Κίνδυνος-θάνατος αποδεικνύονται στις μέρες μας για τα νοικοκυριά οι τραπεζικοί λογαριασμοί που τηρούν από κοινού σύζυγοι, παιδιά, αδέλφια και παππούδες, με την Εφορία να διεκδικεί έως και 45% (συν πρόστιμα) των καταθέσεων.

Παραδοσιακά οι κύριοι κάτοχοι τραπεζικών λογαριασμών (γονείς, παππούδες) δηλώνουν σαν πρόσθετα μέλη ολόκληρη την οικογένεια (π.χ. σύζυγο και παιδιά). Διά παν ενδεχόμενο οι κύριοι των λογαριασμών ορίζουν συνδικαιούχους συγγενείς (ή πρόσωπα εμπιστοσύνης οι ηλικιωμένοι και μοναχικοί), ώστε να τους εξυπηρετήσουν σε ώρα ανάγκης για να βγάλουν χρήματα ή να πληρώσουν δαπάνες (έκτακτες και μη), όπως νοσοκομεία, έξοδα κηδείας, λογαριασμούς, έξοδα φοίτησης ή συντήρησης κατοικίας σε χωριά ή σε άλλη πόλη, ακόμα και σε άλλη χώρα αν έχουν φύγει στο εξωτερικό.

Πού βρίσκεται ο κίνδυνος; Οτι σε περίπτωση ελέγχων από την Εφορία σε τραπεζικούς λογαριασμούς, οι ελεγκτές θεωρούν ότι τα χρήματα ανήκουν εξίσου (ή και εξ ολοκλήρου) στον συνδικαιούχο του λογαριασμού! Και όχι μόνο τον φορολογούν με φόρο 22%-45% σαν να ήταν δικά του τα λεφτά (που κανονικά ανήκουν στον κύριο δικαιούχο), αλλά του επιβάλλουν και πρόστιμα για μαύρο χρήμα επειδή δεν τα δήλωσε σαν εισόδημα ο ίδιος, ασχέτως αν τα έχει δηλώσει ο κύριος κάτοχος του λογαριασμού.

Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Επειδή συχνά οι ελεγκτές εκλαμβάνουν αυτομάτως ως μαύρο χρήμα όλα τα λεφτά που τυχόν υπερβαίνουν τα δηλωθέντα στο Ε1 από τον συνδικαιούχο, χωρίς να τεκμηριώνουν με άλλους τρόπους ότι διαπράχθηκε φοροδιαφυγή. Ταυτόχρονα απορρίπτουν και τις εξηγήσεις που κομίζουν οι ελεγχόμενοι, αφήνοντας τα δικαστήρια να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά.

Ιστορίες τρέλας

Μέχρι τώρα οι περισσότεροι γνώριζαν κάποια άλλα πιο κοινά προβλήματα που ανακύπτουν με την Εφορία, όταν τηρούν κοινούς λογαριασμούς. Χιλιάδες σύζυγοι και παιδιά πλήρωσαν φόρους για τόκους του λογαριασμού του συζύγου επειδή δεν επιμερίζονται αυτομάτως από το Taxisnet αλλά εμφανίζονται εξ ολοκλήρου σε όλους – και γι’ αυτό πολλοί έχασαν και το Κοινωνικό Μέρισμα. Άλλοι πάλι είδαν τα δώρα του γάμου τους να κατάσχονται επειδή κατατέθηκαν (αντί λίστας) σε τραπεζικό λογαριασμό όπου ήταν συνδικαιούχος ο γονιός που χρωστούσε στην Εφορία.

Ακόμα και για μόλις 1.000 ευρώ διαφορά ανάμεσα στις πρωτογενείς καταθέσεις και τις πρωτογενείς αναλήψεις από κοινό λογαριασμό, ο συνδικαιούχος κινδυνεύει να βρεθεί έκθετος σε αναδρομικούς ελέγχους μιας πενταετίας

Σήμερα το «business stories» φέρνει στο φως ντοκουμέντα από εκθέσεις ελέγχου που δείχνουν ότι οι ελεγκτές επιβάλλουν πρόστιμα σε συνδικαιούχους κοινών λογαριασμών για τα λεφτά των άλλων συνδικαιούχων.

Μάλιστα, ακόμα και για μόλις 1.000 ευρώ διαφορά ανάμεσα στις πρωτογενείς καταθέσεις και τις πρωτογενείς αναλήψεις από κοινό λογαριασμό, ο συνδικαιούχος κινδυνεύει να βρεθεί έκθετος σε αναδρομικούς ελέγχους μιας πενταετίας. Στα φύλλα ελέγχου που εκδίδει το ΚΕΦΟΜΕΠ επισημαίνεται το εξής: «Από την επεξεργασία των κινήσεων των τραπεζικών λογαριασμών που τηρούνται στο όνομα του ελεγχόμενου (δικαιούχος/συνδικαιούχος), καθώς και των λοιπών χρηματοοικονομικών προϊόντων, στην ημεδαπή, για τις ελεγχόμενες διαχειριστικές περιόδους, προέκυψαν πρωτογενείς πιστώσεις, ποσού μεγαλύτερου των 1.000,00 ευρώ για την περίοδο 01/01/2013-31/12/2015, που καταρχήν δεν δικαιολογούνται», όπως υπολογίζονται με τη χρήση του ειδικού λογισμικού που χρησιμοποιεί από το 2017 το υπουργείο Οικονομικών.

Και αν δεν δικαιολογούνται εξαρχής, ο έλεγχος της Εφορίας δεν τα δικαιολογεί ούτε εκ των υστέρων. Οπως π.χ. οι πιο κάτω περιπτώσεις:

Σε έλεγχο που έγινε σε Ελληνα φορολογούμενο που εμφανίζεται συνδικαιούχος σε λογαριασμό του αδελφού του που ζει στο εξωτερικό, αρχικά του ζητήθηκε να δικαιολογήσει το σύνολο του λογαριασμού. Εξήγησε στους ελεγκτές ότι τα χρήματα είναι όλα του αδελφού του και ότι ο ίδιος κάνει αναλήψεις μόνο και μόνο για να τον εξυπηρετήσει με πληρωμές στη χώρα μας. Στην περίπτωση αυτή ο έλεγχος δέχθηκε εν μέρει τις εξηγήσεις. Επειδή ο κύριος κάτοχος του λογαριασμού είναι κάτοικος εξωτερικού και δεν μπορεί να τον ελέγξει, θεώρησε ότι το 50% ανήκουν στον αδελφό που ζει στο εξωτερικό. Καταλόγισε, όμως, το υπόλοιπο 50% σαν μαύρο χρήμα στον αδελφό του που ζει στην Ελλάδα, επειδή ως συνδικαιούχος δεν είχε δηλώσει αντίστοιχο εισόδημα (εφόσον δεν το είχε ποτέ).

Επίσης οι ελεγκτές θεώρησαν εξ ολοκλήρου μαύρο χρήμα τα ξένα λεφτά του κύριου δικαιούχου, με το επιχείρημα ότι «ο συνδικαιούχος αν θέλει σηκώνει όλα τα λεφτά του λογαριασμού από την τράπεζα και όχι μόνο όσα τυχόν του αναλογούν». Οπότε καταλόγισαν σαν αδήλωτο εισόδημα ολόκληρο το ποσό που κατατέθηκε στον κοινό λογαριασμό και επέβαλαν πρόστιμα, μη αποδεχόμενοι καν το επιχείρημα του ελεγχόμενου: «Αν τα λεφτά γίνουν πραγματικά δικά μου μετά τον θάνατο του δικαιούχου, τότε θα πληρώσω ξανά και… φόρο κληρονομιάς;»

Ου μπλέξεις

Θεωρητικά τέτοιοι έλεγχοι αφορούν όσους εντοπίζονται για μεγάλες πρωτογενείς καταθέσεις λογαριασμών. Ωστόσο η Εφορία σχεδιάζει πλέον και τυχαίους ελέγχους, χωρίς κριτήρια επικινδυνότητας, ώστε κανείς φορολογούμενος να μην αισθάνεται σίγουρος ότι δεν θα υποστεί έλεγχο. Στην πράξη είναι κοινό μυστικό ότι επιλέγονται για έλεγχο όσοι έχουν υψηλά τραπεζικά υπόλοιπα, ακόμα και αν δεν είναι δικά τους, αφού έτσι υπάρχει προοπτική είσπραξης – έστω και αν αναγκαστεί μετά το Δημόσιο να τα επιστρέψει στους δικαιούχους!

Για του λόγου το αληθές, προ ημερών το Συμβούλιο της Επικρατείας καταδίκασε το Δημόσιο για κατάχρηση στους ελέγχους τραπεζικών λογαριασμών. Η Φορολογική Αρχή έφτασε στο σημείο να υπερασπίζεται στο δικαστήριο το δικαίωμά της να θεωρεί μαύρο χρήμα ό,τι κατατίθεται στους τραπεζικούς λογαριασμούς, χωρίς να υποχρεώνεται να τεκμηριώσει φοροδιαφυγή, αλλά ούτε να δεχτεί εξηγήσεις πως τα χρήματα δεν είναι του ελεγχόμενου ή ότι ο πραγματικός κάτοχός τους έχει ήδη φορολογηθεί για αυτά.

Το ΣτΕ σώζει

Συγκεκριμένα, η απόφαση (ΣτΕ 1895/2018) αποκαλύπτει ότι:

Η Εφορία επέμενε (με αίτηση αναίρεσης μετά από Εφετείο), αλλά το ΣτΕ απέρριψε τον ισχυρισμό της ότι όποτε βρίσκει ποσά που δεν δικαιολογούνται από δηλώσεις του ελεγχόμενου πρέπει να τα φορολογεί αυτομάτως σαν αδήλωτο εισόδημα από επιχείρηση (με 29% από το πρώτο ευρώ) επιβάλλοντας πρόστιμα και διώξεις ανάλογα με το ύψος των καταθέσεων, σαν απόκρυψη εισοδήματος.

Το ΣτΕ (αποφ. 1895/2018, Β΄ Τμήμα) έκρινε ότι «δεν αρκεί η εκ μέρους της φορολογικής διοίκησης διαπίστωση της ύπαρξης σημαντικού ποσού σε τραπεζικούς λογαριασμούς του ελεύθερου επαγγελματία, το οποίο, κατά την εκτίμησή της, δεν αντιστοιχεί σε (νομίμως φορολογηθέντα ή απαλλαχθέντα του φόρου) εισοδήματα που αυτός έχει δηλώσει»… Αντιθέτως, το δικαστήριο λέει ότι η φορολογική αρχή οφείλει να διερευνά την αληθή πηγή ή αιτία (καθώς και τον χρόνο) απόκτησης του επίμαχου ποσού, συνεκτιμώντας τις εξηγήσεις που τυχόν παρέχει ο φορολογούμενος για την προέλευσή του.

Τα παραπάνω ισχύουν και όταν ο ελεγχόμενος «είναι δικαιούχος τραπεζικού λογαριασμού από κοινού με άλλο πρόσωπο, όπως ο/η σύζυγός του. Πράγματι, και σε τέτοια περίπτωση» η φορολογική αρχή οφείλει να διερευνά το χρηματικό ποσό που εισέρχεται στον κοινό λογαριασμό αν δεν καλύπτεται από τα εισοδήματα που έχουν δηλώσει στη φορολογική αρχή οι συνδικαιούχοι, καλώντας τους όμως για εξηγήσεις ώστε να αποδειχτούν τα πραγματικά γεγονότα και όχι να τα θεωρεί συλλήβδην και a priori σαν δήθεν φοροδιαφυγή.

Τι ισχύει στους κοινούς λογαριασμούς

Η απόφαση του ΣτΕ θέτει κάποια όρια στην πρακτική της Εφορίας, κυρίως όμως πιστοποιεί ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό και λαμβάνει διαστάσεις. Μόνη (αυτο) άμυνα των φορολογουμένων στα καθημερινά κρούσματα ελέγχων: να είναι καλά εξοπλισμένοι με στοιχεία και να γνωρίζουν και οι ίδιοι τι ισχύει, αλλά και τι έχει κάνει δεκτό η Φορολογική Διοίκηση γα τους κοινούς λογαριασμούς τους, αλλιώς κινδυνεύουν να το πληρώσουν πανάκριβα με φόρους και πρόστιμα σαν κοινοί φοροφυγάδες!

Για παράδειγμα:

Κατά την άποψη της Εφορίας, τα πράγματα είναι απλά εάν ένας λογαριασμός έχει δηλωθεί ρητά ως κοινός. Ισχύει ό,τι ορίζει ο Ν. 5638 του 1932, ο οποίος προβλέπει (άρθρο 1) ότι «χρηματική κατάθεσις παρά τραπέζης εις ανοικτόν λογαριασμόν επ’ ονόματι δύο ή πλειοτέρων από κοινού (Compte joint, joint account) είναι εν την έννοια του παρόντος νόμου η περιέχουσα τον όρον ότι του εκ ταύτης λογαριασμού δύναται να κάμνει χρήση εν όλω ή εν μέρει, άνευ συμπράξεως των λοιπών είτε εις είτε τινές, και πάντες κατ’ ιδίαν οι δικαιούχοι». Συνεπώς, κάθε συνδικαιούχος έχει δικαίωμα να χρησιμοποιήσει ολόκληρο το διαθέσιμο ποσό ελεύθερα, ανεξάρτητα του ποιος είναι ο καταθέτης των χρημάτων. Υπό την έννοια αυτή, θεωρούνται και δικά του λεφτά!

Σε περίπτωση κατάσχεσης λόγω οφειλών, όμως, ο ίδιος νόμος (άρθρο 4 Ν. 5638/1932) ορίζει ότι «κατάσχεσις της καταθέσεως επιτρέπεται, έναντι όμως των κατασχόντων αυτή τεκμαίρεται αμαχήτως ότι ανήκει εις πάντας τους δικαιούχους κατ’ ίσα μέρη». Με άλλα λόγια, από τη διάταξη αυτή τεκμαίρεται γενικά η διαίρεση των καταθέσεων κατά ίσα μέρη με τον αριθμό των συνδικαιούχων. Έτσι μπορεί να θεωρηθεί σαν όριο η αναλογία (1:2 ή 1:3 κ.λπ.) για την εξεύρεση του μεριδίου ανά καταθέτη. Με την ΠΟΛ. 1033/21.2.2013 η Φορολογική Διοίκηση δέχτηκε ότι για τους κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς, σε ελέγχους για εμβάσματα από το εξωτερικό, το ποσόν επιμερίζεται στους συνδικαιούχους «καταρχήν ισομερώς». Αν ο φορολογούμενος ισχυρίζεται ότι η πραγματική αναλογία είναι διαφορετική, οφείλει να το αποδείξει ο ίδιος με κάθε νόμιμο μέσο. Το ποια είναι τα κατάλληλα αποδεικτικά όμως (π.χ. υπεύθυνες ή άλλες δηλώσεις, συμβάσεις, δάνεια κ.ά.) δεν εξειδικεύεται, γι’ αυτό και εντέλει οι υποθέσεις καταλήγουν στα δικαστήρια.

Το ΣτΕ καθόρισε ότι τα φυσικά πρόσωπα που συνδέονται με στενή συγγένεια «έχουν το δικαίωμα να προβαίνουν σε οικονομικές πράξεις ή/και να συνάπτουν οικονομικές σχέσεις τέτοιες που να αντανακλούν πέραν της εκπλήρωσης της τυχόν υποχρέωσής τους για διατροφή, και τη μεταξύ τους στοργή και εμπιστοσύνη και τη συναφή βούλησή τους για οικονομική αλληλοβοήθεια ή/και συνδιαχείριση (στοιχείων) της περιουσίας τους».

Παρ’ όλα αυτά όμως, «η τυχόν οικονομική αλληλοβοήθεια μεταξύ μελών της ίδιας οικογένειας» (μέσω της διατήρησης κοινών τραπεζικών λογαριασμών και διενέργειας εντολών πιστώσεων και χρεώσεων σε αυτούς ή και της μεταφοράς ποσών από ατομικούς ή κοινούς τραπεζικούς λογαριασμούς τους σε άλλους ατομικούς ή κοινούς λογαριασμούς τους κ.λπ.) «δεν απαλλάσσει τα πρόσωπα αυτά από το βάρος να παράσχουν στη φορολογική διοίκηση […]εύλογες και αρκούντως τεκμηριωμένες εξηγήσεις» για τις σχετικές οικονομικές πράξεις και την περιουσιακή κατάσταση που προκύπτει από τις κινήσεις των ως άνω τραπεζικών λογαριασμών. Και αυτό «προκειμένου να ερευνηθεί από τη Διοίκηση η τυχόν γένεση φορολογικών υποχρεώσεων» βάσει της νομοθεσίας περί φορολογίας εισοδήματος σε βάρος ορισμένου ή ορισμένων εκ των συνδικαιούχων, ώστε να προσδιοριστεί ο χρόνος γένεσης και το ύψος της αντίστοιχης φορολογικής υποχρέωσης ή παράβασης.

Με άλλα λόγια, οι συνδικαιούχοι πρέπει να μπορούν να δικαιολογήσουν από ποιον προήλθαν τα ποσά των καταθέσεων, αλλά και ο έλεγχος της Εφορίας δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια και τα αυτιά στις (τεκμηριωμένες) εξηγήσεις που ζητά να λάβει από τους ελεγχόμενους.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι ο κολικός του νεφρού, ο οποίος αποτελεί ένα ιδιαίτερα επώδυνο σύμπτωμα και έναν από τους πιο συχνούς λόγους που οι άνθρωποι επισκέπτονται τα Επείγοντα. Και σίγουρα κανείς δεν θέλει να βρεθεί εκεί. Πόσο μάλλον κατά την περίοδο των Χριστουγέννων.

Η διατροφή μπορεί να αποτελέσει ένα αποτελεσματικό εργαλείο στη διαχείριση αλλά και την πρόληψη της νεφρολιθίασης. Μπορεί όμως να φέρει και τα αντίθετα αποτελέσματα.

Η περίοδος των γιορτών, λόγω της αυξημένης κατανάλωσης των «ένοχων» τροφών, όπως κρέας, αναψυκτικά αλλά και αλκοόλ, απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή για όλους όσοι έχουν ιστορικό της πάθησης.

«Η λιθίαση του ουροποιητικού είναι η δημιουργία λίθου στα νεφρά ή στην ουροδόχο κύστη. Παρουσιάζεται στο 4-10% του γενικού πληθυσμού , αφορά ηλικίες 20-60 ετών και η αναλογία ανδρών και γυναικών είναι 3 προς 1. Τα ούρα περιέχουν άχρηστα προϊόντα του μεταβολισμού και άλατα που αποβάλλονται από τον οργανισμό, σε διαλυμένη μορφή. Κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις όμως, τα άλατα συγκεντρώνονται και σχηματίζουν κρυστάλλους, που ενώνονται μεταξύ τους και δημιουργούν τους λίθους», εξηγεί ο Δρ Στυλιανός Κοντός, χειρουργός ουρολόγος, μέλος του Βασιλικού Κολεγίου Χειρουργών Ενδο-Ουρολόγων Ηνωμένου Βασιλείου, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών.

Η διατροφή είναι από τους πολύ σημαντικούς παράγοντες που επηρεάζουν το σχηματισμό λίθων στα νεφρά, όπως και το αυξημένο σωματικό βάρος. Ειδικά τα υγρά, αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο στην πρόληψη και διαχείριση της πάθησης. Για το λόγο αυτό, κάθε μέρα, αλλά και ειδικά κατά την περίοδο των γιορτών, που οι διατροφικές «κραιπάλες» είναι ένα σύνηθες φαινόμενο, μην παραλείψετε να ενυδατώνεστε επαρκώς.

«Ασθενείς με ιστορικό λιθίασης θα πρέπει να πίνουν αρκετό νερό και άλλα υγρά, καθώς βοηθούν να διατηρούνται τα ούρα αραιωμένα, ελαττώνοντας το σχηματισμό κρυστάλλων.

Ιδιαίτερη προστασία παρέχουν η πορτοκαλάδα και η λεμονάδα, λόγω της περιεκτικότητας τους σε κιτρικό άλας.

Καφές και τσάι έχει αποδειχτεί ότι μειώνουν τον κίνδυνο σχηματισμού λίθων, αλλά περιέχουν οξαλικά που πρέπει να αποφεύγονται σε ασθενείς με ιστορικό αποβολής λίθων οξαλικού ασβεστίου.

Τέλος, προστασία παρέχει η μέτρια κατανάλωση –έως 2 ποτήρια την ημέρα- κρασιού και μπύρας, λόγω της διουρητικής δράσης», αναφέρει ο Δρ Στυλιανός Κοντός.

Ποιες είναι οι τροφές που πρέπει να αποφύγετε

Παρόλο που τα υγρά είναι απαραίτητα στην πρόληψη και διαχείριση της νεφρολιθίασης, υπάρχουν και κάποια από αυτά που μπορεί να φέρουν το αντίθετο αποτέλεσμα. Ο χυμός γκρειπφρούτ και τα αναψυκτικά τύπου cola έχει βρεθεί ότι αυξάνουν τον κίνδυνο σχηματισμού λίθων και θα πρέπει να αποφεύγονται, ιδιαίτερα σε ασθενείς που είναι επιρρεπείς στο σχηματισμό λίθων από οξαλοξικό ασβέστιο. Επίσης, πρέπει να αποφεύγεται ο χυμός μούρων.

«Ο περιορισμός του αλατιού είναι ένα σημαντικό βήμα για τους ανθρώπους που σχηματίζουν λίθους οξαλικού ή φωσφορικού ασβεστίου. Μαθαίνοντας την περιεκτικότητα των τροφίμων σε νάτριο, μπορεί να βοηθηθεί κανείς στο να ελέγξει την πρόσληψη νατρίου. Οι ετικέτες των τροφίμων παρέχουν τις σχετικές πληροφορίες. Μερικά τρόφιμα έχουν μεγάλες ποσότητες νατρίου, ώστε μία μερίδα από αυτά να παρέχει ένα σημαντικό ποσοστό της συνιστώμενης ημερήσιας δόσης, που είναι 2,4 mg», εξηγεί ο Δρ Στυλιανός Κοντός.

Τέλος, είναι σημαντικό να αποφεύγονται τα γεύματα με πολλές ζωικές πρωτεΐνες. Κρέας και αβγά, αυξάνουν τον κίνδυνο σχηματισμού λίθων από ουρικό οξύ και ασβέστιο.

Η σημασία του σωματικού βάρους

Μελέτες έχουν δείξει ότι η παχυσαρκία αυξάνει τον κίνδυνο για σχηματισμό λίθων ουρικού οξέος και ασβεστίου στα νεφρά. Δεν είναι γνωστό αν η απώλεια βάρους από μόνη της μπορεί να μειώσει τον κίνδυνο δημιουργίας λίθων. Πάντως, η διατήρηση ενός φυσιολογικού σωματικού βάρους, η υγιεινή διατροφή και η άσκηση μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση του κινδύνου σχηματισμού λίθων. Για το λόγο αυτό και αν τα κιλά σας βρίσκονται σε «επικίνδυνο» σημείο, είναι σημαντικό να φροντίσετε μέσα στις γιορτές να διατηρήσετε ένα υγιές βάρος, αποφεύγοντας τις υπερβολές

«Η εξειδικευμένη διατροφή είναι σημαντικό μέτρο προστασίας από τη δημιουργία λίθων. Συνιστάται μόνο σε αυτούς που έχουν ιστορικό λιθίασης. Ανάλογα με τη σύσταση των λίθων, καθορίζεται η δίαιτα από ειδικό γιατρό ή διατροφολόγο.

Εκτός από τις διατροφικές αλλαγές, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρειαστούν και ειδικά φάρμακα, για να αποφευχθεί ο κίνδυνος να δημιουργηθεί ξανά λίθος», επισημαίνει ο Δρ Στυλιανός Κοντός.

ΠΗΓΗ: onmed.gr

Όλοι όσοι δουλεύουν στην θάλασσα γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις δυσκολίες και την επικινδυνότητα που έχει το επάγγελμα αυτό.

Κάθε δουλειά που γίνεται χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και σχεδιασμό για να μπορούμε να αποφεύγουμε τα χειρότερα.

Δυστυχώς για αυτούς του άσχετους, τους πολιτικούς εννοώ, που δεν γνωρίζουν την ιδιαιτερότητα του επαγγέλματος, το μόνο που κάνουν για όλους τους ναυτικούς είναι να τους κόβουν τις συντάξεις και να τους αυξάνουν την εφορία τους.

Δείτε στα βίντεο που ακολουθούν μόνο ένα πολύ μικρό κομμάτι από αυτά που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ναυτικοί.

Προσοχή! Αυτά είναι απλώς ενδεικτικά, γιατί σε καμία περίπτωση δεν υπάρχει βίντεο που να μπορεί να αποτυπώσει όλες τις; Δυσκολίες που έχει οι εργασία στην θάλασσα.

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Μείωση των μεγάλων επιχειρήσεων αλλά και του προσωπικού τους το 2018 καταγράφει η ετήσια έκθεση του συστήματος ροών της μισθωτής απασχόλησης “Εργάνη“.

Πιο συγκεκριμένα, μεταξύ 2017 -2018, οι επιχειρήσεις στην Ελλάδα με πάνω από 1.500 άτομα προσωπικό έπεσαν στις 49  έναντι 51.

Παράλληλα, το προσωπικό τους μειώθηκε κατά 12.549. Σημαντική είναι, επίσης, η αυξομείωση η οποία καταγράφεται μεταξύ της κατηγορίας των εταιρειών με προσωπικό 2001-2500 ατόμων και των εταιρειών με προσωπικό 2501 -3000 ατόμων.

Και αυτό γιατί 2 εταιρείες έφυγαν από την κατηγορία με προσωπικό 2501 -3000 και έπεσαν στην κατηγορία των εταιρειών με προσωπικό 2001-2500.

Έτσι στην κατηγορία των επιχειρήσεων με προσωπικό 2001-2500 ανήκουν πλέον 10 επιχειρήσεις έναντι 8 πέρσι, ενώ στην ανώτερη κατηγορία των εταιρειών με 2501-3000 άτομα προσωπικό ανήκουν πλέον 6 εταιρείες έναντι 8 πέρσι.

Αντίθετη είναι η εικόνα του πλήθους των επιχειρήσεων με κάτω από 1000- 1500 άτομα προσωπικό και προπαντός για τις επιχειρήσεις με κάτω από 50 άτομα προσωπικό. Και αυτό γιατί, καταγράφηκε φέτος σημαντική άνοδο σε σχέση με πέρσι.

Αριθμός επιχειρήσεων κατά τάξεις μεγέθους (με βάση τον αριθμό εργαζομένων που απασχολούν)

Συγκεκριμένα, οι επιχειρήσεις με κάτω από 1500 άτομα προσωπικό ανήλθαν το 2018 σε 257.264 έναντι 247.185. Μ΄άλλα λόγια, αυξήθηκαν κατά 10.079. Εξ αυτών  οι 8473 (νέες επιχειρήσεις) απασχολούν 1 έως 10 άτομα.Κατά 1357  αυξήθηκαν οι επιχειρήσεις με 11 έως 50 άτομα προσωπικό. Κατά 206 αυξήθηκαν οι επιχειρήσεις με 51 έως 250 άτομα προσωπικό, κατά 36 αυξήθηκαν οι εταιρείες με 251-500 εργαζόμενους.

Το  88,3% των επιχειρήσεων απασχολεί 1 έως 10 άτομα. Το 9,9% απασχολεί 11 έως 50 άτομα, ενώ το 14% απασχολεί 51-250 άτομα και μόλις το 0,14% απασχολεί πάνω από 251 εργαζομένους.

Επίσης το 16,6% των εργαζομένων απασχολείται σε επιχειρήσεις με προσωπικό 1 έως 4 ατόμων. Το 11,8% εργάζεται σε επιχειρήσεις 5 -9 ατόμων. Το 27,5% απασχολείται σε εταιρείες με προσωπικό 10 -49 ατόμων. Το 18,2% εργάζεται σε επιχειρήσεις με προσωπικό  50 -249 ατόμων. Τέλος, το 25,7% των εργαζομένων απασχολείται σε εταιρείες με πάνω από 250 άτομα.

Βασική πηγή: capital.gr – Δημ. Κατσαγάνη

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Τα μέτρα που υπόσχεται η ΝΔ  παραπέμπουν σε προεκλογικές πλειοδοσίες σε περίοδο πόλωσης, όπως στην περίπτωση Σημίτη-Καραμανλή

Ο «πυρήνας» είναι μικρό κράτος, μείωση δαπανών, ασυδοσία για το κεφάλαιο και ενίσχυση της καταστολής

Ο Μητσοτάκης, στην αφετηρία της αρχηγίας του, πρόβαλε ένα σχεδόν τυπικό νεοφιλελεύθερο πρόγραμμα, με περιορισμένες σε αριθμό και βάθος παροχές.Οι εμπειρότεροι, όμως, σύμβουλοί του και η επιχείριση-ρελάνς του ΣΥΡΙΖΑ με την επιδοματική πολιτική, έπεισαν τον πούρο νεοφιλελεύθερο αρχηγό της ΝΔ να ρίξει νερό στο κρασί του και να στραφεί στην παραδοσιακή συνταγή. Βεβαίως, οι προσδοκίες των Ελλήνων από τις δημαγωγικές επαγγελίες των κυβερνώντων στη μνημονιακή εποχή τούς κάνουν επιφυλακτικούς απέναντι στη δημαγωγία ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η απελπισία και η εξαθλίωση καθιστά μια σημαντική μερίδα τους ευάλωτη στην προεκλογική υποσχεσιολογία.

Σε αυτό το φόντο, ο πρόεδρος της ΝΔ διατύπωσε πολιτικά μηνύματα για το πλαίσιο και τις γενικές αρχές διακυβέρνησής του, ενώ εξήγγειλε ποταμό μέτρων στον αγώνα δρόμου της παροχολογίας με αντίπαλο τον ΣΥΡΙΖΑ – που υπερτερεί όμως, αφού κρατάει την κουτάλα της διακυβέρνησης. Για αμφότερους, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, ισχύει μια λαϊκή ρήση παραλλαγμένη: «Τ’αφεντικό τρελλάθηκε και μοιράζει λεφτά που δεν έχει». Ο Τσίπρας, ειδικά, εκτός του πελονεκτήματος της κουτάλας δίνει και ανέξοδες υποσχέσεις, αφού γνωρίζει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα χάσει τις εκλογές. Άρα, μπορεί να υπόσχεται ακατάσχετα, αφού δεν θα είναι υποχρεωμένος ως επόμενος κυβερνήτης να υλοποιήσει υποσχέσεις, για τις οποίες δεν υπάρχουν οι αντίστοιχοι πόροι ούτε η έγκριση των δανειστών.

Πάντως, και οι δύο μονομάχοι στην προεκλογική δημαγωγία τους είναι ασυνεπείς και ανεύθυνοι, αφού και οι δύο υιοθετούν νεοφιλελεύθερη πολιτική, που εξ ορισμού επιβάλλει τη λιτότητα. Ο μέν ΣΥΡΙΖΑ έχει δρέψει τα εύσημα, δια στόματος Σόιμπλε μάλιστα, επειδή η κυβέρνησή του θεωρήθηκε η κατ’ εξοχήν μνημονιακή κυβέρνηση, που με τη μεγαλύτερη προθυμία και αποτελεσματικότητα υλοποίησε τις πιο επώδυνες απαιτήσεις των δανειστών. Η δε ΝΔ, αν και πολεμά τον λαϊκισμό  και τη διόγκωση του κράτους και των δαπανών του,  συναγωνίζεται επάξια τον λαϊκιστικό ΣΥΡΙΖΑ, σε υποσχέσεις, που είναι αδειανά πουκάμισα, αφού στον ελληνικό καπιταλισμό των μνημονίων, είναι αδύνατον να εκπληρωθούν, έστω και ενμέρει.

Είναι απορίας άξιο πώς η ΝΔ προβαίνει σε παχυλές εξαγγελίες, ενώ κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ ότι έχει οδηγήσει την ελληνική οικονομία στα τάρταρα. Πώς λοιπόν απ’τον πρώτο και δεύτερο χρόνο της διακυβέρνησής της, εάν πάρει την κυβέρνηση, θα εξασφαλίσει την ανάδυση της οικονομίας απ’τα τάρταρα, ώστε να πραγματοποιήσει μέρος έστω των παχυλών υποσχέσεών της;

Όντως, η οικονομία της χώρας έχει βουλιάξει, πράγμα που επιβεβαιώνει την ψευδολογία και ανευθυνότητα του δικομματισμού. Το εξωτερικό χρέος, που θα διέγραφε ο ΣΥΡΙΖΑ, έχει αυξηθεί απ’τα 327 δισ. ευρώ στην αρχή των μνημονίων στα 357 δισ. ευρώ στην υποτιθέμενη λήξη τους. Αν συνυπολογιστεί και το εσωτερικό χρέος (δημόσιο, ταμεία, τράπεζες) που έχει υπερβεί τα 200 δισ. ευρώ, αντιλαμβάνεται κανείς πόσο εξωπραγματικά είναι τα ευχολόγια ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ. Η δήθεν ρύθμιση του χρέους απ’τον ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις δημαγωγικές τυμπανοκρουσίες, είναι ψευδώνυμη, αφού στην πραγματικότητα έγινε μετάθεση απλώς της αποπληρωμής του χρέους με τ’αντίστοιχα επιτόκια βέβαια, που καθιστά μακροχρόνιο το βρόχο της ελληνικής οικονομίας.

Οι τράπεζες στα χέρια των funds ουσιαστικά, έχουν εξαερώσει σχεδόν τ’αποθέματά τους,αδυνατώντας ν’ ασκήσουν το ρόλο του αιμοδότη της επιχειρηματικής δραστηριότητας. Οι φόροι πνίγουν την ελληνική οικονομία και εξοντώνουν τα λαϊκά στρώματα. Υπάρχει άπνοια επενδύσεων και απ’το εσωτερικό και απ’το εξωτερικό, με εξαίρεση τη ληστρική αρπαγή φιλέτων κυρίως του δημοσίου έναντι πινακίου φακής. Το γεγονός ότι η έξοδος στις αγορές είναι αδύνατη όχι μόνο για τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως καταγγέλλει η ΝΔ, αλλά και για τη δική της κυβέρνηση ασφαλώς επιβεβαιώνει τον ουτοπισμό,τη ψευδολογία ορθότερα, των ηγεσιών των δύο κυβερνητικών κομμάτων.

Κορυφαίες επιβεβαιώσεις της αναξιόχρεης και άκρως προβληματικής ελληνικής οικονομίας αποτελούν η υποθήκευση για 99 χρόνια του δημόσιου πλούτου, ακόμη και των πολιτιστκών θησαυρών, στο ελεγχόμενο απ’τους δανειστές Υπερταμείο, αλλά και τα θηριώδη υπερπλεονάσματα άνω του 3,5% μέχρι το 2022 και άνω του 2% του ΑΕΠ μέχρι το 2060. Κατορθώματα και τα δύο του «αριστερού» ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, παρά τη σφοδρή στηλίτευση του ΣΥΡΙΖΑ τα μέτρα αυτά υιοθετεί και η ΝΔ. Το παράδοξο και ακραία απατηλό είναι ότι η τελευταία αναζητεί εναγώνια τον ρεαλισμό για την υλοποίηση των υποσχέσεών της στη συγκατάνευση των δανειστών για μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος στο 2% περίπου, ρύθμιση που εξοικονομεί 2,5 δισ. σχεδόν ετήσια για το πρόγραμμα της ΝΔ. Πρόκειται για φρούδα ελπίδα όμως, αφού την επιβολή των πρωτογενών πλεονασμάτων την έχουν επιβάλει οι δανειστές ως αναφαίρετο όρο της επιστροφής των χρημάτων τους. Άρα, είναι αδύνατο να υποχωρήσουν. Όπως δεν θα υποχωρήσουν στην απελευθέρωση του δημόσιου πλούτου ή στη μακροπρόθεσμη έστω διαγραφή μέρους του χρέους.

Το οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα της ΝΔ έχει στοιχεία «κεϊνσιανισμού» ανάμεικτα με νεοφιλελεύθερες αρχές και αόριστες εξαγγελίες: Μειώσεις άμεσων και έμμεσων φόρων, μείωση ασφαλιστικών εισφορών, ρύθμιση 120 δόσεων για χρέη, κατάργηση του νόμου Κατρούγκαλου με εξασφάλιση αξιοπρεπών συντάξεων, αύξηση του προϋπολογισμού για επιδόματα ανεργίας, ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα για 800.000 μη έχοντες, μείωση φόρου στις επιχειρήσεις. Η ΝΔ δεσμευτηκε για βοήθημα 2.000 ευρώ στις νέες οικογένειες για κάθε παιδί που θα γεννιέται, αύξηση του κατώτατου μισθού με ρυθμό διπλάσιο από την αύξηση του ΑΕΠ της χώρας, μείωση των τιμών στα βρεφικά είδη, αύξηση του αφορολόγητου κατά 1.000 ευρώ για κάθε παιδί, καθιέρωση του προγράμματος «βοήθεια στις εργαζόμενες μητέρες». Με κάποιες μικροεξαιρέσεις το πρόγραμμα αυτό θα «πάει άπατο», όπως και το αντίστοιχο προεκλογικό πρόγραμμα της ΔΕΘ του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ίδια στιγμή, με έμφαση προβάλλονται οι γνωστές αυταρχικές θέσεις της ΝΔ για ενίσχυση των σωμάτων ασφαλείας, μείωση των κοινωνικών δαπανών, έλεγχο-γκετοποίηση  των Εξαρχείων, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Τέλος, δεν είναι καθόλου πειστική η ακροδεξιάς κοπής αδιάλλακτη στροφή της ΝΔ στο Μακεδονικό, αφού απαιτεί σύγκρουση με ΝΑΤΟ και ΕΕ, στα οποία η ΝΔ είναι χειροπόδαρα δεμένη.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

«Ο Τσίπρας ακούει τα κάλαντα από διαπολιτισμικό σχολείο κι ο Μητσοτάκης από τους Βορειοηπειρώτες. Είναι τόσο συντριπτικές οι πολιτισμικές και πολιτικές διαφορές που δεν έχουμε πλέον κανένα σημείο σύγκλισης», διαβάζουμε στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ) τις τελευταίες ώρες, παράλληλα με τον «πόλεμο» που μαίνεται ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ- ΝΔ για το αν ήταν πρόσφυγας ή όχι ο Χριστός.

Πριν προχωρήσουμε στο σύντομο, εορταστικό σχόλιό μας, καλό είναι να διευκρινίσουμε μερικά πράγματα.

Έχουν διαφορές τα κόμματα; Απαντάμε: Ναι, δίχως άλλο. Ακόμη κι όταν μιλάμε- έπειτα από την από κοινού υπογραφή της τρίτης μνημονιακής χημειοθεραπείας, το 2015-  για τους δύο κεντρικούς πυλώνες της πολιτικής σκηνής, του νέου δικομματισμού. Όμως, αυτές οι διαφορές είναι αρκετές για να διαφοροποιήσουν τον πυρήνα της πολιτικής που ακολουθούν; Το 2015 και όσα ακολούθησαν δίνουν μια επίσης ευθεία απάντηση: Όχι, δίχως άλλο.

Κι αφού (ξανα)συστηθήκαμε, ας δούμε τώρα τα δύο στρατόπεδα.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως ο προοδευτικός πόλος αυτής της ιστορίας, προσπάθησε διαμέσου της παραβολής με τον Χριστό- για να μείνει και στο κλίμα των ημερών- να παρουσιάσει εαυτόν ως αμύντορα των δικαιωμάτων των προσφύγων.

Και πολύ καλά έκανε. Θα πούμε εμείς. Ωστόσο, ίσως κάποιος- κακοπροαίρετος– να ισχυριζόταν ότι την ώρα που οι κ.κ. της κυβέρνησης εμφανίζονται ως προστάτες της ιδιότητας του πρόσφυγα, ταυτόχρονα, είναι οι ίδιοι που:

• Συμμετέχουν και διευκολύνουν (μετατρέποντας τη χώρα απ’ άκρου εις άκρον σε μια απέραντη πολεμική βάση) ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΝΑΤΟ-ΕΕ) να γεννούν πολέμους και προσφυγιά,
• διατηρούν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης (λέγε με “hot spot”) στα ελληνικά νησιά, όπου χιλιάδες άνθρωποι ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες, ενώ άλλοι (όπως στη Σάμο) κοιμούνται μέσα σε χωράφια, με τα παιδιά τους να παίζουν δίπλα στα σκουπίδια,
• πριν λίγα χρόνια, πόζαραν στις κάμερες δίπλα στους δηλωμένους διώκτες των προσφύγων, τους φασίστες, σε εθνικοπατριωτικές φιέστες προς τόνωση του εθνικού φρονήματος.

Από την άλλη, οι… φιλελεύθεροι «Σταυροφόροι της Ορθοδόξου», με αρχηγό τους έναν άνθρωπο για τον οποίο «η ανισότητα είναι κάτι φυσικό» και υπαρχηγό εκείνον που πριν μερικά χρόνια φώναζε ναζιστικά συνθήματα (αμφότεροι καλλιτέχνες στη ρευστοποίηση του φόβου, έμποροι της τυφλής οργής) αρνούνται την ιδιότητα του «πρόσφυγα» στον Χριστό, εναρμονισμένοι με την «ορμπανοποίηση» της ευρωπαϊκής Δεξιάς.

Κι εκείνοι όμως, κατά σατανική σύμπτωση, συμφωνούν με τη χρήση της Ελλάδας ως πολεμικής ορντινάντσας των μηχανισμών εκείνων που σκορπούν τον θάνατο και ξεσπιτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους. Επίσης, είναι εκείνη η παράταξη που εγκαινίασε τη σύγχρονη ντροπή της ευρωπαϊκής κοινότητας, το κέντρο φιλοξενίας (!) της Αμυγδαλέζας και συνομιλούσε με τη Χ.Α. μέσω «μπαλτάκων».

Εν ολίγοις, θα κατέληγε ο… κακοπροαίρετος, οι κυβερνητικοί κατηγορούν τη ΝΔ για αντιπροσφυγική υστερία και ρατσισμό, αλλά για την αντιπροσφυγική πολιτική της ΕΕ, στα όρια του απαρτχάιντ (βλ. το πρόσφατο παράδειγμα στη Δανία, με τα νησιά –κελιά για τους πρόσφυγες) και τη μέχρι προ ολίγων ημερών συμμετοχή τού «σατανικά καλού» συμμάχου μας, Τραμπ στον πόλεμο της Συρίας, ούτε λόγος.

Η ΝΔ, από την άλλη, ψέγει την κυβέρνηση για τη Μόρια και τη διασάλευση του νόμου και της τάξης, λόγω του προσφυγικού, αλλά ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις επιταγές των παλικαράδων της ΕΕ και του ΕΛΚ που θέλουν την Ελλάδα αποθήκη ψυχών· έχοντας ξαμολήσει ταυτόχρονα τους δικούς της βιομήχανους της προπαγάνδας να μας υπενθυμίζουν καθημερινά την αναγκαιότητα «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» του τόπου, ακόμη κι αν αυτό μάς καθιστά αυτόματα στόχο εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Ως εκ τούτου, στη βάση όσων προεκτέθηκαν, μπορεί τα κάλαντα να ειπώθηκαν από διαφορετικά χείλη. Ο σκοπός όμως, στον οποίο χορεύουν οι δύο αλληλογρονθοκοπούμενοι διεκδικητές της εξουσίας έχει τους ίδιους οργανοπαίχτες…

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Οι τελευταίες συνομιλίες της Συνόδου COP24 του ΟΗΕ υποτίθεται ότι κατέληξαν σε μία νίκη της ΕΕ και των αναπτυσσόμενων εθνών επί των πετρο-κρατών - τη Ρωσία, τις ΗΠΑ, το Κουβέιτ και τη Σαουδική Αραβία.

Αυτές οι τέσσερις χώρες, που καταδικάστηκαν ως «κλιματικοί κακοποιοί» προσπάθησαν να εμποδίσουν την υιοθέτηση μιας κρίσιμης έκθεσης της IPCC, η οποία αναλύει πόσο τρομερά ανεπαρκής είναι η σημερινή διεθνής δράση για την κλιματική αλλαγή και τον περιορισμό της αύξησης της θερμοκρασίας στον 1,5 βαθμό Κελσίου.

Ως συνέχεια της Συνόδου Κορυφής των Ηνωμένων Εθνών στο Παρίσι το 2015, η συνάντηση αυτή επικεντρώθηκε στη σύνταξη της λίστας των κανόνων με τους θα καθορίζεται ο τρόπος με τον οποίο θα μετρώνται, θα καταγράφονται και θα αξιολογούνται οι εκπομπές αερίων. Απούσα από την COP24 υπήρξε ωστόσο οποιαδήποτε πραγματική συζήτηση για το πώς θα αυξηθούν οι προσπάθειες για τη μείωση των εκπομπών ή για το πως θα μεγαλώσουν οι στόχοι μείωσης από το σημερινό χαμηλό επίπεδο τους. Η συζήτηση αυτή αναβλήθηκε για το 2020.

Εύλογα θα μπορούσε να πει κανείς ότι και αυτή η Σύνοδος δεν διέφερε από τις προηγούμενες. Υπήρξαν αυτοί που δήλωσαν ότι «σημειώθηκε πρόοδος», υπήρξε μία ακόμη επιστημονική έκθεση που προειδοποιούσε για το πόσο λίγο χρόνο έχουμε για να δράσουμε και πόσο κακή είναι η κλιματική αλλαγή. Υπήρξαν θυελλώδεις συζητήσεις σχετικά με τις τεχνικές λεπτομέρειες, μια συζήτηση σχετικά με τις αγορές άνθρακα και καμία ενέργεια σχετικά με το τι πραγματικά πρέπει να κάνουμε. Την ίδια στιγμή οδεύουμε προς μια μέση αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς Κελσίου, δεν έχουμε περιθώριο 12 χρόνων για να κάνουμε κάτι για αυτό και όλοι υπογραμμίζουν ότι η κλιματική αλλαγή... συμβαίνει τώρα.

Θα ήταν επίσης δελεαστικό και εύκολο να κατηγορήσουμε τους ηγέτες των χωρών που δεν αναλαμβάνουν δράση για το περιβάλλον, αλλά το πρόβλημα στα αλήθεια δεν είναι οι ηγέτες αλλά το όλο σύστημα ως σύστημα. Όπως σημειώνει το «Τhe Conversation», η πραγματικότητα της είναι ότι χρειαζόμαστε ένα ριζικά διαφορετικό οικονομικό και πολιτικό σύστημα, εάν θέλουμε να περιορίσουμε την κλιματική αλλαγή.

Το πραγματικό συμπέρασμα από την COP24 είναι ότι είναι ουτοπικό να τεθούν στη βάση των δράσεων για το κλίμα τα εθνικά κράτη. Στενά συνδεδεμένα με την γεωπολιτική πραγματικότητα και τον οικονομικό ανταγωνισμό, τα κράτη δεν έχουν αλλάξει τη συμπεριφορά τους για να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της επιστήμης του κλίματος. Και θα ήταν μη ρεαλιστικό και αφελές να ζητήσουμε να το πράξουν. Εξάλλου κάθε κράτος δεν μοιάζει με πλοίο που στο τιμόνι του έχει έναν μόνο καπετάνιο, αλλά περισσότερο σύνολο εμπλεκόμενων πλευρών του ανταγωνίζονται για πλούτο, πρόσβαση και επιρροή.

Οι πολίτες δεν πρέπει να περιμένουν από τα κράτη μια νέα πολιτική μηδενικού κόστους, αλλά έχει έρθει η ώρα να ζητήσουν από αυτά το τέλος της οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό θα απαιτούσε νομοθεσία για την απο-ανάπτυξη, κάτι που όμως μετά από μία δεκαετία παγκόσμιας κρίσης και λιτότητας θα μπορούσε να θεωρηθεί ως εκλογική αυτοκτονία. Επομένως η νομοθεσία για την απο-ανάπτυξη μπορεί να είναι η σωστή πολιτική, αλλά είναι η λάθος προσέγγιση.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν; Είναι πολύ σημαντικό να περάσουμε από τα «εθνικά σχέδια δράσης» στην άμεση δράση εναντίον δύο ομάδων που είναι υπεύθυνες για την αλλαγή του κλίματος. Πρόκειται για τις 100 εταιρείες που είναι υπεύθυνες για το 71% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα και το 10% των πλουσίων του παγκόσμιου πληθυσμού που ευθύνονται για το 50% των εκπομπών που προκύπτουν την κατανάλωση. Αν αυτό το 10% μείωνε την κατανάλωσή του στο επίπεδο του μέσου Ευρωπαίου, θα είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση κατά 30% των παγκόσμιων εκπομπών.

Αν στραφούμε εναντίον των πλουσίων και των εταιριών τους θα πετύχουμε την άμεση μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Αυτό θα αποτελούσε επίσης μέρος μιας δίκαιης μετάβασης, που θα εξασφάλιζε ότι η πλειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού δεν πρέπει να πληρώνει για την πολιτική για το κλίμα, μια σύγκρουση που έχουμε ήδη δει στους δρόμους του Παρισιού τις τελευταίες εβδομάδες στο κίνημα των «Κίτρινων γιλέκων».

Μπαίνοντας στο 2019, είναι καιρός πια να αλλάξουμε τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε για την κλιματική αλλαγή. Κάποια στιγμή θα χρειαστούμε κοινωνικά κινήματα ικανά να αλλάξουν τα πάντα, αλλά τώρα πρέπει να εστιάσουμε αποκλειστικά σε αυτή τη μικρή ομάδα ανθρώπων που επωφελείται από την καταστροφή του κόσμου και να μην περιμένουμε μάταια από τις κυβερνήσεις να το κάνουν για μας.

πηγη: tvxs.gr

Οι πολιτικές προοπτικές πέρα από το κλισέ «Τσίπρας ή Μητσοτάκης»

Το κεντρικό άρθρο της εφημερίδας «Κόκκινο Νήμα» νο7 που κυκλοφορεί

Του Πάνου Κοσμά

Όλα τα βασικά συστατικά του πολιτικού σκηνικού έλκουν την καταγωγή τους από την περίοδο µεταξύ των εκλογών του Ιανουαρίου 2015 και των εκλογών του Σεπτεµβρίου 2015. Χωρίς ένα ερµηνευτικό πλαίσιο όσων συνέβησαν τότε, είναι αδύνατο να αποκωδικοποιήσουµε την «πολιτική µηχανική» των πολιτικών εξελίξεων αλλά και τη σηµερινή τους δυναµική. Οι «υποθήκες» του 2015 Στο άρθρο αυτό το «τι συνέβη το 2015» µας αφορά µόνο από την άποψη των δοµικών χαρακτηριστικών της συγκυρίας που δροµολογήθηκαν ύστερα από το πρώτο εννεάµηνο εκείνου του έτους. Αυτά τα δοµικά χαρακτηριστικά ήταν/είναι βασικά, σε πολύ αδρές γραµµές, τέσσερα: 1. Η ήττα της Αριστεράς και του κινήµατος: Το καλοκαίρι του 2015 δεν ηττήθηκε µόνο ο ΣΥΡΙΖΑ ως τέτοιος, ως κόµµα και πολιτικό σχέδιο, αλλά συνολικότερα τα κινήµατα αντίστασης και η Αριστερά. Ηττήθηκε το πολιτικό σχέδιο της ανατροπής του µνηµονιακού καθεστώτος που θα άνοιγε δρόµους για συνολικότερες ανατροπές. Το γεγονός ότι η ήττα συντελέστηκε µε την εξευτελιστική «κωλοτούµπα» του καλοκαιριού του 2015, διά της φυγοµαχίας και χωρίς καν να δοθεί η κρίσιµη µάχη που θα άφηνε αγωνιστικές εµπειρίες και παρακαταθήκες, είχε/έχει ένα διπλό και αντιφατικό αποτέλεσµα: Από τη µια, οι τάσεις της ρήξης και της υποταγής/συναίνεσης δεν διαχωρίστηκαν στη δράση και τη µάχη, αφήνοντας µια υποθήκη όχι µε τη µορφή αγωνιστικών εµπειριών σύγκρουσης χρήσιµων για έναν επόµενο «γύρο» αλλά µε τη µορφή «συλλογικού απωθηµένου» για τη µάχη που δεν δόθηκε. Από την άλλη, αυτή η «ήττα χωρίς µάχη» δηµιούργησε γενικευµένα χαρακτηριστικά εκφυλισµού και αναξιοπιστίας της Αριστεράς σαν ηγεσίας του αγώνα. 2. Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, ηττηµένη και ταυτόχρονα νικήτρια: Το καλοκαίρι του 2015 δεν ηττήθηκε έτσι απλά, µονοδιάστατα και καθαρά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγµατικότητα είναι αντιφατική: Πρώτον, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε µια διπλή νίκη: τόσο απέναντι στις παλιές µνηµονιακές δυνάµεις όσο και απέναντι στις διαθέσεις της ρήξης και τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια µέσα στην Αριστερά. ∆εύτερον, την ίδια στιγµή ηττήθηκε η ίδια κατά κράτος από το σύστηµα, εγχώριο και διεθνές. Αυτή η διπλή και αντιφατική πραγµατικότητα εξηγεί πολλά: Γιατί, παρά την «κωλοτούµπα», θριάµβευσε στις εκλογές του Σεπτεµβρίου 2015, κερδίζοντας ξανά τη µαζική υποστήριξη των λαϊκών στρωµάτων. Γιατί, παρά το προφανές της πολιτικής του «προδοσίας» το καλοκαίρι του 2015, δεν πιέστηκε σοβαρά από τα αριστερά, ούτε στις εκλογές του Σεπτεµβρίου του 2015 ούτε στη διάρκεια της µνηµονιακής του κυβερνητικής θητείας µέχρι σήµερα. ∆ιότι οι άλλες αριστερές ηγεσίες και σχέδια, έξω από αλλά και µέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, είχαν ήδη χάσει τη µάχη και την αξιοπιστία τους ως οργανωτών της προοπτικής της ρήξης πριν ή και πολύ πριν µπούµε στο κρίσιµο 2015, γεγονός που «επιβεβαιώθηκε» στις εξελίξεις του πρώτου εννεαµήνου του 2015 και αποτυπώθηκε στις εκλογές του Σεπτεµβρίου. 3. «Αριστερή» µνηµονιακή κυβέρνηση, σαν προ-στάδιο για την έλευση µιας ρεβανσιστικής ∆εξιάς: Ωστόσο, η νίκη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ υπήρξε πύρρεια: δεν κατάφερε ούτε πρόκειται να καταφέρει να αλλάξει πραγµατικά «στάτους» και να γίνει «κανονική» επιλογή της αστικής διαχείρισης. Θα έχει τη µοίρα του «αναλώσιµου» της αστικής-µνηµονιακής διακυβέρνησης. Έχοντας επιλέξει ένα σχέδιο τύπου Λούλα αλλά στο πολύ πιο δυσµενές πεδίο της Ευρωζώνης και σε πολύ πιο δυσµενή χρόνο (µεσούσης της κρίσης που ξέσπασε το 2008), αλλά έχοντας ταυτόχρονα προλάβει να «θίξει» και «ερεθίσει» τα ανακλαστικά της αστικής τάξης και του διεθνούς ιµπεριαλισµού, έγινε αποδεκτή σαν µνηµονιακός κυβερνήτης µόνο υπό τους όρους µιας πολύ σκληρής επιτροπείας και µόνο υπό προθεσµίαν. Η πολιτική της λειτουργία θα είναι ανάλογη αυτής του Λούλα: θα εξαντλήσει τα περιθώρια να κάνει αναξιόπιστη την Αριστερά και θα προσφέρει πολύτιµες υπηρεσίες στο σύστηµα, αλλά µόνο για να «προετοιµάσει» την πολιτική της διαδοχή από µια ρεβανσιστική ∆εξιά. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός θα ήταν απλώς ένα ανέκδοτο χωρίς την «προεργασία» της µνηµονιακής κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ. Κατ’ αναλογία µε τη Βραζιλία αλλά σε πολύ πιο συµπυκνωµένο χρόνο, το «σχέδιο τύπου Λούλα» θα έχει τα ανάλογα αποτελέσµατα: το γάντζωµα στην κυβερνητική εξουσία µέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο κι ύστερα µια σκληρή αποκαθήλωση – ενδεχοµένως και µε άλλες αναλογίες µε τη Βραζιλία όπως δικαστικές διώξεις κ.λπ. Οι δηλώσεις Βέµπερ ότι η νίκη Μητσοτάκη θα είναι νίκη ενάντια στο λαϊκισµό είναι προάγγελος αυτής της αποκαθήλωσης: ευχαριστούµε για τις υπηρεσίες σας, αλλά η φυσική σας θέση είναι «αλλού»… 4. Η άνοδος της ακροδεξιάς σαν «δείκτης» της δυναµικής των πολιτικών εξελίξεων: Όµως, δεν πρόκειται µόνο για την «αριστερή» µνηµονιακή διακυβέρνηση που προετοιµάζει την επάνοδο µιας ρεβανσιστικής δεξιάς: παρόλο που ο ελληνικός καπιταλισµός διάγει περίοδο σχετικής «ηρεµίας του τρόµου» και βολεύεται µια χαρά µε την «αριστερή» µνηµονιακή διαχείριση, οι πολιτικές διεργασίες έχουν όλα τα προδροµικά σηµάδια µιας µελλοντικής επιτάχυνσης. Ο µηχανισµός της δεξιάς µετατόπισης, τυπικός πλέον διεθνώς σε πολλές και σηµαντικές χώρες, έχει µπει κι εδώ σε λειτουργία, αν και σε αργή ταχύτητα – προς το παρόν. Όπως και µε τις κεντροαριστερές κυβερνήσεις της Λ. Αµερικής, η «αριστερή» µνηµονιακή διακυβέρνηση προετοιµάζει την έλευση µιας ρεβανσιστικής δεξιάς, αλλά η δύναµη που «ρυµουλκεί» τις πολιτικές εξελίξεις δεξιά, είναι η ακροδεξιά – που βάζει υποθήκες να διαδεχτεί µε τη σειρά της τη ρεβανσιστική δεξιά αν αυτή αποδειχτεί αναποτελεσµατική να επιβάλλει το «νόµο» και την «τάξη» που απαιτεί το κεφάλαιο. Η δυναµική αυτή των πολιτικών εξελίξεων όχι µόνο δεν µπορεί να κατανοηθεί εις βάθος αλλά διακωµωδείται αν γίνει προσπάθεια να περικλειστεί στο δίληµµα «Τσίπρας ή Μητσοτάκης». Ο ΣΥΡΙΖΑ: «φιλάνθρωπα» µνηµονιακός Το βασικό άλλοθι της «κωλοτούµπας» του καλοκαιριού του 2015 ήταν τούτο: Μια ρήξη µε τους δανειστές θα είναι ακόµη χειρότερη από τα µνηµόνια. Η υποταγή στα µνηµόνια είναι αναπόφευκτη, ώστε να κερδίσουµε χρόνο µένοντας στην κυβερνητική εξουσία µέχρι η δαµόκλειος σπάθη της χρεοκοπίας να πάψει να σφυρίζει πάνω από τα κεφάλια µας. Τότε, έχοντας ανακτήσει την οικονοµική κυριαρχία, θα µπορέσουµε σιγά-σιγά να εφαρµόσουµε το πρόγραµµά µας. Ιδού λοιπόν, η υποτιθέµενη ανάκτηση της «οικονοµικής κυριαρχίας» ήρθε µε την «καθαρή έξοδο από τα µνηµόνια», αλλά όπως αναµενόταν και ήταν βέβαιο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε ξανά αντι-µνηµονιακός. Ούτε καν στα λόγια! Στις θριαµβολογίες των κυβερνητικών στελεχών, που βρίθουν µεγαλοστοµιών, δεν υπάρχει ούτε ίχνος αντι-µνηµονιακού λόγου. Είναι απόλυτα φυσικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ παραµένει µνηµονιακός µε την πιο ουσιαστική έννοια του όρου: όχι µόνο δεν αµφισβητεί αλλά κινείται συνειδητά και µε απόλυτο σεβασµό εντός των σκληρών καταναγκασµών που επιβάλλει το καθεστώς συσσώρευσης και εκµετάλλευσης που οικοδοµήθηκε µε τα αλλεπάλληλα µνηµόνια – το τελευταίο από τα οποία έχει τη δική του υπογραφή. Όλο το σχέδιο για την υποτιθέµενη «επούλωση των πληγών» στηρίζεται στο µοίρασµα των υπερ-πλεονασµάτων, δηλαδή του τµήµατος του πρωτογενούς πλεονάσµατος που υπερβαίνει το θηριώδες 3,5%! Πού οφείλεται αυτό το υπερ-πλεόνασµα; Σίγουρα όχι σε κάποιο αναπτυξιακό «µπουµ» του ελληνικού καπιταλισµού – η ανάκαµψη είναι µάλλον αναιµική και κινείται διαρκώς κάτω από τις κάθε φορά αρχικές προβλέψεις. Η λογική λέει, λοιπόν, πως είτε τα µνηµονιακά µέτρα για µυστηριώδεις λόγους υπεραποδίδουν είτε είχαν επιβληθεί… προληπτικά βαρύτερα µέτρα απ’ ό,τι ήταν αναγκαίο, σαν διπλή διασφάλιση για την επίτευξη των στόχων για το πρωτογενές πλεόνασµα. Αυτό το «ασφαλιστήριο συµβόλαιο» της υπερ-λιτότητας είναι που εξασφάλισε έως σήµερα τα υπερ-πλεονάσµατα. Μέρος αυτού του συµβολαίου είναι και η περικοπή των συντάξεων που ανεστάλη για το 2019 (και δεν καταργήθηκε σε µόνιµη βάση όπως ψευδώς ισχυρίζονται τα κυβερνητικά στελέχη) καθώς και η µείωση του αφορολόγητου ορίου (για την οποία έχουµε µόνο κυβερνητικές εικασίες αλλά καµιά επίσηµη δήλωση από τις Βρυξέλλες ότι µπορεί να ανασταλεί). Ποια ισχυρίζεται λοιπόν ότι είναι η διαφορά του από τη Ν∆; Όχι ότι το πρόγραµµά του αποσκοπεί στο σταδιακό «ξήλωµα» του µνηµονιακού οικοδοµήµατος, αλλά η διαχείριση µε «κοινωνική ευαισθησία» των υπερ-πλεονασµάτων που παράγονται λόγω του «ασφαλιστήριου συµβολαίου» της υπερ-λιτότητας! Έστω κι έτσι, όµως, το «ασφαλιστήριο συµβόλαιο» παραµένει ακέραιο και οι «ασφαλιστικές ρήτρες» (για νέες περικοπές στις συντάξεις, µείωση του αφορολόγητου) µπορούν µόνο να αναβάλλονται για µικρό χρονικό διάστηµα. Καθώς η «ανάπαυλα» της ανοδικής φάσης του οικονοµικού κύκλου διεθνώς θα βαίνει προς το τέλος της, τα υπερ-πλεονάσµατα θα µειωθούν ή και θα εξαφανιστούν εντελώς, µαζί µε αυτά τα µικρά περιθώρια για κυβερνητική φιλανθρωπία. Γιατί όµως ο ΣΥΡΙΖΑ εµφανίζεται τόσο τυπικός στις µνηµονιακές του υποχρεώσεις και µάλιστα σε ντε φάκτο προεκλογική περίοδο, όταν θα δικαιούνταν κάποιες, έστω λεκτικές, αντιµνηµονιακές… υπερβάσεις; ∆ιότι απλούστατα θέλει να µείνει απόλυτα µέσα στο παιχνίδι της αστικής διαχείρισης. Τα κορυφαία του -και όχι µόνο- στελέχη δεν µπορούν ούτε να διανοηθούν την επιστροφή στα «µολυβένια χρόνια» της κοινωνικής αντιπολίτευσης και των µικρών εκλογικών ποσοστών. Η «κυβερνώσα Αριστερά» του Κώστα Σκανδαλίδη… κυβερνάει πλέον τις προθέσεις, το θυµικό και τα πολιτικά τους σχέδια. Η µνηµονιακή προσαρµογή δεν ήταν «τακτική υποχώρηση», µια παρένθεση µέχρι να ανακτηθεί η δυνατότητα για επιστροφή σε αντιµνηµονιακές πολιτικές: ήταν βαθιά µνηµονιακή µετάλλαξη και εθισµός στο αστικό πολιτικό παιχνίδι. Το πολιτικό σχέδιο της ηγεσίας Τσίπρα είναι να παραµείνει, έστω και αν χάσει τις εκλογές, στο αστικό-µνηµονιακό πολιτικό παιχνίδι σαν δεύτερος ισχυρός πολιτικός πόλος δίπλα και ενάντια στη Ν∆. Η Ν∆: ο «κεντρώος» Μητσοτάκης επικεφαλής εθνικιστικής στροφής Η απορία κάποιων δηµοσιολογούντων «πώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ένας φιλελεύθερος κεντρώος, ηγείται µιας τέτοιας εθνικιστικής στροφής και µετέρχεται εµφυλιοπολεµικού πολιτικού λόγου» δηλώνει επιφανειακή προσέγγιση των πολιτικών εξελίξεων και αδυναµία κατανόησης των πολιτικών διεργασιών, στην Ελλάδα και διεθνώς. Όλα ξεκινούν από το γεγονός ότι το ξεπέρασµα της κρίσης του 2008 ήταν ασταθές και αδύναµο να δηµιουργήσει µια νέα δυναµική. Αντίθετα, κατά παραδοχή των ίδιων των αναλυτών του συστήµατος, ξανάστησε στα πόδια του το µοντέλο συσσώρευσης που µπήκε σε κρίση το 2008, σε ακόµα πιο ασταθή και κρισιακή µορφή. . Η κρίση πολιτικής ηγεµονίας των κυρίαρχων αστικών δυνάµεων σε συνθήκες που οι πολιτικές ακραίας λιτότητας γενικεύονται και βαθαίνουν, η γενικευµένη αίσθηση ότι η κρίση θα επανέλθει και αυτή τη φορά η διαχείρισή της από τις κυρίαρχες ιµπεριαλιστικές δυνάµεις δεν θα είναι συναινετική αλλά ανταγωνιστική και η -ανεξάρτητα και από την κρίση- τάση ανατροπής των συσχετισµών δύναµης στην κορυφή της ιµπεριαλιστικής πυραµίδας ισχύος (ΗΠΑ-Κίνα, ∆ύση-Ανατολή), σε συνδυασµό µε την ήττα της Αριστεράς και των κινηµάτων αντίστασης της προηγούµενης δεκαετίας, εξηγούν τη γενικευµένη φθορά των κυρίαρχων έως σήµερα συστηµικών δυνάµεων, τη γενικευµένη φθορά της µεταπολεµικής αστικής δηµοκρατίας, την ανάδυση πολιτικών κράτους «έκτακτης ανάγκης», την ανάδυση της «λαϊκής», εθνικιστικής και ρατσιστικής (ακρο)δεξιάς. Σε τέτοιες συνθήκες, η ∆εξιά, ακόµη και του τύπου της Ν∆, αντιπροσωπεύει ένα µοντέλο διαχείρισης που εµπνέεται από την πεποίθηση ότι λίαν προσεχώς θα απαιτηθούν πολιτικές διαχείρισης σκληρές, όχι απλά «του νόµου και της τάξης», αλλά του ροπάλου και της «έκτακτης ανάγκης». Επιπλέον, κάθε αστική τάξη διαπερνιέται πλέον από την ανασφάλεια της γενίκευσης των πολιτικών «εθνικής προτεραιότητας». Η «Αριστερά» µετατοπίζεται στο µνηµόνιο, η ∆εξιά µετατοπίζεται προς την ακροδεξιά, η ακροδεξιά ανεβαίνει και καθαρά ναζιστικά κόµµατα (όπως η Χρυσή Αυγή) ενισχύονται και νοµιµοποιούν την παρουσία τους στο πολιτικό παιχνίδι: Τίποτε από όλα αυτά δεν µπορεί να ερµηνευτεί από µόνο του: καθένα από αυτά συµβαίνει για τους ίδιους λόγους που συµβαίνουν και όλα τα υπόλοιπα. Είναι η ενότητα των πολιτικών διεργασιών σε συνθήκες ανάπαυλας και αναµονής της νέας κρίσης. Η «αναβληθείσα» µάχη θα δοθεί σε άλλο έδαφος Ο ελληνικός καπιταλισµός ζει τη δική του ανάπαυλα, αλλά όλοι ετοιµάζονται για το τέλος της. Ο µνηµονιακά εξαλλαγµένος ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε το δικό του κοµβικό ρόλο σε αυτή την «ανάπαυλα» και τα χαρακτηριστικά που πήρε. Όµως αυτή η πολιτική ανάπαυλα τελειώνει µε τις επερχόµενες εκλογές, και µάλιστα σε συνθήκες που εξαντλείται ο κύκλος της διεθνούς ανάκαµψης που ακολούθησε την κρίση του 2008… Ο ελληνικός καπιταλισµός χρωστάει πολλά στον ΣΥΡΙΖΑ για τη σχετική του σταθεροποίηση µετά το καλοκαίρι του 2015, αλλά οι εξελίξεις θα απαιτήσουν σκληρές διαχειρίσεις για τις οποίες ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι εντελώς ακατάλληλος. Η Ν∆ θα έρθει για να συνεχίσει τη δουλειά από κει που θα την αφήσει το κόµµα του Αλ.Τσίπρα. Και αν οι συνθήκες το απαιτήσουν, αν ούτε µια σκληρή ∆εξιά τύπου Ν∆ δεν είναι «αρκετή», µια καθαρόαιµη ακροδεξιά θα αναδυθεί – τα προδροµικά της στοιχεία τα βλέπουµε ήδη. Πού βαδίζουµε λοιπόν; Σε µια µακρόχρονη µνηµονιακή προσαρµογή µε δικοµµατισµό Ν∆ και ΣΥΡΙΖΑ, µε συµπληρωµατικούς ρόλους και διαφορές στα σηµεία; Ή στο τέλος της ανάπαυλας, επάνοδο βραχυµεσοπρόθεσµα των κρισιακών φαινοµένων και νέα σκληρή στροφή στη διαχείριση του συστήµατος; Πιστεύουµε ότι οι εξελίξεις θα κινηθούν στη δεύτερη κατεύθυνση. Οι εκλογές είναι ένα ορόσηµο πουν σηµατοδοτεί την αλλαγή φάσης. Όµως, αυτή η αλλαγή δεν θα κριθεί από το αποτέλεσµά τους, αλλά από τις βαθύτερες δυναµικές της περιόδου στην Ελλάδα και διεθνώς. Για να ξαναγυρίσουµε εκεί απ’ όπου ξεκινήσαµε: Τι απέγιναν οι αγωνιστικές διαθέσεις και η «συλλογική ευφυΐα» της περιόδου 2010-2015; Καταστράφηκαν εξαιτίας της µνηµονιακής προσαρµογής του ΣΥΡΙΖΑ και της συνακόλουθης ήττας; Η µάχη που δεν δόθηκε το 2015 µαταιώθηκε ή είναι «υπό αναστολή»; Ύστερα από όσα είπαµε, η δική µας απάντηση είναι η εξής: Το κινηµατικό και ριζοσπαστικό κεφάλαιο της περιόδου 2010-2015 δεν ακυρώθηκε στο σύνολό του. Το 2015 η ήττα διά της φυγοµαχίας εξασφάλισε τη διατήρηση των «στρατευµάτων» της Αριστεράς άθικτων, αλλά της επέβαλε ποινή βαριάς αναξιοπιστίας. Στις εξελίξεις των επόµενων χρόνων, όµως, η νίκη ή η ήττα θα κριθούν στη µάχη – περιθώρια για νέα φυγοµαχία δεν θα υπάρξουν! Η «αναβληθείσα» µάχη θα δοθεί, αλλά σε νέο έδαφος και σε δυσκολότερες συνθήκες. Όχι όµως από «µαζικά πολιτικά εργαλεία» τύπου ΣΥΡΙΖΑ (πολύ περισσότερο που και ο «παλιός-καλός» αντιµνηµονιακός ΣΥΡΙΖΑ αποδείχτηκε εργαλείο άχρηστο την πιο κρίσιµη στιγµή) ή ΚΚΕ (πουν σε όλες τις κρίσιµες καµπές έπαιξε το ρόλο του αριστερού εγγυητή σταθερότητας για το σύστηµα). Οι ελπίδες µας είναι να µετουσιώσουµε το συλλογικό «απωθηµένο» του 2015 σε σχέδιο µάχης και να ανασυγκροτήσουµε και ενισχύσουµε ταχύτατα τις δυνάµεις της επαναστατικής αριστεράς, ώστε να µπορέσει να βγει στο φως ο «άδηλος» συσχετισµός δύναµης, δηλαδή οι αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζόµενων, των φτωχών, των ανέργων, της νεολαίας.

πηγη: redtopia.gr

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Περίοδος εμφανούς ρευστότητας για το πολιτικό σκηνικό αυτή που διανύουμε, ενόψει των προγραμματισμένων εκλογικών αναμετρήσεων του Μαΐου και τις μεταγραφές –όπως αυτή του Χ. Θεοχάρη στη ΝΔ– να είναι στην ημερήσια διάταξη. Ρόλο καταλύτη φαίνεται να έχει η συμφωνία των Πρεσπών, γύρω από την οποία κινείται τόσο το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ – Νέα Δημοκρατία όσο και το κυβερνητικό δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.

Η «διαμάχη» κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης γίνεται μέσα σε ένα πλαίσιο υποκρισίας περί «εξυπηρέτησης των εθνικών συμφερόντων», με δεδομένο ότι η συμφωνία υπογράφθηκε υπό αμερικανική ομπρέλα και με πιέσεις, προκειμένου να υπάρξει επιτάχυνση των σχεδίων της στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Εκεί εδράζεται η σπουδή του ΣΥΡΙΖΑ να ολοκληρωθεί η διαδικασία κύρωσης, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ΠΓΔΜ. Προκειμένου, μάλιστα, να αποδυναμώσει τα επιχειρήματα της ΝΔ περί παραχωρήσεων σε ζητήματα εθνότητας και γλώσσας, παρουσίασε τις 4 συνταγματικές τροπολογίες που ψήφισε στη Βουλή της ΠΓΔΜ η κυβέρνηση Ζάεφ και αναφέρουν πως «η υπηκοότητα θα είναι μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας, το οποίο δεν προσδιορίζει ούτε προκαθορίζει την εθνότητα στην οποία ανήκουν οι πολίτες». Ωστόσο, ταυτόχρονα, η κυβέρνηση συνδέει τη συμφωνία με την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την αναγνώριση των συνόρων με το Κόσσοβο. Την ψήφισή της μάλιστα προανήγγειλε ο Αλέξης Τσίπρας, στην αντιπαράθεση που είχε με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό την προηγούμενη Τρίτη. Βασικό κυβερνητικό επιχείρημα η… ολίσθηση της Νέας Δημοκρατίας σε αντιευρωπαϊκές θέσεις, αφού η ΕΕ στηρίζει επίσης ασυζητητί την συμφωνία.

Από την πλευρά της η Νέα Δημοκρατία συνεχίζει την αντιφατική, ουσιαστικά, προσέγγιση. Από τη μια, προβάλλει την πρόθεσή της να καταψηφίσει τη συμφωνία όταν έρθει στη Βουλή. Από την άλλη, όμως, δεν αρνείται την προοπτική σύναψης μιας ανάλογης («καλύτερης») συμφωνίας, εφόσον έρθει στην κυβέρνηση, τονίζοντας παράλληλα πως αν η συμφωνία τελικά κυρωθεί πολύ δύσκολα μπορεί να ανατραπεί λόγω «συνέχειας του κράτους». Παρ’ όλα αυτά, η ρητορική στελεχών της, όπως οι Γεωργιάδης και Βορίδης, καλύπτουν την πραγματική της θέση.

Την ίδια στιγμ,ή οι Ανεξάρτητοι Έλληνες στην προσπάθειά τους να… ξαναμπούν στη Βουλή ως «μακεοδονομάχοι», μνημονεύουν με κάθε ευκαιρία ότι θα φύγουν από την κυβέρνηση, εφόσον έρθει η συμφωνία. Αυτό έχει προκαλέσει έντονους τριγμούς στην κοινοβουλευτική τους ομάδα, με τον Θ. Παπαχριστόπουλο να δηλώνει ότι θα την ψηφίσει και τους Β. Κόκκαλη, Κ. Ζουράρι και Ελ. Κουντουρά να ταλαντεύονται. Παράλληλα, ο Πάνος Καμμένος διέρρευσε την ύπαρξη προσωπικής συμφωνίας με τον Αλ. Τσίπρα, ώστε κανένας βουλευτής του να μην μετέχει στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ. Κίνηση που το Μαξίμου αντιλήφθηκε σαν εκβιασμό χωρίς όμως επισήμως να την διαψεύδει η να την επιβεβαιώνει.

Αυτά, ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει τα παζάρια με το Ποτάμι του Στ. Θεοδωράκη, τμήματα του ΚΙΝΑΛ αλλά και ανεξάρτητους βουλευτές. Φαίνεται, μάλιστα, πως –εκτός απροόπτου– θα εξασφαλίσει τον μαγικό αριθμό «151», αφού υπολείπονται μόλις 4 θετικές ψήφοι.

πηγη:  prin.gr