Πανελλαδική 24ωρη απεργία πραγματοποιούν σήμερα οι εργαζόμενοι στον κλάδο της ενέργειας, μετά από απόφαση της Ομοσπονδίας τους. 

Η ανακοίνωση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενέργειας:

Η Ομοσπονδία και τα Σωματεία μέλη μας συνεχίζουμε τον αγώνα ενάντια στο ξεπούλημα των Εταιρειών Ενέργειας και για απευθείας εργασιακές σχέσεις των συναδέλφων μας εργολαβικών με τις Εταιρείες του Κλάδου μας .

Η Κυβέρνηση ακολουθώντας την πολιτική των μνημονιακών δεσμεύσεων εκχωρεί όλες τις Εταιρείες Ενέργειας και τον ενεργειακό πλούτο της χώρας .

Εταιρείες κερδοφόρες όλες που δεν επιβαρύνουν τους φορολογούμενους αλλά αντιθέτως συνεισφέρουν στην ανάπτυξη της χώρας .

Εταιρείες που διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο και στην εξωτερική πολιτική καθιστώντας έως και σήμερα την Ελλάδα ενεργειακό κόμβο στην Ν.Α. Μεσόγειο.

Με ευθύνη της Κυβέρνησης – παρά τα μεγάλα λόγια και τις υποσχέσεις – το θέμα των εργολαβικών συναδέλφων όχι μόνο δεν επιλύθηκε αλλά απεναντίας η λογική ομηρίας εκατοντάδων συναδέλφων τελεί υπό άνθιση και τα τελευταία χρόνια .

Συνάδελφοι που συνέβαλλαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη και κερδοφορία των εταιρειών τους και που επί σειρά ετών καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες των επιχειρήσεων με διαδοχικές συμβάσεις ορισμένου χρόνου που σε ορισμένες περιπτώσεις υπερβαίνουν τα 15- 20 έως και 25 έτη απασχόλησης .

Παρά τις παρεμβάσεις της Ομοσπονδίας μας παράλληλα με αυτές των Πρωτοβάθμιων Σωματείων μας για την επίλυση του θέματος καμία λύση δεν έχει δοθεί από την Κυβέρνηση .

Είναι αδιανόητο σε μια εβδομάδα να ολοκληρώνεται η μεταβίβαση μετοχών του ΔΕΣΦΑ και οι εργαζόμενοι να αφήνονται έρμαια των διαθέσεων των νέων μετόχων – επενδυτών .

Για μεν τους εργολαβικούς παρά τις υποσχέσεις δύο και πλέον ετών τελικά δεν δόθηκε λύση από τον Υπουργό Ενέργειας & Περιβάλλοντος, για δε τους μόνιμους ακόμη και η υπόσχεση υπογραφής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας προτού την μεταβίβαση των μετοχών δεν υλοποιήθηκε.
Αντιλαμβανόμαστε ότι η κυβέρνηση θα ακολουθήσει την ίδια τακτική για τους εργαζόμενους όσο προχωρά με τις Ιδιωτικοποιήσεις του Ομίλου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΕΤΡΕΛΑΙΑ και της ΔΕΠΑ με τις Θυγατρικές της.

ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΓΙΑ:

• Μονιμοποίηση των συναδέλφων που απασχολούνται είτε μέσω εταιρειών εργολάβων, είτε με δελτία παροχής υπηρεσιών και η απευθείας απασχόλησή τους από τις Επιχειρήσεις του Κλάδου ταυτόχρονα με την αναγνώριση της πραγματικής τους υπηρεσίας.

• Ακύρωση των ιδιωτικοποιήσεων των επιχειρήσεων του κλάδου.

• Διαφύλαξη του κοινωνικού χαρακτήρα της ενέργειας.

• Προάσπιση εργασιακών, ασφαλιστικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων στον κλάδο και των θέσεων εργασίας.

Καλούμε τα Διοικητικά Συμβούλια των Σωματείων μελών και τους εργαζόμενους του Κλάδου να συμμετέχουν ενεργά στην Απεργία γιατί αγώνας χαμένος είναι ο αγώνας που δεν δόθηκε ποτέ!

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Παναγιώτης Σωτήρης

Είναι γνωστό ότι εδώ και κάποιο διάστημα έχω παραιτηθεί από τη γραμματεία της Λαϊκής Ενότητας. Η παραίτηση αυτή έγινε επειδή δεν είμαι πλέον μέλος του πανελλαδικού γραφείου της Αριστερής Ανασύνθεσης και με αυτή την έννοια δεν θα μπορούσα να συνεχίζω να εκπροσωπώ την οργάνωσή μου σε ένα όργανο όπως η γραμματεία ενός μετώπου. Όμως, παρέμεινα μέλος του ΠΣ της ΛΑΕ, στο οποίο είχα εκλεγεί από την πρώτη και μέχρι στιγμής μόνη συνδιάσκεψη του μετώπου.

Όμως, θεωρώ ότι δεν μπορώ να είμαι πλέον μέλος του ΠΣ της Λαϊκής Ενότητας. Αφορμή, αλλά όχι αιτία, τα όσα έγιναν στην τελευταία συνεδρίαση του ΠΣ, στην οποία φάνηκε η πραγματική πολιτική αδυναμία της ΛΑΕ να λειτουργήσει ως ένα μέτωπο που μπορεί να συμβάλει στην αναγκαία ανασύνθεση μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς.

Στη συγκεκριμένη συνεδρίαση η πλειοψηφία του ΠΣ της ΛΑΕ απέρριψε οποιαδήποτε πρόταση θα σηματοδοτούσε αφενός την προσήλωση της ΛΑΕ σε μια λογική αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου, αφετέρου την παραίτηση από μια ιδιοκτησιακή αντίληψη για την προς τα έξω παρουσία και εκπροσώπηση του μετώπου.

Ειδικότερα, απορρίφθηκαν και οι δύο προτάσεις που κατέθεσε η αριστερή πτέρυγα της ΛΑΕ: τόσο αυτή που αποσαφήνιζε ότι η ΛΑΕ παραμένει προσανατολισμένη στο στόχο της συνεργασίας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες αριστερές ριζοσπαστικές δυνάμεις, όσο και αυτή που έθετε επί της ουσίας την ανάγκη ο εκπρόσωπος Τύπου του μετώπου να μην είναι μέλος του Αριστερού Ρεύματος.

Εάν κανείς εξετάσει αυτές τις προτάσεις, θα τις θεωρήσει μάλλον συμβιβαστικές και συμβολικές κινήσεις. Ουσιαστικά ήταν μια συμβολική επιμονή στο στόχο του αριστερού μετώπου και μια επίσης συμβολική συμπλήρωση της δημόσιας παρουσίας ώστε αυτή να μην μονοπωλείται από τον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Προσωπική μου γνώμη θα ήταν ότι θα έπρεπε να είχε τεθεί συνολικά θέμα ηγεσίας της ΛΑΕ και συνολικής αναπροσαρμογής της γραμμής της.

Η απόρριψη αυτών των προτάσεων και μάλιστα με πλειοψηφία 56%-44%, από τη μεριά του Αριστερού Ρεύματος, απέδειξε ότι πλέον πολύ δύσκολα μπορούμε να μιλάμε για μια παραγωγική μετωπική πολιτική διαδικασία μέσα στη ΛΑΕ.

Γνωρίζω ότι αρκετές συντρόφισσες και σύντροφοι θα πουν ότι αυτή η συνεδρίαση ανέδειξε το πρόβλημα, απέδειξε ότι υπάρχει ισχυρή αντιπολίτευση στην κυρίαρχη γραμμή, ότι μπορεί να ανοίξει και άλλο η συζήτηση. Δεν συμμερίζομαι αυτή την εκτίμηση. Η ΛΑΕ έχει δείξει τα πολιτικά της όρια. Είναι ένα μέτωπο στο οποίο η –οριακά– πλειοψηφούσα τάση του δεν μπορεί να ξεφύγει από τα δικά της πολιτικά όρια και την κληρονομιά των κακών παραδόσεων του ελληνικού ρεφορμισμού στις οποίες επιμένει (οικονομισμός, «αναπτυξιολαγνεία», κοινοβουλευτισμός, φλερτάρισμα ακόμη και με εθνικιστικές απόψεις). Η απροθυμία αριστερής αυτοκριτικής και για την περίοδο του Συνασπισμού και για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι από αυτή την άποψη το χαρακτηριστικότερο σύμπτωμα. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί αυτή η συγκεκριμένη ηγετική ομάδα να έχει τη στοιχειώδη δημοκρατική αντίληψη που αναλογεί σε ένα μέτωπο, δηλαδή σε μια συνύπαρξη διαφορετικών ρευμάτων με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν όλες οι τάσεις να αναγνωρίζονται στην κοινή πολιτική κατεύθυνση.

Προφανώς και τα προβλήματα αυτά δεν ξεκίνησαν τώρα. Και όσες και όσοι συμμετείχαμε στη ΛΑΕ και στη όργανά της φέρουμε ευθύνη για όλα αυτά. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί την ανάγκη, έστω και τώρα να κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα της ΛΑΕ και μια ακολουθία σφαλμάτων και χαμένων ευκαιριών. Αναφέρω ενδεικτικά:

• Την ίδια την προβληματική συγκρότηση της ΛΑΕ μπροστά στις εκλογές του 2015 όπου χάθηκε η ευκαιρία να υπάρξει εκλογική συνεργασία ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ως συνεργασία δύο αυτοτελών μετώπων, που θα είχε διαμορφώσει άλλους όρους. Μπορεί να φέρει μεγάλη ευθύνη η τότε πλειοψηφία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όμως φέρει ευθύνη και η πλευρά του Αριστερού Ρεύματος που δεν διευκόλυνε ακριβώς τη διαδικασία. Να το πω απλά: ούτε το Αριστερό Ρεύμα ήθελε ένα ψηφοδέλτιο που θα λεγόταν ΛΑΕ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ, θα είχε συλλογική εκπροσώπηση και πλαίσιο με σαφήνεια ως προς το έξω από την ΕΕ.
• Τη χαμένη ευκαιρία μετά το «τραύμα» της μη εισόδου στη Βουλή, η ΛΑΕ να παίξει το ρόλο του καταλύτη για μια διαδικασία αυτοκριτικής και ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής αριστεράς. Αντίθετα, σε πολιτικό επίπεδο προκρίθηκε η λογική της αναμονής της επικείμενης κατάρρευσης της κυβέρνησης και οργανωτικά μια καρικατούρα προσπάθειας να αποκτήσουμε «κομματική γραφειοκρατία».
• Την καθυστερημένη ρήξη με το ΣΥΡΙΖΑ σε αυτοδιοικητικό και συνδικαλιστικό επίπεδο που είχε ως αποτέλεσμα μια διαρκή πολιτική αιμορραγία και που μείωνε την ικανότητα απεύθυνσης σε ένα δυναμικό που ήθελε πρώτα από όλα να δει ότι γίνεται πραγματική τομή με το παρελθόν.
• Την αποτυχία της συνδιάσκεψης που δεν μπόρεσε ούτε να κάνει ένα προχώρημα στη γραμμή, αφού ένα αριστερό πρόγραμμα συνδυάστηκε με τη λογική του πατριωτικού αντιμνημονιακού μετώπου, ούτε στη δημοκρατία, με αποκορύφωμα τη μη ολοκλήρωσή της ακριβώς πάνω στο θέμα του καταστατικού και της δημοκρατικής συγκρότησης.
• Την ιδιαίτερα προβληματική λειτουργία των οργάνων και ιδίως της πολιτικής γραμματείας, αφού κυριαρχούσε μια γενικόλογη συζήτηση με τις αποφάσεις να προκύπτουν κυρίως από το στενό κύκλο της ηγεσίας.
• Τη διαρκή επαναφορά του θέματος των συνεργασιών με ρεύματα και απόψεις έξω από το πλαίσιο της αριστεράς, από το ΕΠΑΜ μέχρι τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, στο πλαίσιο μιας στρεβλής αντίληψης του μετώπου που δεν μπορούσε να κατανοήσει την ανάγκη σαφών ιδεολογικών οριοθετήσεων προς απόψεις που φλέρταραν επικίνδυνα με εθνικιστικές και ξενόφοβες απόψεις, όπως και την ανάγκη σαφέστερης ταξικής αναφοράς.
• Τη διαρκή υποβάθμιση του προγραμματικού στόχου της ρήξης με το ευρώ και την ΕΕ, που αντί να παρουσιάζεται ως αναγκαία ρήξη για να ξεδιπλωθεί μια διαδικασία κοινωνικού μετασχηματισμού με σοσιαλιστικό ορίζοντα, σε σκληρή σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου, παρουσιαζόταν ως ευκαιρία απλώς τροφοδότησης της οικονομίας με ρευστότητα και «ανάπτυξης».
• Την αδυναμία της ΛΑΕ να έχει γραμμή για το «Μακεδονικό», καθώς το Αριστερό Ρεύμα επέμεινε σε απόψεις που συντονίζονταν με την κυρίαρχη λογική και απηχούσαν πλευρές του ελληνικού εθνικισμού («αλυτρωτισμός της ΠΓΔΜ» κ.λπ), με αποκορύφωμα την παρουσία του Παναγιώτη Λαφαζάνη σε ακροδεξιό κανάλι.
• Την προσπάθεια μονοπώλησης της δημόσιας παρουσίας από ένα λόγο εύκολης καταγγελίας, χωρίς επικοινωνία με νεότερες γενιές και χωρίς περιεχόμενο που να πείθει ότι εκπροσωπούμε την εναλλακτική, σε συνδυασμό με μια κωμικοτραγική καταγγελία «σχεδίων φίμωσης» από ΜΜΕ και δημοσκόπους παρότι συγκριτικά με άλλους χώρους της «πέραν των τειχών» αριστεράς η ΛΑΕ έχει πρόσβαση στα ΜΜΕ.

Για όλα αυτά, το επαναλαμβάνω, φέρω και εγώ ευθύνη. Όμως, αυτή τη στιγμή δεν βλέπω κάποια πραγματική διάθεση να υπάρξει μια άλλη κατεύθυνση. Και η τελευταία συνεδρίαση του ΠΣ της ΛΑΕ ήταν για μένα η οριστική απόδειξη.

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος. Προφανώς και η ΛΑΕ δεν είναι το μόνο πρόβλημα στην ελληνική αριστερά. Στην πραγματικότητα διαμορφώνεται ένα ιδιαίτερα αρνητικό τοπίο, όπου η αδυναμία της ΛΑΕ να αποτελέσει καταλύτη για το αριστερό ριζοσπαστικό μέτωπο, συναντιέται με τον εμμονικό σεχταρισμό της πλειοψηφίας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που απειλεί με πλήρη παραταξιοποίηση όχι μόνο των κεντρικών εκλογικών κατεβασμάτων αλλά και των συνδικαλιστικών και αυτοδιοικητικών εγχειρημάτων, κάνοντας πολύ πιθανό το αρνητικό ενδεχόμενο να βρεθούμε σε αρκετές περιπτώσεις με σχήματα που θα ανταγωνίζονται σε δήμους και περιφέρειες για να υπερψηφιστούν από τους ίδιους αγωνιστές.

Προφανώς επίσης και στη ΛΑΕ υπάρχουν αγωνίστριες και αγωνιστές, απαραίτητοι για οποιοδήποτε σχέδιο ανασύνθεσης μιας σύγχρονης ριζοσπαστικής αριστεράς. Αλλά τα μέτωπα και οι συλλογικότητες ως προς τη χρησιμότητά τους κρίνονται τελικά από τη γραμμή, το πρόγραμμα και την ικανότητα να έχουμε παραγωγική πολιτική διαδικασία. Η ΛΑΕ ως προς αυτά έχει αποτύχει.

Εξακολουθώ να πιστεύω ότι οποιαδήποτε εκδοχή επαναστατικής στρατηγικής σήμερα χρειάζεται και μια πρακτική Ενιαίου Μετώπου δηλαδή μια εκδοχή ενός αναγκαστικά αντιφατικού αριστερού ριζοσπαστικού μετώπου εντός του οποίου οι επαναστατικές κομμουνιστικές δυνάμεις θα διεκδικούν την ηγεμονία. Όμως, η ΛΑΕ δεν είναι ούτε μπορεί να γίνει το πρόπλασμα ενός τέτοιου μετώπου. Μπορούσε, όμως, να πάρει πρωτοβουλίες και δεν το έκανε. Σε αυτή τη βάση σέβομαι και στηρίζω τις συντρόφισσες και συντρόφους της ΑΡΑΝ που συνεχίζουν να δίνουν τη μάχη μέσα στο ΠΣ της ΛΑΕ, όμως εγώ δεν θεωρώ ότι είχε νόημα πλέον να συνεχίσω να συμμετέχω σε αυτό το όργανο.

Σήμερα, το τοπίο της ριζοσπαστικής και αντικαπιταλιστικής αριστεράς στον τόπο μας είναι ένα τοπίο ήττας που αποτυπώνεται σε όλες τις παραλλαγές σεχταρισμού, στην παλινδρόμηση σε προηγούμενους τρόπους πολιτικής, στη θεωρητική οκνηρία και τον πρακτικισμό. Πιστεύω ότι νέες κοινωνικές δυναμικές θα βγουν στο προσκήνιο που θα μπορέσουν να ταρακουνήσουν αυτή την κατάσταση. Όμως, αυτό απαιτεί τον κόπο της συλλογικής σκέψης, της αποτίμησης, της βαθιάς αυτοκριτικής και της προετοιμασίας για τις επόμενες κρίσιμες στιγμές.

Σήμερα χρειαζόμαστε το άνοιγμα μιας στρατηγικής συζήτησης. Για το πώς μπορούν οι αντιφατικές λαϊκές εκρήξεις να αποκτήσουν χαρακτηριστικά σύγχρονου παρατεταμένου λαϊκού πολέμου και δυνάμει «ιστορικού μπλοκ» με ορίζοντα την εξουσία. Για τις πολιτικές, οργανωτικές και μορφωτικές δομές που μπορούν να συμβάλουν σε αυτή την κατεύθυνση. Για μια σύγχρονη εκδοχή δυαδικής εξουσίας». Για νέες μορφές στράτευσης και πειθαρχίας ενάντια στην εξατομίκευση και την ηττοπάθεια. Για το Ενιαίο Μέτωπο ως εργαστήρι πολιτικοποίησης και στρατηγικής.

Και αυτή η συζήτηση πρέπει να έχει αποτελέσματα. Όχι μόνο σε επίπεδο λόγου και ανάλυσης, αλλά και σε σχήματα, πρωτοβουλίες και κινήματα που να κάνουν πράξη μια τέτοια κατεύθυνση. Με όλη την τόλμη και την δημιουργική ασέβεια που αυτό μπορεί να σημαίνει.

Κοντολογίς θα κριθούμε από το βαθμό στον οποίο θα έχουμε αλλάξει. Και σε ποια κατεύθυνση. Στην επαναστατική πολιτική κρινόμαστε από τα λιθαράκια που βάζουμε για την κοινωνική αλλαγή, όχι από τον «πρότερον έντιμον βίον».

Συντροφικά,
Παναγιώτης Σωτήρης

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Ο συνεργάτης του Μπαλτάκου – συνομιλητή της  «σοβαρής Χρυσής Αυγής».
Ο «δεν θα συνεργαστώ ποτέ με το ΠΑΣΟΚ» που έγινε συνεταίρος του Βενιζέλου για να παραστήσει τον “πρωθυπουργό όλων των Ελλήνων” ενώ η μόνη πραγματική του ιδιότητα δεν είναι παρά να ποζάρει ως ο – μετά τον Καρατζαφέρη – αρχηγός των Βορίδη – Γεωργιάδη.
Ο «η Μακεδονία είναι μια και ελληνική» που, όμως, η δική του «ελληναράδικη» υπογραφή υπάρχει κάτω από την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας.
Ο «τι θα γινόταν η Ελλάδα αν κέρδιζε ο ΕΛΑΣ το ’44» που ως γνήσιος «Κένταυρος» άλλοτε της αγγλοαμερικανικής και άλλοτε της ΔΝΤ-γερμανικής τρόικας «ιστοριογραφεί» εν τη μαυρίλα του το νήμα που συνδέει την μετεμφυλιακή Ελλάδα της Τρούμπας, της βίας και νοθείας, των συνταγματαρχών με την Ελλάδα των Μνημονίων. 
Ο τόσο «κωμικός» που το να αναφέρεται στον Τσίπρα μιλώντας για τον… Βελουχιώτη, ούτε ο Σεφερλής δεν θα το καταδεχόταν.
Ο διώκτης των ξένων «λαθρομεταναστών» που δίδαξε τι σημαίνει πρωθυπουργική παραδουλεύτρα των ξένων Τόμσεν, Coscoκινέζων και «ουδείς αναμάρτητος» κυρία Μέρκελ. 
Αυτός ο σοβαρός κύριος προσπάθησε – εκτός των υπολοίπων – να εμφανιστεί και ως κάτι περισσότερο από θιασώτης του ρεπερτορίου της κυρίας Αννας Βίσση.
Το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο (από το facebook του Νίκου Μπογιόπουλου):

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γράμμα από Ολλανδία

Δημήτρης Παυλόπουλος

Η παιδική γιορτή του Ζίντερκλαας στην Ολλανδία, στις 6 Δεκέμβρη, μετατρέπεται τα τελευταία χρόνια σε πεδίο σκληρής πολιτικής και πολιτισμικής αντιπαράθεσης μεταξύ του αντιρατσιστικού κινήματος και της ακροδεξιάς. Το αντικείμενο της αντιπαράθεσης είναι η ρατσιστική φιγούρα του σκλάβου «Μαύρου Πιτ» που συνοδεύει το Ζίντερκλαας και μοιράζει τα δώρα στα παιδιά. Εδώ και μερικά χρόνια αντιρατσιστικές οργανώσεις διοργανώνουν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στην παρουσία του «Μαύρου Πιτ» στις επίσημες εκδηλώσεις. Η ολλανδική κυβέρνηση και οι δήμοι που είναι υπεύθυνοι για τις εορταστικές εκδηλώσεις απαντούν στις κινήσεις διαμαρτυρίας και στα σχόλια που γίνονται διεθνώς (ακόμα και ο ΟΗΕ έχει ζητήσει από την Ολλανδία να τον αντικαταστήσει) από τη μια με ένα μακροπρόθεσμο πρόγραμμα αλλαγής… χρώματος του «Μαύρου Πιτ» στις εκδηλώσεις και, από την άλλη, με σκληρή αστυνομική καταστολή. Έτσι, κάθε χρόνο, πολλές κινήσεις διαμαρτυρίας δέχονται την επίθεση της αστυνομίας, ενώ πολλοί διαδηλωτές συλλαμβάνονται.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, το θέμα αποτελεί βασικό πεδίο πολιτικής και ακτιβιστικής δράσης της ακροδεξιάς, που διακηρύσσει ότι ο «Μαύρος Πιτ» είναι κομμάτι της εθνικής κουλτούρας της Ολλανδίας και στοχοποιεί όσους εκφράζουν αντιρατσιστικό λόγο. Πριν τρία χρόνια, η παρουσιάστρια της ολλανδικής τηλεόρασης και μετέπειτα πολιτικός, Σιλβάνα Σίμονς, αναγκάστηκε να ζητήσει αστυνομική προστασία όταν στοχοποιήθηκε από ακροδεξιούς επειδή ζήτησε στον αέρα να καταργηθεί η εικόνα του «Μαύρου Πιτ». Πέρυσι, ακροδεξιοί απέκλεισαν την εθνική οδό για να παρεμποδίσουν την πρόσβαση αντιρατσιστών διαδηλωτών στη βασική εορταστική εκδήλωση του Ζίντερκλαας. Mια άλλη ομάδα ακροδεξιών, ντυμένοι ως «Μαύροι Πιτ» εισέβαλλαν σε δημοτικό σχολείο και επιτέθηκαν λεκτικά σε μουσουλμάνα δασκάλα. Φέτος, τη σκυτάλη πήραν ακροδεξιοί οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων, που οργάνωσαν μαζικές αντισυγκεντρώσεις και επιτέθηκαν σε αντιρατσιστές διαδηλωτές.

Η «φιλελεύθερη» κυβέρνηση του πρωθυπουργού Ρούτε και η αστυνομία κράτησαν στάση ανοχής αν όχι υποστήριξης απέναντι στις ακροδεξιές ομάδες και τις ενέργειές τους. Στις εικόνες που δημοσιεύθηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η αστυνομία παρεμβαίνει ελάχιστα και αργοπορημένα. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός μίλησε για «ακραίες ενέργειες και από τις δύο πλευρές», ενώ η κυβέρνηση συζητά σοβαρά το ενδεχόμενο καθολικής απαγόρευσης των διαδηλώσεων τις ημέρες του εορτασμού…

πηγη; prin.gr

Με επενδύσεις εκατοντάδων εκατ. δολαρίων σε αγορές πλοίων, αλλά και νέες παραγγελίες, κλείνει η χρονιά για τους  Έλληνες εφοπλιστές, δικαιώνοντας τον ενθουσιασμό του Τσακαλώτου που δήλωνε πριν λίγες μέρες στη Νέα Υόρκη ότι “οι καιροί στην Ελλάδα είναι συγκλονιστικοί”. Αποφεύγοντας να διευκρινίσει για ποιους ακριβώς.

Μέσα στην εβδομάδα σε ελληνικά χέρια έχουν καταλήξει τέσσερα bulk carriers και δύο δεξαμενόπλοια, συνολικής αξίας 169 εκατ. δολαρίων, ενώ σε επίπεδο νέων παραγγελιών κυριαρχούν δύο LNG Carriers ύψους 370 εκατ. δολαρίων, με αποτέλεσμα το σύνολο των συμφωνιών να φθάνει σε αξία τα 569 εκατ. δολ.

Ειδικότερα, σε επίπεδο αγοραπωλησιών τα 169 εκατ. δολ. των Ελλήνων ήταν σε ένα σύνολο 290 εκατ. δολαρίων που «έπεσαν» στην αγορά μέσα στην εβδομάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Golden Destiny.

Στα second hand

Στη second hand αγορά, σε ελληνικά συμφέροντα πουλήθηκε το capesize «Five Stars Benjin» ναυπήγησης 2010, έναντι 23,1 εκατ. δολαρίων. Το πλοίο είναι χωρητικότητας 181.417 dwt, με αποτέλεσμα το τόνος μεταφορικής ικανότητας να κοστίζει 127,33 δολάρια.

Επίσης σε ελληνικά χέρια πέρασαν enbloc, έναντι 66 εκατ. δολαρίων συνολικά, τα bulk carriers Shangang Hongchang και Shagang Hongfa, ναυπήγησης 2011. Τα δύο πλοία είναι χωρητικότητας 179.460 dwt και το κόστος ανά τόνο είναι στα 183 δολάρια.

Τέλος, το Veronique D, χωρητικότητας 58.642 dwt, πουλήθηκε σε ελληνική εταιρεία έναντι 16 εκατ. δολαρίων, με τον τόνο να φτάνει σε αξία 135 δολάρια.
Στον τομέα των δεξαμενόπλοιων υπήρχε, σύμφωνα με την Golden Destiny, μια συναλλαγή enbloc των Gulf Vision και Gulf Valour, έναντι 64 εκατ. δολαρίων.
Τα δύο πλοία ναυπηγήθηκαν το 2012 και 2013 αντίστοιχα και έχουν μεταφορική ικανότητα 114.700 δολαρίων το καθένα.

Στα DSME

Τα νέα στις παραγγελίες πλοίων έρχονται από τη Maran Gas του ομίλου Γιάννη Αγγελικούση και της Alpha Tankers της Άννας Αγγελικούση. Οι δύο εταιρείες προχώρησαν σε παραγγελίες δύο LNG Carriers στα ναυπηγεία της DSME για παράδοση το 2020, έναντι 370 εκατ. δολαρίων.

Ο όμιλος Αγγελικούση έχει πολύ στενή συνεργασία με τα ναυπηγεία της Daewoo (DSME), ειδικά σε ό,τι αφορά την κατασκευή των LNG Carriers. Με τη νέα παραγγελία ο όμιλος Αγγελικούση μέσω της Maran Gas θα ελέγχει έναν στόλο από 37 LNG Carriers και καθίσταται ένας από τους μεγαλύτερους πλοιοκτήτες μονάδων αυτής της κατηγορίας στον κόσμο.

Επίσης αξίζει να σημειωθεί ότι ο Έλληνας εφοπλιστής με την προαναφερόμενη παραγγελία ανεβάζει στις 101 τις συνολικές παραγγελίες πλοίων όλων των τύπων από το 1994 στα συγκεκριμένα ναυπηγεία.

Συνολικά φέτος τα DSME έχουν δεχθεί 16 παραγγελίες για LNG Carriers, ενώ ο συνολικός αριθμός των νέων παραγγελιών έφτασε τα 44. Σε αυτά περιλαμβάνονται και εφτά containerships καθώς και πέντε πολεμικά πλοία. Το σύνολο των παραγγελιών έχει φτάσει σε αξία τα 6,4 δισ. δολάρια, ενώ ο στόχος για όλο το έτος είναι στα 7,3 δισ. δολάρια.

Το σύνολο

Συνολικά 293 πλοία έχουν περάσει σε ελληνικά χέρια μέχρι τώρα μέσα στο 2018, σε σύνολο 1.400 συναλλαγών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Allied Shipbroking, από αυτά 173 είναι bulk carriers, τα 80 δεξαμενόπλοια, τα 30 containerships και τα υπόλοιπα είναι πλοία μεταφοράς gas.

Το συνολικό ποσό των επενδύσεων στη second hand για τα ελληνικά συμφέροντα φτάνει τα 4,76 δισεκατομμύρια δολάρια, έναντι συνόλου 18,1 δισ. δολαρίων.

Στη δεύτερη θέση ακολουθεί η Κίνα, με αγορές 202 πλοίων συνολικής αξίας 1,8 δισ. δολαρίων και στην τρίτη θέση η Νορβηγία, με 69 αγορές 1,78 δισ. δολαρίων.

Ακολουθεί η Γερμανία,με 67 αγορές πλοίων, αξίας 405 εκατ. δολάρια.

Πιο κάτω στη λίστα με τις αγοραπωλησίες, σε ό,τι αφορά τον αριθμό πλοίων, βρίσκεται το Ηνωμένο Βασίλειο με 47 αγορές πλοίων αξίας όμως 1,74 δισ. δολαρίων, γεγονός που το κατατάσσει στην τέταρτη θέση αναφορικά με την αξία συναλλαγών.

πηγη: iskra.gr

Ο κόσμος μας δεν είναι πια απλά στο χείλος της καταστροφής, αλλά έχει βρεθεί σε ένα κρίσιμο σημείο, από το οποίο πιθανόν δεν υπάρχει επιστροφή.

Η καταστροφή του κλίματος είναι αναπόφευκτη. Είναι πια πολύ αργά για να περιορίσουμε την αύξηση της θερμοκρασίας κάτω από το όριο των 1,5 βαθμών Κελσίου και να αποτρέψουμε το λιώσιμο των πάγων, την αύξηση της στάθμης των θαλασσών, και την εξάπλωση των ερήμων.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα μια έκθεση του ΟΗΕ αποκάλυψε ότι οι προσπάθειες για τον περιορισμό ρύπων έως το 2020 θα αποτύχουν. Δεν πιάνουμε τον στόχο ούτε μέχρι το 2030. Άλλη μελέτη, από τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, σημειώνει ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια ήταν τα πιο θερμά και προειδοποιεί ότι η παγκόσμια μέση θερμοκρασία θα μπορούσε να αυξηθεί ως και 3,5 βαθμούς Κελσίου μέχρι το 2100. Την ίδια στιγμή, η προοπτική σύναψης παγκόσμιων συμφωνιών για το κλίμα προσκρούουν στην­ εξάπλωση του δεξιού λαϊκισμού.

Τα βάσανα του πλανήτη δεν πρόκειται να τελειώσουν όμως ούτε το 2100. Αν και στις περισσότερες συζητήσεις για την κλιματική αλλαγή, το 2100 χρησιμοποιείται ως έτος – ορόσημο για την τύχη του πλανήτη, η καταστροφή που ήδη έχει συντελεστεί θα έχει επιπτώσεις πολύ πέραν της ημερομηνίας αυτής.

Μιλώντας στον Guardian, η Svetlana Jevrejeva από το Εθνικό Κέντρο Ωκεανογραφίας του Λίβερπουλ προειδοποιεί πως η στάθμη του νερού ενδεχομένως να ανέβει κατά 0,74 – 1,8 μέτρα μέχρι το 2100. Αυτό αρκεί για να καλύψει το νερό τα νησιωτικά κράτη του Ειρηνικού και του Ινδικού Ωκεανού και να εκτοπίσει εκατομμύρια ανθρώπων από πόλεις όπως το Μαϊάμι και η Βομβάη. «Θα είμαστε η γενιά που θα βιώσουμε την υψηλότερη παγκόσμια αύξηση της στάθμης της θάλασσας στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού», λέει χαρακτηριστικά στη βρετανική εφημερίδα. Όσον αφορά το κόστος μιας τέτοιας εξέλιξης, αυτό θα αγγίξει τουλάχιστον τα 11 τρισεκατομμύρια λίρες, σημειώνει.

Την ίδια στιγμή, ο πληθυσμός της Γης που ανέρχεται αυτή τη στιγμή σε 7 δισ., προβλέπεται να αυξηθεί στα 9 δισ. μέχρι το 2050 και να ξεπεράσει τα 11 ή ενδεχομένως και τα 15 δισ. μέχρι το 2100. Την ίδια στιγμή που ο πληθυσμός του πλανήτη θα έχει διπλασιαστεί, η αλλαγή του κλίματος θα έχει καταστρέψει μεγάλα οικοσυστήματα και θα έχει μετατρέψει την εύφορη γη σε λεκάνες σκόνης, που δεν θα μπορούν να μας τροφοδοτήσουν με αρκετά τρόφιμα για όλους.

Η Σομαλιλάνδη, στο Κέρας της Αφρικής, μας δίνει μια ζοφερή προεπισκόπηση αυτού του μέλλοντος. Τα τελευταία χρόνια, η κλιματική αλλαγή σκότωσε το 70% της πανίδας της και ανάγκασε δεκάδες χιλιάδες οικογένειες να πάρουν τον δρόμο της προσφυγιάς. «Μπορείτε να αγγίξετε την κλιματική αλλαγή στη Σομαλιλάνδη. Είναι αληθινή. Είναι εδώ», δήλωσε ο υπουργός περιβάλλοντος της χώρας, Shukri Ismail Bandare, στους Financial Times την περασμένη εβδομάδα.

Το Σουδάν και η Κένυα είναι επίσης θύματα μιας ξηρασίας που ερημοποιεί το Κέρας της Αφρικής ταχύτερα από οποιαδήποτε άλλη στιγμή τα τελευταία 2.000 χρόνια. Ομοίως, στο Βιετνάμ, χιλιάδες ετησίως εγκαταλείπουν το εύφορο Δέλτα του Μεκόνγκ, καθώς το νερό ανεβαίνει και ρυπαίνει τους ορυζώνες των γεωργών της περιοχής. Μέχρι το 2050, η Παγκόσμια Τράπεζα αναφέρει ότι περισσότερα από 140 εκατομμύρια θα γίνουν κλιματικοί πρόσφυγες.

Η κλιματική αλλαγή δεν θα βλάψει μόνο τους ανθρώπους αλλά θα είναι καταστροφική και για τους υπόλοιπους «συγκάτοικούς» μας σε αυτό τον πλανήτη. Το λιώσιμο των πάγων απειλεί τις πολικές αρκούδες, η ξηρασία θέτει σε κίνδυνο τις πεταλούδες, οι πυρκαγιές εξαφανίζουν από τον χάρτη τους οικοτόπους στους οποίους ζουν τα κοάλα. Συνολικά το 1/6 των ζώων κινδυνεύει να εξαφανιστεί, αν και στο τέλος κανένα ζώο ή φυτό δεν θα παραμείνει ασφαλές.

Οι επιστήμονες μας είχαν προειδοποιήσει εδώ και 30 χρόνια για το μέλλον που είχαμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά δεν κάναμε τίποτα για να αλλάξουμε τον ρου της ιστορίας.

Το μόνο που μένει για αυτούς που θέλουν να σώσουν τον πλανήτη είναι πια μόνο η υιοθέτηση δραματικών μέτρων,  που όμως θα έχουν και πολιτικό κόστος. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, οι νέες εισφορές του προέδρου Μακρόν για τα καύσιμα, που εισήχθησαν για τη μείωση των εκπομπών και για τη χρηματοδότηση έργων ανανεώσιμης ενέργειας, προκάλεσαν την εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων.

Αν είχαμε κάνει μόνο λίγες αλλαγές σε αυτές τις δεκαετίες, δεν θα υπήρχαν προβλήματα σήμερα, λένε οι αναλυτές.

Πώς να γίνει όμως αυτό, όταν οι ΗΠΑ εκπέμπουν περίπου το 1/3 του άνθρακα που ευθύνεται για την υπερθέρμανση του πλανήτη και ο νέος πρόεδρος της χώρας κάνει πως δεν υπάρχει κλιματική αλλαγή; Οι πιέσεις από τις εταιρείες – κολοσσούς των ορυκτών καυσίμων αποδείχθηκε εξαιρετικά αποτελεσματική για την παρεμπόδιση της πολιτικής αλλαγής, οδηγώντας τον Τραμπ  να αποσυρθεί ακόμη κι από τη συμφωνία του Παρισιού, την τελευταία ελπίδα της οικολογικής μας σωτηρίας.

Όπως δήλωσε ο περιβαλλοντολόγος Bill McKibben στον New Yorker: «Η περιβαλλοντική πολιτική μίας και μόνο χώρας για μισό αιώνα, θα έχει αλλάξει τη γεωλογική ιστορία της Γης».

πηγη: tvxs.gr

Πολύ μεγάλο πανελλαδικό συλλαλητήριο των συνταξιούχων έγινε σήμερα, Σάββατο, 15/12, στην Αθήνα ύστερα από το κάλεσμα των Συνεργαζόμενων Συνταξιουχικών Οργανώσεις ΙΚΑ – OAEE – Δημοσίου – ΠΟΣΕ ΟΑΕΕ – ΕΛΤΑ – ΟΣΕ – ΝΑΤ – ΠΣΣ Δικηγόρων – ΠΕΤΟΜ ΤΕΕ, Ομοσπονδίας συνταξιούχων επικουρικής Ασφάλισης.

Συνταξιούχοι από όλη τη χώρα από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, από τα Γιάννενα μέχρι την Καλαμάτα και την Ικαρία διαδήλωσαν, συγκεντρώθηκαν στην πλ. Κλαυθμώνος και πορεύτηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου με σύνθημα «Διεκδικούμε ό,τι μας έχει αφαιρεθεί!». Κλιμακώνουν τους αγώνες τους ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση διαρκείας, για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους. Κορυφώνουν ένα μεγάλο κύκλο αγώνων από την αρχή του έτους, με πάνω από 150 τοπικές, περιφερειακές και πανελλαδικές κινητοποιήσεις.

Στη συγκέντρωση των συνταξιούχων παραβρέθηκε κλιμάκιο μελών της ΠΓ της ΛΑ.Ε από τους Δημήτρη Στρατούλη, Γιάννη Δούκα και Δέσποινα Σπανού,  ο Χρήστος Κατσώτης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής και αντιπροσωπείες της ΕΓ του ΠΑΜΕ και της ΕΓ του ΜΕΤΑ.

Οι ομιλητές ανάφεραν ότι συνταξιούχοι μεταξύ άλλων διεκδικούν:

• Κατάργηση του νόμου 4387/16 (νόμος Κατρούγκαλου) και όλων των αντιασφαλιστικών νόμων.
• Να δοθούν άμεσα αυξήσεις σε όλες τις συντάξεις και να οριστεί η κατώτερη σύνταξη στα 600 ευρώ, από τα 360 που είναι σήμερα.
• Όχι στη μείωση του αφορολόγητου και στην περικοπή των οικογενειακών επιδομάτων, του ΕΚΑΣ, των συντάξεων χηρείας.
• Άμεση απόδοση των Δώρων.
• Ανακεφαλαιοποίηση των Ταμείων.
• Να αποδοθεί σύνταξη σε όσους συνταξιούχους έχουν οφειλές στον ΟΑΕΕ με βάση τα χρόνια που έχουν πληρώσει και όχι να οδηγούνται στο σφαγείο των 360 ευρώ.
• Δημόσιο σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης. Αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Υγεία για όλους, κατάργηση – απαγόρευση κάθε εμπορευματοποίησης.
• Διεκδικούμε ό,τι μας έχει αφαιρεθεί, από όλο το αντισυνταξιουχικό – αντιασφαλιστικό νομικό πλαίσιο που ψήφισαν όλες οι κυβερνήσεις.

Να αποδοθούν άμεσα, χωρίς αιτήσεις, δικαστήρια και προαπαιτούμενα, όσα ακόμα η κυβέρνηση αυθαίρετα παρακρατεί σε κύριες – επικουρικές συντάξεις. Να εφαρμοστούν τώρα όλες οι δικαστικές αποφάσεις που προβλέπουν επιστροφές σε όλους τους συνταξιούχους.

πηγη; iskra.gr