Από Ανδρέας Ζαφείρης

Τη δεκαετία του ’90, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων στη Μ. Βρετανία, καθιέρωσαν τον όρο “shy Tory”, παρατηρώντας το φαινόμενο το κόμμα των Συντηρητικών (των  “Tories”), να παίρνουν πολύ μεγαλύτερα ποσοστά, από όσα κατέγραφαν οι δημοσκοπήσεις.

Στις εκλογές του 1992, η αποτυχία των εταιρειών να προβλέψουν τη νίκη των Συντηρητικών, της οδήγησε, μετεκλογικά, σε έρευνες που απέδειξαν ότι η αστοχία οφείλονταν σε συντηρητικούς ψηφοφόρους που «ντρέπονταν» να δηλώσουν την πρόθεσή τους.

Το 2015 επαναλήφθηκε το “shy Tory factor”, όταν από τις 92 δημοσκοπήσεις που πληρούσαν τα πρότυπα του Βρετανικού Συμβουλίου Δημοσκοπήσεων, καμία δεν προέβλεψε τη διαφορά 6,5%  μεταξύ του Συντηρητικού και του Εργατικού Κόμματος. Η συντριπτική πλειοψηφία μάλιστα προέβλεπε νίκη των Εργατικών.

Φυσικά, στην Ελλάδα, οι εταιρείες δημοσκοπήσεων λειτουργούν ως εντολοδόχοι κομμάτων. Από την άλλη όμως, οφείλουμε να παρατηρήσουμε ότι διαμορφώνεται( ή έχει ήδη διαμορφωθεί), ένα τμήμα-σημαντικό- του εκλογικού σώματος που, η συμπεριφορά του-όχι μόνο η δημοσκοπική-, μπορεί να χαρακτηριστεί ως shy ΣΥΡΙΖΑ.

Η ιδιαιτερότητα αυτού του τμήματος του εκλογικού σώματος, (που εντοπίζεται κυρίως στις ηλικίες 18-45), είναι ότι στο δημόσιο λόγο/δήλωση/συμπεριφορά, όχι μόνο δεν υπερασπίζεται το κυβερνητικό κόμμα, αλλά το κριτικάρει/κατακρίνει/καταγγέλλει ή και το λοιδορεί. Μπροστά στις κάλπες όμως, πιθανά  θα το στηρίξει, είτε μπροστά το φόβο του «να έρθει ο Κούλης», είτε «γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική».

Ανάμεσα στην Απέχθεια για το ΣΥΡΙΖΑ και το Φόβο για τη Νέα Δημοκρατία, ο Φόβος φαίνεται-αυτή τη στιγμή- να υπερτερεί.

Η κυβέρνηση έχει καταφέρει να εδραιώσει, επικοινωνιακά, την αίσθηση του Φόβου για την επερχόμενη κυβέρνηση της Ν.Δ., με διάφορους τρόπους.

Τόσο στο «ιδεολογικό», όσο και στο «υλικό» πεδίο.

Αυτή η επιτυχία δεν είναι μόνο δικό της επίτευγμα.  Έχει να κάνει με την απροκάλυπτη στήριξη από ισχυρά κέντρα, εντός και εκτός χώρας, με την, οριακά «αυτοπροβοκατόρικη» υπόλοιπη αστική αντιπολίτευση αλλά και με την αδυναμία της αριστεράς να ιεραρχήσει σωστά τα κύρια επίδικα της περιόδου.

Το αποτέλεσμα των επόμενων εκλογών θα κριθεί από τη τελική συμπεριφορά αυτού του, μεγάλου, κρίσιμου ποσοστού του εκλογικού σώματος.

Αν κυριαρχήσει ο Φόβος, θα πάει στις κάλπες, κρίνοντας καθοριστικά το αποτέλεσμα.

Αν κυριαρχήσει η Απέχθεια, θα απέχει.

Ίσως γι’ αυτό, στους κύκλους, εντός και εκτός, που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ, εξετάζεται πλέον και το σενάριο οι βουλευτικές εκλογές να γίνουν το Σεπτέμβριο, ώστε να ενισχυθεί το αίσθημα του Φόβου, από το -σίγουρα- αρνητικό για το ΣΥΡΙΖΑ, αποτέλεσμα των ευρωεκλογών.

Εναλλακτικά, να στηθούν εντός Μαΐου, αλλά σε τρείς φάσεις.

Το αδύνατο/ αχαρτογράφητο σημείο αυτής της τακτικής είναι το εάν η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές θα είναι τόσο συντριπτική, ώστε να δημιουργήσει καταστάσεις κενού. Και οι εναλλακτικές για το κυρίαρχο σύστημα δεν είναι απεριόριστες.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Μια «προσομοίωση» της επερχόμενης περιβαλλοντικής δυστοπίας θα μπορούσε να αποτελεί ένα ταξίδι προς το Νότο. Αυτό τουλάχιστον προτείνει το National Geographic σε περίπτωση που θα θέλαμε να δούμε το κλιματικό μέλλον του Βορρά.

Η αλλαγή του κλίματος οδηγεί σε μια νέα εποχή για τις πόλεις της Βόρειας Αμερικής αναφέρει το δημοσίευμα. Νέα έρευνα που δημοσιεύθηκε την Τρίτη στο Nature Communications δείχνει ότι μέχρι το 2080, το κλίμα στις πόλεις σε ολόκληρη τη χώρα θα είναι ίδιο με αυτό που υπάρχει λίγα εκατοντάδες χιλιόμετρα νοτιότερα σήμερα.

Οι θερμότεροι χειμώνες μπορεί να ακούγονται ωραίοι, λέει ο Ματ Φιτζπάτρικ, οικολόγος στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου του Μέριλαντ και ο βασικός συντάκτης της μελέτης. Αλλά έρχονται με τεράστιο κόστος: Δεν είναι μόνο η θερμοκρασία και το χιόνι ή η βροχή που θα αλλάξουν καθώς αλλάζει το κλίμα, αλλά ολόκληρος ο οικολογικός κόσμος.

«Οι άμεσες επιπτώσεις της αλλαγής του κλίματος είναι αρκετά κακές, αλλά τα φυσικά συστήματα συνδέονται στενά με το κλίμα», λέει. «Εάν αυτές οι αλλαγές γίνουν γρήγορα, τα συστήματα αυτά θα αποσταθεροποιηθούν και αυτό μπορεί να έχει τεράστιες επιπτώσεις για τα δάση, το νερό, τη γεωργία, τα πάντα».

Ο Φιτζπάτρικ και ένας συνάδελφός του αποφάσισαν να χαρτογραφήσουν το κλιματικό μέλλον της Βόρειας Αμερικής. Δημιούργησαν ένα εργαλείο που περιγράφει με τι μοιάζει ένα «κανονικό» έτος σήμερα, σε 540 πόλεις σε ολόκληρη την ήπειρο, από την άποψη της θερμοκρασίας και της βροχόπτωσης/υγρασίας. Στη συνέχεια εξέτασαν διαφορετικά μοντέλα πρόβλεψης του κλιματιού μέλλοντος αυτών των πόλεων 60 χρόνια στο μέλλον. Εξετάστηκαν δύο διαφορετικά σενάρια: Πρώτον, υπέθεσαν ένα μέλλον όπου οι άνθρωποι μειώνουν επιθετικά τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα μέσα στις επόμενες δεκαετίες. Στη συνέχεια, εξέτασαν το σενάριο της «χειρότερης περίπτωσης». Ωστόσο, ο Φιτζπάτρικ επισημαίνει ότι οι πρόσφατες εκτιμήσεις δείχνουν πως ο πλανήτης ακολουθεί ουσιαστικά αυτό το μονοπάτι τώρα. Αυτό σημαίνει ότι η «χειρότερη περίπτωση» θα μπορούσε στην πραγματικότητα να είναι ακόμη χειρότερη.

Τα πρότυπα για τον τρόπο με τον οποίο οι πόλεις θα άλλαζαν ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο σεναρίων. Οι περισσότεροι τόποι στα βορειοανατολικά θα θερμαίνονται και θα είναι πιο υγροί, αποκτώντας την υγρασία που τώρα συναντάται στα Νοτιοανατολικά. Στις δυτικές ΗΠΑ, οι πόλεις γενικά θα θερμαίνονται και θα ξεραίνονται. Η διαφορά ήταν στο πόσο. Στο βέλτιστο σενάριο της κλιματικής αλλαγής - όπου οι εκπομπές αρχίζουν να επιβραδύνονται άμεσα - οι πόλεις θα μοιάζουν, κατά μέσο όρο, σαν εκείνες που απέχουν 500 χλμ από αυτές, σήμερα. Αλλά στη χειρότερη περίπτωση, η απόσταση αυτή θα ξεπερνά τα 500 χιλιόμετρα προς το νότο.

Το περασμένο φθινόπωρο, η Διακυβερνητική Επιτροπή για την Αλλαγή του Κλίματος (IPCC) δημοσίευσε μια έκθεση με την οποία προειδοποιεί, ότι ακόμη και η αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 1,5 βαθμούς Κελσίου θα μπορούσε να προκαλέσει καταστροφικές συνέπειες μόλις το 2040. Αλλά μόνο λίγοι βαθμοί διαφοράς μπορεί να έχουν τεράστιες επιπτώσεις. Περίπου 20.000 χρόνια πριν, κατά την τελευταία εποχή των παγετώνων, όταν κομμάτια πάγου έφτασαν μέχρι το νότο της σημερινής Νέας Υόρκης, η θερμοκρασία του αέρα ήταν μόνο μεταξύ δύο έως 10 βαθμών Κελσίου ψυχρότερες σε όλο τον πλανήτη από ό,τι σήμερα. Αλλά ξέρουμε πώς αυτό τον αναμόρφωσε καταλυτικά.

«Οπότε αυτό που αυτοί οι χάρτες δεν δείχνουν είναι πολύ περισσότερο ανησυχητικό από αυτό που δείχνουν», λέει η Τζένιφερ Μάρλον από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ. «Δεν μιλάμε απλώς για την αλλαγή της θερμοκρασίας μιας πόλης ή του ύψους της βροχόπτωσής της. Μιλάμε για πολύ περισσότερα. Μιλάμε για τη μετατόπιση του κλίματος ολόκληρων γεωγραφικών ζωνών και επίσης για την αλλαγή της μεταβλητότητας του καιρού σε αυτά τα μέρη.».

Και αυτά θα είναι μόνο τα «καλά» νέα. Διότι οι πόλεις στον Βορρά θα έχουν το κλίμα του νότου, αλλά με λιγότερη τροφή, λιγότερο πόσιμο νερό, λιγότερες και πιο αδύναμες καλλιέργειες. «Εκτός αν κάνουμε κάτι στο μεταξύ»…

πηγη: tvxs.gr

Η έκρυθμη κατάσταση που επικρατεί στην Βενεζουέλα το τελευταίο διάστημα φαίνεται πως «εκτινάσσεται» μετά την πρόσφατη απόφαση της κυβέρνησης της χώρας να απαγορεύσει τον απόπλου των πλοίων από όλα τα λιμάνια της χώρας της Λατινικής Αμερικής.

Πιο συγκεκριμένα, σε ένα έγγραφο των ενόπλων δυνάμεων, το οποίο επικαλείται το Γαλλικό Πρακτορείο, αναφέρεται ότι απαγορεύεται ο απόπλους των πλοίων “από όλα τα λιμάνια” μέχρι την Κυριακή 24 Φεβρουαρίου, για λόγους ασφαλείας. Ωστόσο στο εν λόγω έγγραφο δεν γίνεται λόγος για τα πλοία τα οποία θα εισέλθουν στα χωρικά ύδατα της Βενεζουέλας και θα θελήσουν να δέσουν σε λιμάνια της.

Η κρίση στη χώρα διογκώνεται ιδιαίτερα μετά την κίνηση του προέδρου του κοινοβουλίου της Βενεζουέλας, Χουάν Γκουαϊδό να αυτοανακηρυχθεί μεταβατικός Πρόεδρος. Πρόσφατα μάλιστα η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι «έκλεισε» τα θαλάσσια σύνορα με τις Ολλανδικές Αντίλλες, στην Καραϊβική, με αφορμή το σχέδιο της αντιπολίτευσης να μεταφέρει ανθρωπιστική βοήθεια από τα νησιά αυτά.

Πηγη: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP

πηγη: naftikachronika.gr

Από Γιώργος Αλεξάτος

Σταύρου Τομπάζου, «Παγκόσμια κρίση (2007-2017) και σχήματα αναπαραγωγής του κεφαλαίου» – εκδόσεις Τόπος, 2018.

«Η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση που άρχισε το 2007-2008 στις ΗΠΑ και διαδόθηκε σ’ όλο τον ανεπτυγμένο κόσμο, όπως αποδεικνύεται πλέον και εκ των πραγμάτων, δεν είναι απλώς μια κρίση που περιορίζεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα, αλλά μια βαθιά δομική κρίση του ακραίου καπιταλισμού που επιβλήθηκε προοδευτικά από τις αρχές της δεκαετίας του 1980».

Με τη διαπίστωση αυτή ξεκινάει την Εισαγωγή στο νέο του βιβλίο ο αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου, Σταύρος Τομπάζος.

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η παγκόσμια οικονομική κρίση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με τον γενικόλογο χαρακτηρισμό «κρίση του καπιταλισμού». Καθώς «ο καπιταλισμός δεν υφίσταται ποτέ γενικά και αφηρημένα αλλά πάντοτε ειδικά και συγκεκριμένα, δηλαδή ιστορικά», είναι καίριας σημασίας ο εντοπισμός των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών της, ως κρίσης «του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης».

Ξεκινώντας από τη διαπίστωση ότι «η κρίση του σύγχρονου καπιταλισμού είναι η κρίση του καπιταλισμού στη νεοφιλελεύθερη εκδοχή του», ο Σταύρος Τομπάζος επιμένει ότι «το δίλημμα “κρίση του καπιταλισμού” ή “κρίση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού” δεν υφίσταται, εκτός βέβαια κι αν αυτοί που επιλέγουν τον πρώτο χαρακτηρισμό υπονοούν ότι οποιαδήποτε καπιταλιστική διέξοδος από αυτήν τη μεγάλη κρίση είναι αδιανόητη».

Ο ίδιος υποστηρίζει ότι «η ανάλυση των νόμων του καπιταλισμού από τον Μαρξ δεν επιτρέπει προφητείες και δεν είναι δουλειά ούτε της οικονομικής επιστήμης ούτε της φιλοσοφίας η προφητεία. Το Κεφάλαιο μας επιτρέπει να αποκλείσουμε κάποια ενδεχόμενα και να πιθανολογήσουμε άλλα, όχι όμως και να προβλέψουμε με ακρίβεια την ιστορική διέξοδο».

Αμφισβητώντας την άποψη ότι η σημερινή κρίση είναι συνέπεια της πτώσης του ποσοστού κέρδους, ο συγγραφέας παραπέμπει στις αναλύσεις του Μαρξ για τις περιοδικές κρίσεις, τονίζοντας ιδιαίτερα τον καθοριστικό ρόλο του ταξικού ανταγωνισμού σ’ αυτές.

Το βιβλίο αποτελείται από τέσσερα κεφάλαια, με πρώτο το «Κερδοφορία, Συσσώρευση και “Βιομηχανικό Κεφάλαιο”, όπου, με παράθεση στατιστικών στοιχείων και αναλύοντας την έννοια του «βιομηχανικού κεφαλαίου» στο έργο του Μαρξ, διαπιστώνει ότι «η οικονομική κρίση είναι δυνατή χωρίς πτώση του ποσοστού κέρδους, η οποία μπορεί να είναι το αποτέλεσμα και όχι η αιτία της κρίσης».

Η μεταφορά κερδών σε νοικοκυριά με χαμηλά και μέσα εισοδήματα υπό μορφή δανεισμού, ως «μια υπερσύγχρονη μορφή τοκογλυφίας του τοκοφόρου κεφαλαίου», εξετάζεται στο δεύτερο κεφάλαιο, με τίτλο «Ιδιωτική Κατανάλωση, Μερίδιο Μισθών στο ΑΕΠ και Σχήματα Αναπαραγωγής».

Όπως αναφέρεται, η διαδικασία αυτή «λειτούργησε κατ’ αρχάς πολλαπλασιατικά για την παραγωγική επένδυση, την παραγωγική δραστηριότητα και την απασχόληση. Παράλληλα, όμως, οδήγησε στη συνεχή αύξηση της εξυπηρέτησης του χρέους των νοικοκυριών, μειώνοντας αντίστοιχα τον διαθέσιμο μισθό με αποτέλεσμα η κατάρρευση του σχήματος αναπαραγωγής να ήταν απλώς θέμα χρόνου».

Τον καθοριστικό ρόλο κάποιων βασικών παράγωγων χρηματιστικών προϊόντων στη χρηματοπιστωτική κρίση του 2007-2008 πραγματεύεται το τρίτο κεφάλαιο, με τίτλο «Πλασματικά Κεφάλαια, Τοξικά Κεφάλαια και “Κεφάλαιο-Χρήμα”», ενώ στο τέταρτο κεφάλαιο («Νομισματική Πολιτική και Οικονομικής Προοπτικές») αναλύονται οι πολιτικές διαχείρισης της κρίσης.

Όπως επισημαίνεται, η επισφαλής μεγέθυνση της παγκόσμιας οικονομίας μετά το 2010 «εξασφαλίστηκε διαμέσου ενός πρωτόγνωρου στην καπιταλιστική ιστορία νομισματικού “πειραματισμού”, μιας πρωτοφανούς παρεμβατικότητας των κεντρικών τραπεζών διαμέσου της λεγόμενης “ποσοτικής χαλάρωσης”». Εντούτοις, συνέπεια ήταν η πρόκληση ανεπιθύμητων παρενεργειών, με πιο χαρακτηριστική τη δημιουργία νέων «τοξικών κεφαλαίων».

Κατά τον συγγραφέα, «η επιστροφή στη νομισματική “κανονικότητα”, αν και αναγκαία, ενδέχεται να οδηγήσει σε νέες σοβαρές υφέσεις».

Εξαιρετικά ενδιαφέροντα είναι τα συμπεράσματα στα οποία καταλήγει το βιβλίο, με κύρια τη διαπίστωση ότι «η διάσωση του συστήματος εξασφαλίζεται διαμέσου της κοινωνικής οπισθοδρόμησης».

Όπως αναφέρεται, σχετικά με την Ελλάδα, «η κοινωνική καταστροφή και η παρωδία κοινοβουλευτικής δημοκρατίας (…) ίσως να μην είναι η εξαίρεση του κανόνα αλλά η αρχή μιας νέας καπιταλιστικής “κανονικότητας”. Μια τέτοια “κανονικότητα”, όμως, παραπέμπει σε έναν πυκνό ιστορικό χρόνο, σε μια διαιωνιζόμενη κρίση “κοινωνικής αναπαραγωγής” και “πολιτικής ηγεμονίας” ανοιχτής έκβασης, της οποίας οι πρώτες ενδείξεις στις ΗΠΑ και την Ευρώπη είναι ήδη έκδηλες».

πηγη: iskra.gr

Το νέο επίδομα κυμαίνεται από 70 έως 210 ευρώ το μήνα, με βάση εισοδηματικά κριτήρια και έχει αρχίσει να καταβάλλεται από την 1η Ιανουαρίου.

Περήφανος λοιπόν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με το συγκεκριμένο επίδομα εκτιμώντας ότι θα ανακουφίσει 300.000 νοικοκυριά που ζουν στο νοίκι ή εξυπηρετούν στεγαστικό δάνειο πρώτης κατοικίας. Σίγουρα θα σκεφτεί κανείς, πρόκειται για ένα ποσό που δεν είναι αμελητέο και τουλάχιστον είναι κάτι (!) αλλά αν αναλογιστούμε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με το ζήτημα της στέγασης, αυτό το κάτι είναι απλά ψίχουλα!

Για να μιλήσουν από μόνοι τους οι αριθμοί, ενδεικτικά μπορούμε να αναφέρουμε την περίπτωση που άμεσα αφορά τους εργαζόμενους της γενιάς μας. Για ένα μονοπρόσωπο νοικοκυριό, για έναν νέο μισθωτό εργαζόμενο δηλαδή, το επίδομα είναι 70 ευρώ ανά μήνα. Αυτός ο νέος εργαζόμενος αμείβεται (με βάση την αύξηση του κατώτατου μισθού) με 546 ευρώ καθαρά τον μήνα, δηλαδή έχει ετήσιο εισόδημα 7.644 ευρώ. ΑΥΤΟΣ ο εργαζόμενος ΔΕ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ επίδομα ενοικίου!! Γιατί? Γιατί με βάση τα εισοδηματικά κριτήρια ένταξης στο πρόγραμμα, το συνολικό εισόδημα του νοικοκυριού δεν μπορεί να υπερβαίνει τις 7.000 ευρώ για μονοπρόσωπο νοικοκυριό.

Για εμάς που αναζητήσαμε σπίτι τα τελευταία χρόνια σε μεγάλα αστικά κέντρα για να είμαστε πιο κοντά στη δουλειά μας είτε προς εύρεση αυτής, για να κάνουμε κάποιο μεταπτυχιακό ή δεύτερο πτυχίο μέσα στο συνεχόμενο κυνήγι τίτλων και προσόντων που μας αναγκάζει ο εργασιακός μεσαίωνας, ξέρουμε ακριβώς τι συμβαίνει: Ελάχιστα σπίτια στην περιοχή που θέλουμε, μόνο διαθέσιμα στο AirBnB, μήνες ολόκληροι συνεχούς αναζήτησης, υπόγεια μισογκρεμισμένα δίπλα στον ηλεκτρικό με 300€ νοίκι, σπίτια που πρέπει να εγκαταλείψουμε από Μάϊο μέχρι Σεπτέμβριο γιατί τον ιδιοκτήτη τον συμφέρει εκείνους τους μήνες η τουριστική τους εκμετάλλευση.

Για τους αναπληρωτές καθηγητές (σημαντικό παράδειγμα εργαζομένων διότι αναγκάζονται κάθε χρόνο να αλλάζουν νησί ή πόλη) οι συνθήκες, ειδικά στους τουριστικούς προορισμούς-θέρετρα, είναι ανυπόφορες χωρίς δημόσιες εστίες και  με διαθέσιμα καταλύματα πανάκριβα ή αχούρια. Με μισθό 700-800 ευρώ και ενοίκια στα 400 ευρώ η κατάσταση για πολλούς εκπαιδευτικούς έχει γίνει αβίωτη, ενώ τελευταία υπάρχουν και περιπτώσεις παραιτήσεων καθηγητών που δεν μπορούν να αντέξουν την οικονομική πίεση, με ό,τι σημαίνει αυτό για τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου.

Για έναν φοιτητή το πρόβλημα είναι εξίσου σοβαρό. Αναγκάζεται να μένει ακόμα και μια ώρα μακριά από το πανεπιστήμιό του , με μοναδικό μέσο μετακίνησης τα ΜΜΜ με τη γνωστή προβληματική τους που τα καθιστά ολοένα και πιο δύσχρηστα.

Μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση, τα 70€ της κυβέρνησης που έρχονται να παρουσιαστούν σαν σωτηρία, είναι κυριολεκτικά μια σταγόνα στο νερό σε ένα ποτήρι που είναι έτοιμο να ξεχειλίσει από την αγανάκτηση που βιώνει η νεολαία από τις καθημερινές κουβέντες με τους φίλους και τις φίλες μας, που καταλήγουν πάντα στο «δεν βγαίνω».

Για μας η λύση είναι απλή:

• Αυξήσεις στους μισθούς, για να μην φυτοζωούμε.

• Δωρεάν στέγαση σε φοιτητές και άνεργους.

• Επίδομα στέγασης στους χαμηλά αμειβόμενους νέους και νέες που ανταποκρίνεται στα επίπεδα των ενοικίων και των αναγκών.

• Κριτήρια ένταξης στο πρόγραμμα επιδόματος ενοικίου που να ανταποκρίνονται στη πραγματικότητα και να πληρούν πραγματικά τις ανάγκες διαβίωσης και όχι απλώς επιβίωσης του κάθε εργαζόμενου/ης.

• Εστίες για τους αναπληρωτές καθηγητές και τους αγροτικούς γιατρούς.

• Τέλος στην εμπορευματική εκμετάλλευση κάθε γειτονιάς της Αθήνας και του κέντρου της Θεσσαλονίκης, πλαφόν και ρύθμιση στις πλατφόρμες βραχυχρόνιας μίσθωσης.

Για μια ζωή που δε θα είναι μόνο αγώνας επιβίωσης.

πηγη:   ergasianet.gr

Ο νόμος Κατσέλη προσέφερε ελάχιστη προστασία στα σπίτια των μικρομεσαίων νοικοκυριών, ενώ με τις αλλαγές που υπέστη στην πορεία είχε καταστεί πολύ χειρότερος.

Και όμως ο ν. Κατσέλη, παρ’ όλη την ανεπάρκεια του, στην ουσία καταργείται ολοσχερώς με τις νέες ρυθμίσεις που συνομολόγησαν κυβέρνηση και τραπεζίτες, αν και «λεπτομέρειες» αυτής της συμφωνίας συνεχίζουν να μην είναι γνωστές και όλοι αντιλαμβανόμεθα ότι καμιά φορά στις λεγόμενες λεπτομέρειες κρύβεται ο διάβολος.

Κατ’ αρχάς η συζήτηση περί δήθεν «προστασίας» αφορά μόνο την πρώτη και μοναδική κατοικία και δεν προσφέρεται καμιά προστασία στους «κόκκινους» δανειολήπτες για οποιαδήποτε άλλη μικρή και πολύ μικρή περιουσία που ενδεχομένως διαθέτουν.

Δεύτερον: η συζήτηση για δήθεν προστασία της πρώτης κατοικίας αφορά μόνο όσους την έχουν υποθηκεύσει και την έχουν ως εγγύηση.

Τρίτον: τα όρια εισοδήματος για ενδεχόμενη προστασία των 12.500 ατομικό και στη συνέχεια 21.500 για το ζευγάρι είναι πάρα πολύ μικρά και αφήνουν εκτεθειμένο και παντελώς ανυπεράσπιστο πάρα πολύ κόσμο.

Τέταρτον: Εντελώς ανυπεράσπιστοι μένουν, επίσης, όσοι έχουν συνολικό υπόλοιπο δανείου απ’ όλα τα δάνεια που έχουν ως εγγύηση την κύρια κατοικία, πάνω από 130.000 ευρώ!!! Πράγμα που συνιστά καρμανιόλα για πάρα πολλούς δανειολήπτες!

 Πέμπτον: Ακόμα και αυτά τα γλίσχρα μέτρα καταντούν δώρο άδωρο αφού για κάθε δανειολήπτη προκειμένου, έστω, να γίνει δεκτή, αίτηση του για την «προστασία» της πρώτης κατοικίας θα πρέπει να περάσει υποχρεωτικά από προδικαστικό έλεγχο με την εποπτεία των τραπεζών, προκειμένου να διαπιστωθεί αν πληροί τις προϋποθέσεις να καταθέσει αίτημα προστασίας.

Και τότε, όμως, αν προσπεράσει αυτόν τον σκόπελο, δεν θα βρεθεί ενώπιον του φυσικού του δικαστή που θα κρίνει την υπόθεση του αλλά ενώπιον της Τραπέζης. Η Τράπεζα θα είναι εκείνη που θα προτείνει στα δικά της μέτρα την ρύθμιση του δανείου και μόνο αν δεν την κάνει δεκτή ο δανειολήπτης τότε μόνο μπορεί να καταφύγει στο ειρηνοδικείο, το οποίο είναι προφανές ότι θα καταλήξει σε ρύθμιση παρόμοια και συχνά χειρότερη από την τράπεζα. Αλλά και τότε όσο υπάρχει εκκρεμοδικία ο δανειολήπτης θα πληρώνει το 30% της αρχικής δόσης που όφειλε να πληρώνει. Σε κάθε περίπτωση, αν δεν πληρωθούν τρεις δόσεις, ο δανειολήπτης βγαίνει αυτόματα από την ρύθμιση και χάνει τελεσίδικα το σπίτι του.

Με τον ίδιο τρόπο και με μια διαδικασία νομικού πραξικοπήματος θα εξεταστούν και όσοι δανειολήπτες έχουν κάνει αίτηση με βάση τον προηγούμενο ν. Κατσέλη (130.000χιλ.). Και μιλάμε για πρωτοφανές νομικό πραξικόπημα διότι έτσι καταργούνται αντισυνταγματικά εκκρεμούσες δίκες.

Θίξαμε μόνο ορισμένες πλευρές του τερατουργήματος που εμφανίζει η κυβέρνηση ως δήθεν «προστασία» των δανειοληπτών και οι οποίες αποδεικνύουν ότι ο θησαυρός που μας παρουσιάζουν είναι άνθρακες.

Οι δανειολήπτες είναι απροστάτευτοι.

Μάλιστα όσο πιο φτωχοί είναι τόσο πιο βέβαιον γίνεται ότι θα χάσουν το σπίτι τους.  

Οι τράπεζες δίνουν απλόχερα θαλασσοδάνεια σε μεγαλοσχήμονες, κατεστημένα κόμματα και μνημονιακούς πολιτικούς αλλά την ίδια ώρα εξαπολύουν ένα τσουνάμι αρπαγής της πρώτης κατοικίας και της λαϊκής περιουσίας ανθρώπων που τους έχει καταστρέψει η κρίση, για την οποία δεν είναι υπεύθυνοι.

Μόνη λύση η πρόταση της Λαϊκής Ενότητας (ΛΑ.Ε) για εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και διευρυμένη διαγραφή των χρεών. Είναι μια πρόταση ριζοσπαστική αλλά ρεαλιστική και αναγκαία όχι μόνο για κοινωνικούς λόγους αλλά πρώτα απ’ όλα για λόγους επανεκκίνησης της οικονομίας.

 Ν.Ζ.

ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ – ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ

Στην συνέχεια παραθέτουμε ρεπορτάζ από διάφορες ιστοσελίδες για την “τελική” συμφωνία κυβέρνησης – τραπεζιτών :

Ολοκληρώθηκε με συμφωνία η συνάντηση μεταξύ κυβέρνησης και τραπεζιτών που είχε στόχο να διευθετηθούν κρίσιμες λεπτομέρειες για τις αλλαγές, στην ουσία κατεδάφιση, στο νόμο Κατσέλη για την προστασία της α’ κατοικίας.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι κλείδωσε η διάρκεια ζωής του νέου σχήματος και πιθανότατα το διάδοχο πλαίσιο θα έχει διάρκεια ενός έτους.(!)

Κυβερνητικές πηγές ανέφεραν ότι στη σημερινή συνάντηση με εκπροσώπους της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών και τους CEOs των τεσσάρων συστημικών τραπεζών, υπό τον Υπουργό Επικρατείας, Αλέκο Φλαμπουράρη και τον Υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργό, Δημήτρη Λιάκο, ολοκληρώθηκε η συζήτηση σχετικά με το νέο θεσμικό πλαίσιο προστασίας της α’ κατοικίας και υπήρξε συμφωνία για τα τελευταία θέματα τεχνικής φύσεως που έχριζαν διευκρινήσεων.

Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση θα προχωρήσει τις επόμενες μέρες στην κατάθεση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης.

Η διαδικασία

Σύμφωνα με Το Βήμα, το νέο πλαίσιο θα τεθεί σε ισχύ από την 1η Μαρτίου και άμεσα θα ξεκινήσει η δημιουργία της ηλεκτρονικής πλατφόρμας των αιτήσεων, που θα αποτελεί το μοναδικό διαβατήριο για την προστασία της κύριας κατοικίας από τους δανειολήπτες.

Τραπεζικές πηγές σημειώνουν πως θα χρειαστούν τουλάχιστον 3 μήνες για την κατασκευή του συγκεκριμένου εργαλείου. Μετά την ενεργοποίησή του, θα δοθεί προθεσμία 12 μηνών για την υποβολή αιτήσεων στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά, ενώ μεγαλύτερο διάστημα της τάξης των 3 ετών προβλέπεται για κατηγορίες του πληθυσμού με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, όπως άνεργοι, ανάπηροι, κτλ.

Όσοι πληρούν τα κριτήρια θα εξασφαλίζουν αυτόματα την προστασία της κατοικίας τους. Στη συνέχεια η τράπεζα θα διαμορφώνει μια προσωποποιημένη ρύθμιση του δανείου, την οποία ο οφειλέτης μπορεί να αποδεχθεί. Αν δεν το κάνει, τότε η υπόθεση θα παίρνει δικάσιμο.

Η τράπεζα θα υποβάλλει σε κάθε δανειολήπτη προσωποποιημένη ρύθμιση της οφειλής του, η οποία θα προβλέπει τα εξής:

– Θα επιμηκύνεται η διάρκεια του δανείου έως και κατά 25 έτη, με όριο τα 80 έτη ως προς την ηλικία του οφειλέτη, στο τέλος της περιόδου εξόφλησης.

– Το νέο επιτόκιο θα διαμορφώνεται στο ύψος του Euribor 3 μηνών (σήμερα αρνητικό, κάτω από 0%) πλέον ενός περιθωρίου της τάξης του 2%.

– Θα διαγράφεται το υπερβάλλον του 120% της εμπορικής αξίας του ακινήτου υπόλοιπο δανείου

Η εμπορική αξία θα προσδιορίζεται με βάση τις τιμές ακινήτων που οι τράπεζες έχουν εγγράψει στα βιβλία τους. Η κυβέρνηση δικαιούται να ζητήσει επανέλεγχό τους από ορκωτούς ελεγκτές.

Αν ο οφειλέτης αρνηθεί εξαρχής τη ρύθμιση που θα του προταθεί, ορίζεται δικάσιμος για το Ειρηνοδικείο, το οποίο είναι αποκλειστικά αρμόδιο για τη ρύθμιση των χρεών.

Εως την εκδίκαση της υπόθεσης ο δανειολήπτης εξασφαλίζει την προστασία της κύριας κατοικίας του, αλλά θα πρέπει σε αυτό το διάστημα να καταβάλει το 30% της παλαιάς δόσης!!!

Σημειώνεται ότι με βάση την αρχική συμφωνία, δικαίωμα ένταξης στο προστατευτικό καθεστώς θα έχουν όσοι πληρούν σωρευτικά τις ακόλουθες προϋποθέσεις:

– Τα προς ρύθμιση δάνεια να εμφανίζουν καθυστέρηση μεγαλύτερη των 90 ημερών στις 31.12.2018.

– Το συνολικό χρέος από όλα τα δάνεια που έχουν λάβει και έχουν ως εγγύηση την κύρια κατοικία δεν ξεπερνά τις 130.000 ευρώ τη στιγμή της αίτησης. Στο άθροισμα δεν θα προσμετρούνται δάνεια χωρίς υποθήκη.

– Η αντικειμενική αξία της κύριας κατοικίας δεν ξεπερνά τις 250.000 ευρώ.

– Το οικογενειακό εισόδημα του οφειλέτη δεν ξεπερνά τις 12.500 ευρώ για άγαμο, τις 21.000 ευρώ για έγγαμο, τις 26.000 ευρώ για τριμελείς οικογένειες, τις 31.000 ευρώ για τετραμελείς οικογένειες και τις 36.000 ευρώ για οικογένειες με περισσότερα μέλη.

Όσοι πληρούν τα κριτήρια ένταξης στη ρύθμιση θα λαμβάνουν επιδότηση από το κράτος που θα μπορεί να φτάνει έως και 1/3 της μηνιαίας δόσης. Το ύψος της θα εξαρτάται από την αξία της κύριας κατοικίας και το εισόδημα του δανειολήπτη.

Στην περίπτωση που ο οφειλέτης σταματήσει να πληρώνει τις δόσεις του, παύουν η ισχύς της ρύθμισης και η προστασία της κατοικίας, η οποία βγαίνει σε πλειστηριασμό.

Επίσης θα γίνεται επανέλεγχος των εισοδημάτων και των περιουσιακών στοιχείων του δανειολήπτη κάθε τρία χρόνια για τη διατήρηση της επιδότησης.

πηγη: iskra.gr

Πάνος Παπανικολάου, ΓΓ ΟΕΝΓΕ

Εκπρόσωπος του Ενωτικού Κινήματος για την Ανατροπή

Δήλωση 21/2/2019

Αυτές τις μέρες διαβιβάζεται στα δημόσια νοσοκομεία μέσω των Υγειονομικών Περιφερειών πρόσφατη εγκύκλιος του ΕΟΠΥΥ, η οποία «διατάσσει» την χειρόγραφη συνταγογράφηση στα ασφαλιστικά βιβλιάρια πέραν και επιπρόσθετα της από χρόνια καθιερωμένης ηλεκτρονικής – ψηφιακής συνταγής, επαναφέρει τα καταργημένα «χάρτινα» συνταγολόγια του ΙΚΑ που υπήρχαν πριν την καθιέρωση της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και «απειλεί» με κυρώσεις γιατρούς και φαρμακοποιούς.

Πέραν του προφανούς αναχρονισμού επαναφοράς της χειρόγραφης συνταγογράφησης ταυτόχρονα με την ηλεκτρονική αρκετά χρόνια μετά την καθιέρωση της τελευταίας, το θέμα εντάσσεται στην σφαίρα της γελοιότητας, αφού τις μέρες ακριβώς που εκδιδόταν η εγκύκλιος αυτή από τον ΕΟΠΥΥ, οι κυβερνητικοί αρμόδιοι πανηγύριζαν επικοινωνιακά εξαγγέλλοντας πως δήθεν τα «χάρτινα» ασφαλιστικά βιβλιάρια καταργούνται τελείως ακόμα και ως αποδεικτικό πιστοποίησης ασφαλιστικής ικανότητας.

Όμως με αυτήν την πρόσφατη εγκύκλιο του ΕΟΠΥΥ που διαβιβάζεται στα δημόσια νοσοκομεία και ΚΥ μέσω των ΥΠΕ τώρα όχι μόνο δεν καταργούνται τα βιβλιάρια, αλλά επαναφέρεται η από χρόνια καταργημένη χειρόγραφη συνταγογράφηση μέσα σε αυτά. Δηλαδή από την μία η κυβέρνηση σερβίρει επικοινωνιακά πυροτεχνήματα περί δήθεν «πλήρους μετάβασης στην ψηφιακή εποχή» και από την άλλη επαναφέρει χειρόγραφους αναχρονισμούς από χρόνια καταργημένους.

Οι υπουργοί Υγείας πρέπει άμεσα να πάρουν δημόσια θέση για το θέμα και να το επιλύσουν εκτός αν και ο νέος διοικητής του ΕΟΠΥΥ έχει και αυτός ελέω τρόικας και μνημονίων αρμοδιότητες υπερυπουργού όπως είχε και ο προκάτοχός του.

πηγη:  pandiera.gr

Μία άγνωστη πτυχή της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων: περίπου 30 πρώην συνεργάτες των Ες Ες που ζουν σήμερα στο Βέλγιο λαμβάνουν σύνταξη από το γερμανικό Δημόσιο. Χιλιάδες οι δικαιούχοι και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Είναι όλοι πάνω από 90 χρονών. Κάθε μήνα λαμβάνουν μία επικουρική σύνταξη από τη Γερμανία, η οποία κυμαίνεται μεταξύ 425 και 1.275 ευρώ. Αυτό αποκαλύπτει ο ερευνητής Άλβιν ντε Κόνινκ, μιλώντας στη βελγική εφημερίδα De Morgen. Η σύγκριση που κάνει προκαλεί αίσθηση: «Ενώ οι Βέλγοι που υποχρεώθηκαν σε καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία δεν πήραν παρά μία αποζημίωση 50 ευρώ τον μήνα, εκείνοι που φυλακίστηκαν στο Βέλγιο ως συνεργάτες των κατακτητών μπορούν σήμερα να υπολογίζουν τα χρόνια της φυλακής ως συντάξιμα…»

Μετά τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία, το Βέλγιο και άλλες χώρες του «δυτικού μετώπου», ο Χίτλερ εξέδωσε «διάταγμα», στο οποίο όριζε ότι οι αλλοδαποί που συνεργάζονται εθελοντικά με τα Ες Ες υποστηρίζοντας τη γερμανική πλευρά θα δικαιούνται σύνταξη. Όπως επισημαίνει στην Deutsche Welle ο Γερμανός ιστορικός Μάρτιν Γκέλνιτς «από την 1η Ιανουαρίου 1940 τα Ες Ες τάχθηκαν στο πλευρό της Βέρμαχτ, του γερμανικού στρατού, και με το νομικό καθεστώς που ίσχυε τότε δεν θεωρούνταν μέλη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος (NSDAP) αλλά δημόσιοι λειτουργοί του Γερμανικού Ράιχ. Κατά συνέπεια θα δικαιούνταν σύνταξη».

Ο Γκέλνιτς λέει ότι είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ο συνολικός αριθμός των δικαιούχων σε όλον τον κόσμο, αναφέρει ωστόσο ενδεικτικά ότι μόνο στη Λετονία, στη δεκαετία του ’90 υπήρχαν ακόμη περίπου 1.500 πρώην συνεργάτες των Ες Ες, οι οποίοι ελάμβαναν τη σύνταξή τους σύμφωνα με τα προβλεπόμενα στη γερμανική νομοθεσία.

Μυστήριο καλύπτει τα ονόματα των δικαιούχων

Στο Βέλγιο το ζήτημα άρχισε να απασχολεί τη δημοσιότητα στα τέλη του 2016, όταν παρουσιάστηκαν τα πρώτα σχετικά στοιχεία από την «Ομάδα Ανάμνηση», στην οποία συμμετέχει και ο ερευνητής ντε Κόνινγκ. Στη συνέχεια το Κοινοβούλιο του Βελγίου είχε επιχειρήσει να εντοπίσει, με τη βοήθεια των γερμανικών αρχών, τα ονόματα των δικαιούχων προκειμένου να ζητήσει τον τερματισμό των πληρωμών.

Στη Γερμανία η βουλευτής του Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke) Ούλα Γιέπκε είχε καταθέσει πριν από δύο χρόνια σχετική ερώτηση στη Βουλή και έλαβε την απάντηση ότι «η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν μπορεί να καταθέσει στοιχεία των δικαιούχων» που λαμβάνουν σύνταξη σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται στη νομοθεσία και ότι «δεν διαθέτει στοιχεία για το κατά πόσον ορισμένοι δικαιούχοι με μόνιμη κατοικία στο Βέλγιο ήταν πρώην συνεργάτες εθελοντές των Ες Ες».

Τρεις βουλευτές από το Βέλγιο προσπαθούν κι εκείνοι να ανακαλύψουν τα ονόματα των δικαιούχων. Πρόκειται για τον Όλιβερ Μενγκέν, επικεφαλής του φιλελεύθερου κόμματος Démocrate Fédéraliste Indépendant, καθώς και δύο σοσιαλιστές βουλευτές. Σε εισήγησή τους προς την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Κοινοβουλίου ζητούν να τερματιστεί, δια της διπλωματικής οδού, αυτή η «παντελώς απαράδεκτη κατάσταση». Ο Μενγκέν ισχυρίζεται ότι μέχρι στιγμής η γερμανική πλευρά δυσχεραίνει την εξεύρεση λύσης. «Τα ονόματα αυτών των ανθρωπων είναι γνωστά στον Γερμανό πρεσβευτή, αλλά δεν δίνονται στην κεντρική κυβέρνηση του Βελγίου, γι’ αυτό και δεν μπορούν να ληφθούν τα ενδεδειγμένα μέτρα», λέει ο ίδιος.  

Ο Γερμανός ιστορικός Μάρτιν Γκέλνιτς βλέπει τεράστια νομικά κωλύματα στην προσπάθεια των Βέλγων πολιτικών. Όπως επισημαίνει, «οι νόμιμες αξιώσεις για την καταβολή σύνταξης βασίζονται στη νομοθεσία περί κοινωνικής ασφάλισης, η οποία- σε αντίθεση με το πειθαρχικό δίκαιο των δημοσίων υπαλλήλων- δεν προβλέπει κυρώσεις σε περίπτωση ποινικών παραβάσεων. Το σκεπτικό του νομοθέτη είναι ότι η καταβολή σύνταξης δεν προϋποθέτει κάποια ποιοτική αξιολόγηση».

Και στη Γερμανία πάντως έγιναν κάποιες προσπάθειες για να σταματήσει η συνταξιοδότηση πρώην συνεργατών των Ες Ες. Τροποποιητικός νόμος περί κοινωνικής ασφάλισης που ψηφίστηκε τον Ιανουάριο του 1998 προβλέπει ότι παροχές δεν χορηγούνται, εάν ο δικαιούχος «στη διάρκεια του ναζιστικού καθεστώτος είχε παραβιάσει τις ανθρωπιστικές αρχές, καθώς και τις θεμελιώδεις αρχές του κράτους δικαίου» -κάτι που τεκμαίρεται ότι έχει συμβεί, σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, σε περίπτωση που είχε συνδράμει εθελοντικά τα Ες Ες.

Ωστόσο αυτή η νομική ρύθμιση ισχύει μόνον για όσους είχαν αιτηθεί σύνταξη μετά τις 13 Νοεμβρίου 1997 και προφανώς δεν αφορά όσους παίρνουν ήδη τη σύνταξή τους. Η βουλευτής της Αριστεράς Ούλα Γιέπκε, σε γραπτή δήλωσή της προς την Deutsche Welle, λέει ότι «στην πραγματικότητα έχουν αποκλειστεί μόνο 99 άτομα επί συνόλου σχεδόν 100.000».

Το τελικό συμπέρασμα του Μάρτιν Γκέλνιτς είναι ότι και η τελευταία προσπάθεια των Βέλγων βουλευτών να τερματίσουν τη συνταξιοδότηση πρώην συνεργατών των Ες Ες, μάλλον δεν θα ευοδωθεί. Και αυτό γιατί οι περισσότεροι δικαιούχοι δεν ζουν πλέον. Αλλά και από τους επιζώντες η κάθε περίπτωση θα πρέπει να εξεταστεί ξεχωριστά, γιατί, κατά τα ισχύοντα, δεν είναι αυταπόδεικτο ότι η συμμετοχή στα Ες Ες θεωρείται έγκλημα πολέμου. «Νομίζω ότι τελικά θα αφήσουν τον χρόνο να κυλήσει σιωπηλά…» συμπεραίνει ο Γερμανός ιστορικός.

Πηγή: naftemporiki.gr –  DW: Σύνταξη για… συνεργάτες των Ες Ες;

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Το πλοίο των Μινωικών Γραμμών, πρώτο της ελληνικής επιβατηγού ναυτιλίας στο οποίο τοποθετήθηκε το νέο σύστημα καθαρισμού καυσαερίων 

Οι Μινωικές Γραμμές καλωσόρισαν την Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου στην Κρήτη το H/S/F Mykonos Palace, το πρώτο πλοίο της ελληνικής επιβατηγού ναυτιλίας στο οποίο τοποθετήθηκε το νέο σύστημα καθαρισμού καυσαερίων (SCRUBBERS).

Οι Μινωικές Γραμμές εκσυγχρονίζουν εγκαίρως τα πλοία τους, εν όψει της έναρξης εφαρμογής του νέου κανονισμού του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (IMO), που έχει οριστεί για την 1η Ιανουαρίου 2020.

Σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία εγκατάστασης του νέου συστήματος στα πλοία του στόλου της, η οποία αναμένεται να έχει ολοκληρωθεί την Πέμπτη 18/4/2019.

Οι Μινωικές Γραμμές θα είναι η πρώτη εταιρεία στο χώρο της ελληνικής επιβατηγού ναυτιλίας που τα πλοία της, H/S/F Knossos Palace, H/S/F Festos Palace και H/S/F Mykonos Palace, θα έχουν εναρμονιστεί πλήρως με τις νέες απαιτήσεις για μειωμένες εκπομπές ρύπων προς όφελος του περιβάλλοντος.

πηγη: portnet.gr