η Μέρκελ δεν έχει την ελευθερία κινήσεων που είχε τα προηγούμενα χρόνια. Σε κάθε περίπτωση τα όποια σχέδια αλλαγών στην ευρωζώνη, όταν υλοποιηθούν, θα αντανακλούν το σημερινό δυσχερέστατο συσχετισμό για τους εργαζόμενους και τις φτωχότερες χώρες και θα φέρουν τη σφραγίδα των συμφερόντων των γερμανικών πολυεθνικών, δίνοντας στην καλύτερη περίπτωση κάποιο χώρο στο γαλλικό πολυεθνικό κεφάλαιο.

Σε κάθε περίπτωση, η επόμενη μέρα για τον ελληνικό λαό και τους λαούς της ΕΕ θα είναι πιο δύσκολη, όπως και για την Ελλάδα και τα οξύτατα προβλήματα της. Όλα δείχνουν ότι οι ελπίδες της κυβέρνησης για ευνοϊκή αντιμετώπιση από τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο του προβλήματος του δημόσιου χρέους της χώρας και την ουσιαστική μείωσή του δεν φαίνεται να έχουν βάση. Η πολιτική της Γερμανίας και της ΕΕ -που η κυβέρνηση χρέωνε στον Σόιμπλε και τον δαιμονοποιούσε- φαίνεται ότι ήταν πολιτική του πολυεθνικού κεφαλαίου και του συνόλου των αστικών πολιτικών δυνάμεων. Ο Σόιμπλε απομακρύνθηκε αλλά η πολιτική και τα σχέδιά του είναι παρόντα και θα υλοποιηθούν μέχρι τέλους.

Η αλλαγή της ΕΕ «από τα μέσα» με δράση μέσα από τους θεσμούς και τις διαδικασίες της για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ουτοπική. Η ΕΕ δεν μεταρρυθμίζεται, δεν μπορεί να μετατραπεί σε Ευρώπη των λαών, θα παραμείνει Ευρώπη του μονοπωλιακού κεφαλαίου, της λιτότητας και της καταπίεσης των εργαζομένων, της εκμετάλλευσης και περιθωριοποίησης των πιο αδύναμων χωρών της.

Η Ευρώπη των εργαζομένων δεν είναι κάτι διαφορετικό από την Ευρώπη του σοσιαλισμού, της εξουσίας της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ο αγώνας των εργαζομένων πρέπει να είναι αγώνας για το σοσιαλισμό και στις σημερινές συνθήκες περνά μέσα από τον αγώνα για την αποδέσμευση από το ευρώ και την ΕΕ.

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να οργανωθεί η δράση της εργατικής τάξης και του λαού.

Α. Χ.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

Αίσχος! Άρειος Πάγος: Δικαίωμα του εργοδότη η αλλαγή του τόπου, του χρόνου και του τρόπου εργασίας!

Το ελεύθερο στον εργοδότη να μεταβάλει μονομερώς τον τόπο, τον χρόνο και τον τρόπο της εργασίας δίνει απόφαση του Αρείου Πάγου, αφήνοντας έκθετους τους εργαζόμενους να προστατεύονται μόνον από μία διάταξη ενός άρθρου που απαγορεύει την κατάχρηση του δικαιώματος του εργοδότη.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του enikonomia.gr, η νέα απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου (682/2017) προβλέπει πως ο εργοδότης έχει το ελεύθερο να μεταβάλει κατά το δοκούν τους όρους της παροχής της εργασίας του εργαζόμενου, στο πλαίσιο της άσκησης του διευθυντικού δικαιώματος και για την προσφορότερη οργάνωση της εργασίας και της επιχείρησης. Όπως αναφέρεται, ο εργαζόμενος προστατεύεται πλέον μόνο από τη διάταξη του άρθρου 281 Α.Κ. που απαγορεύει την κατάχρηση δικαιώματος του εργοδότη.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, που επικαλείται δηλώσεις του εργατολόγου Γιάννη Καρούζου, κατά το άρθρο 7 εδ. α του νόμου 2112/920, «Πάσα μονομερής μεταβολή των όρων της υπαλληλικής συμβάσεως βλάπτουσα τον υπάλληλον, θεωρείται ως καταγγελία ταύτης, δι’ ην ισχύουσιν αι διατάξεις του παρόντος νόμου». Κατά την έννοια της διατάξεως αυτής σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 648 και 652 Α.Κ., μονομερής μεταβολή θεωρείται κάθε τροποποίηση των όρων εργασίας από τον εργοδότη που γίνεται χωρίς τη συγκατάθεση του μισθωτού και χωρίς ο εργοδότης να έχει τέτοια ευχέρεια από όρο της συμβάσεως ή το νόμο ή τον τυχόν υπάρχοντα κανονισμό εργασίας της επιχειρήσεως.

Όπως ωστόσο υπογραμμίζεται, για την εφαρμογή της άνω διατάξεως του εδαφίου α του άρθρου 7 του ν. 2112/920 δεν αρκεί μόνο η μεταβολή των όρων εργασίας να είναι μονομερής, αλλά απαιτείται επί πλέον να είναι και βλαπτική για τον εργαζόμενο, δηλαδή να προκαλεί σ’ αυτόν άμεση ή έμμεση υλική ή ηθική ζημία.

Με απλά λόγια, εάν ο εργοδότης αποφασίσει να αλλάξει στους όρους εργασίας τον τόπο, τον χρόνο ή τον τρόπο της, και η μεταβολή αυτή δεν είναι αντίθετη προς το νόμο και τους όρους της συμβάσεως, θεωρείται πως γίνεται κατ’ ενάσκηση του διευθυντικού δικαιώματος. Η μεταβολή αυτή, για τον Άρειο Πάγο, ακόμα και σε βάρος του μισθωτού, δεν θεωρείται πως επιβαρύνει τον εργαζόμενο.

Μάλιστα, ο Άρειος Πάγος δεν θεωρεί μονομερή βλαπτική μεταβολή το γεγονός της παροχής επί σειρά ετών της εργασίας σε ορισμένο τόπο ή χρόνο, καθώς αυτό δεν σημαίνει πως δημιουργήθηκε σιωπηρά συμβατικός όρος για την απασχόληση του εργαζομένου μόνο στον τόπο αυτό ή στο συγκεκριμένο ωράριο. Τα παραπάνω μπορούν να ανατραπούν από την μονομερή εξουσία του εργοδότη, η άσκηση της οποίας «υπόκειται στους περιορισμούς που επιβάλλουν η καλή πίστη, τα χρηστά ήθη και ο κοινωνικός ή οικονομικός σκοπός του δικαιώματος, έστω και αν η εξουσία του εργοδότη στηρίζεται στο νόμο ή στη συμφωνία των μερών».

Ειδικότερα, όπως εξηγείται στο δημοσίευμα, η συγκεκριμένη διάταξη του άρθρου 652 Α.Κ. δίνει στον εργοδότη το δικαίωμα και την εξουσία να προσδιορίσει το περιεχόμενο της υποχρέωσης του μισθωτού για παροχή εργασίας, καθορίζοντας τους όρους της παροχής της, τον τόπο, το χρόνο και τον τρόπο, εφόσον οι όροι αυτοί δεν έχουν προσδιορισθεί από κανόνες δικαίου ή από την εργασιακή σύμβαση. Δηλαδή ο εργοδότης, ως διευθυντής της εκμετάλλευσης, έχει την εξουσία να οργανώνει και να διευθύνει την επιχείρησή του με βάση τα κρινόμενα απ’ αυτόν ως πλέον αποτελεσματικά γι’ αυτήν κριτήρια.

Σημειώνεται, παρόλα αυτά, πως ο μονομερής προσδιορισμός των όρων εργασίας που επιχειρεί ο εργοδότης με βάση το διευθυντικό δικαίωμά του πρέπει να υπηρετεί τους σκοπούς του δικαιώματος αυτού, δηλαδή την κατά το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση της εργασίας και την προσφορότερη οργάνωση της επιχειρήσεως.

Πότε είναι βλαπτική η μονομερής μεταβολή

Για να θεωρηθεί βλαπτική η μεταβολή των όρων εργασίας, σύμφωνα με το δημοσίευμα, απαιτείται να συντρέχουν και άλλα πραγματικά περιστατικά από τα οποία να συνάγεται σαφώς πρόκληση υλικής ή ηθικής ζημίας του μισθωτού ή καταχρηστική άσκηση του εκπορευόμενου από τη ρηθείσα διάταξη διευθυντικού δικαιώματος του εργοδότη.

Περαιτέρω, όπως αναφέρεται, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 648, 652, 656, 349-351, 288 Α.Κ., 7 εδ. α ν. 2112/1920 και παρ. 3 άρθρου 5του ν.3198.1955 προκύπτει ότι η βλαπτική για τον εργαζόμενο μεταβολή των όρων της συμβάσεώς του δεν επιφέρει τη λύση αυτής, ούτε υποχρεώνει το μισθωτό να αποχωρήσει από την εργασία του, αλλά εάν ο εργοδότης προβεί σε μονομερή βλαπτική για το μισθωτό μεταβολή των όρων εργασίας ή κατά την άσκηση του διευθυντικού δικαιώματός του προβεί κατά κατάχρηση αυτού στον προσδιορισμό της παροχής εργασίας, ο μισθωτός έχει διαζευκτικά τα δικαιώματα:

1.ν’ αποδεχθεί τη μεταβολή, οπότε συνάπτεται νέα σύμβαση, τροποποιητική της αρχικής, η οποία είναι έγκυρη εφόσον δεν αντίκειται σε απαγορευτική διάταξη του νόμου ή στα χρηστά ήθη,

2. να θεωρήσει την πράξη αυτή του εργοδότη ως άτακτη εκ μέρους του καταγγελία της εργασιακής σύμβασης και αποχωρώντας από την εργασία του ν’ απαιτήσει την καταβολή της αποζημίωσης που προβλέπεται από το ν. 2112/920 και

3. να εμμείνει στην τήρηση των συμβατικών όρων, προσφέροντας τις υπηρεσίες του σύμφωνα με τους προ της μεταβολής όρους, οπότε, εάν ο εργοδότης δεν αποδεχθεί αυτή, καθίσταται υπερήμερος περί την αποδοχή της εργασίας και οφείλει μισθούς υπερημερίας ή, εκφράζοντας την αντίθεσή του, να παράσχει τη νέα εργασία του και να προσφύγει στο δικαστήριο, ζητώντας να υποχρεωθεί ο εργοδότης του να τον απασχολεί σύμφωνα με τους προ της μεταβολής όρους (ΟλΑΠ 25/2003, , ΑΠ 130/2016, ΑΠ 132/2016, σχετ. ΑΠ 1212/2006).

Πηγή: iskra.gr

Μπορεί οι δραματικές μειώσεις σε συντάξεις και παροχές να οδήγησαν τους συνταξιούχους στο Συμβούλιο της Επικρατείας, όπου συζητήθηκε την προηγούμενη Παρασκευή η πρώτη προσφυγή κατά του νόμου 4387/2016 και των υπουργικών αποφάσεων με τις οποίες επαναϋπολογίζονται και περικόπτονται οι συντάξεις τους, αλλά το «ψαλίδισμα» τους δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του Ενιαίου Δικτύου Συνταξιούχων, οι συνταξιούχοι θα χάσουν επιπλέον τρεις συντάξεις μέχρι το 2019, από τις μειώσεις των λεγόμενων «προσωπικών διαφορών» σε κύριες και επικουρικές συντάξεις, από την κατάργηση επιδομάτων, το «πάγωμα» των αυξήσεων και την κατάργηση του ΕΚΑΣ.

Οι απώλειες που έχουν υποστεί οι συνταξιούχοι με την εφαρμογή των μνημονίων φθάνει το 70% του εισοδήματος, ενώ το επόμενο διάστημα αναμένεται να απολέσουν επιπλέον τρεις συντάξεις.

Η απώλεια αυτή θα προέλθει από τη μείωση κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των κύριων καταβαλλόμενων συντάξεων, τη μείωση κατά 18% της προσωπικής διαφοράς όλων των επικουρικών συντάξεων, την κατάργηση των οικογενειακών επιδομάτων (συζύγου και τέκνων) από όλες τις κύριες και επικουρικές συντάξεις, από το πάγωμα των αυξήσεων σε όλες τις συντάξεις μέχρι τον Δεκέμβριο του 2021 και, τέλος, από την κατάργηση του ΕΚΑΣ για 280.000 χαμηλοσυνταξιούχους.

Τις επιπτώσεις που θα έχει η εφαρμογή του νόμου Κατρούγκαλου στα εισοδήματα των συνταξιούχων το επόμενο διάστημα περιγράφει αναλυτικά το Ενιαίο Δίκτυο Συνταξιούχων:

• Οι νέες συντάξεις που εκδίδονται με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου θα είναι μικρότερες κατά 30%, όσες δηλαδή λαμβάνουν οι αιτούντες συνταξιοδότησης από τις 13 Μαΐου του 2016 και μετά. Η μέση μείωση εκτιμάται στο 12% – 16% για τους νέους συνταξιούχους και τις μεγαλύτερες απώλειες θα έχουν οι εξής ομάδες ασφαλισμένων: – Δημόσιοι υπάλληλοι, ιδίως όσοι έχουν πάνω από 30 χρόνια υπηρεσίας. – Ασφαλισμένοι του ΙΚΑ με υψηλές αποδοχές, από 1.500 ευρώ και πάνω. – Ασφαλισμένοι στο πρώην ΤΕΒΕ σε μέσες και υψηλές κατηγορίες. – Ασφαλισμένοι στο ΤΑΕ που προ- έρχονται από τις δύο ανώτατες κατηγορίες και αποχωρούν με περισσότερο από 30 χρόνια ασφάλισης. – Ασφαλισμένοι του Ταμείου Νομικών και του ΤΣΑΥ.
• Έως 360 ευρώ θα είναι η απώλεια από την περικοπή της προσωπικής διαφοράς στις καταβαλλόμενες συντάξεις από το 2019, με ορατό τον κίνδυνο να υπάρξει πλήρης περικοπή της διαφοράς. Με την ήδη ψηφισμένη ρύθμιση παλαιοί συνταξιούχοι ευθυγραμμίζονται με τους νέους. Χάνουν άμεσα έτσι έως 18% κύριας και επικουρικής σύνταξης. Ωστόσο οι μειώσεις δεν θα είναι 18%, αλλά φτάνουν και στο 25%, γιατί καταργούνται και τα επιδόματα συζύγου και τέκνων.
• Πάνω από 140.000 χαμηλοσυνταξιούχοι θα δουν νέα περικοπή στο ΕΚΑΣ το 2018, καθώς κόβονται άλλα 238 εκατ. ευρώ από το επίδομα και θα πληρωθούν μόλις 85 εκατ. ευρώ για όσους συνεχίσουν να το λαμβάνουν και την επόμενη χρονιά.
• Το 20% των εκκρεμών επικουρικών συντάξεων (δηλαδή 25.000 επί συνόλου 127.000) αναμένεται να αποδοθούν μειωμένες κατά 10% (του Δημοσίου) έως 20% (του ιδιωτικού τομέα). Η εκκαθάριση των εκκρεμών αιτήσεων αναμένεται να ολοκληρωθεί έως τα τέλη του 2019. Οι συνολικές μνημονιακές μειώσεις στις επικουρικές φτάνουν συνολικά έως και το 80%.
• Περίπου 65.000 εκκρεμή εφάπαξ (τα οποία αιτήθηκαν ασφαλισμένοι μετά τις 1/9/2013) θα μειωθούν έως και 20%. Η απονομή θα ολοκληρωθεί έως τον Αύγουστο του 2018.
• Όσοι συνταξιούχοι έχουν λάβει την κύρια σύνταξή τους κατά την 1/1/2019 θα δουν τις κύριες συντάξεις να μη λαμβάνουν κατά το έτος αυτό καμία ονομαστική αύξηση.
• Αν και αρχίζουν να εκδίδονται οι πρώτες οριστικές συντάξεις χηρείας με βάση τον νόμο Κατρούγκαλου. Ωστόσο, η υπουργός Εργασίας έχει ήδη δηλώσει ότι θα υπάρξουν αλλαγές στον νόμο, καθώς οι πρώτοι υπολογισμοί οδήγησαν σε εξαιρετικά χαμηλές συντάξεις της τάξεως των 190 και 200 ευρώ.

Πηγή: iskra.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ ενώνει την φωνή της με τα εργατικά συνδικάτα, πολιτικά κόμματα, κοινωνικές οργανώσεις, λαϊκές συλλογικότητες και τις επιτροπές πρωτοβουλίας εκφράζοντας την αμέριστη αλληλεγγύη της στην πρωτοφανή δίωξη και δικαστική καταδίκη του αγωνιστή του κινήματος Δασκαρόλη Στράτο ενάντια στο χαράτσι των διοδίων.

Με τον τρόπο αυτό κυβέρνηση και δικαιοσύνη επιβραβεύουν τις νεοαποικιακές συμβάσεις και τους μεγαλοεργολάβους και ταυτόχρονα ποινικοποιούν τους αγώνες και την φτώχεια.

Τα χαράτσια για τα διόδια, η δικαστική απόφαση και το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο οδήγησαν σήμερα στην φυλακή τον Στράτο, το ίδιο θα γίνει αύριο με την αδυναμία χιλιάδων λαϊκών και εργατικών οικογενειών που βρίσκονται στα όρια της φτώχειας να ανταποκριθούν στην φοροληστεία του ΕΦΚΑ, του ΕΝΦΙΑ, των ΔΕΚΟ κ.λπ.

Το τραγελαφικό με τον ρόλο του ΣΥΡΙΖΑ είναι το γεγονός ότι το μισό υπουργικό συμβούλιο και δεκάδες σημερινοί βουλευτές του συμμετείχαν στο κίνημα ενάντια στα χαράτσια των διοδίων και ξεδιάντροπα ως κυβέρνηση στοχοποιούν και ποινικοποιούν εκείνους τους αγώνες (τους οποίους καπηλεύτηκαν αδίστακτα για να ανέλθουν στην κυβερνητική εξουσία) και σήμερα οδηγούν στην φυλακή αγωνιστές που με ανιδιοτέλεια αγωνίστηκαν ενάντια στα χαράτσια.

Η ΠΕΝΕΝ απαιτεί την άμεση αποφυλάκιση του Στράτου Δασκαρόλη, το σταμάτημα κάθε δίωξης για την μη πληρωμή διοδίων, κατάργηση του νομοθετικού πλαισίου που καταδικάστηκε ο Στράτος και τέλος να καταργηθούν όλοι οι παράνομοι μνημονιακοί νόμοι. Να μπει τέλος εδώ και τώρα στα χαράτσια καθώς και στις αποικιακές συμβάσεις με τους μεγαλοεργολάβους.

Πειραιάς 5/10/2017

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ