Το λιώσιμο των πάγων στην Ανταρκτική έχει πιάσει πολύ ανησυχητικούς ρυθμούς την τελευταία πενταετία. Συγκεκριμένα, μεταξύ 2012 και 2017 η παγωμένη ήπειρος έχασε περίπου 219 δισεκατομμύρια τόνους πάγου τον χρόνο, συμβάλλοντας κατά 0,6 χιλιοστά ανά έτος στην άνοδο της στάθμης των θαλασσών.

Οι 84 επιστήμονες από 44 φορείς (NASA, ESA, πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα), που έκαναν σχετικές δημοσιεύσεις στο περιοδικό «Nature», την οποία αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ανέφεραν ότι πριν το 2012 η Ανταρκτική έχανε πάγους με σταθερό ετήσιο ρυθμό 76 δισεκατομμυρίων τόνων, συνεισφέροντας 0,2 χιλιοστά ετησίως στην άνοδο της στάθμης των υδάτων. Ωστόσο, μετά το 2012 έχει υπάρξει τριπλασιασμός στις ετήσιες απώλειες.

Η επιδείνωση είναι πιο αισθητή στη Δυτική Ανταρκτική, όπου οι ετήσιες απώλειες των 53 δισ. τόνων στη δεκαετία του 1990 έχουν αυξηθεί σε 159 δισ. τόνους το χρόνο μετά το 2012. Στο βόρειο άκρο της ηπείρου, στην Ανταρκτική Χερσόνησο, υπάρχει αύξηση 25 δισ. τόνων ετησίως μετά το 2000, ενώ αντίθετα, στην Ανατολική Ανταρκτική, οι πάγοι εμφανίζουν μια μικρή αύξηση της τάξης των 5 δισ. τόνων ετησίως.

Σε περίπου τρία τρισεκατομμύρια τόνους υπολογίζονται συνολικά οι πάγοι που έχουν λιώσει κατά την τελευταία 25ετία. Αυτές οι απώλειες των ανταρκτικών πάγων έχουν οδηγήσει σε συνολική άνοδο της στάθμης των παγκόσμιων θαλασσών κατά 7,6 χιλιοστά μετά το 1992, με το 40% της ανόδου να έχει συμβεί μετά το 2012.

Τα νέα ευρήματα, με επικεφαλής τον καθηγητή Άντριου Σέφερντ της Σχολής Γεωεπιστημών και Περιβάλλοντος του βρετανικού Πανεπιστημίου του Λιντς, παρέχουν την πιο ολοκληρωμένη εικόνα μέχρι σήμερα για τις διαχρονικές μεταβολές στην παγοκάλυψη της Ανταρκτικής.

Η ήπειρος είναι καλυμένη από περίπου 15,5 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα πάγου, που έχουν συσσωρευθεί μέσω χιονόπτωσης στη διάρκεια χιλιάδων ετών. Στον Νότιο Ωκεανό γύρω από την Ανταρκτική οι θαλάσσιοι πάγοι καλύπτουν μια πρόσθετη έκταση 18,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων τον χειμώνα, με πάχος περίπου ένα μέτρο.

Εάν όλα τα παραπάνω δεν θορυβούν κάποιους, σημειώνεται ότι η ήπειρος διαθέτει αρκετό νερό σε μορφή πάγου για να αυξήσει την παγκόσμια στάθμη των θαλασσών κατά 58 μέτρα, αν ποτέ οι πάγοι της λιώσουν.

πηγή: newsbeast.gr

Το κυρίαρχο αφήγημα ότι «η χώρα βγαίνει από την κρίση» και πως το 2018 είναι η χρονιά του «τέλους των μνημονίων» δέχεται ισχυρό πλήγμα από τα ίδια τα στοιχεία. Διότι, παρά τους αναιμικούς ρυθμούς οικονομικής ανάπτυξης και τη μείωση της ανεργίας, εντούτοις με πραγματικούς όρους εξακολουθεί η ανεργία να κυμαίνεται σε υψηλότερα επίπεδα από αυτά που δίνουν οι επίσημοι φορείς.

Η προοπτική αυτή επιβεβαιώνεται και από προηγούμενες εκτιμήσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ότι ακόμη και εάν υπάρχει μια θετική μεταβολή του ΑΕΠ, θα πρόκειται για μια μακρά περίοδο «άνεργης ανάπτυξης» και με την προϋπόθεση ότι δεν θα αναιρεθούν από έναν ενδεχόμενο νέο κύκλο υποχώρησης της οικονομικής δραστηριότητας.

Ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης που ξεκινάει από το 2008 και των περιοριστικών μνημονιακών πολιτικών από το 2010, φαίνεται ότι έχουμε μια διαρκή άνοδο της ανεργίας, η οποία κορυφώνεται το 2013, και μια αντίστοιχη διαρκή μείωση των απασχολουμένων. Το ποσοστό των ανέργων από 7,3% του εργατικού δυναμικού το 2008 εκτοξεύτηκε στο 27,3% το 2013.

Από εκεί και μετά φαίνεται να υπάρχει μια τάση αποκλιμάκωσης της ανεργίας και αύξησης της απασχόλησης, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το πρόβλημα έχει λυθεί. Σύμφωνα με τις προσεγγίσεις του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, αν αξιοποιηθούν και άλλοι εναλλακτικοί δείκτες μέτρησης της ανεργίας (π.χ. η μερική απασχόληση, η προσωρινή εργασία, οι αποθαρρημένοι άνεργοι κ.λπ.), τότε το ποσοστό ανεργίας το 2017 εμφανίζεται υψηλότερο κατά 7 ποσοστιαίες μονάδες (27,5% και 1.500.000 άνεργοι έναντι του επίσημου ποσοστού που είναι 20% και 970.000 άνεργοι). Θυμίζουμε ότι η μερική απασχόληση από 232.000 άτομα περίπου το 2008 έχει ανέλθει στις 350.000, εκ των οποίων η πλειονότητα θέλει να εργάζεται με πλήρη και σταθερή εργασία.

Στους παραπάνω δείκτες μέτρησης της ανεργίας δεν προσμετρώνται και όσοι/-ες Ελληνες/-ίδες έχουν μεταναστεύσει τα χρόνια των μνημονίων, οι οποίοι υπολογίζονται σε 500.000 άτομα περίπου. Πράγματι θα είχε ενδιαφέρον η ενσωμάτωση των ατόμων που μεταναστεύουν στον δείκτη ανεργίας, διότι έτσι θα μπορούσε να διαμορφωθεί ένας δείκτης για την ικανότητα της οικονομίας να προσφέρει εργασία στον πληθυσμό.

Βέβαια η άνοδος του ποσοστού της ανεργίας έχει συμβάλει τα μέγιστα στη μείωση των μισθών. Αρα πώς γίνεται να πέφτει το ποσοστό ανεργίας, όπως ισχυρίζονται οι κρατούντες, και να μην αυξάνονται οι μισθοί, όπως θα ήταν φυσιολογικό; Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι θέσεις εργασίας που δημιουργούνται είναι επισφαλούς απασχόλησης. Συγκεκριμένα ο αριθμός των εργαζομένων που λαμβάνει καθαρές μηνιαίες αποδοχές κάτω από 700 ευρώ, ανέρχεται σε 37,5% το 2017 (από 13% το 2009).

Αθροιστικά οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα με μισθό κάτω από 900 ευρώ αποτελούν το 61%. Αυτό δείχνει μια τεράστια μεταφορά πλούτου από την εργασία προς το κεφάλαιο, η οποία υπολογίζεται σε 11 δισ. ευρώ κάθε έτος από το 2010 και μετά.

Ετσι, παρά τη ζημιά που έχει υποστεί το παραγωγικό σύστημα της χώρας, το οποίο μάλιστα είναι συγκρίσιμο με αυτό της Γαλλίας και της Ιταλίας κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εντούτοις η αύξηση της κερδοφορίας είναι εντυπωσιακή.

Συγκεκριμένα μεταξύ 2010-16, ενώ οι μισθοί μειώθηκαν κατά 22% και κατά 32% για τους νέους κάτω των 25 ετών, αντίθετα τα κέρδη του κεφαλαίου στη μεταποιητική βιομηχανία παρουσίασαν αλματώδη αύξηση της τάξης του 56%. Και παρότι η κερδοφορία παρουσίασε αύξηση, εντούτοις οι καθαρές επενδύσεις παγίου κεφαλαίου ήταν αρνητικές από το 2012 μέχρι το 2015, που σημαίνει ότι συρρικνώθηκε το παραγωγικό δυναμικό της χώρας.

Φαίνεται λοιπόν ότι, παρά τις δραματικές μειώσεις των μισθών στη βιομηχανία, εντούτοις τα προβλεπόμενα μνημονιακά μέτρα όσον αφορά τις αντίστοιχες μειώσεις των τιμών, την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και τη βελτίωση του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών δεν απέδωσαν, αλλά μετατράπηκαν σε αυξήσεις κερδών και όχι σε επενδύσεις.

Συνεπικουρούμενα όλα αυτά από τους ιδεολογικούς και οργανωτικούς παράγοντες, όπως είναι ο αρνητικός συσχετισμός δύναμης για τα συνδικάτα στο εσωτερικό των επιχειρήσεων και στην κοινωνία, συνθέτουν την τραγική εικόνα που έχει περιέλθει ο κόσμος της εργασίας. Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά. Μεταξύ 2011-17 έχουν υπογραφεί αθροιστικά 2.680 επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας έναντι μόνο 126 κλαδικών/ομοιοεπαγγελματικών.

Ουσιαστικά είναι η περίοδος κατά την οποία θεσμοθετείται η υπερίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών συμβάσεων εργασίας, επιβεβαιώνοντας μια σταθερή επιδίωξη της εργοδοτικής πλευράς να μεταφέρει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης στο επίπεδο της επιχείρησης όπου η εργατική πλευρά είναι πιο αδύναμη συνδικαλιστικά και επομένως διαπραγματευτικά. Κατά συνέπεια, όσο κι αν η κυβέρνηση πιστεύει ότι «έχει ανατείλει η ελπίδα της επαναφοράς της κανονικότητας στην αγορά εργασίας» και πως ζούμε «την “επανάσταση” των συλλογικών συμβάσεων», η πραγματικότητα τη διαψεύδει.

Ολα τα παραπάνω δείχνουν ότι είναι πλέον αναγκαίες άλλου τύπου δράσεις, που θα ενοποιούν τους εργαζόμενους στη μαύρη αγορά εργασίας και στην επισφάλεια, τους άνεργους και τους μετανάστες, με τους εργαζόμενους που ακόμη έχουν εργασία και που θα βασίζεται στην εργατική αλληλεγγύη, την εργατική δημοκρατία και την ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στις αποφάσεις. Διότι τελικά το ζητούμενο είναι να βρεθούν τρόποι για την ανασυγκρότηση των δυνάμεων της εργασίας και, το κυριότερο, να μείνουν ενεργοί οι άνθρωποι.

* επιστημονικός συνεργάτης ΙΝΕ-ΓΣΕΕ

πηγή: efsyn.gr

του Κώστα Μάρκου

Η αρχική συμφωνία Τσίπρα – Ζάεφ για τη μετονομασία της γειτονικής χώρας σε Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, «έναντι όλων», σε καμία περίπτωση δεν είναι μια «αμοιβαία επωφελής» συμφωνία που «σταθεροποιεί τα Βαλκάνια», όπως ισχυρίζονται οι δυο κυβερνήσεις. Και μόνον το κρύψιμο της συμφωνίας για χάριν του «μασάζ» πειθούς των πολιτών στις δυο χώρες με τα «non paper», δείχνει το αίσθημα κρυφής ενοχής και ανασφάλειας των κυβερνήσεων και των υπουργείων τους.

 Με βάση όσα έχουν ειπωθεί και γραφτεί  μέχρι τώρα από επίσημες κυβερνητικές και δημοσιογραφικές πηγές, ελληνικές και ξένες, μπορούν να γίνουν ορισμένες βασικές, πρώτες εκτιμήσεις.

Πρόκειται για μια εκβιαστική συμφωνία, καρφωμένη από την αμερικανική σημαία και επιβεβλημένη από τον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και τη λυσσώδη προσπάθεια του ΝΑΤΟ και της «Δύσης» να περικυκλώσει τη Ρωσία. Η συγκεκριμένη συμφωνία στάζει αίμα και χρήμα, διασχίζεται από αγωγούς αερίου και όχι από «λεωφόρους ειρήνης». Συμφωνίες με ιμπεριαλιστικούς διαβολικούς σκοπούς δεν οδηγούν ποτέ στον παράδεισο της ειρήνης, όπως δείχνουν οι αντίστοιχες «συμφωνίες επίλυσης» για το παλαιστινιακό, το συριακό, το κουρδικό, το ουκρανικό ή το κυπριακό ζήτημα.

Πρόκειται για μια εκβιαστική συμφωνία πειθαναγκασμού από τα πάνω, για την επέκταση και αναστήλωση της χαμένης, λόγω Brexit, αίγλης της γερμανογαλλικής Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δημοψηφίσματα εκβιασμών για χάρη των ευρωαγορών δεν έχουν συνήθως αίσιο τέλος για τους εμπνευστές τους.

Πρόκειται για μια εκβιαστική συμφωνία με τη σφραγίδα της αστικής τάξης της Ελλάδας, που νομίζει ότι αναδεικνύεται έτσι σε «ηγέτιδα δύναμη των Βαλκανίων», όπως είπε με ύφος μικροϊμπεριαλιστή μεγαλέξανδρου, ο Αλέξης Τσίπρας στο διάγγελμά του. Η κυβέρνησή του, αντί να πείσει για μια ελεύθερη συμφωνία γύρω από το όνομα, εξαναγκάζει έναν μικρό λαό να πουλήσει «έναντι όλων» το όνομά του, να πουλήσει τη δική του «ψυχή» στο διάβολο του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Να παραιτηθεί ακόμη και από τα αυτονόητα δικαιώματα προάσπισης της ακόμη πιο μικρής, αλλά υπαρκτής μειονότητάς του στην Ελλάδα –κάτι που κρατάει μόνο για τον εαυτό της, όπως για την ελληνική μειονότητα στην Αλβανία και που αναγνωρίζει στον «εξ Ανατολάς εχθρό», την Τουρκία.

Εάν ήθελε έναν ελεύθερο συμβιβασμό, η κυβέρνηση όφειλε να απεμπλέξει τις διαπραγματεύσεις από την είσοδο στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και να ζητήσει μια σύνθετη ονομασία, μόνο για τις διμερείς και διεθνείς σχέσεις και όχι για το εσωτερικό της γειτονικής χώρας, που ως αποτέλεσμα έχει το βίαιο στραμπούληγμα του γειτονικού λαού.

Πρόκειται, τέλος, για μια συμφωνία - εκβιασμό προς τους σλαβομακεδόνες και αλβανούς κατοίκους της γειτονικής χώρας από την ίδια την κυβέρνησή τους, μια κυβέρνηση αντι-ρωσική μαριονέτα των αμερικανών και των ευρωπαίων πατρώνων της, που την έφεραν στην εξουσία για αυτόν ακριβώς το λόγο.

Οι υποχωρήσεις της προς την Ελλάδα, δεν πείθουν ούτε το λαό της χώρας τους, ούτε τον ελληνικό λαό για την ειλικρίνεια των προθέσεών της. Αντίθετα, αποτελούν υποχωρήσεις που δείχνουν διάθεση «δορυφοροποίησης» της χώρας τους γύρω από το ελληνικό κεφάλαιο και μετατροπής της σε εξάρτημα του αντιρωσικού αγώνα και των δυτικών πολυεθνικών για τα στενά, ιδιοτελή συμφέροντα της αστικής τάξης των σλαβομακεδόνων και των αλβανών.

Το «Βόρεια Μακεδονία» δεν αποκλείει κανέναν αλυτρωτισμό. Αντίθετα, αφήνει ανοιχτούς και τους δυο. Ενδυναμώνει ιδιαίτερα εκείνο τον αλυτρωτισμό τμημάτων της ελληνικής, εθνικιστικής αστικής τάξης και όχι μόνον.

Γενικότερα, ο αντιδραστικός χαρακτήρας αυτής της συμφωνίας, παρά τις υπαρκτές, τυπικές, «αμοιβαίες υποχωρήσεις», όχι μόνον δεν θα κλείσει, αλλά αντίθετα θα ενδυναμώσει τους αντιδραστικούς εθνικισμούς και στις δυο πλευρές, που θα υποδαυλίζονται συνεχώς από τη Ρωσία, την Τουρκία και άλλους ανταγωνιστές.

Τέτοιες συμφωνίες δεν οικοδομούν σχέσεις φιλίας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των λαών. Οικοδομούν σχέσεις αλληλοϋπόβλεψης, καχυποψίας και  αμοιβαίας εχθρότητας. Χτίζουν το έδαφος, όχι για τη σταθεροποίηση, αλλά για την αποσταθεροποίηση των Βαλκανίων.

Η συμφωνία αυτή θα αποτύχει, αργά ή γρήγορα. Θα αποτύχει, ακόμη και αν περάσει από τη Βουλή των δυο χωρών, ακόμη κι αν περάσει στο δημοψήφισμα της υπό εκκόλαψη «Βόρειας Μακεδονίας».

Για όλους αυτούς τους λόγους, η μαχόμενη Αριστερά, οι κομμουνιστές, οι πρωτοπόροι αγωνιστές του εργατικού, λαϊκού κινήματος και της νεολαίας, λένε  και πάλι, ένα τριπλό «όχι»:

-        όχι στη συμφωνία των κυβερνήσεων Τσίπρα και Ζάεφ

-        όχι στη συμφωνία του ΝΑΤΟ και της ΕΕ

-        όχι στον εθνικισμό των Μητσοτάκη, Ιβανόφ και  ακροδεξιών.

πηγή: kommon.gr

Δεν είδε ούτε άκουσε η ΝΔ για τα συγχαρητήρια σύσσωμων των Δυτικών ιμπεριαλιστικών κέντρων, στα οποία η ίδια ομνύει, προς τον Αλ. Τσίπρα για την συμφωνία Αθήνας – Σκοπίων.

Εκφράζει, τάχα, για προφανείς δημαγωγικούς λόγους, την αντίθεση της η ΝΔ σε κάποιους όρους της Συμφωνίας αλλά δεν λέει τίποτα για το γεγονός ότι αυτή η Συμφωνία μαγειρεύτηκε στους μηχανισμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και πιέστηκαν αφόρητα τα δύο μέρη για να την συνομολογήσουν.

Δεν βγάζει τσιμουδιά η ΝΔ για το γεγονός ότι αυτή η Συμφωνία έρχεται κουτί για την ένταξη της FYROM σε ΝΑΤΟ και ΕΕ, που είναι ο διακαής πόθος των στυλοβατών της Δύσης.

Άραγε πιστεύει η ΝΔ ότι η ίδια θα αντιστεκόταν στις πιέσεις όλης της Δύσης και θα επιτύγχανε με την ίδια ονομασία της “Βόρειας Μακεδονίας”, που προφανώς αποδέχεται, διαφορετικούς, όρους στην “Μακεδονική” γλώσσα και την “Μακεδονική” υπηκοότητα;

Μας δουλεύετε κύριοι της ΝΔ; Πουλάτε φούμαρα και χάντρες στους ιθαγενείς;

Όταν κύριοι της ηγεσίας της ΝΔ ορκίζεστε σε ΝΑΤΟ και ΕΕ και προσκυνάτε ως “θεότητες” τις αγορές και τους ηγέτες τους, θα αντιστεκόσαστε σε όσα έχετε υιοθετήσει στο παρελθόν;

Θα αντιστεκόσαστε, όσο αντισταθήκατε και στα μνημόνια και στην μνημονιακή αποικιοποίηση της χώρας.

Ψελλίζετε “μισά” όχι όταν δεν είσαστε στη καρέκλα της εξουσίας, μόνο και μόνο και μέχρι να καθίσετε σε αυτήν.

πηγή: iskra.gr

Τα 15 προαπαιτούμενα που θεωρούνται τα κυρίαρχα για τη μεταμνημονιακή εποχή έχουν ήδη, σύμφωνα με πληροφορίες, καταγράψει οι δανειστές, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ενισχυμένης εποπτείας 18-24 μηνών.

Τα προαπαιτούμενα περιλαμβάνουν -μεταξύ άλλων- την αποπληρωμή των κρατικών οφειλών προς ιδιώτες που πλέον μεταφέρεται για “μετά” το μνημόνιο με προφανείς επιπτώσεις για την αγορά και τη ρευστότητα. Στον σχεδιασμό περιλαμβάνεται επίσης η ολοκλήρωση της στελέχωσης του δημοσίου (που επίσης αναβάλλεται για μετά), νέες παρεμβάσεις στα επιδόματα, αλλά και κρίσιμες ιδιωτικοποιήσεις και παρεμβάσεις στις τράπεζες με την πώληση των συμμετοχών του ΤΧΣ, στην αγορά ενέργειας, στις ΔΕΚΟ και στα κρατικά ακίνητα:

1. Ολοκλήρωση στελέχωσης και  χρηματοδότηση της ΑΑΔΕ

2. Πλήρης ενσωμάτωση των συνταξιοδοτικών ταμείων στον ΕΦΚΑ

3. Πλήρης εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων του συστήματος επιδομάτων αναπηρίας, στέγασης και μεταφορικών

4. Πλήρης αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων οφειλών αλλά και διασφάλιση ότι δεν θα δημιουργούνται νέες, ιδίως στον τομέα της υγείας

5. Διαρκής απομείωση των NPLs

6. Ολοκλήρωση των αλλαγών στη διακυβέρνηση των τραπεζών

7. Πλήρης εξάλειψη των ελέγχων κεφαλαίου

8.  Διάθεση των συμμετοχών του ΤΧΣ στις συστημικές τράπεζες

9. Πλήρης εφαρμογή μεταρρυθμίσεων που εκκρεμούν (όπως η ολοκλήρωση του κτηματολογίου έως το 2021)

10. Εφαρμογή του νόμου για τον καθορισμό του κατώτατου μισθού το 2019

11. Πλήρης εφαρμογή  των μεταρρυθμίσεων στην αγορά ενέργειας (το “μοντέλο Στόχος” να γίνει εντός του 2019)

12. Ολοκλήρωση βασικών ιδιωτικοποιήσεων (πχ Ελληνικό, ΔΕΠΑ), ενώ το Υπερταμείο θα πρέπει να ολοκληρώσει τις παρεμβάσεις στις ΔΕΚΟ και  στα ακίνητα

13. Πλήρης εφαρμογή της στελέχωσης του Δημοσίου

14. Υιοθέτηση νόμου για την ανεξαρτησία των Αρχών

15. Εφαρμογή σχεδίου δράσης για τον εκσυγχρονισμό του δικαστικού συστήματος

Η “ενισχυμένη εποπτεία” έως τον Αύγουστο του 2020

Η ενισχυμένη επιτήρηση σχεδιάζεται να γίνει βάσει του Κανονισμού 472/2013 ο οποίος θα εφαρμοσθεί για πρώτη φορά και θα εξειδικευθεί μετά από Απόφαση της Επιτροπής (και μετά από διαβούλευση με την Ελλάδα). Το μνημόνιο θα αντικατασταθεί από το Ευρωπαϊκό Εξάμηνο (διαδικασία παρακολούθησης για όλα τα κράτη – μέλη).

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό που διαμορφώνεται στις Βρυξέλλες, θα τεθεί σε εφαρμογή με Απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής πριν την 20η Αυγούστου, θα επανεξεταστεί μετά τους 18—24 μήνες αναλόγως με την τότε κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Η βασική σύλληψη, είναι μεν “θεσμική”, αλλά εισάγονται ρήτρες αποφάσεων από το Eurogroup, το ΔΝΤ και σύνδεσης με το χρέος και τη διανομή των κερδών ομολόγων που μένει να φανεί πόσο αυστηρές και δεσμευτικές θα είναι για την Ελλάδα.

Δηλαδή έως τον Αύγουστο του 2020, θα εξεταστεί αν θα μπορεί η Ελλάδα στη συνέχεια να έχει την ίδια παρακολούθηση που ισχύει σήμερα στα άλλα κράτη-μέλη της ΕΕ που πέρασαν από τα μνημόνια ή αν το ειδικό καθεστώς αυτό θα συνεχιστεί.

Η βασική σύλληψη, είναι μεν “θεσμική”, αλλά εισάγονται ρήτρες αποφάσεων από το Eurogroup, το ΔΝΤ και σύνδεσης με το χρέος και τη διανομή των κερδών ομολόγων που μένει να φανεί πόσο αυστηρές και δεσμευτικές θα είναι για την Ελλάδα.

Η ενισχυμένη αυτή εποπτεία προβλέπει έλεγχο ανά τρίμηνο αντί για εξάμηνο που ισχύει στα άλλα κράτη μέλη για τον οποίο θα ενημερώνεται το Eurogroup. Αν υπάρχει απόκλιση από τους στόχους, τότε μπορεί ακόμα και να αναστέλλεται η εφαρμογή μέρους των παρεμβάσεων στο χρέος, να ζητούνται διορθωτικά μέτρα, ενώ υπάρχει παράθυρο στο σχετικό Κανονισμό της ΕΕ ακόμα και για νέο πρόγραμμα.

Ο έλεγχος θα γίνεται από τους 4 δανειστές (δηλαδή και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο) και η Ελλάδα θα μπορεί από την άλλη πλευρά να καλύπτεται έναντι των αγορών από ένα μαξιλάρι διαθέσιμων το οποίο θα φτάνει στα περίπου 20 δισ. ευρώ και το οποίο θεωρητικά καλύπτει τις ανάγκες της έως και το τέλος του 2019 χωρίς καμία έξοδο στις αγορές. Ωστόσο, σύμφωνα με τη θέση που έχουν οι Βρυξέλλες στόχος της κυβέρνησης θα πρέπει να είναι να μην το εξαντλήσει αλλά να επιχειρήσει στο μεσοδιάστημα να υλοποιήσει νέες απόπειρες δανεισμού από τις αγορές, ανάλογα και με τις συνθήκες.

Ουσιαστικά το πλαίσιο που διαμορφώνεται αποτελεί, σύμφωνα με τις Βρυξέλλες, τόσο χρηματοδοτικά όσο και από πλευράς παρακολούθησης μία εναλλακτική πλευρά της προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής για την οποία δεν επιθυμεί να υποβάλει αίτημα η ελληνική κυβέρνηση και (υπό αυτό το πρίσμα) δεν συνιστά αυτή τη στιγμή επιλογή στον σχεδιασμό που γίνεται αναφορικά με το ελληνικό ζήτημα.

Το επόμενο crash test αναμένεται αύριο, Πέμπτη 14 Ιουνίου όταν θα συνεδριάσει ο ESM για την υποδόση, ​αλλά και όταν οι δανειστές θα περιμένουν να πάρουν στα χέρια τους τα αποτελέσματα της υλοποίησης των προαπαιτούμενων της ελληνικής πλευράς.

*Πηγή: Capital.gr, Δήμητρα Καδδά.

Απεργιακές κινητοποιήσεις ετοιμάζουν τα σωματεία των εργαζομένων στα ΕΛΠΕ προκειμένου να εκφράσουν την αντίθεσή τους στη δρομολογούμενη ιδιωτικοποίηση. Όπως αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά από τη συνάντηση των εκπροσώπων των ΠΣΕΕΠ και ΠΟΕ, «από τις τοποθετήσεις των εκπροσώπων όλων των Σωματείων και της Ομοσπονδίας, διαπιστώθηκε η από κοινού απαίτηση για εναντίωση – αντιμετώπιση, μέσα από ένα πλέγμα πολύπλευρων δράσεων και κινητοποιήσεων».

Παράλληλα, σημειώνουν ότι «η διαδικασία της πλήρους Ιδιωτικοποίησης προχωρά με ρυθμούς fast track και από την παρούσα κυβέρνηση. Τα Σωματεία μας προχωράνε άμεσα σε δράσεις οι οποίες χωρίζονται τόσο όσον αφορά το νομικό σκέλος (ΣτΕ, Ευρωπαϊκά Δικαστήρια) όσο και στο επικοινωνιακό σκέλος (διανομή φυλλαδίων, οργάνωση Συνεντεύξεων κ.α.). Πέραν των παραπάνω δράσεων τίθεται σε εφαρμογή στο άμεσο χρονικό διάστημα και το σκέλος των αγωνιστικών κινητοποιήσεων. Τόσο η Ομοσπονδία όσο και Σωματεία του Ομίλου έχουν ήδη στο ενεργητικό τους αποφάσεις απεργιακών κινητοποιήσεων. Πρέπει να αναζητηθεί από όλα τα Σωματεία του Ομίλου ο μέγιστος δυνατός συντονισμός προκειμένου όλες αυτές οι δράσεις να υλοποιηθούν με επιτυχία».

Στο πλαίσιο αυτό, όλα τα Σωματεία του Ομίλου, όπως υπογραμμίζουν, «ανασυγκροτούμε τις δυνάμεις μας σε ένα κοινό μέτωπο αγώνα με στόχο την ακύρωση της πλήρους Ιδιωτικοποίησης του Ομίλου ΕΛΠΕ, μοναδικής προϋπόθεσης για τη διασφάλιση των εργασιακών θέσεων και δικαιωμάτων καθώς και την προάσπιση της δημόσιας περιουσίας που κινδυνεύει να εκποιηθεί. Προχωράμε σταθερά και αταλάντευτα ενωμένοι και αποφασισμένοι στο δρόμο της υπεράσπισης των σύγχρονων εργασιακών αναγκών για μία άλλη προοπτική για εμάς και τα παιδιά μας. Αντιστρατευόμαστε όλες τις μνημονιακές πολιτικές και τις λογικές επιτροπείας που έχουν ενσκύψει πάνω στην ελληνική κοινωνία ελέω Ευρωπαϊκής Ένωσης και ΔΝΤ και αγωνιζόμαστε για την ανατροπή τους και τη διασφάλιση ενός μέλλοντος διαφορετικού για το λαό μας και τους εργαζόμενους».

πηγή: ergasianet.gr

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΑΙΡΕΣΕΙΣ 2018 | 15 – 16 – 17 Ιούνη | Γεωπονική Σχολή | ΑΘΗΝΑ

Οι Αναιρέσεις 2018 ταξίδεψαν ήδη στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τα Γιάννενα, τη Λάρισα και το Βόλο, με χαρακτηριστικό την μαζική συμμετοχή και το πλούσιο και πολύπλευρο πρόγραμμά τους. Ήρθε η ώρα της Αθήνας και του 3-ήμερου κεντρικού Φεστιβάλ «Αναιρέσεις» στο γνωστό και φιλόξενο χώρο της Γεωπονικής σχολής στις 15,16 και 17 Ιουνίου. Στη νέα φάση που ανοίγεται μπροστά μας, με την απειλή του πολέμου να ξεπροβάλλει πιο έντονα από ποτέ, θέλουμε τα τραγούδια μας να ακουστούν σε όλες τις γλώσσες του κόσμου προτάσσοντας την πάλη για ειρήνη, φιλία και ελευθερία των λαών, όπως τονίζει και το κεντρικό σύνθημα του φετινού φεστιβάλ.

Αναλυτικότερα για το πρόγραμμα του φεστιβάλ:

Παρασκευή 15 Ιούνη

Το Φεστιβάλ Αναιρέσεις ξεκινάει με μια εκδήλωση αφιερωμένη στα 200 χρόνια από τη γέννηση του Μάρξ. Στη βάση της συνεχιζόμενης κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος η καμπάνια «200 χρόνια Μαρξ» αναδεικνύει την επικαιρότητα του μαρξικού έργου, φωτίζοντας ταυτόχρονα την επαναστατική αντίληψή του για την επιδίωξη ενός κόσμου απελευθερωμένου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης. Ομιλητές, άνθρωποι που ασχολούνται με το θεωρητικό έργο και την μαρξιστική φιλολογία, καθηγητές πολιτικής θεωρίας και φιλοσοφίας, αλλά και νέοι αγωνιστές.

Η εκκίνηση του φεστιβάλ της Αθήνας δίνει τον τόνο για το τι θα ακολουθήσει όλο το τριήμερο ενώνοντας τους πιο δυνατούς ήχους της urban κουλτούρας σε μια δυνατή hip-hop, funk, dub και drum n bass βραδιά στη μία σκηνή, με το σύγχρονο έντεχνο, τα ικαριώτικα βιολιά και τις φαρμακερές ατάκες των stand-up comedians στην άλλη σκηνή.

Από τη μία λοιπόν μερικοί από τους γνωστότερους MCs και DJs της ελληνικής σκηνής (Εισβολέας and the Tedds, 2ΚΓ, Skg’s Dub Alliance, Andri J X Ghetto Rock) και από την άλλη η Ματούλα Ζαμάνη, το ικαριώτικο πανηγύρι με τον Νίκο Φάκαρο και μερικοί εξαιρετικοί κωμικοί (Χρύσα Κατσαρινη, Δημήτρης Χριστοφορίδης, Πάρις Ρούπος , Άγγελος Σπηλιόπουλος, Οδυσσέας Μαυρομμάτης)

Σάββατο 16 Ιούνη

Το Σάββατο, η κεντρική εκδήλωση του Φεστιβάλ επιδιώκει να ανοίξει την κουβέντα για την ειρηνική συνύπαρξη των λαών, ειδικά σε μια περίοδο που τα σύννεφα του πολέμου μαζεύονται επικίνδυνα όχι μόνο πάνω από την περιοχή μας, αλλά και πάνω από την ίδια μας την χώρα. Η εκδήλωση θα έχει πολλές διεθνείς συμμετοχές, με ομιλητές από οργανώσεις και κινήσεις άλλων χωρών.

Τη δεύτερη μέρα στην πρώτη σκηνή ο χώρος της Γεωπονικής θα γίνει dancefloor. Dub, funk, soul, hip hop, old school, breakbeats, ηλεκτρονικά samples και electro ήχος θα έχουν την τιμητική τους με γητευτές μερικούς από τους σπουδαιότερους ντόπιους παραγωγούς και Djs. Με τους Mononome, Kill Emil, Supersan, Blend Mishkin, Cayetano το party θα κρατήσει από νωρίς μέχρι αργά.

Tην ίδια στιγμή, οι λάτρεις του λαϊκού ρεπερτορίου θα έχουν τη χαρά να δουν επί σκηνής τον μοναδικό Γιώργο Μαργαρίτη. Μαζί του η Χριστιάνα Γαλιάτσου και ο Πέτρος Σκάρος.

Στη συνέχεια, το εξαιρετικό μουσικό σύνολο των Αρμανιάκ θα πάρει τη σκυτάλη για να συνεχιστεί το γλέντι.

Κυριακή 17 Ιούνη

Την Κυριακή στο Φεστιβάλ Αναιρέσεις μαζεύονται οι εμπειρίες από διεθνή εκπαιδευτικά κινήματα. Οι μεγάλες κινητοποιήσεις της Γαλλίας και οι απεργίες στα πανεπιστήμια της Αγγλίας συναντούν το έμπειρο σε μάχες εκπαιδευτικό κίνημα στην Ελλάδα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και μάχιμη κουβέντα, επίσης με διεθνείς συμμετοχές.

Η τελευταία μέρα του φεστιβάλ είναι η ώρα της αποθέωσης του ήχου της ηλεκτρικής κιθάρας. Το ψυχεδελικό, heavy, alternative και stoner rock θα αναλάβει το κλείσιμο του φεστιβάλ, με τις Αναιρέσεις να υποδέχονται τους Αμερικάνους Lionize. Mαζί τους επί σκηνής, ένας θρύλος του μουσικού στερεώματος o Jean Paul Gauster γνωστός για τη μακροχρόνια παρουσία του στους Clutch θα αναλάβει τα drums.

Τους Lionize θα πλαισιώσουν οι δικοί μας Tuber, Noise Figures και οι Breath After Coma.

Παράλληλα, στη δεύτερη σκηνή θα λαμβάνει χώρα ένας έντεχνος και παραδοσιακός οργασμός. Τα ρεμπέτικα της κιθάρας του Δημήτρη Μυστακίδη συναντούν την κρητική παράδοση με τους πειραματισμούς του Γ. Μανωλάκη και των Couleur Locale μετά το άνοιγμα των The Halay Lamba.

Στο χώρο του Φεστιβάλ…

Επίσης, στο χώρο του φεστιβάλ θα φιλοξενηθούν περίπτερα από διάφορες συλλογικότητες που δραστηριοποιού­νται στο εργατικό κίνημα και στα κινή­ματα γειτονιάς, όπως εργατικές λέσχες, λαϊκές συνελεύσεις, κ.α.

Συνολικά, στόχος είναι τα θεματικά περίπτε­ρα του φετινού φεστιβάλ των Αναιρέσε­ων να αποτελέσουν πόλο έλξης, προβλη­ματισμού και συζήτησης για όλους τους επισκέπτες του τριημέρου. Τέλος, όπως και κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα υπάρ­χει μεγάλο βιβλιοπωλείο με χιλιάδες τίτλους πο­λιτικών και λογοτεχνικών βιβλίων, ενώ θα υπάρχουν διαθέσιμα και όλα τα τεύχη των Τετράδιων Μαρξισμού, το περιοδι­κό Αναιρέσεις, αλλά και ανεξάρτητες, κι­νηματικές εκδόσεις, fanzine κ.ο.κ

Info:

Ώρα έναρξης πολιτικών εκδηλώσεων 19.30,

Ώρα έναρξης συναυλιών 21.30

Τιμή εισόδου ενίσχυσης: 5 €/ημέρα ή 12 € και για τις 3 ημέρες

Διοργάνωση:

νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση,
ΝΑΡ για τη Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Για περισσότερες πληροφορίες:

www.anaireseis.gr, www.nka.gr

πηγη: pandiera.gr

Το παιδί για τα θελήματα. Των Δυνατών. Αυτό απεδείχθη ότι (ήταν) είναι και θα είναι ο Τσίπρας. Ο άνθρωπος που μπόρεσε να φέρει εις πέρας τόση βρώμικη δουλειά, όσην ουδείς άλλος θα μπορούσε να διεκπεραιώσει.

Τώρα, ελαφρά τη καρδιά και ως άλλος «ελαφρόμυαλος Ουίλσον», ο Τσίπρας πάει να υπογράψει μια συμφωνία που μπορεί να αποδειχθεί το φυτίλι ενός πιθανού διαμελισμού. Επίσης χάρις στις προσπάθειες του Τσίπρα τα Μνημόνια δεν θα χρειάζονται πια αρίθμηση, τέταρτο ή πέμπτο, αλλά θα αποτελούν μέχρι νεωτέρας το Σύνταγμα του Προτεκτοράτου. Ο Κolotumpas οδήγησε την Ελλάδα στην αιχμαλωσία και τον λαό στη δουλεία, πανηγυρίζοντας

και νικώντας. Δεν υπάρχει ευφημισμός, σόφισμα, εξυπνακισμός και ψέμα (με το καντάρι) που να μην επιστρατεύθηκε από τον Τσίπρα, για να εγκαθιδρυθούν στην πολιτική σκηνή της χώρας και

να κατισχύσουν ο παραλογισμός και ο αμοραλισμός.

Οι λέξεις έγιναν μαϊμούδες. Ονόμασε την Τρόικα, θεσμούς, τα αιματοβαμμένα πλεονάσματα, καθαρή έξοδο στις αγορές και πάει λέγοντας (και παραληρώντας) ώς το τέλος που, αφιλοσόφητοι καθώς είναι αυτός και οι Καρανίκες του, δεν βλέπουν ότι πλησιάζει. Θύμα της πονηριάς του ο Τσίπρας

νομίζει ότι γίνεται άτρωτος όσον συνεχίζει να εκμαυλίζει όσους μπορεί με επιδόματα, διορισμούς και ρουσφέτια.

Αυτά που κάνει (ένας ανιστόρητος ο ίδιος) δεν έχουν ιστορικό προηγούμενο. Κάνει ό,τι του λένε οι Δυνατοί, συμψηφίζοντας τα έργα του με τα έργα της Πασοκοδεξιάς και, κυρίως,κατηγορώντας

πάντα τους άλλους για όσα κάνει ο ίδιος.

Τα τρία κακά της μοίρας μας, το χρέος, το όνομα και η έξοδος είναι η Αγία Τριάδα του Τσίπρα για να περιπαίζει τους Έλληνες και να εμπαίζει την αγωνία μας. Με ασυγκράτητη αλαζονεία διαχειρίζεται τους «ετερόκλητους όχλους» και τους προσφέρει λάφυρο στους ναούς του Μολώχ – ο χαρακτηρισμός ανδρείκελο ή μαριονέτα είναι λίγος για έναν τέτοιον εχθρό όσων προσπάθησε ο λαός για να αποφύγει τη μοίρα του είλωτα και του υποθηκευμένου. Ο Τσίπρας διέσπασε,διέσυρε, εξευτέλισε την Αριστερά, την έκαμε χλεύη των νεοφιλελεύθερων – έκαμε την Αριστερά όπως έκαμε και την Ελλάδα

μια αποξηραμένη λίμνη, ένα τοπίο όπου αλωνίζει η σχιζοφρένεια της συγκυβέρνησης με τον Καμμένο – συγκυβέρνηση, σχήμα λόγου. Διότι το όνομα το αποφασίζει ο Ζάεφ (κατά τον Κοτζιά), το χρέος η κυρία Μέρκελ και την έξοδο η αιχμαλωσία! Θα επρόκειτο

για το σχήμα «η βλακεία στην κυβέρνηση, η τρέλα στην εξουσία», αν δεν επρόκειτο για μια στυγνή Γερμανική (και Ενωσιακή) Κομαντατούρ, για μια Δικτατορία των Δυνατών με πρόθυμους εγχώριους σμπίρους να τη διεκπεραιώνουν.

Οι τρεις τελευταίες δουλειές του Τσίπρα ολοκληρώνονται. Οι ρυθμίσεις της κυρίας Μέρκελ για το χρέος είναι φρικιαστικές. Η έξοδος (από τα Μνημόνια) είναι η είσοδος σε μια μακρά, πολύ μακρά περίοδο αιχμαλωσίας και λαφυραγώγησης. Όσο για το όνομα – όλη αυτή η ιστορία προοιωνίζεται Άνω, Κάτω Βαλκάνια, πιθανούς διαμελισμούς, έως και Τουρκική Reconquista.

Η Ελλάδα έχασε πόλεμο εν καιρώ ειρήνης με αποτέλεσμα τα Μνημόνια, ενώ τώρα την προετοιμάζουν να διαβεί τις Σκαιές Πύλες «αφήνοντας πίσω της κάθε ελπίδα». Πολλοί (ή λίγοι) από μας,

άλλοι αφελείς και άλλοι κουρασμένοι, πιστεύουν ότι έχουμε μπει σε ένα Καθαρτήριο, καθώς το περιγράφουν οι «εκσυγχρονιστές», οι νεοφιλελεύθεροι και οι ευρωλιγούρηδες. Ένα Καθαρτήριο που θα μας απαλλάξει απ’ την «κομπλεξική ταυτότητά μας» και αυτόν τον «λαϊκισμό» που παρακινεί τον λαό σε… υπέρμετρες φιλοδοξίες.

Δεν έχουμε μπει σε «Καθαρτήριο», αλλά στην Κόλαση. Που δεν χρειάζεται να σας περιγράψω – τη ζείτε! Και Κόλαση δεν είναι μόνον οι μισθοί, οι συντάξεις, η υπερφορολόγηση, η εθνική αποδόμηση, ο νέος ξενιτεμός, Κόλαση είναι κυρίως η απελπισία.

Και σε αυτό ο Τσίπρας υπήρξε άριστος – σκότωσε την ελπίδα, αδαής, ιδιοτελής και χαχανίζοντας…

*Πηγή: topontiki.gr