Πανηγυρίζουν στην κυβέρνηση, στα… Τάρταρα οι εναπομείναντες εργαζόμενοι. Ο λόγος για τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, τα οποία αντί να εκμεταλλευτεί η χώρα μας με τον τεράστιο στόλο των Ελλήνων εφοπλιστών, προτιμάει η κυβέρνηση να τα ξεπουλήσει (σ.σ. και αυτά…), σύμφωνα με τις επιταγές των υπογεγραμμένων μνημονίων.

Μιλάμε για τη μεγαλύτερη ναυπηγική μονάδα της ανατολικής Μεσογείου και αυτή βρίσκεται στην Ελλάδα, αλλά θα περάσει και αυτή -όπως φαίνεται- σε ξένα χέρια…

Σύμφωνα με πληροφορίες του υπουργείου Οικονομίας, το Πρωτοδικείο της Αθήνας ενέκρινε την είσοδο ειδικού διαχειριστή στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Ο ειδικός διαχειριστής θα μοιράσει σε δύο μέρη το ναυπηγείο, εμπορικό και στρατιωτικό, και θα προχωρήσει στην εκτίμηση των assets, σε ένα διάστημα 12 μηνών προκειμένου να βγουν σε πώληση.

Η Cosco στο παιχνίδι

Σημειώνεται ότι για την πέμπτη δεξαμενή του ναυπηγείου έχει ήδη εκφράσει ενδιαφέρον η κινεζική Cosco, ενώ για το στρατιωτικό κομμάτι ο νέος επενδυτής θα πρέπει να προέρχεται από δυτική χώρα – μέλος τους ΝΑΤΟ.

Εάν δεν υπάρξουν… απρόοπτα, η κυβέρνηση θα προσπαθήσει να εκπλειστηριάσει μέσω διεθνούς διαγωνισμού αρχικά περιουσιακά στοιχεία του εμπορικού τμήματος των ναυπηγείων και κατόπιν το στρατιωτικό.

Σημειώνεται ότι για την πέμπτη δεξαμενή του ναυπηγείου έχει ήδη εκφράσει ενδιαφέρον η κινεζική Cosco, ενώ για το στρατιωτικό κομμάτι ο νέος επενδυτής θα πρέπει να προέρχεται από δυτική χώρα – μέλος τους ΝΑΤΟ.

Από την πλευρά τους, στελέχη του υπουργείου Οικονομίας επισημαίνουν ότι αν και απαιτήθηκαν τρεις μήνες για να εκδοθεί η απόφαση, ο υφυπουργός Στέργιος Πιτσιόρλας κέρδισε μία στρατηγικής σημασίας νίκη, προκειμένου να διαμορφωθεί η επόμενη μέρα για τη μεγαλύτερη ναυπηγική μονάδα της Ανατολικής Μεσογείου.

Πηγή: iskra.gr

Χαραγμένα στο τοπίο μια φυτείας φοινικέλαιου που συνορεύει με ένα από τα πιο μοναδικά τροπικά δάση του κόσμου βρίσκονται τρία γράμματα: SOS. Το μήνυμα έχει έκταση περίπου μισού χιλιομέτρου. Αν κάποιος το δει από ψηλά του δίνεται η αίσθηση ότι η γη έχει φωνή. Αν όντως είχε πάντως θα ήταν μια κραυγή αγωνίας, για την καταστροφή των δασών της Ινδονησίας με την σπάνια πανίδα. Πίσω από την καταστροφή αυτή βρίσκεται η παραγωγή φοινικέλαιου. 

Το SOS ζωγράφισε ο καλλιτέχνης Έρνεστ Ζαχάρεβιτς θέλοντας να στρέψει τα βλέμματα στην αποψίλωση των δασών της χώρας. «Από το έδαφος δεν θα υποπτευθεί κανείς ότι πρόκειται για κάτι περισσότερο από ακόμη μια φυτεία φοινικέλαιου. Η εναέρια άποψη, ωστόσο, αποκαλύπτει το σήμα κινδύνου SOS», λέει ο Λιθουανός καλλιτέχνης. Σύμφωνα με τον ίδιο, ήθελε να τραβήξει την προσοχή στην συνεχή καταστροφή των τροπικών δασών και στον κίνδυνο που αυτή συνεπάγεται για τα απειλούμενα είδη ζώων που κατοικούν σε αυτά, όπως ο ουρακοτάγκος της Σουμάτρα. 

«Το μήνυμα Save Our Souls (Σώστε τις Ψυχές μας) είναι ένα μήνυμα για όσους βρίσκονται μακριά. Είναι μια υπενθύμιση της σύνδεσής μας με τη φύση», υποστηρίζει. «Καθώς χάνουμε όλο και περισσότερα από τα δάση μας, χάνουμε και λίγο από τον εαυτό μας κάθε φορά».

Επί μια εβδομάδα ο Ζαχάρεβιτς σχεδίαζε προσεκτικά την ιδέα του δέντρο προς δέντρο. Περίπου 1.100 φοίνικες κόπηκαν για να σχηματιστεί το μήνυμα. Ο Ζαχάρεβιτς συνεργάστηκε με την οργάνωση Sumatran Orangutan Society (Κοινότητα για τους Ουρακοτάγκους της Σουμάτρα) - τα αρχικά της είναι επίσης SOS, καθώς και μια εταιρεία καλλυντικών. Μαζί συγκέντρωσαν τα κεφάλαια για να αγοράσουν την έκταση 500 στρεμμάτων με απώτερο σκοπό να την αναδασώσουν ολόκληρη αφού τελειώσουν με την καμπάνια τους.

Είναι ο δεύτερος χρόνος που ο Ζαχάρεβιτς κάνει την εκστρατεία ευαισθητοποίησης Splash and Burn (κόψιμο και κάψιμο). Το όνομα της εκστρατείας προέρχεται από τις τεχνικές που χρησιμοποιούν ορισμένοι Ινδονήσιοι αγρότες για να αποψιλώσουν τα τροπικά δάση και να χρησιμοποιήσουν τις εκτάσεις για φυτείες φοινικέλαιου. 

Η Ινδονησία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός φοινικέλαιου στον κόσμο. Το φοινικέλαιο χρησιμοποιείται σε τρόφιμα, καλλυντικά και προϊόντα καθαρισμού. Είναι επίσης το λάδι με το οποίο τηγανίζουν τα περισσότερα φαγάδικα του πλανήτη. Παγωτά, κραγιόν, μαργαρίνη, μπισκότα, σοκολάτες, πραλίνα  και σαμπουάν... Το φοινικέλαιο είναι το πρώτο σε κατανάλωση φυτικό έλαιο στον κόσμο και το συναντάμε σε εκατοντάδες προϊόντα κάθε μέρα.  Πολλές φορές, το φοινικέλαιο δεν αναγράφεται ξεκάθαρα, αλλά μπορεί η ετικέτα να αναγράφει «φυτικά λίπη», εννοώντας φοινικέλαιο ή φοινικοπυρηνέλαιο. Η μαζική παραγωγή του αφήνει πίσω της θύματα. Τα τροπικά δάση της χώρας συρρικνώνονται και η βιομηχανία φοινικέλαιου κατηγορείται από τις ΜΚΟ για συνέργεια στη μαζική αποψίλωση των δασών.

Παρόλα αυτά οι εταιρείες συνεχίζουν την δραστηριότητά τους ακόμη και σε κομμάτια δάσους που η αποψίλωση είναι παράνομη καθώς απειλεί βιότοπους. Το Δίκτυο Δράσης για τα Τροπικά Δάση (RAN) δημοσίευσε το καλοκαίρι μια μελέτη στην οποία κατηγορεί την εταιρεία υλοτομίας PT Agra Bumi Niaga (ABN) για καλλιέργεια φοινικόδεντρων σε παράνομα αποψιλωμένη δασική έκταση στο οικοσύστημα Λέσερ, έναν βιότοπο με μία από τις μεγαλύτερες βιοποικιλότητες του πλανήτη.

Σύμφωνα με την έρευνα που παρουσίασε ο Guardian, η PT Agra Bumi Niaga (ABN) μεταφέρει το πρωτογενές προϊόν σε ένα εργοστάσιο επεξεργασίας φοινικέλαιου που ανήκει στην PT Ensem Sawita (ES), η οποία στη συνέχεια το πουλά μέσω εμπόρων στις μεγαλύτερες εταιρείες τροφίμων στον κόσμο. Η Pepsico, η Unilever, η Nestlé, η McDonald's, η Mars, η Kellogg's και η Procter & Gamble, έχουν κατηγορηθεί από τις οργανώσεις για «συνενοχή στην καταστροφή του οικοσυστήματος της Σουμάτρα». 

«Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα για την επιβολή πολιτικών που απαγορεύει την αποψίλωση των δασών, οι εταιρείες αυτές θα ευθύνονται για την καταστροφή του τελευταίου μέρους πάνω στη γη, όπου οι ελέφαντες, οι ουρακοτάγκοι, οι ρινόκεροι και οι τίγρεις συνυπάρχουν», αναφέρει στην μελέτη της η οργάνωση RAN.

Οι εταιρείες από την πλευρά τους, στις απαντήσεις τους είτε έριξαν την ευθύνη στους συνεργάτες τους στο εξωτερικό για τα εγκλήματα στα δάση, είτε εξέφρασαν ανησυχία και απάντησαν ότι διεξάγουν έρευνες ζητώντας διορθωτικά μέτρα από τους προμηθευτές τους. Κάποιες διέκοψαν τη συνεργασία τους με την ABN. Ωστόσο, η RAN συνεχίζει να ανησυχεί για τα επίπεδα επιχειρηματικής εμπλοκής. «Είναι απαράδεκτο το επιχειρηματικό μοντέλο. Δεν μπορεί να περιμένουν χωρίς να κάνουν κάτι μέχρι μια μικρή ΜΚΟ να τους εκθέσει», αναφέρουν από την οργάνωση. 

Ήδη η κατάσταση είναι ιδιαίτερα σοβαρή στο τροπικό δάσος Λέσερ. Πολλά ζώα βρίσκονται σε τραγική κατάσταση. Περίπου 35 ελέφαντες έχουν πεθάνει από το 2012 ενώ οι περιπτώσεις που άνθρωποι και ζώα έρχονται αντιμέτωποι αυξάνονται ταχύτατα καθώς η δημιουργία των καλλιεργειών φοινικέλαιου καταστρέφει τις φυσικές κατοικίες των ζώων που στη συνέχεια περιπλανόνται απελπισμένα. Πολλά είδη όπως οι τίγρεις, οι λεοπαρδάλεις και οι αρκούδες γίνονται όλο και πιο ευάλωτα απέναντι στους λαθροκυνηγούς καθώς το περιβάλλον τους εξαφανίζεται. 

^{Πίνακας του Guardian, που δείχνει την αποψίλωση των δασών στην περιοχή με βάση δορυφορικά δεδομένα, αεροφωτογραφίες και συντεταγμένες από σύστημα GPS. Με πορτοκαλί χρώμα το κομμάτι που έχει αποψιλωθεί}

Το Λέσερ εξακολουθεί να είναι το μεγαλύτερο τροπικό δάσος της Σουμάτρα και η UNESCO το έχει συμπεριλάβει στη λίστα της παγκόσμιας κληρονομίας. Ωστόσο, το ποσοστό αποψίλωσής του είναι μεταξύ των υψηλότερων στον κόσμο. Το 2015 οι μεγάλες πυρκαγιές στη Σουμάτρα - που συχνά συνδέονται με την αγροτική δραστηριότητα - κατέστρεψαν 8.000 τετραγωνικά μίλια του τροπικού δάσους. Από τον Ιανουάριο του 2015 έως και τον Απρίλιο του 2017 αποψιλώθηκαν ακόμη 22.000 εκτάρια.

Ο πρόεδρος της Ινδονησίας Τζόκο Ουιντόντο, απάντησε με ένα μορατόριουμ στις νέες άδειες για καλλιέργεια φοινικέλαιου τον περασμένο Απριλίο, ενώ δυο μήνες αργότερα ο κυβερνήτης της περιοχής, όπου βρίσκεται το Λέσερ, διέταξε τις εταιρείες φοινικέλαιου να σταματήσουν την αποψίλωση ακόμη και στην περίπτωση που έχουν νόμιμη άδεια. Ωστόσο, η έρευνα της οργάνωσης RAN δείχνει ότι η ABN συνέχισε να αποψιλώνει εδάφη. Σε μία μόνο περιφέρεια του Λέσερ, ακόμη εννέα προμηθευτές των επιχειρήσεων άλεσης συνέχισαν τις δραστηριότητές τους σε περισσότερα από 26.000 εκτάρια. 

Ειδικοί, οργανώσεις όπως η RAN και τοπικοί ακτιβιστές ελπίζουν ότι οι αλλαγές στις οποίες προχώρησε η κυβέρνηση για την αδειοδότηση καλλιεργειών θα μειώσει την απώλεια των δασών αλλά χρειάζεται περισσότερη δουλειά σε πολιτικό επίπεδο. Όπως σημειώνουν, ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης πρέπει να ενισχυθεί, το ίδιο και η επιβολή του νόμου, αλλιώς το υπέροχο οικοσύστημα της Σουμάτρα, σύντομα θα εξαφανιστεί. 

* Φωτογραφίες από το site της οργάνωσης RAN

Πηγή: tvxs.gr

Πηγή:

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Στο όνομα της κρίσης σε παγκόσμιο επίπεδο εξαπολύθηκε μια άγρια φοροεπέλαση σε βάρος των λαών. Την ίδια όμως στιγμή για μια χούφτα πολυεθνικές εξασφαλίστηκε μείωση των φόρων!

Δέκα χρόνια μετά το ξέσπασμα της κρίσης,  ο πραγματικός φορολογικός συντελεστής για τις 90 κορυφαίες – βάσει χρηματιστηριακής αξίας – επιχειρήσεις του πλανήτη (τα στοιχεία αφορούν εννέα κλάδους, με 10 εκπροσώπους σε καθέναν από αυτούς) αλλά και τις 10 πολυεθνικές με τα υψηλότερα offshore κεφάλαια, έχει μειωθεί κατά 9%!

Τα συγκεκριμένα στοιχεία παρουσίασαν οι Financial Times, αποδεικνύοντας ότι σήμερα οι πολυεθνικές σε σχέση με την περίοδο πριν από το ξέσπασμα της παγκόσμιας καπιταλιστικής το 2008, πληρώνουν αισθητά λιγότερους φόρους. 

Την ίδια εποχή που σε κάθε γωνιά της γης αυξάνονταν με απίστευτους ρυθμούς τα ποσοστά ανεργίας. Μειώνονταν μισθοί και συντάξεις. Κατάσχονταν εκατομμύρια σπίτια. Διευρυνόταν δραματικά ο αριθμός των φτωχών, των αστέγων και των συσσιτίων… 100 πολυεθνικές που συνέβαλαν σε αυτή την κοινωνική καταστροφή, ως βασικές συνιστώσες της καπιταλιστικής παραγωγής, έλαβαν ως «επιβράβευση» μείωση της φορολογίας τους. 

Μέσα σε μια δεκαετία που οι κυβερνήσεις σε όλο τον πλανήτη υπόσχονταν πάταξη των φαινομένων φοροαποφυγής και φορολόγηση των κερδών και των offshore κεφαλαίων 100 εταιρείες του πλανήτη κατάφεραν να αυξήσουν ακόμα περισσότερο τα ιλιγγιώδη κέρδη τους.

Μάλιστα η Financial Times, με στοιχεία που παρουσίασαν για τα τελευταία 18 χρόνια, δηλαδή από το 2000, δείχνουν ότι η πτώση του πραγματικού φορολογικού συντελεστή για τις επιχειρήσεις έχει μειωθεί κατά 10 ολόκληρες μονάδες, στο 24% από 34%.

Ταυτόχρονα έρευνα της KPMG αποκαλύπτει ότι από το 2008 οι κυβερνήσεις ανά τον κόσμο έχουν μειώσει τα φορολογικά βάρη των επιχειρήσεων κατά περίπου 5%, ενώ έχουν αυξήσει τους φόρους εισοδήματος των πολιτών κατά 6%.

Ταυτόχρονα εκτιμάται από τους οικονομολόγους ότι η πρόσφατη αναθεώρηση του φορολογικού κώδικα στις ΗΠΑ, αναμένεται να οδηγήσει την συντριπτική πλειοψηφία των κυβερνήσεων του πλανήτη σε ακόμα μεγαλύτερες μειώσεις φόρων, προκειμένου τα μονοπώλια τους να …ανταποκριθούν στον παγκόσμιο ανταγωνισμό.  

Υπενθυμίζουμε ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ μείωσε πρόσφατα το φορολογικό συντελεστή για τις επιχειρήσεις στο 21% από 35%, ενώ επέβαλε εφάπαξ φόρο 15,5% στο ρευστό, που διατηρούν οι επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Αν και η εφάπαξ αυτή επιβάρυνση σημαίνει ότι θα εισρεύσουν στα κρατικά ταμεία των ΗΠΑ περί τα 400 δισ. δολάρια, κερδισμένες είναι και οι επιχειρήσεις. Οι Financial Times υπολογίζουν ότι για την περίοδο, που παρήγαγαν τα κέρδη (και γλίτωναν τον πραγματικό φορολογικό συντελεστή) εξοικονόμησαν έως και 500 δισ. δολάρια!

Σε πρόσφατη ανάλυση τους, οι New York Times, υπολόγισαν ότι τα φορολογικά βάρη των αμερικανικών επιχειρήσεων μετά τη γενναία απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ, θα μειωθούν κατά 1,51 τρισ. δολάρια την επόμενη δεκαετία!!!

Πηγή: imerodromos.gr

– του Νίκου Μπογιόπουλου

Παρατήρηση 1η: Όταν παίζει ο Ολυμπιακός με τον Παναθηναϊκό, η ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ, ο Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό, αυτό είναι ποδόσφαιρο. Όταν, όμως, παίζει ο Μαρινάκης με τον Μελισσανίδη, ο Μελισσανίδης με τον Σαββίδη, ο Σαββίδης με τον Μαρινάκη και ο Μαρινάκης με τον Αλαφούζο, αυτό δεν είναι ποδόσφαιρο. Αυτό είναι άλλου τύπου παιχνίδι…

    Παρατήρηση 2η: Εδώ και 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου, η πολιτική που ακολουθείται (και) στο ποδόσφαιρο «παράγει» διάφορα «διαμάντια»: «Χοντρούς» και «Περίεργους», «Αγαπούλες» και «μπάρμπα-Θωμάδες», «Ρίνγκο» και «Κοκαλιάρηδες», «Τίγρεις» και «Κάου-μπέους». Δεν πρόκειται για ονόματα μαφιόζικων συμμοριών στο Σικάγο. Είναι τα προσωνύμια και τα χαριτωμένα παρατσούκλια ευυπόληπτων παραγόντων που κατά καιρούς διοικούν και ελέγχουν το ελληνικό ποδόσφαιρο…

    Τι τρέχει λοιπόν; Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που παρακολουθούμε με τους μεν να κατηγορούν τους δε ως «νονούς» και εγκεφάλους «εγκληματικών συμμοριών»; Τι σόι ματς είναι αυτό όταν κυβέρνηση και αντιπολίτευση μοιάζουν να στοιχίζονται πίσω τους και να τσακώνονται για τα «μάτια» τους στη Βουλή, ανταλλάσοντας μύδρους μεταξύ τους ότι η μια εξυπηρετεί τον τάδε εφοπλιστή-ποδοσφαιροπαράγοντα και η άλλη τον δείνα ολιγάρχη-ποδοσφαιροπαράγοντα;

    Τι είδους παιχνίδι είναι αυτό που, πίσω από τη βιτρίνα του ποδοσφαίρου, το παρασκήνιο μιλάει για ένα κλωτσοσκούφι εξουσίας που περιλαμβάνει από  εξυπηρετήσεις, διευκολύνσεις και αρπαγή χρυσοφόρων δημόσιων οργανισμών μέχρι κρατικό χρήμα, μιντιακά συγκροτήματα και «προσυμφωνημένες αποκρατικοποιήσεις»;

    Όλα αυτά συνιστούν τις πολλές όψεις της αθλιότητας, της εξαχρείωσης, της ατομικής και οπαδικής αλλοτρίωσης, της μπίζνας που ονομάζεται «επαγγελματικό ποδόσφαιρο». Και που δεν θα μπορούσε παρά να παίζεται -μέσα και έξω από τα γήπεδα- σύμφωνα με τους κανόνες, τα ήθη και τις μεθόδους που αρμόζουν σε ένα σύστημα που αφού έχει ως ευαγγέλιο τον «ανταγωνισμό» δεν μπορεί παρά όποιος θέλει να πάρει τη θέση του «Θεού» στο Κολοσσαίο να ποζάρει σαν ο «καπετάν γαμάω».

    Αυτό το καθεστώς, που στα γήπεδά του παίζεται το επαγγελματικό ποδόσφαιρο των Ανωνύμων Εταιρειών με τα τρανταχτά επώνυμα των VΙΡ και των μεγαλομετόχων, δεν είναι παρά η κοινωνία που ελέγχεται από τους κατά καιρούς ανταγωνιζόμενους πετρελαιάδες-προέδρους. Τους αντιπαρατιθέμενους τραπεζίτες-προέδρους. Τους «εμπόλεμους» εφοπλιστές-προέδρους. Τους βιομηχάνους-προέδρους. Τους μιντιάδες-προέδρους. Ενίοτε από την παρέα δεν λείπουν και οι πρόεδροι-θαμώνες του Κορυδαλλού…

    Το ποδόσφαιρο – ειδικά σε μια χώρα όπου η σαπίλα ξεπερνάει τη σαπίλα της Δανιμαρκίας – δεν θα μπορούσε παρά να επιλέγεται ως προνομιούχος αρένα για τα σαρκοφάγα και τα πιράνχας του συστήματος, που μαζί με τα πετρέλαια, τα λιμάνια, τους δρόμους, τις τηλεπικοινωνίες, την ενέργεια, τα μίντια, ελέγχουν και το ποδόσφαιρο.

    Το πρώτο θύμα τούτης της αδυσώπητης αρένας συμφερόντων και ανταγωνισμών είναι η ίδια η μπάλα. Πράγμα απολύτως λογικό, αφ’ ης στιγμής δικό τους είναι το σάπιο αυτό «εμπόρευμα» που παράγεται μέσα και έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου. Σάρκα από τη σάρκα τους. Γέννημα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των «αφεντικών» του. Αυτού του ποδοσφαίρου που βρωμάει (και βρωμάει όπως ακριβώς το ψάρι: από το κεφάλι) η «βιτρίνα» κάθε τρεις και λίγο θρυμματίζεται. Αποκαλύπτοντας το θέαμα της χρεοκοπίας -ποιων άλλων;- των «αφεντικών» του.

     Η κατάσταση στο εμπορευματοποιημένο ποδόσφαιρο έχει εξελιχθεί όπως περίπου όλα τα πράγματα στην ελληνική κοινωνία: Οι «ισχυροί» και οι «ξύπνιοι» του χρήματος άλωσαν το ποδόσφαιρο, αυτόν τον εξαιρετικά προνομιακό χώρο για τη φιλοτέχνηση του προφίλ τους και την προώθηση της κάθε λογής επιχειρηματικής τους δραστηριότητας. Σ’ αυτό το «παιχνίδι» εξουσίας, κοινωνικής καταξίωσης και επιχειρηματικής διείσδυσης τυγχάνουν εφαρμογής όλοι οι κανόνες της αγοράς και βρίσκουν θέση όλα τα αγοραία μπουμπούκια του συστήματος: επιφανείς λεφτάδες, μαριονέτες, τύποι του υποκόσμου…

    Βασικό μέλημα των παραπάνω «παραγόντων» είναι, με εφόδιο τη «θρησκεία» της μπάλας, να εισβάλουν στη συνείδηση της εξέδρας, σαν «θεοί» της εκάστοτε ΠΑΕ και μέσω αυτής να ασκήσουν κοινωνική-πολιτική πίεση. Για το χτίσιμο του βασιλείου τους, στην αρχή έχουν ανάγκη από τους «πιστούς οπαδούς» της ομάδας, που με κατάλληλες κινήσεις τους μετατρέπουν σε «ιδιωτικούς στρατούς».

   Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι «ειδικά τάγματα» αυτού του «ιδιωτικού στρατού» δεν χρησιμοποιούνται για «ειδικές αποστολές» έρχεται ενίοτε η στιγμή που λειτουργούν ανεξάρτητα από τη θέληση του «προέδρου – αφεντικού», δημιουργώντας του πρόβλημα. Αλλά ακόμα και τότε, ο εκάστοτε κύριος πρόεδρος, όταν δεν τους προστατεύει («αυτούς τους φιλάθλους έχουμε, δεν θα τους αλλάξουμε» έλεγε παλιότερα ο Κόκκαλης για διάφορα τυπάκια που διασύρουν την ιστορία του Ολυμπιακού), το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να πετάξει από πάνω του το στίγμα του δόκτορα Φρανκενστάιν.

    Όση υποκρισία όμως και αν διακινηθεί από τις ΠΑΕ ή τις κυβερνήσεις, είναι πανθομολογούμενο: το ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι πια το βασίλειο των Φρανκενστάιν. Σάπιο και αδιόρθωτο, ανεξάρτητα από τις διακηρυγμένες «καλές προθέσεις» όσων θέλουν ή λένε ότι θέλουν να το «εξυγιάνουν».

    Μιλούν για «αθλητισμό και πολιτισμό». Μια εικόνα της πορείας που έχει πάρει το ποδόσφαιρο στα χέρια τους είναι τούτη: Παλιά οι μανάδες έστελναν τα παιδιά τους στον αθλητισμό για να τα προφυλάξουν από τις «κακές συνήθειες» και τις «κακές παρέες», για να «μην μπλέξουν». Αλλά στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο κάποια στιγμή έφτασαν να ελέγχουν τις τύχες ομάδων άτομα που κατηγορούν ο ένας τον άλλον πως η θέση του είναι στη φυλακή, που ένας αποκαλεί τον άλλον «ναρκέμπορα» και άλλος τον πρώτο «λαθρέμπορα»…

    Στο ποδόσφαιρο-εμπόριο φιγουράρουν τύποι που μόνο και να τους κοιτάξεις… λερώνεσαι. Στα τραπέζια παρά τω πλευρώ του εκάστοτε υπουργού Αθλητισμού και μάλιστα στις συνεδριάσεις για την αντιμετώπιση της βίας στα γήπεδα, φτάσαμε να βλέπουμε να συμμετέχουν ακόμα και παράγοντες που (όταν δεν εισβάλουν στα γήπεδα ή δεν παίζουν ξύλο με άλλες «φίρμες» του δημόσιου βίου στις πλατείες και τους δρόμους του Κολωνακίου) γδύνουν διαιτητές και μετατρέπουν συνεδριάσεις της ΕΠΑΕ σε ρινγκ όπου πλακώνονταν με άλλους ποδοσφαιροπαράγοντες. Πόσοι τέτοιοι δεν πέρασαν στα 40 χρόνια επαγγελματικού ποδοσφαίρου από τα πόστα του ποδοσφαιρικού βασιλείου και πόσοι απ’ αυτούς δεν είχαν αναλάβει να «διορθώσουν» την κατάσταση στο χώρο του ποδοσφαίρου;

    Ναι, το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι. Όλοι αυτοί που αλληλοκατηγορούνται για φαινόμενα ανυποληψίας, ίντριγκας, παρανομίας, ατιμίας και βίας μέσα και έξω από τα γήπεδα, αποφεύγουν πάντα να μιλούν για την πολύμορφη βία στην οποία πρωταγωνιστούν οι ίδιοι. Μια βία ποιοτικά «ανώτερη» από της εξέδρας, μια βία που λειτουργεί (συνειδητά ή ασυνείδητα) σαν «πρότυπο» για τους αφιονισμένους.

    Ιδού μερικά τέτοια «πρότυπα» (σσ: πολύ πριν ο Σαββίδης μπουκάρει στον αγωνιστικό χώρο με το περίστροφο περασμένο στο ζωνάρι του): 

• Πιστολιές μέσα στο χώρο των VIP στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας, όταν θεωρήθηκε ότι ο πρόεδρος της ΕΠΑΕ Β. Μητρόπουλος αδικούσε την ΑΕΚ…
• Προεδρεύων του Παναθηναϊκού να συμμετέχει στον ξυλοδαρμό διαιτητή στο γήπεδο της Λ.Αλεξάνδρας επειδή στα τελευταία λεπτά του αγώνα έδωσε πέναλτι υπέρ του Ολυμπιακού…
• «Ηρωικές έφοδοι» προέδρου κατά του επόπτη στο ματς Παναθηναϊκός-Εθνικός, με το φακό να αποθανατίζει το κουμπούρι περασμένο στη ζώνη του παντελονιού του…
• «Παράγοντες» που μπαίνουν στα γήπεδα, ξυλοφορτώνουν καμέραμαν και ανοίγουν τις πόρτες για να εισβάλουν μαινόμενοι οπαδοί, όπως τα σχετικά «ανδραγαθήματα» του Σαλιαρέλη στο στάδιο Καραϊσκάκη, στον αγώνα Ολυμπιακός-Αθηναϊκός…

    Σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο άνθρωποι δολοφονούνται από κροτίδες στις κερκίδες ή από μαχαίρια στους δρόμους, χουλιγκάνοι στήνουν καρτέρια με σουγιάδες και λοστάρια στα σοκάκια, δημοσιογράφοι μαχαιρώνονταν (Συρίγος, Στέλλας) και άλλοι δέχονται «περιποιήσεις» από φουσκωτούς, σ’ αυτό το επαγγελματικό ποδόσφαιρο γίνονταν υφυπουργοί άτομα σαν εκείνον που τον έμαθε το πανελλήνιο βλέποντάς τον να κυνηγάει τον διαιτητή στο γήπεδο της Καβάλας, εδώ είναι που η «παράγκα» μετατρέπεται σε παρθεναγωγείο όταν μεθοδεύονται οι χαριστικές ρυθμίσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων προς τις ΠΑΕ από εκείνους που με την ίδια ευκολία ξεπαστρεύουν λόγω «χρεών» την περιουσία του λαού, από ΟΠΑΠ μέχρι αυτοκινητόδρομους και από ξενοδοχεία μέχρι λιμάνια και βιομηχανίες…

    Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο απ’ όσα μπορεί να μνημονεύσει κανείς προς όσους αναζητούν το άλλοθι να πέφτουν από τα σύννεφα με τα όσα συμβαίνουν σήμερα εντός και πέριξ του ποδοσφαίρου. Η ποδοσφαιρική «παραγκούπολη» (που όλο… ξηλώνεται)  δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Είναι το νομιμοποιημένο αυθαίρετο της κυρίαρχης πολιτικής. Είναι το μήλον της έριδος μεταξύ χαλίφηδων και επίδοξων χαλίφηδων που έχουν μεταφέρει στο ποδόσφαιρο το σπορ της αρπαχτής, της διαφθοράς, της διαπλοκής, του γκαγκστερικού ανταγωνισμού.

    Και πώς μπαίνει τέλος σ’ αυτή την τερατογένεση; Με έναν και μόνο τρόπο: Με την έξωση από το ποδόσφαιρο όλων αυτών των εμπόρων που το καπηλεύονται. Με την απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό γενικότερα.

    Μα αυτό δεν είναι «ρεαλιστικό», αντιτείνουν πολλοί. Απαντάμε: Να παλεύει κανείς για την έξωση όλων αυτών από το ποδόσφαιρο (και από τη ζωή μας) είναι απείρως ρεαλιστικότερο από το να πιστεύει κανείς ότι το ποδόσφαιρο (και η ζωή μας) θα «εξυγιανθεί» όσο αυτοί και η πολιτική που τους θρέφει θα συνεχίσουν να ελέγχουν το ποδόσφαιρο (και τη ζωή μας). 

(το σημερινό μας κείμενο είναι επικαιροποιημένο άρθρο που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 2014 στο περιοδικό Unfollow)

Πηγή: imerodromos.gr

Επιμένει το ΔΝΤ για να εφαρμοσθεί ένα χρόνο νωρίτερα, δηλ. από 1/1/2019, μαζί με την μεγάλη περικοπή των συντάξεων, η συμφωνημένη μείωση, περίπου στο μισό, του αφορολόγητου για όλα τα φυσικά πρόσωπα (χωρίς αντίμετρα με μείωση του ΕΝΦΙΑ, μείωση συντελεστών) επιφέροντας, έτσι, πιο γρήγορα ένα θανάσιμο διπλό οικονομικό πλήγμα στον δοκιμαζόμενο και πενόμενο ελληνικό λαό.

Κάποιοι χρησιμοποιούν τα εθνικά προβλήματα αλλά και την κρίση στο ποδόσφαιρο για να μεταθέσουν χρονικά τα ψηφισμένα σφαγιαστικά μέτρα που δίνουν την χαριστική βολή στα πλατιά λαϊκά στρώματα. Αντίσταση τώρα και αντεπίθεση για μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια και λιτότητα.

Ν.Ζ

Στη συνέχεια παραθέτουμε αναλυτικό ρεπορτάζ για το αφορολόγητο:

Περικοπή αφορολογήτου το 2019 χωρίς αντίμετρα σε ΕΝΦΙΑ – μείωση συντελεστών

Συνεχίζει να στυλώνει τα πόδια το ΔΝΤ, σύμφωνα με πληροφορίες από τις Βρυξέλλες, απαιτώντας να εφαρμοσθεί έναν χρόνο νωρίτερα, δηλαδή από το 2019, η μείωση του αφορολογήτου μαζί με την περικοπή των συντάξεων. Μάλιστα θεωρεί ότι δεν μπορούν να εφαρμοσθούν τα αντίμετρα και του 2019 (κοινωνικό πακέτο), αλλά και του 2020 (μείωση συντελεστών ΕΝΦΙΑ και συντελεστών φορολογίας εισοδήματος φυσικών και νομικών προσώπων και μείωση ειδικής εισφοράς αλληλεγγύης).

Η Κομισιόν φέρεται να διαφωνεί με την θέση του ΔΝΤ και προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα αρκετά πάνω από 3% του ΑΕΠ για το 2017 ( σ.σ. κυβερνητικές πηγές εκτιμούν ότι θα κλείσει στο 3,5% του ΑΕΠ).

Παρ’ όλα αυτά και η Κομισιόν συμφωνεί στη μετάθεση των διαπραγματεύσεων έως ότου τελικά τα στοιχεία καταστούν διαθέσιμα τον Μάιο – Ιούνιο. Και τούτο διαμορφώνει ένα ακόμη πιο ασφυκτικό πλαίσιο διαπραγματεύσεων, με την ελληνική κυβέρνηση πλέον να καλείται να αναλάβει τις δικές της ευθύνες για να μην προκαλέσει “ατύχημα” με μία καθυστέρηση στην 4η αξιολόγηση αλλά και να διαπραγματευθεί για τη μεγάλη συμφωνία..

Χθες, στο Eurogroup ο Επίτροπος Μοσκοβισί κατέστησε και πάλι σαφές ότι πρέπει να υπάρξει η τελική πολιτική συμφωνία έως την 21η Ιουνίου που συνεδριάζει το Eurogroup. Έως τότε πρέπει να ληφθούν αποφάσεις για… όλα: για νέες παρεμβάσεις στο χρέος, για την επόμενη ημέρα και για την 4η αξιολόγηση…

Τι ζητά το ΔΝΤ

Το ΔΝΤ, όπως έγραφε το Capital.gr, ζητά να έχει διαθέσιμα τα στοιχεία για το ΑΕΠ του 1ου τριμήνου του 2018 που θα ανακοινωθούν στις 4 Ιουνίου, την επικύρωση για το πρωτογενές πλεόνασμα του 2017 (θα ανακοινωθούν από την Eurostat στις 23 Απριλίου), αλλά και τα αποτελέσματα των τεστ αντοχής των τραπεζών (θα ανακοινωθούν στις 5 Μαΐου).

Αν το ΔΝΤ λοιπόν επιμείνει σε μία εμπροσθοβαρή εφαρμογή των μέτρων και μετά από την ανακοίνωση των παραπάνω στοιχείων (αν βεβαίως τα στοιχεία αυτά δεν εμπεριέχουν ανατροπές), τότε θα διαμορφωθεί ένα δύσκολο “παζάρι”. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή φέρεται διατεθειμένη να ασκήσει πιέσεις και σχεδιάζει να ζητήσει στοιχεία από το ΔΝΤ για τον τρόπο που εξάγει τις προβλέψεις του. Ωστόσο, και η Κομισιόν γνωρίζει καλά ότι οι δανειστές της Ελλάδας συνεχίζουν να επιθυμούν την παρουσία του Ταμείου στο πρόγραμμα…

Έτσι, εκτιμάται ότι το ΔΝΤ ίσως να μπορεί -αν το αποφασίσει και υπάρξει συμφωνία- να ενσωματωθεί στο ελληνικό πρόγραμμα τον Ιούνιο ή τον Ιούλιο, δηλαδή λίγο πριν τη λήξη του. Η συμμετοχή του θεωρείται ότι έχει σχέση με την αξιοπιστία που θα προσδώσει μία τέτοια κίνηση και όχι με την παροχή των 1,6 δισ. ευρώ που προβλέπει η επί της αρχής συμφωνία.

Υπενθυμίζεται ότι η μείωση του αφορολόγητου έχει θεσμοθετηθεί για το 2020 εκτός και αν το ΔΝΤ σε συνεργασία με τους άλλους θεσμούς και την κυβέρνηση κρίνει ότι πρέπει να έρθει πιο νωρίς για να διασφαλιστεί το πλεόνασμα στο 3,5% του ΑΕΠ.

Διεθνής κρίση, Γερμανία και τεστ αντοχής

Η θέση του ΔΝΤ και τα χρονικά ορόσημα που θέτει, διαμορφώνουν και τον χρόνο έλευσης των θεσμών στην Αθήνα για την 4η αξιολόγηση και για τα 88 προαπαιτούμενα. Αυξάνουν τον βαθμό δυσκολίας καθώς υπάρχουν και άλλα μέτωπα.

Οι Βρυξέλλες παραδέχονται ότι η συνολική συμφωνία της 21ης Ιουνίου θα είναι μία πολύ περίπλοκη συμφωνία. Και καταστούν σαφές ότι η τεχνική συζήτηση για την 4η αξιολόγηση θα πρέπει να τελειώσει (έστω σε πολύ μεγάλο βαθμό) τον Μάιο για να απελευθερωθούν οι πολιτικές συζητήσεις.

Η σημασία των υπολοίπων μετώπων είναι τεράστια. Γιατί αν δεν ολοκληρωθεί ομαλά η τεχνική συμφωνία έως στις αρχές Μαΐου, τότε δεν θα αφήσει “χώρο” για τη μεγάλη διαπραγμάτευση για το ΔΝΤ, για το χρέος και για την επόμενη ημέρα. Και χθες στο Eurogroup ήταν ξεκάθαροι ότι χωρίς τα 88 προαπαιτούμενα δεν θα ληφθεί απόφαση για το χρέος

Ανάμεσα στα 88 προαπαιτούμενα της 4ης αξιολόγησης, πέρα από τις περικοπές σε αφορολόγητο και συντάξεις καθώς και τα αντίμετρα, τα πιο μεγάλα μέτωπα είναι σύμφωνα πληροφορίες:

* Η αναθεώρηση των αντικειμενικών αξιών, ένα μέτωπο τεχνικά και πολιτικά δύσκολο.

* Η αγορά ενέργειας μαζί με τις παρεμβάσεις στις ιδιωτικοποιήσεις.

*  Το δημόσιο και η τοποθέτηση των νέων στελεχών.

Ωστόσο, στις Βρυξέλλες βλέπουν και άλλους κινδύνους. Ειδική ανησυχία υπάρχει για τους εξωτερικούς κινδύνους που συνδέονται με το ότι δεν είναι βέβαιο πως οι αγορές θα είναι και τους επόμενους μήνες θετικές, ενώ και η γεωπολιτική αστάθεια έχει αρχίσει να δημιουργεί έντονες ανησυχίες. 

Μεγάλο αγκάθι αποτελούν τα τεστ αντοχής των τραπεζών αφού αναμένεται να φανεί αν θα υπάρχουν ή όχι κεφαλαιακές ανάγκες. Το χρονολόγιο επηρεάζεται και από τις εκλογές στη Γερμανία που φέρεται να έχουν μεγάλο ρόλο στην χρονική μετακύλιση των αποφάσεων.

Διασφαλίσεις για την μετά μνημονίου εποχή και κίνδυνοι

Γίνεται σαφές από τις Βρυξέλλες ότι η κρίσιμη περίοδος για την εφαρμογή του προγράμματος είναι τα επόμενα 3 – 4 χρόνια.

Μάλιστα οι ΥΠΟΙΚ της ευρωζώνης φέρεται να έχουν διαμηνύσει ότι θέλουν διασφαλίσεις. Έτσι, επιθυμούν να συνδέσουν την εφαρμογή κάποιων από τα μέτρα για το χρέος με την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων.

Οι κίνδυνοι για μετά το πρόγραμμα, σύμφωνα με όσα εκτιμούν στις Βρυξέλλες, είναι ότι:

* Πάντα υπάρχει ένας κίνδυνος χαλάρωσης σε όλα τα κράτη και αναστροφής μεταρρυθμίσεων

* Οι πιο πολλές από τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα έχουν να κάνουν με την αποτελεσματικότητα του δημοσίου. Οπότε υπάρχει ο κίνδυνος μη εφαρμογής από την κρατική μηχανή, ειδικά σε προεκλογική περίοδο.

* Υπάρχουν κατεστημένα συμφέροντα.

* Δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να εγκαταλειφθεί η προσπάθεια επιτάχυνσης της ανάπτυξης.

Εκτιμούν ότι για να στηριχθεί η ανάπτυξη τα επόμενα χρόνια τα 4 πιο σημαντικά βήματα είναι η μείωση των κόκκινων δανείων, η αύξηση θελκτικότητας της χώρας για επενδύσεις, ο εκσυγχρονισμός της κρατικής μηχανής αλλά και πιο φιλικές για την ανάπτυξη δημόσιες δαπάνες και φόροι.

Αύξηση του “μαξιλαριού” διαθεσίμων στα 20 δισ. ευρώ

Το ποσό του “μαξιλαριού” διαθεσίμων εκτιμάται πάντως ότι μπορεί να αναπροσαρμοσθεί και πάλι προς τα πάνω έως το τέλος του προγράμματος. Προς το παρόν υπολογίζεται επισήμως στα 16,4 δισ. ευρώ, έναντι 10,4 δισ. ευρώ προηγούμενης πρόβλεψης τον Ιανουάριο.

Πλέον, εκτιμάται ότι με τις νέες εξόδους στις αγορές και όχι μόνο μπορεί να φτάσει στα 20 δισ. ευρώ. Ο λόγος για ένα ποσό που φτάνει για να καλύψει τις ανάγκες της χώρας έως και το 2019, πιθανόν και τις αρχές του 2020.

Οι τεχνικές εργασίες για το χρέος

Αναφορικά με τις τεχνικές εργασίες για το χρέος, σύμφωνα με πληροφορίες χαράσσονται σε τέσσερις άξονες. Περιλαμβάνουν:

* Πιθανή χρήση μέρους του αδιάθετου ποσού του ESM για την αλλαγή του “προφίλ” του χρέους μέσω εξαγοράς του δανείου του ΔΝΤ.

* Επιστροφή αδιάθετων κερδών ομολόγων (SNP- ANFAs) της τάξης των 4 – 5 δισ. ευρώ.

* Παράταση ωριμάνσεων δανείων του EFSF (2ο δάνειο)

* Μηχανισμό που θα συνδέει τις παρεμβάσεις στο χρέος με την ονομαστική ανάπτυξη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το πλαίσιο που διαμορφώνεται για τις αποφάσεις για το χρέος δεν πρέπει να ξεφύγει από τις αποφάσεις του ΔΝΤ του Ιουνίου του 2017. Η βιωσιμότητα του χρέους θα συν-καθοριστεί από την πορεία των πρωτογενών πλεονασμάτων αλλά και από τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων.

Το θέμα του χρέους αναμένεται να συζητηθεί στο Eurogroup του Απριλίου. Εκτιμάται ότι τα μεσοπρόθεσμα μέτρα μπορεί να αυξήσουν από τα 32,5 έτη έως 47,5 έτη τη μέση διάρκεια του χρέους.

Πηγές από τις Βρυξέλλες αναφέρουν ότι χάθηκαν 3 δισ. ευρώ το 6μηνο Βαρουφάκη με τις κινήσεις που έγιναν από πιθανή επιστροφή κερδών ομολόγων (SNP – ANFAs).

Για τις τεχνικές συζητήσεις σύνδεσης των παρεμβάσεων στο χρέος με το ΑΕΠ, εκτιμάται ότι ακόμη είναι σε πρώιμο στάδιο. Αναζητείται αν η πρόβλεψη του “γαλλικού κλειδιού” θα είναι έτους, 5ετίας ή 10ετίας και πόση θα είναι η ελαστικότητα. Παράλληλα γίνεται η τεχνική εργασία για την νέα σειρά από αιρεσιμότητες και μετά θα γίνει η “ζεύξη” των δύο αυτών πλευρών του χρέους ώστε να ανοίξει η πολιτική συζήτηση.

Αναφορικά με το πώς μπορεί να συνδεθούν με αιρεσιμότητες παρεμβάσεις στο χρέος ή πρόσθετες παροχές από το υπόλοιπο του δανείου του ESM, σύμφωνα με πληροφορίες υπάρχει διαπραγμάτευση σε εξέλιξη. Κάποια βήματα όπως η στήριξη των τραπεζών αν χρειαστεί, θα πρέπει να γίνουν πριν λήξει το πρόγραμμα για να είναι διαθέσιμο το υπόλοιπο του ESM. Αντιθέτως, η αλλαγή του προφίλ του χρέους μπορεί να γίνει εμπροσθοβαρώς ή μπορεί να δοθεί εν μέρει στην αρχή και ένα υπόλοιπο πακέτο παρεμβάσεων να είναι συνδεδεμένο με τον μηχανισμό για το ΑΕΠ. Με ρήτρες μπορεί να συνδεθεί και η επιστροφή των κερδών ομολόγων.

Η προληπτική γραμμή δεν είναι επιθυμητή, αλλά δεν μπορεί να αποκλεισθεί ακόμη

Μετά το πρόγραμμα το ένα σενάριο είναι μία προληπτική πιστοληπτική γραμμή. Στις Βρυξέλλες θεωρούν ότι αν οι αγορές “αγριέψουν” ίσως να χρειαστεί, αλλά προς το παρόν δεν φαίνεται να είναι το βασικό σενάριο. Το θετικό είναι ότι παρέχουν χρηματοδότηση και ότι υπάρχει διασφάλιση για τις τράπεζες.

Το “ντεφό” είναι ότι στην πράξη αποτελεί νέο πρόγραμμα (σ.σ. ειδικά η μία από τις δύο γραμμές, η ECCL) και αυτό δείχνει προς τα έξω ότι δεν παίρνει η Ελλάδα τον δρόμο εξόδου από το πρόγραμμα. Αρμόδιες πηγές υποστηρίζουν μάλιστα ότι ως “μαγιά” χρηματοδότησης υπάρχουν τα 27,4 δισ. ευρώ των αδιάθετων ποσών του δανείου του ESM που μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Έτσι το βασικό σενάριο προς το παρόν είναι κάτι παραπάνω (άγνωστο ακόμη πόσο) από μία κλασική μετα-μνημονιακή εποπτεία με 6μηνες αποστολές ελέγχου ή μία πιο αυξημένη παρακολούθηση. Στην περίπτωση της Ελλάδας, όπως εξηγούν, υπάρχουν και κίνδυνοι και αν λάβει ελάφρυνση χρέους θα υπάρχει η ανάγκη για αυστηρότερη επιτήρηση…

*Πηγή: capital.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

• Όταν η Κομισιόν «ενδιαφέρεται» για το περιβάλλον — ή «για κοίτα ποιος μιλάει»!

Αναρωτιέσαι, πλέον, μήπως το διαρκές, ανελέητο δούλεμα έχει αναχθεί σε βασική αξία του σύγχρονου «ευρωπαϊσμού»… Διαβάζεις ότι η Κομισιόν έδωσε στη δημοσιότητα «δέσμη συστάσεων» προς τα κράτη-μέλη της ΕΕ για την «προστασία του περιβάλλοντος». Ποια; Η Κομισιόν…

Βεβαίως, θέμα μας εν προκειμένω δεν είναι τι ακριβώς θέλει. Είναι το «κοίτα ποιος μιλάει». Ζεις τώρα εσύ στην Ελλάδα και ξέρεις, για παράδειγμα, ότι (και) η «θεσμική Ευρώπη», με την ιδιότητα της πιστώτριας δύναμης, έθεσε προσφάτως ως όρο για την εκταμίευση μιας δόσης την οριστική «ρύθμιση του θέματος» του Ελληνικού. Αξίωση που μόνο αδαείς δεν έχουν αντιληφθεί τι ακριβώς προαναγγέλλει για το περιβάλλον στην πρωτεύουσα (οι λόγοι έχουν αναλυθεί επανειλημμένως).

Ζεις στην Ελλάδα και ξέρεις ποια θέση έλαβε, τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο εκπρόσωπος της Κομισιόν, Αλεξάντερ Βιντερστάιν, όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει τα της ολέθριας για το περιβάλλον –και για πολλούς τομείς κοινωνικής και οικονομικής δραστηριότητας στη Χαλκιδική– «επένδυσης» της Eldorado Gold. «Εφαρμογή των μέτρων για τη βελτίωση του επιχειρηματικού και επενδυτικού περιβάλλοντος της Ελλάδας, όπως προβλέπονται στο πρόγραμμα προσαρμογής», ζήτησε ο εκπρόσωπος του… ακοίμητου φρουρού του περιβάλλοντος, που λέγεται Κομισιόν.

Πήρε μήπως το αφτί ή το μάτι κανενός οποιαδήποτε ανησυχία Ευρωπαίων παραγόντων για τις επαπειλούμενες εξορύξεις υδρογονανθράκων που απειλούν να κάνουν αγνώριστη (και τουριστικώς ανεπιθύμητη, όσο κι αν φαντάζει αδιανόητο με τα σημερινά δεδομένα) μια εκπληκτική περιοχή που περικλείει το Ζαγόρι, σαράντα έξι παραδοσιακούς οικισμούς, σημαντικό τμήμα εθνικών πάρκων της Βόρειας Πίνδου, του Βίκου-Αώου και της Πίνδου-Βάλια Κάλντα; Το δικό μας (αφτί και μάτι) δεν έτυχε να πιάσει κάποια έκφραση ή κίνηση ευρωπαϊκής δυσφορίας, για τούτη την παράνοια…

Κι όμως, η Κομισιόν ενδιαφέρεται –λέει– για την προστασία του περιβάλλοντος στις χώρες-μέλη! Αλλά, όχι, δεν συμβαίνει κάτι πρωτότυπο. Απλώς, είτε καταστρέφει τη φύση είτε την εργασία, η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού γίνεται με τα λάβαρα του ψευδεπίγραφου. Γιατί να μην «προστατεύει» και το περιβάλλον η «θεσμική Ευρώπη»; Κατ’ αντιστοιχία «προστατεύει» την απασχόληση, διαλύοντας εργασιακές σταθερές και δικαιώματα δεκαετιών. «Προστατεύει» τη δημοκρατία, πότε φυτεύοντας δοτούς τραπεζίτες σε πρωθυπουργικούς θώκους, πότε επιβάλλοντας ως μέθοδο διακυβέρνησης τις διαδοχικές πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κι ενίοτε επιδεικνύοντας… αμέριστη κατανόηση σε ωμές παρακάμψεις κοινοβουλευτικών οργάνων, όπως συνέβη με τη γαλλική εθνοσυνέλευση, για να «περάσει» η κυβέρνηση Μακρόν τον νόμο για τα εργασιακά. Διότι και η αστική δημοκρατία οφείλει να γίνεται «ευέλικτη», όπως η εργασία…

Και όταν, ελλείψει ριζοσπαστικής αριστερής αμφισβήτησής της (η τραγωδία της εποχής), η «θεσμική Ευρώπη» θρέφει δυνάμεις ρατσισμού και εθνικισμού, παριστάνει κατόπιν… το θύμα και την ασπίδα, συνάμα. «Εμείς ή ο ακροδεξιός λαϊκισμός», σκούζουν οι τελάληδές της. Είναι σαν να φωνάζει το έλος για τα κουνούπια που έθρεψε και για την ελονοσία που αυτά μεταφέρουν…

Πηγή: prin.gr

Πριν από μερικές ημέρες, το ΜΕΤΑ, η ΔΑΣ/ΠΑΜΕ και οι ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο δημόσιο τομέα είχαν στείλει επιστολή προς το προεδρείο της Συνομοσπονδίας, ζητώντας με θέμα την «αξιολόγηση» τη συνεδρίαση της εκτελεστικής επιτροπής στις 8 Μάρτη, κάτι άλλωστε που αποτελούσε «απόφαση της πλειοψηφίας στην τελευταία συνεδρίαση», όπως χαρακτηριστικά αναφερόταν. Μέχρι σήμερα κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει, αλλά και ούτε έχει υπάρξει απάντηση από πλευράς προεδρείου.

Αντιθέτως, όπως καταγγέλλουν οι τρεις παραπάνω παρατάξεις, με νεότερη επιστολή τους, το προεδρείο όχι μόνον αδιαφορεί αλλά –καταστρατηγώντας τις αποφάσεις της εκτελεστικής επιτροπής της ΑΔΕΔΥ– ετοιμάζεται να μπει σε διάλογο με την υπουργό Διοικητικής Μεταρρύθμισης Όλγα Γεροβασίλη, και μάλιστα χωρίς να έχει υπάρξει από πλευρά της εκείνο που έχει θέσει η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ ως προϋπόθεση:

Την αναστολή των διαδικασιών της «αξιολόγησης», συμπεριλαμβανομένης και της απεργοσπαστικής – τιμωρητικής τροπολογίας της, που στρέφεται κατά των εργαζομένων που συμμετέχουν στην απεργία – αποχή από κάθε διαδικασία «αξιολόγησης».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα εφαρμογής της, και μάλιστα το πρώτο, είναι αυτό του εργαζομένου στο ΤΕΙ Ηπείρου, που αποκλείστηκε από τις διαδικασίες κρίσεων. Υπενθυμίζεται πως την Τρίτη 13 Μάρτη εκδικάζεται στο Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων η αίτηση ακύρωσης κατά της απόφασης που έχει καταθέσει η ΑΔΕΔΥ, ενώ την ίδια ημέρα έχει προγραμματιστεί πανηπειρωτική στάση εργασίας των δημόσιων υπαλλήλων και συγκέντρωση στη μία το μεσημέρι, έξω από το δικαστήριο.

Με βάση τα παραπάνω, ΜΕΤΑ, ΔΑΣ/ΠΑΜΕ και ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ, με τη νεότερη επιστολή τους, ζητούν, με βάση το άρθρο 16Α παρ. 6 του καταστατικού της ΑΔΕΔΥ, τη σύγκληση συνεδρίασης της εκτελεστικής επιτροπής την Τετάρτη 14 Μάρτη και ώρα 11πμ. Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά, «είναι αυτονόητο, ότι θέμα της συνεδρίασης που προτείνουμε να πραγματοποιηθεί στις 14/3/2018, είναι τα μέτρα για την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην “αξιολόγηση”, τα οποία θα πρέπει να ανακοινωθούν και στην προγραμματισμένη, για την επόμενη μέρα (15/3/2018), σύσκεψη Ομοσπονδιών-Μελών της ΑΔΕΔΥ».

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ
Προς τον Πρόεδρο και τα μέλη της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

Σε συνέχεια της επιστολής μας (6/3/2018), προς το Προεδρείο της ΑΔΕΔΥ, στην οποία δεν δόθηκε καμία απάντηση, ζητούμε, με βάση το άρθρο 16Α παρ. 6 του καταστατικού της ΑΔΕΔΥ, τη σύγκληση συνεδρίασης της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ την Τετάρτη 14/3/2018 στις 11πμ (ημέρα που έχει προσδιοριστεί για την τακτική, ανά 15νθήμερο, συνεδρίασή της).

Η συνεδρίαση, είναι αναγκαίο να γίνει και ενόψει της πρόσκλησης της υπουργού κ. Γεροβασίλη προς την ΑΔΕΔΥ, για να συμμετάσχει στην πρώτη συνεδρίαση της κοινής ομάδας εργασίας, σχετικά με ζητήματα Δημόσιας Διοίκησης.

Υπενθυμίζουμε, ότι με βάση πρόσφατη απόφαση της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ «προϋπόθεση συμμετοχής μας στην Επιτροπή, είναι η αναστολή από την Υπουργό των διαδικασιών Αξιολόγησης, για όσο χρονικό διάστημα διαρκέσουν οι εργασίες της Επιτροπής» (αρ.πρωτ. 96/28.2.2018).

Είναι γεγονός, όμως, ότι δεν δόθηκε καμία απάντηση από την κ. Υπουργό στο παραπάνω αίτημα της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ, για αναστολή των διαδικασιών της Αξιολόγησης. Επομένως, η πρόθεση του προεδρείου να συμμετάσχει στην πρώτη συνεδρίαση, καταστρατηγεί τις αποφάσεις της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ.

Τέλος, είναι αυτονόητο, ότι θέμα της συνεδρίασης που προτείνουμε να πραγματοποιηθεί στις 14/3/2018, είναι τα μέτρα για την οργάνωση του αγώνα ενάντια στην Αξιολόγηση, τα οποία θα πρέπει να ανακοινωθούν και στην προγραμματισμένη, για την επόμενη μέρα (15/3/2018), σύσκεψη Ομοσπονδιών-Μελών της ΑΔΕΔΥ.

ΠΗΓΗ: ergasianet.gr

Είναι ρατσιστικό. Είναι αντισυνταγματικό και παραβιάζει μια σειρά από ευρωπαϊκές και διεθνείς συβάσεις. Είναι αβίωτο. Είναι πραγματικότητα εδώ και 8 χρόνια.

Ο υποκατώτατος μισθός για νέους κάτω των 25 ετών, που εισήχθη το 2010 και παγιώθηκε το 2012, είναι 410 ευρώ καθαρά.

Στην πραγματικότητα το ποσό είναι αρκετά μικρότερο, καθώς ο μέσος όρος αμοιβών, σύμφωνα με στοιχεία του ΕΦΚΑ, είναι 381 ευρώ.

Οι εργαζόμενοι κάτω των 25 ετών, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, είναι μόλις 141.000, κάτι λιγότερο από το 4% των απασχολούμενων.

Κι αυτοί θα πρέπει να θεωρούνται... τυχεροί, αφού η Ελλάδα ανακηρύχθηκε και πάλι θλιβερή πρωταθλήτρια στην Ευρώπη: 40,8% των νέων κάτω των 25 ήταν άνεργοι τον Οκτώβριο του 2017 (Eurostat).

Στην πράξη πρόκειται για μια γενιά που μεγαλώνει με δεδομένη σχεδόν την ανεργία, την επισφάλεια, την παρατεταμένη «μαθητεία», την ευκαιριακή απασχόληση: είναι όλοι εκείνοι που έχουν μάθει να στριμώχνουν τις ανάγκες τους σε μια χούφτα ευρώ και τα όνειρά τους στα λίγα τετραγωνικά της εφηβικής τους κρεβατοκάμαρας.

H Νεφέλη, 25 χρόνων, είναι γραμματέας σε εισαγωγική εταιρεία. «Θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου», είναι η πρώτη της φράση.

«Εχω μια δουλειά και παίρνω τα νόμιμα, οι περισσότεροι φίλοι μου είναι άνεργοι, η μαμά μου είναι άνεργη... Το αφεντικό μου είναι ο θείος μου, βέβαια, κι αυτό βοηθάει, οι περισσότεροι δουλεύουν ανασφάλιστοι. Φυσικά και δεν κάνω αυτό που σπούδασα - ποιος το κάνει; Ζω με τη μητέρα μου, βοηθάει κι ο πατέρας μου. Το αγόρι μου σπουδάζει ακόμα και θα σπουδάζει μάλλον για πολύ (γελάει). Αφού δεν έβρισκε δουλειά, τι καλύτερο να κάνει;».

Ο Γιώργος στα 22 του σερβίρει καφέδες κάπου στο Θησείο:

«Σπουδάζω ηλεκτρολόγος και δουλεύω ταυτόχρονα. Το όνειρό μου είναι να φύγω, φοβάμαι όμως ότι δεν θα τα καταφέρω. Οι πιο πολλοί φίλοι μου θέλουν να φύγουν κι όχι μόνο για την ανεργία. Είναι σαν η χώρα να ζει μονίμως σε μια μουντάδα, σε ένα γκρίζο βαρύ πράγμα, κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με την οικονομία, αλλά με την αντίληψη των ανθρώπων που είναι πολύ πίσω. Τα τελευταία χρόνια όλη η συζήτηση -η δημόσια και στα σπίτια μας- είναι για τα λεφτά, σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο. Είμαι νέος και θέλω να ζήσω, θέλω να ταξιδέψω, θέλω να μάθω πράγματα, να ανοίξει το μυαλό μου».

Κοινό χαρακτηριστικό όσων μιλήσαμε μαζί τους, αναζητώντας νέους και νέες που εργάζονται και ζουν με τους μνημονιακούς μισθούς-χαρτζιλίκι, είναι ότι δεν θέλουν να φωτογραφηθούν. Δεν θέλουν καν να μας πουν το επώνυμό τους.

«Το πρώτο που κάνει ο εργοδότης όταν ζητάς δουλειά είναι να σε γκουγκλάρει. Αν δει ότι είσαι συνδικαλιστής ή ‘‘τα χώνεις’’, το πιθανότερο είναι να μη σε προσλάβει», απαντάνε αν τους πιέσεις παραπάνω.

Απαισιόδοξοι ή αισιόδοξοι; Ο Νίκος, 23 χρόνων, τυλίγει σουβλάκια στο Νέο Ηράκλειο και σπουδάζει οικονομικά στο ΠΑΠΕΙ:

«Είμαι αισιόδοξος, πιστεύω ότι τα πράγματα πηγαίνουν στο καλύτερο, η οικονομία σταθεροποιείται, θα βγούμε στις αγορές κι όλα θα στρώσουν σιγά σιγά. Μπορεί για εσάς που είστε πιο μεγάλοι να φαίνονται όλα πιο τραγικά, γιατί σκέφτεστε συνέχεια τι είχατε και τι χάσατε. Εγώ όμως μεγάλωσα με άλλα δεδομένα κι έμαθα να την παλεύω».

Ονειρα τέλος

Στον αντίποδα η 24χρονη Αλεξάνδρα: «Δεν θέλω πια να κάνω μεγάλα όνειρα ούτε να λέω μεγάλες κουβέντες. Είχαμε πάρα πολύ μεγάλες ελπίδες με τον ΣΥΡΙΖΑ και φάγαμε τα μούτρα μας. Μέχρι το 2015 πίστευα ότι μπορούμε να φέρουμε τον κόσμο πάνω κάτω. Σαν να μεγαλώσαμε πολύ απότομα γαμώτο...».

Κοφτός, βιωματικός, κυριολεκτικός ο λόγος όσων συναντήσαμε σε δρόμους, πλατείες και χώρους εργασίας. Πολιτικοποιημένος, με έμφαση στο συλλογικό και μια απόχρωση αμφιθεάτρου, ο λόγος των «οργανωμένων».

Κι όμως και οι δύο -φαινομενικά ξεχωριστές- κατηγορίες συνδέονται με ένα κοινό νήμα: η απογοήτευση, η οικονομική ασφυξία, το άγχος είναι κοινά σε όλους.

Είναι προσγειωμένοι, θα έλεγε κανείς πιο ώριμοι από την ηλικία τους. Αλλά δεν κλαίγονται.

Ο τόνος τους δεν είναι δραματικός, έχουν φίλους, ερωτεύονται, έχουν τη ζωή μπροστά τους. Και παρά τις αντιξοότητες διεκδικούν. Και ενίοτε κερδίζουν.

Φωτ: Βασίλης Μαθουδάκης

Η Μαρία, μέλος της πρωτοβουλίας «Attack στην επισφάλεια και την ανεργία», είναι 24 χρόνων, τελειόφοιτος της σχολής Μηχανολόγων του ΕΜΠ. Μετά από έναν χρόνο πρακτικής άσκησης εργάζεται με τρίμηνη σύμβαση σε τεχνική εταιρεία - με τον υποκατώτατο μισθό φυσικά: «Κι αυτό το κατάφερα επειδή το απαίτησα επίμονα. Η άλλη επιλογή ήταν ανασφάλιστη και εκ περιτροπής εργασία».

Η ίδια, όπως και η Attack, έχει ξεκάθαρη άποψη ότι ο υποκατώτατος μισθός είναι ρατσιστικός και οφείλει να καταργηθεί και όχι απλά να αναθεωρηθεί:

«Ακόμα και η ίδια η Ε.Ε. δεν μπορούσε να δικαιολογήσει ένα μέτρο που είναι καθαρά ρατσιστικό. Γι’ αυτό έφεραν ως δικαιολογία ότι δεν θα ορίζεται με βάση την ηλικία, αλλά με βάση την απόκτηση εργασιακής εμπειρίας. Αυτό είναι πρακτικά μια γενίκευση του καθεστώτος του υποκατώτατου για όλους τους νέους. Η Αttack στοχεύει στην ανάδειξη των πολιτικών διαχείρισης της ανεργίας όπως προωθούνται από το κράτος - π.χ. με τα προγράμματα του ΟΑΕΔ. Ταυτόχρονα είναι μια πρωτοβουλία της εργαζόμενης νεολαίας που δεν μπορεί να δει τον εαυτό της στο παραδοσιακό εργατικό κίνημα, το οποίο σε μεγάλο βαθμό είναι εκφυλισμένο. Υποστηρίζουμε ότι πρέπει να σπάσει η αδράνεια και να οργανωθεί η νεολαία σε συλλογικότητες μάχης, στη γειτονιά της, στις εργατικές λέσχες και στα σωματεία που κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση...».

Η Μαρία παραδέχεται ότι υπάρχει κατακερματισμός ανάμεσα στις συλλογικότητες και αναγνωρίζει την ανάγκη κοινής δράσης:

«Συμμετέχουμε σε μετωπικές δράσεις με άλλα σχήματα, όπως πρόσφατα στο Διήμερο Ενάντια στην Επισφάλεια και την Ανεργία στη Θεσσαλονίκη. Ομως δεν επιδιώκουμε κανένα κοινό μέτωπο με ομάδες που έχουν ξεκάθαρη αναφορά στην κυβέρνηση και τον ΣΥΡΙΖΑ».

Οι δράσεις και τα κείμενα της Αttack αναρτώνται στην ιστοσελίδα τους.

Μισή ασφάλιση

Φωτ: Βασίλης Μαθουδάκης

Η Λιάνα και ο Σίμος ανήκουν στη συλλογικότητα Generation 400, μια πρωτοβουλία που δημιουργήθηκε το 2016.

«Νέοι και νέες οργανωμένοι στην Αριστερά και ανένταχτοι αγωνιστές που είχαμε συμμετοχή στα κινήματα, τις αντιμνημονιακές και άλλες κινητοποιήσεις, αντιληφθήκαμε την ανάγκη να υπάρχει μια συλλογικότητα που θα προσπαθήσει να οργανώσει τον κόσμο που δεν έχει τη δυνατότητα συνδικαλιστικής ένωσης», μας λένε.

Η Λιάνα εργάζεται σε καφέ-μπαρ, όπου την ασφαλίζουν για ενάμισι μεροκάματο την εβδομάδα, ενώ δουλεύει τρία βράδια για 300 έως 350 ευρώ.

«Συγκατοικώ με δύο φίλους - είμαστε κράτα με να σε κρατώ να ανεβούμε το βουνό. Ολοι είμαστε έτσι...», μας λέει. Το χειρότερο για τη Λιάνα δεν είναι μόνο ότι δυσκολεύεται να καλύψει ακόμα και βασικά έξοδα, αλλά ότι «δεν μπορώ ούτε σχέδια για το μέλλον να κάνω ούτε τη ζωή μου να προγραμματίσω. Πώς να σπουδάσεις με 400 ευρώ τον μήνα, όταν τα περισσότερα μεταπτυχιακά έχουν δίδακτρα;».

Ο Σίμος στα 26 του έχει δουλέψει σε μπαρ, μεζεδοπωλείο, τουριστικές επιχειρήσεις, ως τεχνικός εγκαταστάσεων φυσικού αερίου και τώρα σε πολυκατάστημα με ζωοτροφές. «Εργάζομαι με τον κατώτατο μισθό, 490 καθαρά, πενθήμερο, 8ωρο. Μένοντας μόνος μου, έχω μάθει να ζω με λιγότερα από 10 ευρώ τη μέρα».

«Βασικό μας σύνθημα είναι ‘‘να σταματήσουμε να επιβιώνουμε, να ξεκινήσουμε να ζούμε’’», μας λέει η Λιάνα. «Γυρνάμε πλάτη σε κυβέρνηση και εργοδότες. Κανείς δεν ζει με 400 ευρώ, ανασφάλιστος ή με τον φόβο της ανεργίας πάνω από το κεφάλι του. Θέλουμε την κατάργηση του υποκατώτατου, την αύξηση του μισθού στα 751. Ο ΣΥΡΙΖΑ μόνο υπόσχεται και μειώνει το αφορολόγητο στα 5.385. Μετά από τόσα χρόνια που οι εργοδότες έχουν αποθρασυνθεί, εμφανίζονται όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι που σπάνε τον φόβο. Οπως πρόσφατα στη Λάρισα, όπου δυο νέοι κατήγγειλαν ότι τους ανάγκασαν να επιστρέψουν το δώρο Χριστουγέννων κι ο εργοδότης αναγκάστηκε να τους επαναπροσλάβει. Είναι μικρές νίκες αλλά πληθαίνουν».

Οι G400 συζητούν και συναποφασίζουν σε ανοιχτές συνελεύσεις που ανακοινώνονται στην ιστοσελίδα τους.

Τα βασικά αιτήματα

Παρέμβαση των Reworkers ενάντια σε εκδικητική απόλυση σε καφετέρια Starbucks |

Ο 26χρονος Παύλος δεν ανήκει πλέον στη γενιά του «υποκατώτατου». Ομως δύσκολα θα έλεγε κανείς τα 490 ευρώ μηνιάτικο, μέσω 8μηνης σύμβασης σε κοινωφελές πρόγραμμα στήριξης προσφύγων στο camp του Σχιστού, αξιοπρεπές ποσό για να ζει.

Μένει με τους γονείς του στα βόρεια προάστια, οδηγεί καθημερινά στη δουλειά του στην άλλη άκρη της Αθήνας με Ι.Χ. Ανήκει στη συλλογικότητα Reworkers.

«Ξεκινήσαμε ως νέοι εργαζόμενοι, κυρίως σε κοινωφελή προγράμματα, σερβιτόροι, ντελιβεράδες, μηχανικοί με μπλοκάκι. Ολοι όσοι είμαστε αναγκασμένοι να ακροβατούμε ανάμεσα σε ανεργία και επισφάλεια», παρουσιάζει ο Παύλος την πρωτοβουλία τους.

«Η κατάργηση του υποκατώτατου είναι από τα βασικά μας αιτήματα», μας λέει, «όπως και η επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, το δικαίωμα σε σταθερή εργασία με πλήρες ωράριο».

Οι Reworkers ξεκινούν καμπάνια ενημέρωσης και κινητοποιήσεων για την κατάργηση του υποκατώτου μισθού.

«Το μέτρο επιβλήθηκε με τη λογική να δώσει κίνητρα στον εργοδότη και να μειωθεί η νεανική ανεργία. Το αποτέλεσμα όμως ήταν το αντίθετο».

Δεν εντοπίζει μια αντίφαση στο γεγονός ότι η συλλογικότητά του συνδέεται με το κυβερνών κόμμα;

«Είμαστε άνθρωποι από τον ευρύτερο κόσμο της Αριστεράς, κάποιοι έχουν σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι όχι. Είμαστε ένα ανεξάρτητο όχημα και δεν ταυτιζόμαστε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν κοιτάς ποιος είναι κυβέρνηση, αλλά πού υπάρχει εργοδοτική αυθαιρεσία».

Με το σύνθημα «σπάμε τον φόβο - κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία» οι Reworkers υποδέχονται τις καταγγελίες νέων εργαζομένων σε ειδική φόρμα στην ιστοσελίδα τους.

«Γενεο-κτονία»

Μια γενιά αφανίζεται κοινωνικά και πολιτισμικά

Ο Σωτήρης Χτούρης είναι κοινωνιολόγος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Το 2017 επιμελήθηκε και δημοσίευσε την έρευνα «Οι νέοι στην Ελλάδα σήμερα - Κοινωνική κατάσταση, εργασία και κοινωνικά δίκτυα» (εκδ. Επίκεντρο).

Η μελέτη παρουσιάζει τα κοινωνικά και πολιτισμικά χαρακτηριστικά των νέων, αλλά και τα σημαντικά κοινωνικά φαινόμενα που αντιμετωπίζουν: ανεργία, φτώχεια, προοπτικές απασχόλησης και ευζωία:

«Από την έναρξη της κρίσης μέχρι σήμερα οι νέοι έχουν υποστεί μια δεινή ‘‘επίθεση’’, με αποτέλεσμα κάποιοι να μεταναστεύουν αναγκαστικά κι άλλοι να περιθωριοποιούνται.
Οι νέοι εμφανίζονται ως ‘‘μειωμένοι’’ πολίτες, παραμένοντας για μεγάλο διάστημα στη στέγη και την οικονομική προστασία της οικογένειας και αποδεχόμενοι την ‘‘κυνική’’ πραγματικότητα της χαμηλόμισθης, ακόμα και της ουσιαστικά ‘‘μη αμειβόμενης εργασίας’’.
Η οικογενειακή προστασία ωστόσο αποτελεί παγίδα (αφού τους αποκόπτει από την ενεργή κοινωνική, εργασιακή και πολιτική ζωή) και συχνά εγκλωβισμό σε μια διαρκή αρχική ή μεταπτυχιακή εκπαίδευση.
Διαμορφώνεται έτσι μια γενιά που δεν είναι ενεργή στη διαμόρφωση του κοινωνικού της κόσμου.
Πρόκειται για το κοινωνικό φαινόμενο της ‘’Γενεο-κτονίας’’, δηλαδή μιας γενιάς που αφανίζεται κοινωνικά και πολιτισμικά, χωρίς τη δυνατότητα απογόνων και δημιουργικής και διαμορφωτικής παρουσίας στα δημόσια θέματα.
Ενα φαινόμενο που έχει εξαιρετικά αρνητικές συνέπειες όχι μόνο για τους ίδιους τους νέους, αλλά και για την επιβίωση της Ελλάδας ως μιας ενεργής και δημιουργικής χώρας στο παγκόσμιο περιβάλλον.
Ο τρόπος που συχνά παρουσιάζεται η ανεργία των νέων -ως ένα τεχνικό πρόβλημα διαχείρισης της αγοράς εργασίας ή μόνο ως αποτέλεσμα της πρόσφατης κρίσης- αποκρύπτει τη βαθιά δομική κρίση που κατατρέχει διαχρονικά τη σύγχρονη Ελλάδα, με αποκορύφωμα την επιβολή του καθεστώτος των μνημονίων. Οι ζημιωμένοι και τα βασικά θύματα αυτού του κοινωνικού καθεστώτος είναι οι νέοι, αυτοί δηλαδή που πρέπει να είναι στραμμένοι δημιουργικά στο μέλλον.
Η Πολιτεία και οι προηγούμενες γενιές τούς στρέφουμε όμως να συμβιβαστούν με ένα καταστροφικό κοινωνικό παρελθόν, τον μαρασμό ή τη φυγή.
Η στροφή προς μια αφύπνιση της κοινωνίας για τη δημιουργική διαρκή στήριξη κυρίως της νέας γενιάς -πιο πέρα από τις μικρές γιορτές και προβολές των επιχειρηματικών start ups και άλλων παρεμβάσεων μικρής εμβέλειας- είναι σήμερα παραπάνω από επιτακτική. Απαιτούνται μαζικές μεταβολές, μεταρρυθμίσεις και συνηγορία υπέρ των νέων».

Αντισυνταγματική διάταξη με τις «ευλογίες» του ΣτΕ

Της Σοφίας Παπαοικονόμου*

Με το δεύτερο μνημόνιο, παράλληλα με την αποδόμηση των συλλογικών συμβάσεων, επιβλήθηκε γενική μείωση του κατώτατου μισθού για όλους -και ειδικά για τους νέους κάτω των 25 ετών- κατά 32%.

Ετσι ο βασικός μισθός από 751 ευρώ μειώθηκε στα 511 ευρώ μικτά.

Η διάταξη είναι αντισυνταγματική: η δυσμενής διάκριση σε βάρος των νέων αντίκειται και στο άρθρο 4 («οι Ελληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου και έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις»), και στα άρθρα 22 και 23 του Συντάγματος για τη μισθολογική ισότητα.

Η μισθολογική και κοινωνική ανισότητα σε βάρος των νέων παραβιάζει τον Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Χάρτη, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) και τις Διεθνείς Συμβάσεις Εργασίας.

Αντίκειται σε θεμελιώδεις ελευθερίες του κοινοτικού και διεθνούς δικαίου. Τέλος, είναι σε ευθεία αντίθεση με τη Διεθνή Σύμβαση Εργασίας.

Ωστόσο, το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο της χώρας για λόγους «υπέρτερου κοινωνικού συμφέροντος» (δημοσιονομικές συνθήκες, αποφυγή χρεοκοπίας) θεωρεί θεμιτές τις μειώσεις και αντισυνταγματική μόνο την κατάργηση της μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία (απόφαση της Ολομέλειας του ΣτΕ 2307/2014).

Το Πόρισμα της Επιτροπής Σοφών, που συγκροτήθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση ως μηχανισμός παρακολούθησης της διαπραγμάτευσης, για τον κατώτατο μισθό των νέων προτείνει ως «βέλτιστη πρακτική» μια χρυσή τομή των παραπάνω, συνδέοντας τις αμοιβές με την εργασιακή εμπειρία: 90% του γενικού κατώτατου μισθού για τον πρώτο χρόνο εργασιακής εμπειρίας και 95% για τον δεύτερο.

* νομικού

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Ο Μασάο Ουσιμπόρι δεν έχει εύκολη δουλειά. Ο επικεφαλής της περιφέρειας που έχει γίνει σύμβολο της καταστροφής πολεμά επί 7 χρόνια για να επαναφέρει την κανονικότητα στην περιοχή ευθύνης του μετά από τον πυρηνικό όλεθρο. «Πριν από την καταστροφή η Φουκουσίμα ήταν μια όμορφη περιοχή», λέει ο 53χρονος. Όμως η ενδεκάτη Μαρτίου, η ημερομηνία της τριπλής τραγωδίας στη χώρα, με το σεισμό, στη συνέχεια το τσουνάμι και μετά το πυρηνικό δυστύχημα άλλαξε δραματικά τη μοίρα της Φουκουσίμα.

Δυσπιστία για τα αγροτικά προϊόντα

18.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από τις πλημμύρες. Όμως η επιτομή της καταστροφής ήταν το πυρηνικό δυστύχημα, ακόμη κι αν δεν κόστισε άμεσα ανθρώπινες ζωές. Από τότε οι Ιάπωνες αποφεύγουν τα προϊόντα της περιοχής, που κάποτε ήταν ο σιτοβολώνας της χώρας. Ανεξαρτήτως είδους, είτε πρόκειται για ρύζι, κρέας ή φρούτα, οι τιμές των προϊόντων ακόμη και 7 χρόνια μετά δεν έχουν επιστρέψει στα κανονικά τους επίπεδα. «Η κακιά φήμη τους δεν έχει αποκατασταθεί» παραδέχεται ο Ουσιμπόρι, «αλλά αδίκως, γιατί ό,τι προέρχεται από τη γη για πώληση στις αγορές είναι απολύτως ασφαλές». Ο υπουργός Ανοικοδόμησης Μασαγιόσι Γιοσίνο επιμένει ότι η Ιαπωνία τηρεί τα παγκόσμια αυστηρά στάνταρ όταν πρόκειται για μετρήσεις ακτινοβολίας. Υπάρχουν λίγες εξαιρέσεις όπως τα μανιτάρια και τα κάστανα που τα ποσοστά είναι οριακά, αλλά όλα τα υπόλοιπα είδη εδώ και τρία χρόνια δεν έχουν ξεπεράσει τα επιτρεπτά όρια. Αυτό επετεύχθη χάρη στις γιγαντιαίες προσπάθειες απολύμανσης που έχουν συμβάλει στο να πέσει κατά 74% η ακτινοβολία σε σύγκριση με τον Νοέμβριο του 2011 σε ακτίνα 80 χιλιομέτρων γύρω από τα μολυσμένα ερείπια.

Σήμερα οι τιμές σε πόλεις της περιφέρειας Φουκουσίμα όπως η Ιβάκι ή ακόμη και η ομώνυμη πρωτεύουσα βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο όπως σε άλλες πόλεις του κόσμου. Στην πόλη Ιβάκι έχουν μετρηθεί 0,06 μικροσίβερτ την ώρα, όταν οι αντίστοιχες τιμές στο Βερολίνο είναι 0,08 μικροσίβερτ. Αλλά και η κυβέρνηση έχει άρει μερικώς τα σχέδια εκκένωσης. Από 12% βρίσκονται ακόμη υπό καθεστώς απαγόρευσης μόνο ποσοστό 2,7% της επιφάνειας της Φουκουσίμα. Το περίεργο είναι ότι μόνο ένας μικρός αριθμός των άλλοτε κατοίκων της θέλουν να επιστρέψουν στις εστίες τους. Εκφράζεται μάλιστα η κατηγορία ότι η κυβέρνηση έχει διακόψει την οικονομική βοήθεια για να αναγκάσει τους ανθρώπους να επιστρέψουν και να εμφανίσει εικόνα επιστροφής στην καθημερινότητα εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2020 στο Τόκιο.

Βιομηχανικό κέντρο η Φουκουσίμα

Τα πρώτα παιγνίδια μπέιζμπολ θα γίνουν στην επαρχία Φουκουσίμα. «Είναι μια καλή ευκαιρία να δείξουμε στον κόσμο ότι οι άνθρωποι άφησαν πίσω τους την καταστροφή» είπε πρόσφατα η Μάκι Κομπαγιάσι, επικεφαλής της Ολυμπιακής Οργανωτικής Επιτροπής, απορρίπτοντας φόβους για υψηλές τιμές ακτινοβολίας. «Τέτοιος λόγος δεν υπάρχει». Και έτσι η κυβέρνηση κρατά ψηλά τη «σημαία της διαφήμισης» για να προσελκύσει στην Φουκουσίμα όσο περισσότερους ξένους γίνεται. Περιβαλλοντικές οργανώσεις προειδοποιούν τους πρώην κατοίκους κοντά στα μολυσμένα ερείπια των αντιδραστήρων να μην επιστρέψουν εσπευσμένα στις εστίες τους. Η Greenpeace μέτρησε τιμές ακτινοβολίας, για παράδειγμα στις κοινότητες Λιτάτε και Νάμιε, εκατό φορές πάνω από τα ισχύοντα επιτρεπτά όρια. Παρόλα αυτά η κυβέρνηση ήρε τις οδηγίες εκκένωσης για τις δύο αυτές κοινότητες πριν ένα χρόνο. Ωστόσο, μόνο ένα μικρό ποσοστό των κατοίκων που διέφυγε από εκεί επέστρεψε στις οικίες τους. Βέβαια όχι μόνο φοβούμενοι την ακτινοβολία, αλλά διότι πολλοί ξεκίνησαν στο μεταξύ μιαν άλλη ζωή εκεί που πήγαν, λέει ο περιφερειάρχης Ουσιμπόρι, και κάνει λόγο για μια δραματική μείωση του αριθμού των κατοίκων στην επαρχία του.
'
Παρόλα αυτά το κράτος ρίχνει τεράστια ποσά φορολογουμένων για την ανοικοδόμηση των υποδομών στις πρώην αποκλεισμένες περιοχές. Η ιδέα πίσω από την απόφαση είναι ότι εφόσον οι πρώην κάτοικοι δεν θέλουν να επιστρέψουν, να έρθουν άλλοι. Για αυτό τον λόγο η κυβέρνηση δημιούργησε το σχέδιο Fukushima Innovation Coast Framework, με νέες βιομηχανίες, για να δημιουργηθεί χώρος με νέες τεχνολογίες για ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και Know how για το πώς μπορεί να αποσυναρμολογηθεί ένα πυρηνικό εργοστάσιο. Και φυσικά ρομπότ, που χρειάζονται για να εξουδετερώσουν τα μολυσμένα με ακτινοβολία ερείπια του πυρηνικού σταθμού. Η κατάσταση λέγεται ότι είναι σταθερή, αλλά μέχρι τώρα δεν έχουν προχωρήσει οι εργασίες συλλογής της άκρως επικίνδυνης καύσιμης ύλης των αντιδραστήρων. Για να γίνει θα πρέπει να περάσουν δεκαετίες. 

Τα πολεμοφόδια των φασιστικών ομάδων, τα μέλη των οποίων, σύμφωνα με τη δικογραφία, είχαν περάσει από την εγκληματική οργάνωση αποκαλύπτει η εφημερίδα "Έθνος της Κυριακής".

Σε αγωνιώσεις προσπάθειες προκειμένου να δημιουργηθούν νέα τάγματα εφόδου που θα συναγωνίζονταν αυτά της Χρυσής Αυγής, τα οποία από τον Σεπτέμβριο του 2013 και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα έχασαν μέλη και έδαφος, φαίνεται πως είχαν αποδυθεί οι νεοναζί εξτρεμιστές.

Όπως προκύπτει από την έρευνα, φέρονται να διεκδικούσαν μερίδιο από τη ρατιστική βία και από τον περασμένο Οκτώβριο είχαν πολλαπλασιαστεί τα χτυπήματά τους. Οι πρωταγωνιστές των νεοναζιστικών οργανώσεων είχαν «θητεύσει» στη Χρυσή Αυγή και εξακολουθούσαν να έχουν επικοινωνία με τα πρωτοπαλίκαρά της οργάνωσης του Πειραιά, σύμφωνα με τη δικογραφία. Το ΕΘΝΟΣ της Κυριακής φέρνει στο φως της δημοσιότητας φωτογραφίες-ντοκουμέντα από τις βόμβες των «Ανένταχτων Μαιάνδρων Εθνικιστών» (ΑΜΕ) και της «Combat 18» που εντόπισε η Αντιτρομοκρατική στις κατ' οίκον έρευνες και οι οποίες ήταν έτοιμες προς χρήση.

Παράλληλα από τις 600 σελίδες απομαγνητοφωνημένων συνομιλιών γίνεται σαφές ότι υπήρχε δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ όλων των ναζιστικών ομάδων. Αρκετοί από τους συλληφθέντες για συμμετοχή στους «ΑΜΕ» και στην «Combat 18» γνώριζαν μέλη της οργάνωσης «Απέλλα» που χτύπησε το στέκι «Φαβέλα» το καλοκαίρι του 2017, και μάλιστα είχαν επαφές με τον 26χρονο σκληροπυρηνικό, πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, που είχε συμμετοχή σε πολλά περιστατικά ωμής βίας.

Οι αξιωματικοί της Αντιτρομοκρατικής εστιάζουν την προσοχή τους σε αναφορά 35χρονου από το Χαϊδάρι, παλιού χρυσαυγίτη, που συνελήφθη την περασμένη Τρίτη, ο οποίος στις 3 Ιανουαρίου 2018 σχολιάζει τηλεφωνικά συγκέντρωση που οργάνωσε ο ίδιος στο Σύνταγμα κατά του συμφώνου συμβίωσης για ομόφυλα ζευγάρια: «Στο Σύνταγμα ήρθανε οι ΑΜΕ, η Χρυσή Αυγή από τον Πειραιά (σ.σ.: αναφέρει γνωστό στέλεχος της ΧΑ), η Χρυσή Αυγή από το Μενίδι, ήρθε η Ανακατάληψη, ο Ιερός Λόχος. Ήρθανε και οι άλλοι οι βλάκες οι Αλβανοί από την Propartia. Ήρθανε οι Απέλλα του Περίανδρου».