Απολύτως σαφές κατέστησαν τόσο ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ και όσο και ο επικεφαλής της ομάδας της Κομισιόν για το ελληνικό ζήτημα Ντέκλαν Κοστέλο ότι η Ελλάδα θα παραμείνει σε καθεστώς αυξημένης επιτήρησης και μετά το τέλος του 3ουμνημονίου.

«Η Ελλάδα θα βρεθεί στο ευρύτερο πλαίσιο του συμφώνου σταθερότητας και ανάπτυξης όπως ισχύει για κάθε κράτος μέλος. Θα έχουμε το σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης του ESM ώστε να προκύπτει ότι η χώρα θα είναι σε θέση να πληρώνει τα δάνειά της. Αν η Ελλάδα χρειαστεί πρόσθετα μέτρα διευθέτησης του χρέους θα υπάρξει και αυστηρότερη εποπτεία» δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κλάους Ρέγκλινγκ στο 3ο οικονομικό forum των Δελφών ενώ πρόσθεσε ότι είναι πρωϊμο να συζητηθεί το αν θα υπάρξει προληπτική γραμμή στήριξης ή όχι.  

Από την πλευρά του, ο κ. Κοστέλο τόνισε ότι «πρέπει να σκεπτόμαστε το πλαίσιο της εποπτείας το οποίο θα παρέχει κίνητρα για τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων. Η επόμενη 3ετία-4ετία θα έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Οι μεταρρυθμίσεις είτε θα επιτύχουν είτε θα αποτύχουν σε αυτή την περίοδο. Είμαστε ενήμεροι για τους κινδύνους υλοποίησης. Εϊναι πολύ πολωμένο το κλίμα στην Ελλάδα. Η δημόσια διοίκηση δεν είναι σε θέση να προωθεί τις μεταρρυθμίσεις. Υπάρχει ο κίνδυνος υλοποίησης. Όσο περισσότερο οι κίνδυνοι τόσο πιο ασφυκτική η εποπτεία. Θα πρέπει να έχει ένα κατάλληλο καθεστώς εποπτείας και μετά το τέλος του προγράμματος».

Κοστέλο: Θα χρειαστούν νέα μέτρα για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους

Την εκτίμηση ότι θα χρειαστούν πρόσθετα μέτρα για τη διευθέτηση του ελληνικού χρέους έκανε ο επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας της Κομισιόν για το ελληνικό ζήτημα Ντέκλαν Κοστέλο ο οποίος βρέθηκε στους Δελφούς για να συμμετέχει στο 3οοικονομικό forum. O κ. Κοστέλο, επισήμανε ότι πριν από λίγες ημέρες ολοκληρώθηκε σχετική μελέτη για το χρέος ενώ πρόσθεσε ότι «οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν καλό παρελθόν στο να υλοποιούν αυτά για τα οποία δεσμεύονται οπότε αναμένεται να προχωρήσουν στην έγκριση μέτρων τα οποία θα καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο».

Πάντως, ο κ. Κοστέλο –ο οποίος επιβεβαιώσε ότι υπήρξε συμφωνία για την ολοκλήρωση της 3ης αξιολόγησης κάτι που σημαίνει ότι η δόση των 5,7 δις. ευρώ θα εκταμιευτεί μέχρι τα μέσα Μαρτίου- υποστήριξε ότι δεν αρκούν τα μέτρα για τη διευθέτηση του χρέους και ότι απαιτείται συνέχιση των μεταρρυθμίσεων ώστε να διασφαλιστεί η πορεία ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

«Καλούμαστε να καταλήξουμε σε μια συμφωνία πακέτο η οποία θα δημιουργήσει εμπιστοσύνη στις αγορές αλλά και τα σωστά κίνητρα στην Ελλάδα ώστε να εμμείνει σε σωστές δημοσιονομικές πολιτικές. Δεν θέλουμε πρόσθετες μεταρρυθμίσεις ή λήψη πρόσθετων δημοσιονομικών μέτρων αλλά την εφαρμογή των όσων έχουν ήδη συμφωνηθεί» υποστήριξε ο κ. Κοστέλο.

Ρέγκλινγκ: Η Ελλάδα θα εξοφλήσει το χρέος της στον ESM το 2059

To γεγονός ότι τουλάχιστον το 50% των δανείων της Ελλάδας έχουν δοθεί από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης και ότι αυτά θα αποπληρωθούν ύστερα από 41 χρόνια δηλαδή το 2059 υπενθύμισε ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ από το βήμα του 3ουοικονομικού forum των Δελφών. Δεδομένου ότι η επιτήρηση της ελληνικής οικονομίας θα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να αποπληρωθεί το 75% αυτού του χρέους, προκύπτει εύκολα το συμπέρασμα ότι η επιτήρηση θα συνεχιστεί για δεκαετίες.

Ο κ. Ρέγκλινγκ, αναφέρθηκε στο περιεχόμενο της συμφωνίας του Eurogroup του Μαίου του 2017 τονίζοντας ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης θα αποφασίσουν μετά το τέλος του ελληνικού προγράμματος για το αν θα υπάρξουν μέτρα διευθέτησης του ελληνικού χρέους. Σε κάθε περίπτωση, υποστήριξε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να εξακολουθήσει να τηρεί τα συμφωνηθέντα και μετά τη λήξη του προγράμματος. «Το ταξίδι για την Ελλάδα δεν έφτασε στο τέλος του», ανέφερε χαρακτηριστικά.  

Ο κ. Ρέγκλινγκ επιβεβαιώσε ότι τα μέτρα για το χρέος την ενεργοποίηση των οποίων θα αποφασίσει το Eurogroup, θα είναι συνδεδεμένα με την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας κάτι που «θα είναι προς όφελος και των δύο πλευρών, δηλαδή και της Ελλάδας αλλά και των δανειστών».

Εξειδικεύοντας το περιεχόμενο των μεσοπρόθεσμων μέτρων, ο κ. Ρέγκλινγκ υποστήριξε ότι τα μέτρα θα αφορούν σε παρατάσεις λήξεων των δανείων που έχουν ήδη χορηγηθεί από τον ESM (και τα οποία αντιστοιχούν πλέον σε πάνω από το 50% του συνολικού χρέους), σε αναδιανομή των κερδών των ελληνικών ομολόγων κλπ. Όσον αφορά στα μακροπρόθεσμα μέτρα, ο κ. Ρέγκλινγκ επισήμανε ότι ουσιαστικά, αυτό που θα γίνει σε αυτή τη φάση, θα είναι μια δήλωση προθέσεων η οποία όμως θα συμβάλλει στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης των αγορών απέναντι στην Ελλάδα.

Πηγή: thetoc.gr

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του σωματείου εργαζομένων στην «SKOT AE», η εργοδοσία αναγκάστηκε να ανακαλέσει τις απολύσεις.

Στην Γενική Συνέλευση του Σωματείου της ΣΚΟΤ που πραγματοποιήθηκε χθες Τετάρτη 28/02/2018, οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι είχαν αποφασίσει να κλιμακώσουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις προκηρύσσοντας 3 ακόμα 24ωρες για Παρασκευή 2/03/2018, Δευτέρα 5/03/2018 και Τρίτη 6/03/2018.

Σήμερα Πέμπτη η εργοδοσία έκανε αποδεκτό το αίτημα του σωματείου για την ανάκληση των απολύσεων.

Ακολουθεί η ανακοίνωση του σωματείου

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Γράφει ο Σεΐτ Αλντογάν*

Μπορεί να μην φανταζόταν κανείς ότι ο μπαγάσας ο Αλέξης μια μέρα θα γινόταν ο πιο μεγάλος έμπορος στην Ελλάδα, όμως εδώ που τα λέμε όλοι γνώριζαν το ταλέντο του.

Ο μικρός Αλέξης λοιπόν, πάλεψε, μάτωσε, αγωνίστηκε και τελικά άνοιξε το δικό του μαγαζί. Ήταν το όνειρο του. Κάθε φορά που περνούσε μπροστά από το εμπορικό κέντρο που βρισκόταν στην μέση της πλατείας Συντάγματος το κοιτούσε θλιμμένα και πιθανόν μέσα του σκεφτόταν εάν μια μέρα θα μπορέσει να ανοίξει κανένα μαγαζί εκεί μέσα.

Βέβαια ο Αλέξης δεν ήταν άσχετος από εμπόριο, στην ουσία ήταν ένας μικροπωλητής. Πουλούσε μπιχλιμπίδια στους εργάτες, τους εργαζόμενους, τη νεολαία και έβγαζε 2,5 – 3 % κέρδος.

Περνούσαν τα χρόνια και ο Αλέξης μεγάλωνε και αποκτούσε εμπειρίες. Οι μεγάλοι έμποροι ακόμα και οι μονοπωλιακές εταιρείες συνέχεια του συνιστούσαν να πουλήσει ελπίδες, καλές αλλά φθηνές.

Τους άκουσε ο Αλέξης. Και να που μια μέρα ήρθε η καλή ώρα. Ο κόσμος ξεκίνησε να μην ψωνίζει πια από τα μαγαζιά του Γιωργάκη, του Σαμαρά, του Καραμανλή και όλων των υπολοίπων που βρισκόντουσαν μέσα στο εμπορικό κέντρο.

Όπως είπαμε, είχε ταλέντο ο μπαγάσας. Είπε στον κόσμο ότι δεν χρωστάνε πουθενά και όσα χρωστάνε να μην τα πληρώσουν. Το καινούργιο μαγαζί θα δούλευε για τον κοσμάκη. Οι ξένοι πια δεν θα μπορούσαν να ελέγξουν το εμπορικό κέντρο. Πρώτη φορά άνοιγε ένα μαγαζί στον αριστερό διάδρομο της Βουλής και το αφεντικό του μαγαζιού ήταν ένας εκπρόσωπος του κοσμάκη που κοιμόταν πάντα από το αριστερό πλευρό.

Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογούμε ο Αλέξης κατάφερε να ανοίξει το μαγαζί. Όμως έλειπαν μερικά φράγκα ακόμα από το κεφάλαιο που είχε ήδη βάλει. Βρήκε συνεταίρους ο μπαγάσας. Αυτός λεγόταν Καμμένος, αλλά πολύ καμένος, μέχρι το μαύρο. Ένα από τα χαρακτηριστικά του ήταν ότι μεταμορφωνόταν σε πατερίτσα. Ήταν πάντα διαθέσιμος να γίνει πατερίτσα των μεγάλων εμπόρων όταν χτυπούσαν το πόδι τους και δεν μπορούσαν να περπατήσουν. Του άρεσε το χακί χρώμα. Τα χακί του ρουχαλάκια τα έβγαζε μόνο όταν ήταν μόνος του. Λένε ότι συχνά τσακωνόταν με την γυναίκα του λόγω του ντυσίματός του. Του άρεσε πολύ να κάνει επίδειξη μόδας πάνω στα αεροπλάνα με φόντο τον γαλάζιο ουρανό. Βέβαια ήταν ξεχωριστή η επίδειξη που έκανε στα Ίμια. Σαν τις αρκούδες των στεπών, δυνατά και βαριά είχε πατήσει στα Ίμια και είχε δείξει τα δόντια του στην άλλη όχθη. Συχνά καλούσε τον Ελληνικό λαό να φορέσουν έθνικ ρούχα.

Τέλος πάντων, ο μπαγάσας ο Αλέξης έκανε ακόμα και ένα δημοψήφισμα για το τι χρώμα αρέσει στον ελληνικό λαό. Ήταν βαθιά δημοκράτης. Ο ελληνικός λαός ψήφισε το άσπρο. Όμως εκείνος επέμενε ότι ήταν το κίτρινο. Φόρεσε τα κίτρινα του, πήγε στην Ευρώπη και υπέγραψε ένα σωρό από συμφωνίες με τους αγοραστές. Η βιοτεχνία που παρήγε ρουχαλάκια για τον κοσμάκη έβγαζε και μια ζώνη με πολλές τρύπες. Έμαθε στον ελληνικό λαό να σφίγγει κάθε λίγο και λιγάκι όλο και περισσότερο το ζωνάρι. Σε λίγο καιρό χάριν του μπαγάσα όλοι οι Έλληνες θα γίνουν «στυλάκια». Όμως ο κόσμος κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά. Το μαγαζί που βρισκόταν στο εμπορικό κέντρο στο Σύνταγμα ήταν χειρότερο και από την Βαρβάκειο αγορά. Άλλο αγόραζε στο μαγαζί και άλλο έβγαινε από την σακούλα στο σπίτι.

Λένε ότι ο μπαγάσας έδωσε εντολή σε εταιρείες να ερευνήσουν τι κατάσταση επικρατεί στους πελάτες. Φαίνεται, ότι το αποτέλεσμα δεν είναι καλό. Θα κλείσει και αυτό το μαγαζί που είναι στην αριστερή πτέρυγα του εμπορικού κέντρου. Όμως, ο μπαγάσας δεν τα βάζει εύκολα κάτω. Ήξερε ότι οι προηγούμενοι ενοικιαστές άλλαζαν συχνά την βιτρίνα τους ως τελευταία τους ελπίδα, και το ονόμαζαν ανασχηματισμό.

Αποφάσισε λοιπόν να αλλάξει και αυτός την βιτρίνα. Κατέβηκε στην αποθήκη τον αχρήστων και βρήκε μια κούκλα που λεγόταν Κουβέλης. Ταίριαζε με όλες τις βιτρίνες ανεξάρτητα από χρώματα κι αρώματα. Ήταν λίγο σκουριασμένη και είχε πιάσει σκόνη. Την ξεσκόνισε, την έβαψε και την έδειξε στον Καμμένο. Αποφάσισαν να την βάλουν στην βιτρίνα. Βρήκαν και μια-δύο κούκλες από αποθήκες που δεν τους ανήκαν. Και αυτές ήταν παλιές αλλά τους έκαναν. Ο Σαίξπηρ είχε πει ότι «ένα άλογο ποτέ δεν ξέρει την αξία των αξεσουάρ που έχουν βάλει πάνω του». Τέλος πάντων, το κουκλάκι που ονομαζόταν Κουβέλης και οι λοιποί, τώρα είναι στην βιτρίνα με καινούργια και κομψά ρουχαλάκια. Λένε ότι χάριν σ’ αυτό το κουκλάκι οι προηγούμενοι έμποροι πούλησαν πάρα πολλά εμπορεύματα. Ιδιαίτερα τα ρουχαλάκια του γνωστού οίκου μόδας ΔΝΤ του πήγαιναν πολύ.

Θα γράψουμε την συνέχεια της ιστορίας του Αλέξη του εμποράκου όταν ο ελληνικός λαός θα δέσει τενεκεδάκια στην ουρά του καθώς θα φεύγει τρέχοντας από την αριστερή πτέρυγα του εμπορικού κέντρου.

*Δημοσιογράφος, ανταποκριτής της εφημερίδας Εβρενσέλ στην Ελλάδα/Αθήνα

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Αφιερωμένο στους χουλιγκάνους και σε κείνους που τους εκτρέφουν.

Γράφει ο Μπάμπης Κλιάφας.

Κάθε λαός έχει τον πολιτισμό, τον αθλητισμό και –τελικά- την κοινωνία και την εξουσία που του αξίζουν. Οι «ομορφιές» που έγιναν στο γήπεδο της Τούμπας δείχνουν πως ο ελληνικός λαός αρέσκεται να συγκαταλέγεται στους «Νεάντερταλ» του πολιτισμού και του αθλητισμού.

Όχι πως τέτοια και χειρότερα δεν έγιναν ή δεν γίνονται και σε άλλες ποδοσφαιρικά υπανάπτυκτες χώρες. Η φοβερή πρωτοτυπία της ελληνικής πραγματικότητας είναι ότι στον τόπο μας όλοι ξέρουν πότε, πού και πώς θα γίνουν έκτροπα αλλά κανείς δεν θέλει να τα αποτρέψει.

Για άλλη μια φορά βρεθήκαμε «στο ίδιο έργο θεατές». Φέτος ήταν η Τούμπα και ο τραυματισμός του προπονητή του Ολυμπιακού, πέρσι ήταν η Λεωφόρος και ο τραυματισμός του προπονητή του ΠΑΟΚ, παλιότερα το Καραϊσκάκη και ο τραυματισμός του προπονητή του ΠΑΟ και πιο παλιά πάλι η Τούμπα, ….

Ό,τι κι αν γίνει, ο υπόκοσμος, που λογίζεται ως ο σκληρός πυρήνας των οπαδών και αποτελεί το «σιδερένιο χέρι» του κάθε προέδρου, θα προβεί σε «ομορφιές» κατά του μισητού αντιπάλου. Κι όλοι αυτοί οι κατά Αργύρη Σαλιαρέλη «επιστήμονες» είναι διαπιστευμένοι ως βοηθητικό προσωπικό, υπάλληλοι, σύμβουλοι και κυκλοφορούν σε κάθε γωνιά του γηπέδου δρώντας ανεξέλεγκτα. Μάλιστα όλα αυτά τα «μπουμπούκια» είναι πάντα μέσα στις 100 διαπιστεύσεις εισόδου που επιτρέπει ο κανονισμός στην ομάδα τους όταν εκείνη τιμωρείται να δώσει αγώνα κεκλεισμένων των θυρών λόγω επεισοδίων που αυτοί έκαναν.

Σκηνοθέτες και «πρωταγωνιστές»

Όλοι γνωρίζουν πως τα «καλόπαιδα» αυτά αποτελούν τις προσωπικές ομάδες κρούσης των ιδιοκτητών των ομάδων και κάνουν ό,τι τους ζητηθεί. Εκτός των «αθλητικών καθηκόντων» τους, δηλαδή των ρίψεων αντικειμένων και φωτοβολίδων στους «αλλόφυλους», κάνουν κι άλλες «χαμαλοδουλειές» για το αφεντικό: Κάποιοι προπηλακίζουν εργάτες στο λιμάνι και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη για να πέσουν τα μεροκάματα και να ωφεληθεί ο οργανισμός που εκμεταλλεύεται το λιμάνι – ναι, αυτός που «τυχαίνει» να ανήκει στον πρόεδρο. Κάποιοι άλλοι εισβάλλουν στα δημοτικά συμβούλια και τα κάνουν γυαλιά καρφιά για να μην περάσουν αποφάσεις που αντίκεινται στα συμφέροντα άλλου προέδρου. Κάποιοι τρίτοι απειλούν όσους έχουν οικονομικές και δικαστικές διαφορές με τρίτο πρόεδρο. Κάποιοι παίρνουν εντολές να κάψουν φούρνους, να σπάσουν τζάμια σε σπίτια ή να υπονομεύσουν με γκαζάκια σπίτια και αυτοκίνητα παραγόντων του ποδοσφαίρου. Πάντα πρόθυμοι να εφαρμόσουν το «επιχείρημα» της βίας και του τσαμπουκά σε όποιον αμφισβητεί τον ιδιοκτήτη της ομάδας. Κι όλοι μαζί, όταν έχουν… ρεπό, δίνουν ραντεβού θανάτου σε παραλιακές λεωφόρους ή γήπεδα της επαρχίας για να «ξυπνάνε τα αίματα».

Η δράση αυτών των «χρήσιμων (για τον πρόεδρο) ηλίθιων» μερικές φορές ξεπερνά τις επιθυμίες των αφεντικών γι’ αυτό και η ομάδα τους βρίσκεται σε δύσκολη θέση από τα κατορθώματά τους. Τότε επιστρατεύεται ο φιλικός οπαδικός τύπος με αποστολή να δικαιολογήσει τα συμβάντα, να στηλιτεύσει τους αντιπάλους επειδή «προκάλεσαν» τους δράστες που «κι εκείνοι άνθρωποι είναι, χάνουν την ψυχραιμία τους και αντιδρούν» κι άλλες παρόμοιες ανοησίες. Επειδή όλοι κάνουν τα ίδια, το τραγελαφικό στη χώρα μας είναι πως οι ίδιες ομάδες εναλλάσσονται στο ρόλο του θύτη και του θύματος κάθε λίγους μήνες ή ακόμα και μέσα σε εβδομάδες. Για παράδειγμα, ο ΠΑΟΚ που τον περασμένο Μάη υποδύθηκε το θύμα και κατακεραύνωνε τους χούλιγκανς της Λεωφόρου που τραυμάτισαν στο κεφάλι τον προπονητή του, λίγους μήνες αργότερα υποδύεται τον θύτη και καταγγέλλει τον προπονητή του Ολυμπιακού επειδή τραυματίστηκε στο γήπεδό του. Κι αντίθετα, ο Ολυμπιακός που πριν δεκαπέντε μέρες υποδέχτηκε με «φωτιά και τσεκούρι» την ήττα από την ΑΕΚ, δυο εβδομάδες μετά, ανακαλύπτει «ζούγκλα» σε άλλο γήπεδο. Αν σε όλα αυτά προστεθούν και οι αναρτήσεις των απερίγραπτων «υπεύθυνων επικοινωνίας» των ομάδων που θέλουν να πιστέψουμε ότι μόνο οι δικοί τους τραυματίζονται και οι «άλλοι» παίζουν θέατρο, αποκαλούν δειλούς αυτούς που τους μιμούνται και πάνε να μας στείλουν στον οφθαλμίατρο ή στον τρελογιατρό για να αμφισβητούμε όσα βλέπουμε, τότε η γραφικότητα έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όρια του σουρεαλισμού και καθίσταται δημόσιος κίνδυνος.

Η ευθύνη των «υπευθύνων»

Μοιραία, η συζήτηση εκτρέπεται από τα γεγονότα κι αρχίζει το γαϊτανάκι των δικαστηρίων, των ποινών, των εφέσεων, των εκτελέσεων των ποινών, των προσθαφαιρέσεων βαθμών στους ενόχους κ.ο.κ. Στο σημείο αυτό είναι σκόπιμο να ειπωθούν λίγα λόγια για έναν άλλο μεγάλο υπεύθυνο γι’ αυτή την αθλιότητα. Δεν είναι άλλος από την πολιτική ηγεσία του αθλητισμού. Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μιλά για κάθαρση και ψηφίζει νόμους που άλλοτε εφαρμόζονται και άλλοτε όχι. Υπάρχουν ομάδες όπως ο ΠΑΟ που έχουν νοιώσει στο πετσί τους –και δικαίως- την αυστηρότητα των «αριστερών» νόμων Κοντονή και Βασιλειάδη. Έχουν τιμωρηθεί με κάθε ποινή και αιτιολογία. Αντίθετα, οι άλλοι «μεγάλοι» δεν έχουν γευθεί στο έπακρο την αυστηρότητα των νομών, είτε γιατί έχουν καλύτερα νομικά επιτελεία από την ΠΑΕ ΠΑΟ είτε γιατί η κυβέρνηση φοβάται να τα βάλει με «το λαό της ομάδας», είτε γιατί έχει προνομιακές σχέσεις και δοσοληψίες με τον ιδιοκτήτη της. Αποκορύφωμα του τραγέλαφου είναι να συζητιέται αν ο ΠΑΟΚ θα παραπεμφθεί για γεγονότα που έγιναν στο γήπεδό του πανομοιότυπα με όσα η ομάδα του υπέστη προ μηνών. Ο τότε θύτης τιμωρήθηκε με αφαίρεση βαθμών και βαριές οικονομικές κυρώσεις (πρόστιμα και διαφυγόντα κέρδη από τη διεξαγωγή αγώνων χωρίς θεατές). Και στη χώρα της «φαιδράς πορτοκαλέας» συζητιέται αν οι περιπτώσεις είναι ίδιες ή διαφορετικές. Στο φαιδρό αυτό «ερώτημα» ξεχωρίσαμε δυο ενδιαφέρουσες «απαντήσεις» που προέκυψαν από το διαδίκτυο. Η πρώτη λέει ότι «ο ΠΑΟΚ δίδαξε, ο Ολυμπιακός αρίστευσε». Η δεύτερη λέει πως «το Μάη ο ΠΑΟΚ ήπιε μια μπύρα[1]. Τώρα, τού ήρθε και η απόδειξη και μάλιστα από… ταμειακή μηχανή».

Στη χώρα της φαιδρότητας ο υπουργός αθλητισμού κλαίει κι οδύρεται επειδή τον «συναρπαστικότερο πρωτάθλημα των τελευταίων χρόνων θα κριθεί στα δικαστήρια». Αυτά είναι ανησυχίες και αγωνίες οπαδών. Ο αρμόδιος πολιτειακός παράγοντας έχει υποχρέωση να φροντίζει για την ισόνομη τήρηση των νόμων που ο ίδιος έφτιαξε. Αν αυτοί είναι σωστοί ή λάθος πρέπει να συζητηθεί σε «νεκρό χρόνο» όχι την ώρα που διεξάγεται το «συναρπαστικότερο πρωτάθλημα των τελευταίων χρόνων». Κι αν τα στελέχη των ομάδων κάνουν θέατρο σφαδάζοντας στο έδαφος αυτό οφείλεται στην αναποτελεσματικότητα και τα «παραθυράκια» του νόμου που οι υπουργοί έφτιαξαν. Όταν, λοιπόν, ο πολιτειακός παράγοντας παύει να λειτουργεί ως τέτοιος και μετατρέπεται σε οπαδό ομάδας ή σε νταραβεριτζή[2] των συμφερόντων ενός ή περισσότερων προέδρων, τότε «χάνεται η μπάλα».

Και… «τα σκυλιά δεμένα»

Για να γυρίσουμε στην ουσία, μοναδικοί υπεύθυνοι για τα έκτροπα στα γήπεδα είναι οι πρόεδροι, ιδιοκτήτες και μεγαλοπαράγοντες των τεσσάρων ομάδων (Ολυμπιακού, Παναθηναϊκού, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ). Αυτοί έχουν τους στρατούς των οπαδών, αυτοί τους συντηρούν και αυτοί τους ελέγχουν. Ω, ναι, τους ελέγχουν. Απόδειξη πως στους διεθνείς αγώνες που δίνουν αυτές οι ομάδες «δεν πέφτει καρφίτσα» στο γήπεδο. Τα ίδια «καλόπαιδα» τους παρακολουθούν, μαζί φυσικά με τους φίλαθλους οικογενειάρχες που σ’ εκείνα τα παιχνίδια βρίσκουν την ευκαιρία να πάνε στο γήπεδο με τα παιδιά τους χωρίς το φόβο πως θα τους προξενήσουν ψυχικά τραύματα απ’ όσα έκτροπα θα δουν. Γιατί, πολύ απλά, οι διεθνείς ποδοσφαιρικοί οργανισμοί δεν αστειεύονται. Έτσι, λοιπόν, ο μεγαλοϊδιοκτήτης «βάζει τα σκυλιά του σούζα» και το γήπεδο γίνεται «εκκλησία». Στο πρωτάθλημα και το κύπελλο (των οποίων την ευθύνη έχουν οι ελληνικές επιτροπές) το λουρί αφήνεται και «τα σκυλιά γαυγίζουν και δαγκώνουν». Όσο λοιπόν και να λένε το αντίθετο, η πάταξη της γηπεδικής βίας και των εκτρόπων είναι στην ευχέρεια των παραγόντων. Κι αυτοί έχουν αποδείξει ότι δε θέλουν να το κάνουν. Τους βολεύει να συντηρούν ιδιωτικούς στρατούς για να εξυπηρετούν τα επιχειρηματικά τους σχέδια και δευτερευόντως τα συμφέροντα της ομάδας που συντηρούν. Στους στρατούς αυτούς δεν έχουν θέση οι σκεπτόμενοι. Θέση έχουν όσοι καταπίνουν αμάσητα τα πάντα, βλέπουν τον διαφορετικό ως εχθρό που πρέπει να εξοντωθεί και υπακούουν τυφλά σε όποια εντολή του «αφεντικού». Με μια κουβέντα, τα φασιστοείδη. Κι αυτά με τη σειρά τους διεισδύουν στα γήπεδα για να αποκομίσουν τα δικά τους πολιτικά οφέλη επειδή όπως οι ίδιοι λένε: «Όπως το νερό αποτελεί "καλό αγωγό" για τη μεταφορά ηλεκτρικών φορτίων, έτσι και η εξέδρα αποτελεί "καλό αγωγό" για τη διακίνηση εθνικιστικών ιδεών. Τα γήπεδα πρέπει να αποτελέσουν κέντρα πατριωτικής προπαγάνδας και διάδοσης της εθνικιστικής ιδεολογίας, για να γεννηθούν μέσα σ' αυτά και ανάμεσα στις τάξεις των ορθά σκεπτόμενων οπαδών ολοένα και περισσότεροι φύλακες των Αιώνιων Αρχών του Έθνους! ΘΑΡΣΕΙΝ ΧΡΗ»[3]. Αλλά αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση που θα αδικηθεί εδώ. Απαιτεί άρθρο ή σειρά άρθρων για να αποτυπωθεί πλήρως. Οψόμεθα…

Πάμε γι’ άλλες πολιτείες

Τη στιγμή, λοιπόν, που οι άμεσα υπεύθυνοι δεν θέλουν να λύσουν το πρόβλημα, οφείλει να αναλάβει η πολιτεία. Όχι με νόμους που φωτογραφίζουν κάποιους και μετά γίνονται ανενεργοί ή αποσύρονται. Με την εφαρμογή της ισονομίας για όλους. Να τιμωρούνται με τις ίδιες ποινές και χωρίς εφέσεις και άλλες κωλυσιεργίες όποιοι παραβαίνουν τους νόμους χωρίς το φόβο των αντιδράσεων του «κόκκινου λαού», του «πράσινου λαού», του «κίτρινου λαού» ή του «ασπρόμαυρου λαού». Στο κάτω κάτω, πού είναι γραμμένο ότι το πρωτάθλημα είναι ιδιοκτησία των big four όπως αυτοαποκαλούνται οι πρωτοπόροι της βαθμολογίας; Ας πάρουν, επιτέλους, το πρωτάθλημα ο Ατρόμητος, ο Πανιώνιος, η Λάρισα, η Ξάνθη ή όποια άλλη ομάδα αγωνίζεται μόνο μέσα στο γήπεδο κι όχι στις κερκίδες ή τους γύρω δρόμους. Ομάδες που και όμορφο ποδόσφαιρο παίζουν και σπανίως δημιουργούν επεισόδια.

Αλλά για να συμβεί αυτό χρειάζεται μια βασική προϋπόθεση: πολιτική αθλητική ηγεσία που δεν θα είναι δέσμια των συμφερόντων των μεγαλοπαραγόντων όπως είναι οι σημερινοί κυβερνώντες και οι προκάτοχοί τους. Αυτό φυσικά προϋποθέτει την αλλαγή πολιτικής και την πολιτική αλλαγή στη χώρα μας. Μ’ άλλα λόγια πρέπει ν’ αποφασίσουμε όλοι να «πάμε γι’ άλλες πολιτείες». Αυτά, όμως, ανήκουν στα χωράφια της πολιτικής αρθρογραφίας και αρμόδιοι για να τα αναλύσουν είναι άλλοι αρθρογράφοι του Εργατικού Αγώνα.

[1] Αναφέρεται στον τραυματισμό του προπονητή του ΠΑΟΚ Βλάνταν Ίβιτς από κουτί μπύρας στη Λεωφόρο, που προκάλεσε τη διακοπή του αγώνα, την κατακύρωσή του υπέρ του ΠΑΟΚ και την τιμωρία του ΠΑΟ με αφαίρεση 3 βαθμών από το περσινό πρωτάθλημα, άλλων 2 από το φετινό, χρηματικό πρόστιμο και αγώνες κεκλεισμένων των θυρών.

[2] Βγαίνει από τη λέξη «ντταραβέρι» που στα ιταλικά σημαίνει «δούναι και λαβείν» (dare-avere) και σήμαινε την εμπορική σχέση και συναλλαγή οποιασδήποτε μορφής. Συνήθως όταν γίνεται λόγος σήμερα για «νταραβέρι» εννοούνται ύποπτες και παρασκηνιακές δοσοληψίες. Ο «νταραβεριτζής» έχει και την έννοια του διεκπεραιωτή υποθέσεων που κανένας άλλος δεν μπορεί να διεκπεραιώσει.

[3] Γιώργου Καντζιλιέρη: Εθνικισμός, ρατσισμός και εξέδρα, Ριζοσπάστης 5/12/2004

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Μας επιβεβαιώνουν οι αποκαλύψεις του ΕΤΕΑΕΠ. Έκθετο το Υπουργείο Εργασίας

Μας δικαιώνουν και μας επιβεβαιώνουν οι αποκαλύψεις του ΕΤΕΑΕΠ, καθώς μέσα από (δημοσιεύσεις) έγγραφο του Ταμείου όχι μόνο ομολογεί, αλλά εξηγεί και τους λόγους για τους οποίους το Υπουργείο παρανόμησε και γιατί (κατά τον επανυπολογισμό των επικουρικών) δεν τηρήθηκε ο Νόμος.

Ήθελαν λέει (το υπουργείο) να προστατέψουν τις μικρές συντάξεις γιατί διαφορετικά (εάν εφαρμοζόταν ο Νόμος) αυτές θα είχαν μειώσεις έως 90% και για το λόγο αυτό (για το ΕΤΕΑΜ τ. ΙΚΑ –ΤΕΑΜ) ακολούθησε ενιαίος κόφτης (49%) για όλες τις συντάξεις!!

Ωστόσο, λέμε εμείς, ούτε ο κόφτης (49%) τηρήθηκε, γιατί ακόμα και έτσι, οι συντάξεις των 500 –700 ευρώ θα έπρεπε να μειωθούν στα 250 – 350 ευρώ και όχι στα 130 – 180 ευρώ όπως περικόπηκαν. Όσο για τις χαμηλές συντάξεις που επικαλούνται, όχι μόνο δεν προστάτευσαν, αντιθέτως τις απασφάλισαν από την νομική προστασία που κατείχαν, τις έθεσαν στο κενό και σε νέους κινδύνους για να περικοπούν (1.1.2019) κατά 18%.

ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΕΙΣ

Δυο «αγκάθια» πρόεκυψαν κατά τον επανυπολοσμό των καταβαλλόμενων επικουρικών συντάξεων. Το ένα είναι το 3^ο μνημόνιο που απαιτεί 300 εκ. ευρώ νέες περικοπές, ενώ το άλλο είναι ο ίδιος ο Νόμος 4387/2016 ο όποιος προβλέπει για τις επανυπολογιζόμενες συντάξεις επιστροφές έως και 370εκ. ευρώ. Στο δίλλημα αυτό, το Υπουργείο εργασίας και η κυβέρνηση θα έπρεπε, ή να φέρουν νέο Νόμο ή να αγνοήσουν τον Νόμο και να παρανομήσουν. Επέλεξαν το δεύτερο την παρανομια, και αντί για επιστροφές περί τα 370 εκ. ευρώ, παρακράτησαν άλλα 290 εκ. επιπλέον, σύνολο 660 εκ. ευρώ.

ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ 4387/2016

Δεν υπάρχει άλλη χώρα, ούτε προηγούμενο με πράξεις σαν αυτές: Παρά την ρητή διάταξη λοιπόν ότι οι επανυπολογιζόμενες συντάξεις εξισώνονται με τις νέες, εν τούτοις, οι οδηγίες για την εφαρμογή της συγκεκριμένης διάταξης (Φ 80020/οικ. 49618 / Δ15.831–20-11-2017) εκδόθηκαν 17 μήνες μετά τον επανυπολογισμό!! Επίσης, ούτε κατά τον επανυπολογισμό εκδόθηκε η απαιτουμένη απόφαση διευθυντή με την εγγραφή μισθού και ετών ασφάλισης που ελήφθησαν υπόψη με αποτέλεσμα:

Πρώτον, δεν συμπεριλήφθησαν οι εισφορές του 13^ου – 14^ου μισθού, παρά την πρόβλεψη του Νόμου. Δεύτερον, δεν τηρήθηκε το προβλεπόμενο (0,45%) ποσοστό αναπλήρωσης και η αναλογία μισθού και ετών ασφάλισης. Τρίτον, το ύψος της δεύτερης παράβασης επικεντρώνετε στις συντάξεις του τέως ΙΚΑ- ΤΕΑΜ, με περικοπές έως 80%. Τέταρτον, επανυπολογίστηκανκαι οι κάτω των 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριας και επικουρικής) παρά την προστασία του ίδιου Νόμου με περικοπές (1.1.2019) κατά 18%.

660 + 220 εκ. ευρώ «ΛΑΘΗ»

Σύμφωνα με το άρθρο 96 του 4387/2016, σε σύνολο 1.250.000 επικουρικών συντάξεων, μόνο όσες έχουν άθροισμα (κύριας και επικουρικής) πάνω από 1.300 ευρώ επανυπολογίζονται, δηλαδή περί τις 400.000 εξ αυτών, ενώ οι υπόλοιπες περί τις 800.000 μένουν ως έχει. Με βάση το Νόμο λοιπόν προκύπτουν τα εξής:

Προκύπτουσες επιστροφές έως και 370 εκ. ευρώ:

1. Από την προσθήκη δυο συντάξεων (13^η και 14^η σύνταξης) καθώς οι εισφορές των δώρων Χριστουγέννων – Πάσχα, και επ. άδειας, ενσωματώνονται στο συντάξιμο μισθό, συνεπώς ποσά περί τα 240 εκ. ευρώ.

2. Από τον συντελεστή 0,45% καθώς είναι υψηλότερος των μνημονιακών παρακρατήσεων που αντικατέστησε. Π.χ. σύνταξη των 612 ευρώ είχε κρατήσεις 335 ευρώ (προ φόρου) μεικτά 277 ευρώ. Με το 0,45%, (34 έτη και 2.373 μισθό) αναλογεί στα 363 ευρώ μεικτά, δηλαδή επιστροφή 86 ευρώ. Μεσοσταθμιστικά 20 ευρώ σύνολο περί τα 90 εκ. ευρώ.

3. Απόεπιστροφές στις κύριες συντάξεις (Ν. 4093/2012), καθώς με τις αναπροσαρμογές, άλλαξαν οι κλίμακες παρακρατήσεων συνεπώς και τα ποσοστά (5% -10% -15%-20%) διαφοροποιούνται κατά 5%. Σύνολο περί τα 40 εκ. ευρώ

Αντί για επιστροφές -επιπλέον παρακρατήσεις 290 εκ. ευρώ:

1. Για τα περισσότερα Ταμεία καθώς δεντηρήθηκε ούτε ο συντελεστής (0,45%) ανά έτος, ούτε ακόμα και ο ενιαίας κόφτης (49%) επί της σύνταξης, και αφού οι του ιδιωτικού τομέα μειώθηκαν έως και 80%, και όπως προκύπτει και από την ΙΔΗΚΑ, το ποσό των επιπλέον παράνομων παρακρατήσεων ανέρχεται στα 290 εκ. ευρώ.

2. Στο ποσό αυτό συμπεριλαμβάνονται και οι επιπλέων παρακρατήσεις ( 30 – 40 εκ. ευρώ) εισφορά αλληλεγγύης (Ν.3986/2011) που υπολογίζονται ακόμα στα αρχικά ανύπαρκτα ποσά.

Συντάξεις κάτω των 1300 ευρώ – περικοπές έως 220 εκ. ευρώ:

Για τις επικουρικές συντάξεις κάτω των 1.300 ευρώ (άθροισμα κύριας και επικουρικής), ο Ν. 4387/2016 δεν προβλέπει προσαυξήσεις λόγο δώρων, ωστόσο αυτές δεν τίθενται σε επανυπολογισμό, συνεπώς μένουν ως έχει. Παρά ταύτα επανυπολογίστικαν και αυτές, χωρίς βέβαια τον συντελεστή (0,45%) ανά έτος, με διπλάσιες μειώσεις οι οποίες μένουν ως «προσωπική διαφορά», και οι οποίες με άλλο Νόμο την 1.1.2019 όλες περικόπτονται κατά 18%. Σύνολο δηλαδή περί τα 220 εκ. ευρώ.

ΕΚΘΕΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Οι αποκαλύψεις του ΕΤΕΑΕΠ επί της ουσίας απαντούν σε ενδελεχείς ελέγχους, όπως και σε καταγγελίες, αλλά και σε επιστολές προς τον πρωθυπουργό και την υπουργό εργασίας και σε ερωτήσεις στην ευρωβουλή και την βουλή και οι οποίες ακόμη εκκρεμούν.

Η κυβέρνηση και το υπουργείο εργασίας συνεπώς και μετά τις αποκαλύψεις αυτές, ούτε να κρύβονται, ούτε να σιωπούν δικαιούνται. Το μόνο που τους απομένει είναι να εφαρμόσουν το Νόμο κανονικά, να ξαναγίνει ο επανυπολογισμός, και να επιστρέψουν στους συνταξιούχους όλες τις παράνομες παρακρατήσεις.

Σε διαφορετική περίπτωση, η έννοια του λάθους παύει να ισχύει πια. Τίθενται θέματα σκοπιμοτήτων μετά αξιόποινων πράξεων, καθώς η βλάβη από τα παρανόμως παρακρατηθέντα χρηματικά ποσά είναι διαρκής. Για το είδος των αδικημάτων το λόγο έχουν οι ειδικοί, που η συμβολή και οι παρεμβάσεις τους εκτός από πολύτιμες κρίνονται και απαραίτητες.

Φεβρουάριος 2018

Νικολάου Κώστας

Συνταξιούχος ΙΚΑ – ΤΕΑΜ

Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Βάσει των αποτελεσμάτων της Έρευνας Κατανάλωσης Νοικοκυριών (HFCS) της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ), σημειώνεται ότι «σύμφωνα με τον δείκτη εξυπηρέτησης χρέους προς το εισόδημα (debt service–to–income ratio) τα φτωχότερα νοικοκυριά της Ευρωζώνης δαπανούν τουλάχιστον το 20% των εισοδημάτων τους για την εξυπηρέτηση χρέους». Το ποσοστό αυτό «απογειώνεται» στις χώρες της Ευρωζώνης που αντιμετώπισαν πιο έντονα την οικονομική κρίση, όπως η Ελλάδα όπου «οι δαπάνες για την εξυπηρέτηση των δανείων ισοδυναμούν με το 69,7 % του εισοδήματος των φτωχότερων νοικοκυριών».

Σε αυτό το πλαίσιο χρηματοοικονομικής ευπάθειας, γενικευμένης μείωσης εισοδημάτων και θέσεων εργασίας και τραπεζικής υπερχρέωσης των ευπαθών νοικοκυριών, τα κράτη-μέλη και η ΕΚΤ αναπτύσσουν πολιτικές για τη μείωση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, χωρίς να εξετάζονται οι κοινωνικές τους επιπτώσεις.

Με αφορμή τα παραπάνω, ο ευρωβουλευτής της Λαϊκής Ενότητας, Νίκος Χουντής, υπέβαλε σχετική ερώτηση προς τον πρόεδρο της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι, θέτοντάς του το παρακάτω ερώτημα: «Αναγνωρίζει κάποιο μερίδιο ευθύνης για την προαναφερθείσα κατάσταση στα φτωχά νοικοκυριά της Ευρωζώνης, τα οποία υπερχρεώθηκαν στις τράπεζες ώστε να καλύψουν βασικές κοινωνικές τους ανάγκες τις οποίες σταμάτησαν να καλύπτουν τα εθνικά κράτη, στο όνομα της “εξυγίανσης του δημόσιου τομέα”, της “δημοσιονομικής αναπροσαρμογής” και της αξιοποίησης “επενδυτικών ευκαιριών” από τον ιδιωτικό τομέα, όπως η στέγαση, η παιδεία και η υγεία;».

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Γράφει ο Γεράσιμος Αραβανής.

Oι τελευταίες εξελίξεις σημαντικών θεμάτων που απασχόλησαν επί μακρόν και ξανά απασχολούν τη χώρα, καθώς και η διαχείρισή τους από την επίσημη πολιτική, ρευστοποιούν ακόμη περισσότερο το πολιτικό σύστημα, την πολιτική ζωή. Παράλληλα, αυξάνουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια, ενάντια στην επίσημα εκπεφρασμένη αισιοδοξία ότι η χώρα βαδίζει προς θετικές εξελίξεις κι ότι μπήκαν σε μια τάξη τα κάθε είδους λαϊκά και άλλα προβλήματα.

Στην πρόσφατη έκδοση του το Bήμα της Κυριακής 25 Φλεβάρη δημοσίευσε δημοσκόπηση της Metron Analysis της οποίας τα ευρήματα προκαλούν ενδιαφέρον. Μεταξύ των άλλων να σημειώσουμε τα εξής:

Τα κόμματα του νέου δικομματισμού βρίσκονται στο ναδίρ από την άποψη της λαϊκής αποδοχής που απολαμβάνουν. Μόνο το 19% των ερωτηθέντων έχει θετική εντύπωση για το έργο της κυβέρνησης και το ίδιο ακριβώς είναι θετική και η εντύπωση για τη δράση της ΝΔ, ενώ και τα υπόλοιπα κόμματα δεν απολαμβάνουν μεγαλύτερης εμπιστοσύνης. Στο ερώτημα πόσο εμπιστεύεστε τα κόμματα στους δέκα ερωτηθέντες μόνο 2,5 απάντησαν θετικά. Ο Αλ. Τσίπρας συγκεντρώνει θετικές κρίσεις μόνο από το 22% ενώ ο Κ. Μητσοτάκης από το 27%. Ικανό για πρωθυπουργό θεωρεί τον Α. Τσίπρα μόνο το 18% και τον Κ. Μητσοτάκη το 22%, ενώ κανένα απαντά το 45%. Τα ποσοστά που απολαμβάνουν τα δύο πρόσωπα είναι πολύ χαμηλότερα από την αποδοχή των κομμάτων τους και φυσικά από τα ποσοστά που αναμένεται να καταγράψουν στις επόμενες εκλογές.

Η χώρα βαδίζει προς τη σωστή κατεύθυνση θεωρεί το 22%, ποσοστό που με σκαμπανεβάσματα καταγράφεται όλα τα χρόνια των μνημονίων.

Ενδεικτικές είναι οι απαντήσεις στο ερώτημα ποιο κόμμα μπορεί να αντιμετωπίσει τα θέματα της διαφθοράς και της διαπλοκής. ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ συγκεντρώνουν πολύ μικρά ποσοστά της τάξης του 13%, ενώ το 57% των ερωτηθέντων απάντησε κανένα κόμμα και το 7% αρνήθηκε να απαντήσει.

Φαίνεται καθαρά όχι το αφήγημα της κυβέρνησης για λήξη των μνημονίων, απογείωση της ανάπτυξης και βελτίωση της ζωής του λαού πείθει ελάχιστους. Το ίδιο και οι εξαγγελίες της ΝΔ ότι έχει το φάρμακο για την αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων. Κανένα εκ των δύο κομμάτων δεν μπορεί να πείσει ευρύτερα το λαό πέρα από τη στενή επιρροή τους.

Το σκάνδαλο Novartis είναι σκάνδαλο μεγατόνων, και η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία πιστεύει ότι γίνεται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης των μεγάλων κομμάτων προκειμένου το ένα να στριμώξει το άλλο, να κερδίσει τις εντυπώσεις και να βελτιώσει την επιρροή του. Ο λαός αντιλαμβάνεται ότι όλος αυτός ο χαμός δεν γίνεται για την απόδοση ευθυνών και την εξυγίανση του εμπορίου των φαρμάκων, αλλά για να συγκαλύψει το διαρκές σκάνδαλο που συντελείται σε βάρος του λαού με τα φάρμακα. Ένας κρίσιμος τομέας της οικονομίας και κυρίως της υγείας του λαού έχει παραδοθεί σε ελάχιστες πολυεθνικές που κυριολεκτικά κάνουν πάρτι στον τομέα της παραγωγής καταρχήν, του χονδρεμπορίου ύστερα και, με τις ευλογίες όλων των κυβερνήσεων των χρόνων των μνημονίων, στο λιανεμπόριο. Η περιβόητη απελευθέρωση του επαγγέλματος, που παρουσιάζεται ως μέτρο προοδευτικό-φιλολαϊκό, θα οδηγήσει τα μισά τουλάχιστον φαρμακεία στο λουκέτο. Υπάρχουν ήδη σημαντικά δείγματα. Όσον αφορά τα μη συνταγογραφούμενα φάρμακα πριν ακόμη μπουν στα ράφια των σουπερμάρκετ, η κυβέρνηση φρόντισε να ανέβουν κατακόρυφα οι τιμές τους, όταν το επιχείρημα για να φύγουν από τα φαρμακεία ήταν ότι ο ανταγωνισμός θα μειώσει τις τιμές τους. Πανηγυρίζουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι μείωσαν τη φαρμακευτική δαπάνη κατά 60%. Η μείωση αυτή πολύ λίγο έβλαψε τα τεράστια κέρδη των πολυεθνικών, αντίθετα επιβάρυνε τα μέγιστα και τσέπες των ασφαλισμένων και μείωσε αναγκαία κατανάλωση φαρμάκων. Η επιχειρηματολογία ότι «η συμμετοχή των ασφαλισμένων στα φάρμακα διατηρείται σταθερά όλα τα χρόνια στο 0%, 10% και 25%» είναι έωλη, αφού η εισαγωγή της ασφαλιστικής τιμής των φαρμάκων οδηγεί στην επιβάρυνση των ασφαλισμένων συνήθως περισσότερο από το 50% του κόστους τους. Η εξυγίανση της φαρμακευτικής αγοράς και η απόλυτη κυριαρχία των πολυεθνικών και των μεγάλων επιχειρήσεων δεν πάνε μαζί. Με τον έλεγχο της αγοράς του φαρμάκου από τις πολυεθνικές συμπορεύονται οι μίζες, η διαφθορά και ο εκμαυλισμός όχι μόνο των γιατρών, αλλά και των παραγόντων της κρατικής μηχανής και της πολιτικής.

Οι ανταγωνισμοί στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο και την περιοχή της μέσης Ανατολής δημιουργούν πραγματικούς κινδύνους ανάφλεξης. Η επιθετικότητα της Τουρκίας και οι διεκδικήσεις της στο Αιγαίο, την Κύπρο, τη Συρία, το Ιράκ δημιουργούν πραγματικές απειλές. Η Τουρκία και η Ελλάδα κινούνται όχι αυτόνομα και αυτοτελώς στα θέματα αυτά, αλλά στο πλαίσιο των εξελίξεων που χαράσσουν οι Ηνωμένες πολιτείες και η ΕΕ και των ρόλων που αυτοί μοιράζουν στους τοποτηρητές και συμμάχους τους στην περιοχή. Είναι σοβαρότατο λάθος η «εξαφάνιση» του ιμπεριαλισμού και των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων και η χρέωση όλων των εξελίξεων αποκλειστικά στις αστικές τάξεις των χωρών της περιοχής και τον εθνικισμό που αυτές καλλιεργούν. Απευθύνεται η κυβέρνηση στην ΕΕ, τις Ηνωμένες πολιτείες Αμερικής και το ΝΑΤΟ και καταγγέλλει την επιθετικότητα της Τουρκίας και ζητά τη στήριξή τους. Την ίδια ώρα όμως όλες οι σημαντικές χώρες της ΕΕ έχουν πολύ μεγάλα συμφέροντα στην Τουρκία, έχουν βιομηχανικές συμπαραγωγές μεγάλης σημασίας π.χ. Γερμανία και Τουρκία κατασκευάζουν από κοινού άρμα μάχης, η συμπαραγωγή Γαλλίας και Τουρκίας αφορά στην παραγωγή πολεμικών πλοίων, με τη Μεγάλη Βρετανία αεροσκαφών και όλες μαζί έχουν τεράστια εμπορικά συμφέροντα, παρομοίως και οι Ηνωμένες πολιτείες. Τα συμφέροντα είναι που επηρεάζουν τη στάση και τη συμπεριφορά των χωρών αυτών και όχι οι ευαισθησίες τους για τις συμμαχίες και τους συμμάχους. Έτσι εξηγείται η στάση τους για δεκαετίες τώρα: πολλά λόγια συμπαράστασης και οι πράξεις τους σε εντελώς αντίθετη κατεύθυνση. Αυτό ο ελληνικός λαός το γνωρίζει και γι' αυτό σε ποσοστό 60%, με βάση τη δημοσκόπηση, δεν εμπιστεύεται την ΕΕ.

Ενώ είκοσι έξι χρόνια συνεχίζεται η εκκρεμότητα των σχέσεων της χώρας μας με την πΓΔΜ με επίκεντρο την ονομασία του κράτους αυτού και δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο χωρών και ξαφνικά ανέκυψε θέμα ταχύτατης διευθέτησης του. Η εξήγηση φυσικά βρίσκεται στο γεγονός ότι το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες επείγονται για την ένταξη της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και στην πορεία στην ΕΕ προκειμένου να ελέγξουν απόλυτα ολόκληρη τη βαλκανική. Από τον ακραίο εθνικισμό η κυρίαρχη πολιτική στην Ελλάδα δεν δυσκολεύτηκε να περάσει άρον άρον στο κλείσιμο του θέματος αυτού όχι φυσικά με βάση τα συμφέροντα της χώρας και του λαού, την ανάγκη ομαλών εξελίξεων και συνεργασίας στην περιοχή.

Αντίστοιχα στα θέματα της οικονομίας ο ελληνικός λαός δεν πείθεται από τις κυβερνητικές θριαμβολογίες για έξοδο από τα μνημόνια και την κρίση και για βελτίωση της ζωής του. Είναι χαρακτηριστικό ότι για το πρόβλημα της οικονομίας που αξιολογείται από τους ερωτηθέντες στην συγκεκριμένη δημοσκόπηση ως το πιο σημαντικό πρόβλημα της χώρας και παρότι το ερώτημα τίθεται με ένα εντελώς ασαφή τρόπο μόνο το 17% βλέπει καλυτέρευση, ενώ το 81% βλέπει χειροτέρευση της κατάστασης κυρίως ή παραμονή στην μέχρι σήμερα άσχημη εικόνα της.

Όλα αυτά ο ελληνικός λαός τα αντιλαμβάνεται πολύ καλά και ανάγλυφα τα καταγράφει η συγκεκριμένη δημοσκόπηση και φυσικά τα συναντάμε σε κάθε μας βήμα στην καθημερινή ζωή.

Κατά παρόμοιο τρόπο εξελίσσεται και η απήχηση των κομμάτων της κομμουνιστικής και αγωνιστικής αριστεράς και η εμπιστοσύνη που απολαμβάνουν από το λαό ευρύτερα. Όχι μόνο αδυνατούν να αξιοποιήσουν την κρίση αξιοπιστίας των αστικών πολιτικών δυνάμεων και θεσμών, αλλά παρακολουθούν τις εξελίξεις ανήμπορα να αναλάβουν πρωτοβουλίες, ακολουθούν σαστισμένα τα γεγονότα και τις πρωτοβουλίες που παίρνει η επίσημη πολιτική. Πολύ πρόσφατο ενδεικτικό παράδειγμα είναι η στάση τους στο θέμα της ονομασίας της πΓΔΜ. ΗΠΑ και ΝΑΤΟ με τις ευλογίες της ΕΕ άνοιξαν το θέμα και έθεσαν το πλαίσιο της επίλυσης του. Παράλληλα, κι αυτό ίσως είναι το πιο σημαντικό, η εθνικιστική δεξιά και στο σύνολό της η δεξιά, η εκκλησία και κάθε είδους αντιδραστικοί μηχανισμοί αξιοποίησαν το γεγονός σχεδιασμένα, κάνοντας επίδειξη δύναμης με τη διοργάνωση μεγάλων συλλαλητηρίων για την «υπεράσπιση της Μακεδονίας», με κύριο όμως στόχο να δώσουν στη βαθιά λαϊκή δυσαρέσκεια και τα λαϊκά αδιέξοδα, αντιδραστική εθνικιστική κατεύθυνση, να παγιωθεί σε πιο συντηρητική κατεύθυνση η λαϊκή συνείδηση και η πολιτική ζωή.

Ας σκεφτεί καθένας ποια ήταν η στάση και οι πρωτοβουλίες των δυνάμεων της αριστεράς. Την ώρα της δράσης, την ώρα της μαζικής κινητοποίησης περιορίζονταν σε ανακοινώσεις, καταγγελίες και μια κάποια ζύμωση. Οι κινητοποιήσεις φαίνεται ότι έμειναν για το απώτερο μέλλον. Στις σημερινές συνθήκες συντελείται μια συντηρητική στροφή στη συνείδηση και τη συμπεριφορά του λαού. Αυτό φαίνεται ανάγλυφα στη δημοσκόπηση. Στο ερώτημα «πόσο εμπιστεύεστε καθένα από τους παρακάτω θεσμούς σε μια κλίμακα από 0 έως 10, όπου 0 σημαίνει καμιά εμπιστοσύνη και 10 απόλυτη εμπιστοσύνη», οι απαντήσεις ήταν χαρακτηριστικές. Πρώτος στην εμπιστοσύνη έρχεται ο στρατός με 7,4%, ύστερα η αστυνομία με 6,4, η δικαιοσύνη με 5,8 και η εκκλησία με 5,6 και ύστερα το κοινοβούλιο, οι τράπεζες, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και στο τέλος τα κόμματα και τα συνδικάτα με 2,4. Καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνουν αυτές οι απαντήσεις, ποια σημασία έχουν για το παρόν και το μέλλον της κομμουνιστικής και αγωνιστικής αριστεράς και του εργατικού κινήματος, για την προοπτική φιλολαϊκών εξελίξεων και την ανάγκη για άμεση και αποτελεσματική δράση σήμερα.

Τελευταία στην κατάταξη όσον αφορά την εμπιστοσύνη έρχονται τα συνδικάτα, τα οποία δεν απολαμβάνουν καμιάς εμπιστοσύνης. Ενδεικτική γι' αυτό είναι η παταγώδης αποτυχία των εργατικών κινητοποιήσεων, ιδίως των πανελλαδικών πανεργατικών απεργιών που προκηρύσσουν οι τριτοβάθμιες οργανώσεις και γενικότερα όσες προέρχονται από αποφάσεις κορυφών και όχι μέσα από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τις ανάγκες τους. Προκηρύσσονται απεργίες πανελλαδικές, απεργούν ελάχιστοι, στους περισσότερους κλάδους τα ποσοστά των απεργών είναι μικρότερα του 5% ή 8% και διοργανώνονται οι γνωστές ισχνές συγκεντρώσεις στις πόλεις της χώρας. Αυτό το βαφτίζουν πανεργατική απεργία, είμαστε όλοι ευχαριστημένοι από τα αποτελέσματα, τα οποία σημειωτέον ποτέ δεν ανακοινώνονται, έχουμε θριαμβολογίες και πηχυαίους τίτλους στα πρωτοσέλιδα, ακολουθούν αναλύσεις επί αναλύσεων και εξαγωγή της «θετικής» πείρας. Αυτή η κατάσταση δεν φαίνεται σοβαρά να προβληματίζει, καμιά προσπάθεια δεν γίνεται να εξηγηθεί με αντικειμενικούς όρους και φυσικά κάτι να αλλάξει. Αντί διαμόρφωση πολιτικής και δράσης που να συγκινούν και να απευθύνονται στα ευρύτερα τμήματα των εργαζομένων έχουμε περιορισμό στο στενό πολιτικό περίγυρο. Αυτό φυσικά οδήγησε στην μεγάλη μείωση των συνδικαλισμένων εργατών και υπαλλήλων, στη συρρίκνωση γενικότερα των συνδικάτων και συντηρεί την σάπια κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα και την επιρροή του αστικοποιημένου κυβερνητικού συνδικαλισμού και πολλές φορές μάλιστα οδηγεί στην ενίσχυση του και σε κλάδους μεγάλης σημασίας.

Τελευταίο παράδειγμα τα αποτελέσματα των πρόσφατων αρχαιρεσιών στην ΠΟΕΔΗΝ. Ψήφισαν 2400 εργαζόμενοι περισσότεροι από το προηγούμενο συνέδριο. Οι παρατάξεις ΠΑΣΚΕ, ΔΑΚΕ και η διάσπαση της ΠΑΣΚΕ που κυρίως εκφράζουν τα εργοδοτικά συμφέροντα στα πλαίσια του συνδικαλιστικού κινήματος πήραν κατά την εκλογή για το ΓΣ της ΠΟΕΔΗΝ 535 ψήφους και ποσοστό 64,35% και 22 μέλη. Στις προηγούμενες εκλογές του 2015 είχαν 442 ψήφους και ποσοστό 57,8% και 21 ψήφους, δηλαδή είχαν μια καθαρή αύξηση 7,5%. Για την ΑΔΕΔΥ από 46 αντιπροσώπους το 2015 πήραν 69, 23 περισσότερους. Οι δυνάμεις που προήλθαν από το ΣΥΡΙΖΑ, ενιαίες το 2015 και σε δύο παρατάξεις σήμερα είχαν μείωση μία έδρα. Το ΠΑΜΕ μειώθηκε από 18,4% των ψήφων για την ΠΟΕΔΗΝ στο 15,1%, μείωση 3,3% όχι μόνο στο ποσοστό του αλλά και σε απόλυτο αριθμό ψήφων και για την ΑΔΕΔΥ από 20 αντιπροσώπους το 2015 εξέλεξε 17 το 2018. Παρά δηλαδή τη θύελλα της αντιλαϊκής πολιτικής, τις μεγάλες μειώσεις των αποδοχών των εργαζομένων και την τραγική κατάσταση των συνθηκών εργασίας στα νοσοκομεία ο αστικοποιημένος συνδικαλισμός, παρά τις πελώριες ευθύνες του, αυξάνει τις δυνάμεις του, όλες οι παρατάξεις που τον απαρτίζουν, ενώ το ΠΑΜΕ είχε απόλυτη μείωση σε έδρες και ψήφους παρά την αύξηση της συμμετοχής.

Κλείνουμε με την αρχική επισήμανση του άρθρου. Σε ένα ρευστό πολιτικό τοπίο που χαρακτηρίζεται από την απαξίωση αστικών κομμάτων, θεσμών και αξιών, που η μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία αποστασιοποιείται από κόμματα και αντιλήψεις, φαίνεται να δυναμώνουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά κάτω από τα τρομακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο λαός και η νεολαία. Αν η κομμουνιστική Αριστερά δεν ορθώσει ισχυρό ιδεολογικό και πολιτικό μέτωπο, δεν συγκρουστεί αποτελεσματικά με την αστική ιδεολογία και πολιτική και δεν δράσει με την κατάλληλη τακτική, ώστε να κινητοποιήσει ευρύτερες εργατικές και λαϊκές δυνάμεις, η προοπτική για το εργατικό κίνημα και το λαό, τουλάχιστον άμεσα, θα είναι εξαιρετικά δύσκολη.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr