Νέα άγρια επίθεση των ΜΑΤ κατά των κατοίκων της Λευκίμμης έγινε στην Κέρκυρα, με χημικά να πέφτουν μέσα στον χώρο της Περιφερειακής Ενότητας, ενώ υπήρξαν και τραυματίες από ξυλοδαρμό, ένας από τους οποίους μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. 

Η επίθεση έγινε όταν κάτοικοι της Λευκίμμης που αγωνίζονται ενάντια στην αδειοδότηση και λειτουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή τους, που θα μετατραπεί σε σκουπιδότοπο, πήγαν στην Κέρκυρα, έχοντας μάθει πως η αδειοδότηση έχει εγκριθεί από την Περιφέρεια Ιονίου.

Μετά την συνάντηση εκπροσώπων τους με την αντιπεριφερειάρχη Νικολέττα Πανδή, οι κάτοικοι μπήκαν στο γραφείο της Διεύθυνσης Περιβάλλοντος και του αντιπεριφερειάρχη Σάκη Τσούκα.

Εκεί, οι κάτοικοι αντέδρασαν, ξεσπώντας σε έντονες αποδοκιμασίες, για να δεχτούν βάρβαρη επίθεση από τα ΜΑΤ.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Την τροποποίηση του κατηγορητηρίου από ανθρωποκτονία με ευθύ δόλο σε ανθρωποκτονία με ενδεχόμενο δόλο, πρότεινε ο εισαγγελέας Εφετών της Λαμίας, Βασίλειος Χανής, για τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα.

Παράλληλα, ο εισαγγελέας Εφετών πρότεινε την αθώωση του Βασίλη Σαραλιώτη, που ήταν ο δεύτερος κατηγορούμενος για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, που αντιμετωπίζει τις κατηγορίες της συνέργειας.

Ο εισαγγελέας κάλεσε τους ενόρκους να αξιολογήσουν μόνο όσα κατατέθηκαν στο δικαστήριο. Σε πολλά σημεία της αγόρευσής του προσπάθησε να σκιαγραφήσει τη συμπεριφορά του Κορκονέα και, μεταξύ άλλων, διαπίστωσε «ανεξήγητη εγωιστική διάθεση», όπως είπε, τονίζοντας ακόμα ότι «μία τέτοια κίνησή του, να πυροβολήσει σε κατοικημένη περιοχή, ήταν τρελή».

Μάλιστα, με έμφαση σημείωσε ότι ιδιαίτερα ο Κορκονέας «ήθελε να δείξει τα προσόντα του και την ανωτερότητά του, την προσωπική και όχι την ανωτερότητα της Αστυνομίας, και ενήργησε μέσα σε θυμό και αγανάκτηση, μια συμπεριφορά η οποία κρίνεται επιπόλαια, αντιυπηρεσιακή και αντιεπιχειρησιακή».

Πρόσθεσε ότι «δεν υπάρχει λογική εξήγηση για αυτά τα οποία εξελίχτηκαν» και είπε πως «ο τρόπος που ενήργησαν απέχει κάθε έννοιας που έχει σχέση με την Αστυνομία, απάδουν από την αξιοπρέπεια των ατόμων».

Υποστήριξε πως «ο Αλέξης ήταν ο άτυχος της στιγμής που δέχτηκε τη σφαίρα από εξοστρακισμό», και παράλληλα υπογράμμισε πως «ο πυροβολισμός από την πλευρά του Κορκονέα δεν ήταν ευθύς αλλά γνώριζε όταν πυροβολούσε ότι μπροστά του βρίσκονταν παιδιά».

Με πληροφορίες ΑΠΕ – ΜΠΕ

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γιώργος Παυλόπουλος

Πολάκης, Άδωνις και Στουρνάρας, ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, τράπεζες, μεγαλοεπιχειρηματίες και ΜΜΕ

Είναι όλοι τους σάρκες από τη σάρκα του ίδιου συστήματος

Δύο εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και πολύ σημαντικές ειδήσεις ήλθαν αυτή την εβδομάδα από τον τραπεζικό κλάδο της Ευρώπης. Η μία αφορούσε στην ελβετική UBS, μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη, η οποία έφαγε πρόστιμο 4,5 δισ. ευρώ από τη Γαλλία επειδή βοηθούσε συστηματικά τους πλούσιους πελάτες της να κρύβουν κεφάλαια και εισοδήματα και να μην πληρώνουν φόρους. Η άλλη είχε να κάνει με τις τέσσερις «συστημικές» τράπεζες της Ιταλίας, από τις οποίες κατασχέθηκαν σε πρώτη φάση 700 εκατ. ευρώ, καθώς αποκαλύφθηκε ότι συμμετείχαν ενεργά σε κύκλωμα αγοραπωλησίας διαμαντιών που βασιζόταν σε πλαστές τιμές, με σκοπό την αποκόμιση υπερκερδών για τις ίδιες και τους άλλους μεσάζοντες.

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι ότι αμφότερες οι παραπάνω ειδήσεις, που αποκάλυψαν για μια ακόμη φορά το πραγματικό DNA του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, πέρασαν στα ψιλά των ελληνικών (και όχι μόνο…) ΜΜΕ. Για τους ιδιοκτήτες και τους προστάτες τους, άλλωστε, είχε πολύ μεγαλύτερη πολιτική αξία χρήσης το γεγονός ότι ο Πολάκης πιάστηκε… μπόσικος στην υπόθεση με το περιβόητο καταναλωτικό δάνειο των 100.000 ευρώ που έχει λάβει από μια τράπεζα «ειδικών καθηκόντων». Όπως μεγαλύτερη σημασία έδωσαν στην πρόσφατη φωτογραφία του θεριακλή και πολλά βαρύ υφυπουργού με το τσιγάρο στο χέρι, παρά στους τόνους των λαθραίων τσιγάρων που διακινούνται από δίκτυα στα οποία φέρονται να εμπλέκονται κατά τα άλλα ευυπόληπτοι επιχειρηματίες.

Δεν είναι, φυσικά, η προεκλογική περίοδος που έχει ήδη ξεκινήσει η μοναδική αιτία για τη συγκεκριμένη στάση. Είναι, κυρίως, το γεγονός ότι τα αστικά κόμματα και οι ιδιοκτήτες των ΜΜΕ που τα στηρίζουν, είτε βρίσκονται στην συμπολίτευση είτε στην αντιπολίτευση, έχουν πλήρη επίγνωση των ορίων που υπάρχουν στις αποκαλύψεις και την αντιπαράθεση με τράπεζες και επιχειρηματίες. Κι αυτό διότι, παρά τα κατά καιρούς ανταγωνιστικά συμφέροντα που υπάρχουν και τις συγκρούσεις που εκδηλώνονται, αποτελούν στο σύνολό τους σάρκες από τη σάρκα του ίδιου ακριβώς συστήματος: Του από τη φύση του διεφθαρμένου, βρόμικου και αδιαφανούς καπιταλισμού, όπως δείχνουν και τα σκανδαλώδη πεπραγμένα των ελληνικών τραπεζών, αλλά και ξένων ομίλων όπως η UBS, η Unicredit, η Deutsche Bank και άλλων – που, όταν χρειάζεται, διασώζονται με δισ. τα οποία οι κυβερνήσεις αφαιμάζουν βίαια από τον λαό.

Όλοι γνωρίζουν, άλλωστε, πως είναι οι τράπεζες αυτού του συστήματος που χορηγούσαν επί δεκαετίες και αφειδώς δάνεια εκατοντάδων εκατομμυρίων στα αφεντικά των μεγάλων ομίλων ΜΜΕ, τα οποία άλλαζαν διαρκώς πολιτικά στρατόπεδα, αναλόγως με τις προτεραιότητες και τα συμφέροντά τους. Ότι είναι οι ίδιες τράπεζες οι οποίες χρηματοδοτούσαν αδρά τα κόμματα εξουσίας (με κεφάλαια που έρρεαν παράλληλα με τις μίζες από διάφορες εταιρίες…), έστω κι αν γνώριζαν ότι ποτέ δεν πρόκειται να αποπληρώσουν τα λεφτά που έπαιρναν. Ότι αυτές φρόντιζαν για να μην ξεμένουν ποτέ από ρευστό και εγγυητικές επιστολές οι κάθε φορά «ημέτεροι» επιχειρηματίες, για να κάνουν τις μπίζνες τους, να παίρνουν τα έργα και να βολεύουν τα πολιτικά ρουσφέτια, με εγγυήσεις κάποια καθόριστα… βοσκοτόπια. Όπως γνωρίζουν οι πάντες ότι οι εκάστοτε Στουρνάρες και Ντράγκι όχι απλώς ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει στο συγκεκριμένο παιχνίδι, αλλά το οργανώνουν επιτελικά, ενώ τις κρίσιμες στιγμές δεν διστάζουν να παρεμβαίνουν στις εξελίξεις – είτε με σαφή θέση («Μένουμε Ευρώπη») είτε με απειλητικές δηλώσεις (θα χάσετε τις καταθέσεις σας) είτε με απευθείας ανάθεση πολιτικού ρόλου (π.χ. κυβέρνηση Παπαδήμου).

Το γεγονός ότι σήμερα ανήκουν όλοι στην ίδια οικογένεια – τράπεζες και λοιπές επιχειρήσεις, κυβέρνηση και αντιπολίτευση, ΜΜΕ και «αναλυτές» – αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι ενώ η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ επιλέγουν ως αδύναμο κρίκο τον Πολάκη (όπως ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει με τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη) και κατευθύνουν πάνω του τα… σερβίς των πολιτικών και προεκλογικών τους επιχειρημάτων, τον κατηγορούν κυρίως για το «φαίνεσθαι» και όχι για το «είναι», στο οποίο ουσιαστικά συμφωνούν. Αφήνουν στο απυρόβλητο το γεγονός ότι ο Πολάκης, όπως και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης στην οποία ανήκει, έχει βάλει την υπογραφή του για το ξεπούλημα όλου του δημόσιου πλούτου σε ιδιώτες, την αποσάρθρωση των εργασιακών σχέσεων και τη μισή δουλειά με μισθούς πείνας, τις επιδοτήσεις, τις φοροαπαλλαγές και τα άλλα δώρα προς το κεφάλαιο, τους πλειστηριασμούς της λαϊκής κατοικίας και τις μαζικές κατασχέσεις λογαριασμών για μικροοφειλές, τον ξενητεμό της νεολαίας, το κόψιμο των συντάξεων και το «κούρεμα» των κοινωνικών παροχών, την περαιτέρω διάλυση της δημόσιας υγείας και παιδείας, τη μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη βάση του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Αυτά ακριβώς, μαζί με πολλά ακόμη, είναι τα πραγματικά όργια και σκάνδαλα στα οποία είναι συμμέτοχοι, ως πρωταγωνιστές ή ως κομπάρσοι, ο Πολάκης και οι όμοροί του, κάποιοι από τους οποίους τώρα καμώνονται ότι δεν τον ξέρουν και τον καταγγέλλουν, ελπίζοντας να γλιτώσουν οι ίδιοι και να θυσιαστεί ο «σύντροφός» τους, ο οποίος πιάστηκε στη φάκα σαν ερασιτέχνης πρωτάρης. Αυτά είναι που τους αφαιρούν και κάθε δικαίωμα να επικαλούνται το λεγόμενο «ηθικό πλεονέκτημα», το οποίο έχουν απωλέσει για την πλειοψηφία της κοινωνίας ως διαχειριστές μιας εξουσίας η οποία ευθύνεται για όλα τα παραπάνω, μαζί και για εγκλήματα όπως εκείνα που διαπράχθηκαν στη Μάνδρα και το Μάτι.

Για όλα αυτά δεν πρέπει κανείς να παρασυρθεί από τα ψευτοδιλήμματά τους στις επικείμενες αναμετρήσεις, εκλογικές και μη και να στηρίξει τις μαχόμενες και ανεξάρτητες από το σύστημα δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής ανατροπής.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Οι τόκοι που θα πληρώσουν το 2019 οι ΗΠΑ για το χρέος, και αντιστοιχούν σε 383 δις δολάρια, ισοδυναμούν με τον προϋπολογισμό του Καναδά και του Μεξικού.

Την περασμένη εβδομάδα, το αμερικανικό χρέος έφτασε για πρώτη φορά τα 22 τρις. δολάρια, στο ανώτερο επίπεδο που έχει βρεθεί ποτέ, με κάθε Αμερικανό πολίτη να του αναλογούν 67.000 δολάρια.

Το αμερικανικό National Post δημοσίευσε μια ενδιαφέρουσα εικόνα της κατάστασης της αμερικανικής οικονομίας, με επίκεντρο το δημόσιο χρέος, από το 2001 ως την διακυβέρνηση Obama και τέλος την εποχή Trump.

Μέσα σε αυτά τα χρόνια, η αμερικανική κυβέρνηση έχει καταφέρει να είναι η πιο χρεωμένη κυβέρνηση στον κόσμο στην ιστορία της ανθρωπότητας, ενώ οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι η κατάσταση θα επιδεινώνεται στους επόμενους μήνες και φυσικά χρόνια.

Σύμφωνα με έκθεση της οικονομικής επιτροπής του Κογκρέσου στα επόμενα 10 χρόνια το αμερικανικό χρέος θα είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί σε χώρα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Για να κατανοήσει κανείς το μέγεθος του αμερικανικού χρέους θα μπορούσε να υπολογίσει τα κέρδη της λίστα Fortune 500, που περιλαμβάνει όλους τους κολοσσούς της αμερικανικής επιχειρηματικότητας μεταξύ των οποίων την Apple, την Amazon ακόμη και την Exxon-Mobil.

Σκεφτείτε λοιπόν, ότι αν η κυβέρνηση Trump είχε στη διάθεσή της αυτά τα χρήματα που υπολογίζονται σε 21,7 τρισ. δολάρια δεν θα μπορούσε να αποπληρώσει όλο το χρέος της.

Ακόμα και αν οι Ηνωμένες Πολιτείες εθνικοποιούσαν το πιο κερδοφόρο τμήμα του ιδιωτικού τους τομέα και το ρευστοποιούσαν αμέσως, θα έπρεπε να βρουν ακόμη 300 δισεκατομμύρια δολάρια για να το αποπληρώσουν. Αυτό φυσικά θα είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή της παγκόσμιας οικονομίας.

Σύμφωνα με τα επίσημα στατιστικά στοιχεία, οι τόκοι που θα πληρώσουν το 2019 οι ΗΠΑ για το χρέος, και αντιστοιχούν σε 383 δισ. δολάρια, ισοδυναμούν με τον προϋπολογισμό του Καναδά και του Μεξικού.

Η αύξηση του δημόσιου χρέους των ΗΠΑ αυξάνει σημαντικά κάθε χρόνο μετά την 11η Σεπτεμβρίου όμως στη διάρκεια της διακυβέρνησης του Barack Obama απογειώθηκε. Αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλεται στην κακή διαχείριση της κυβέρνησης Obama. Σημαντικό μερίδιο ευθύνης είχε η παγκόσμια κρίση, οι πόλεμοι στην Μέση Ανατολή και την Ασία, η έκρηξη των δαπανών και φυσικά το συνταξιοδοτικό κόστος.

Όμως τα 8 χρόνια της διακυβέρνησής του το δημόσιο χρέος από τα 11,1 τρισ. δολάρια έφτασε τα 19,85 τρισ. δολάρια. Συμπτωματικά αυτά τα 8,75 τρισ. δολάρια αντιστοιχούν στην συνολική αξία του χρυσού παγκοσμίως.

Τους τελευταίους 25 μήνες της διακυβέρνησης Trump το χρέος των ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 2 τρισ. δολάρια με το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης του να εκτιμά ότι θα φτάσει τα 4 τρισ. δολάρια ως το τέλος της θητείας του. Πολιτικοί αναλυτές υπογραμμίζουν χαριτολογώντας ότι «ένας χρόνος αμερικανικού χρέους θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει όλα τα προγράμματα της NASA στο διάστημα».

*Πηγή: bankingnews.gr, Γιούλα Ζαχιώτη.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Οι περισσότεροι γνωρίζουν την διαδικασία όταν περνάει ένα καράβι την διώρυγα του Σουέζ.

Όταν το πλοίο φτάσει στην αρχή της διώρυγας, μεταξύ όλων των άλλων, φορτώνει και τις βάρκες με πραμάτεια την οποία ευελπιστούν να πουλήσουν στο πλήρωμα, κατά την διάρκεια που το πλοίο διασχίζει την διώρυγα.

Η πραμάτεια έχει από πάπυρους, αγαλματίδια, ηλεκτρονικά και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε!

Όλοι αυτοί, μαζί με τις βάρκες, αποβιβάζονται λίγο πριν το πλοίο βγει από το κανάλι.

Δείτε το βίντεο που ακολουθεί

ΠΗΓΗ: e-nautilia.gr

Ειδικά οι γυναίκες που κάνουν μικρά και συχνά διαλλείματα από την καθιστική συμπεριφορά, έχουν επιπλέον οφέλη, λένε οι Αυστραλοί ερευνητές.

«Τόσο για τους άνδρες, όσο και για τις γυναίκες, το μέγεθος της μείωσης της μέσης συστολικής αρτηριακής πίεσης μετά από άσκηση και διαλείμματα στην καθιστική ζωή, πλησίασε αυτό που αναμένεται από την αντιυπερτασική φαρμακευτική αγωγή», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Michael Wheeler.

«Ωστόσο, αυτή η μείωση ήταν μεγαλύτερη για τις γυναίκες», πρόσθεσε. Ο Wheeler είναι μέλος του Ινστιτούτου Baker για την καρδιά και τον διαβήτη στη Μελβούρνη.

Η έρευνα περιλάμβανε 67 άτομα ηλικίας από 55 έως 80 ετών, που πραγματοποίησαν τρεις διαφορετικές εργαστηριακές συνεδρίες, με τυχαία σειρά, με διαφορά τουλάχιστον έξι ημερών η μία από την άλλη.

Στις συνεδρίες αυτές περιλαμβάνονταν: μη διακοπτόμενη καθιστική συμπεριφορά για οκτώ ώρες, μία ώρα καθιστικής συμπεριφοράς πριν από 30 λεπτά περπάτημα σε διάδρομο με μέτριο ρυθμό, ακολουθούμενο από 6,5 ώρες καθισιού και μια ώρα καθισιού πριν από 30 λεπτά στον διάδρομο, ακολουθούμενο από καθιστική συμπεριφορά που διακοπτόταν κάθε μισή ώρα για τρία λεπτά περπατήματος ήπιου ρυθμού για 6,5 ώρες.

Η μέση συστολική (μεγάλη) και διαστολική (μικρή) πίεση μειώθηκε τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες που έκαναν πρωινή άσκηση συγκριτικά με όσους δεν ασκούνταν.

Υπήρχε ένα πρόσθετο όφελος στις γυναίκες, η σημαντική μείωση της μέσης συστολικής αρτηριακής πίεσης, όταν συνδύαζαν την πρωινή άσκηση με συχνά διαλλείματα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Οι άνδρες δεν είδαν πρόσθετα οφέλη για την αρτηριακή τους πίεση όταν έκαναν τακτικά διαλλείματα από το καθισιό.

Οι λόγοι για τις διαφορές στα δύο φύλα δεν είναι σαφείς, αλλά είναι πιθανό να οφείλονται σε ένα συνδυασμό παραγόντων, όπως οι διαφορετικές αντιδράσεις αδρεναλίνης στην άσκηση. Επίσης, όλες οι γυναίκες που συμμετείχαν στη μελέτη ήταν σε μετεμμηνοπαυσιακή φάση, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, σύμφωνα με τους ερευνητές.

Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι τα διαλείμματα στην καθιστική ζωή έχουν μεγαλύτερη ευεργετική επίδραση στην αρτηριακή πίεση μεταξύ των ατόμων με υψηλότερο κίνδυνο καρδιακής νόσου, δήλωσε ο Wheeler.

Απαιτείται περισσότερη έρευνα για να αποδειχθεί αν η πρωινή άσκηση και τα τακτικά διαλλείματα στην καθιστική συμπεριφορά έχουν οφέλη για την αρτηριακή πίεση νεότερων και μη υπέρβαρων ατόμων.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Hypertension.

Πηγή: healthday.com

ΠΗΓΗ: onmed.gr

Ενημερωτικό σημείωμα για τις δικαστικές διεκδικήσεις από την Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών

1. Στην Ολομέλεια του ΣΤΕ συζητήθηκε στις 1.2.2019 (πιθανή απόφαση μετά 3μηνο) η προσφυγή για την κατάργηση των δώρων από το 2013 και την επιστροφή των αναδρομικών κρατήσεων των εν ενεργεία Δ.Υ. Με αφορμή τη συζήτηση αυτή η νομική σύμβουλος της ΑΔΕΔΥ πρότεινε να κάνουν αγωγές 600.000 Δ.Υ., προτού εκδοθεί η απόφαση του ΣΤΕ, για να έχει αναδρομική ισχύ η διεκδίκηση των δώρων και των αναδρομικών. Με ευθύνη της ΑΔΕΔΥ που υιοθέτησε πρόταση της νομικής συμβούλου δεκάδες χιλιάδες Δ.Υ τρέχουν στα δικηγορικά γραφεία. Μετά τις εξελίξεις αυτές, όπως ήταν φυσικό, χιλιάδες συνταξιούχοι καταφεύγουν στα δικηγορικά γραφεία με την ελπίδα ότι η κυβέρνηση θα αναγκασθεί να επιστρέψει τις μνημονιακές κρατήσεις από 1.1.2013 με βάση τους νόμους 4051/2012 και 4093/2012 και τα δώρα συνολικού ύψους 800 (400+200+200) ευρώ το χρόνο.

2. Οι ευθύνες των συνδικαλιστικών σωματείων των Δ.Υ και ιδιαίτερα της ΑΔΕΔΥ είναι μεγάλες γι’ αυτό που εκτυλίσσεται αυτές τις ημέρες στα δικηγορικά γραφεία. Η ΠΕΣΕΚ έχει ενημερώσει τα μέλη της ότι, αν και το ΣΤΕ έχει αποφασίσει (απ. 2287-2290/2015) ότι είναι αντισυνταγματικές οι περικοπές των κύριων και επικουρικών συντάξεων και η κατάργηση των δώρων για τους συνταξιούχους, από 1.1.2013, αν και έχει διατάξει την αναπροσαρμογή όλων των συντάξεων στα επίπεδα του 2012, χωρίς προηγούμενη προσφυγή στα δικαστήρια, η κυβέρνηση όχι μόνο δεν εφαρμόζει τις αποφάσεις των δικαστηρίων, αλλά έχει ψηφίσει και νόμο ότι δε δεσμεύεται να εφαρμόζει τις αποφάσεις των Ανωτάτων Δικαστηρίων, που είναι συνταγματική της υποχρέωση. Πρόσφατα μάλιστα το ΑΕΔ (Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο) με τις αποφάσεις του, 1-4/2018, αποσύνδεσε το ισόβιο δικαίωμα των συνταξιούχων για τα δώρα και επίδομα άδειας από το νόμο Κατρούγκαλου (ν. 4387/2016), ενώ η κυβέρνηση συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι ο ν. Κατρούγκαλου δεν προβλέπει δώρα και επίδομα αδείας.

3. Είμαστε ξεκάθαροι στο θέμα των δικαστικών προσφυγών και διεκδικήσεων: Τα δικαστήρια δεν μπορούν να ανατρέψουν τα μνημόνια και τις μνημονιακές περικοπές. Μόνο ο ενωμένος αγώνας των εργαζομένων και συνταξιούχων και κάτω από την πίεση της λαϊκής οργής μπορεί να ανατραπεί η αντιλαϊκή πολιτική. Τα ίδια δικαστήρια στο παρελθόν έκριναν συνταγματικές τις μνημονιακές κρατήσεις και τα δώρα μέχρι το 2012, γιατί έλαβαν υπόψη τους τις δημοσιονομικές δυσκολίες του κράτους, τα ίδια δικαστήρια έχουν κρίνει παράνομες τις απεργίες των εργαζομένων, τα ίδια δικαστήρια μας έχουν δικαιώσει για τις μνημονιακές κρατήσεις από το 2013, αλλά οι κυβερνήσεις εφαρμόζουν την πολιτική τους, χωρίς να δεσμεύονται από τις αποφάσεις τους. Για τα 176 ευρώ είχαμε δικαιωθεί και από τα Εφετεία, αλλά το κράτος βρήκε τον τρόπο να μην εφαρμόσει καμία απόφαση. Με πολιτική απόφαση πήραν τα αναδρομικά οι ένστολοι, οι δικαστικοί, οι πανεπιστημιακοί και οι γιατροί του ΕΣΥ και όχι με δικαστική απόφαση. Το δήλωσε ο ίδιος ο πρωθυπουργός στον εορτασμό της πολεμικής Αεροπορίας: : « Είναι επιλογή μας να προχωρήσουμε στην αποκατάσταση αυτής της αδικίας. Δεν είναι ζήτημα συμμόρφωσης σε αποφάσεις δικαστικές αποφάσεις. Διότι γνωρίζετε πολύ καλά, ότι υπήρξαν και άλλες σχετικές αποφάσεις δικαστηρίων τα προηγούμενα χρόνια, τις οποίες δεν υιοθέτησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Επομένως, πρόκειται για ζήτημα πολιτικής βούλησης και όχι νομικής δέσμευσης».

4. Οι κυβερνήσεις μπορούν να χρησιμοποιούν τις δικαστικές αποφάσεις κατά το δοκούν. Να μην έχουμε αυταπάτες: Κανένα δικαστήριο δεν μπορεί να εμποδίσει την κυβέρνηση να εφαρμόσει την πολιτική της. Καμία δικαστική απόφαση δεν εμπόδισε τις μνημονιακές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι σήμερα να εφαρμόσουν τα μνημόνια δηλ. τις εντολές της Ε.Ε και του ΔΝΤ.

5. Η ΠΕΣΕΚ δεν είχε και δεν έχει καμία αμφιβολία ότι η κυβέρνηση, σκόπιμα, εμπαίζει τους συνταξιούχους, ότι έχει ανοίξει μία φάμπρικα με τους δικηγόρους και ότι θέλει να εξαντλήσει κάθε μέσο για να μην εφαρμόσει τις δικαστικές αποφάσεις και να τις χρησιμοποιήσει ως προεκλογικό όπλο σε αγαστή συνεργασία με την τρόικα.

6. Αν πράγματι πιστεύαμε ότι οι δικαστικές αποφάσεις μπορούσαν να ανατρέψουν τη μνημονιακή πολιτική της κυβέρνησης και των εντολέων της – δανειστών- Ε.Ε – θα είχαμε καλέσει όλους τους συνταξιούχους να ασκήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους με προσφυγές στα δικαστήρια και δε θα αφήναμε τους όψιμους συνταξιουχοπατέρες και τα δικηγορικά γραφεία να εκμεταλλεύονται τη ληστεία των συντάξεών μας.

7. Αναγνωρίζουμε ότι η συνδικαλιστική αδράνεια, οι ήττες που έχουμε υποστεί και η στήριξη των μνημονίων από όλα τα μνημονιακά κόμματα έχουν στρέψει τους συνταξιούχους στα δικαστήρια και στα δικηγορικά γραφεία. Αυτό το κατανοούμε πλήρως, αλλά έχουμε τεράστια ευθύνη, αν και εμείς δεν τους προειδοποιήσουμε, αν τους αφήσουμε να δημιουργηθούν φρούδες ελπίδες και δεν αναλάβουμε τις ευθύνες μας γι’ αυτό το φαινόμενο.

8. Η ΠΕΣΕΚ δεν είναι πρώτη φορά που τολμά να πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα και να λέει την αλήθεια, μην υποκύπτοντας στις φωνές των σειρήνων, στις πιέσεις των δικηγόρων και των ΜΜΕ που έχουν μετατραπεί σε φερέφωνα των δικηγορικών γραφείων.

9. Εμμένουμε στη θέση μας: Μόνο με αγώνες και πίεση μπορούμε να πετύχουμε κάτι. Και όχι με κούφιες ελπίδες που απλόχερα προσφέρουν όσοι εκμεταλλεύονται τον πόνο των συνταξιούχων.

ΠΗΓΗ:   ergasianet.gr

ΣΟΦΙΑ ΧΟΥΔΑΛΑΚΗ

Διαμαρτύρονται οι κάτοικοι στην περιοχή του Μακρυγιάννη, για την ανέγερση 11όροφου ξενοδοχείου, που απειλεί να κρύψει τη θέα της Ακρόπολης. Δημοσιολογούντες αρχίζουν τις αναλύσεις για τις άδειες δόμησης, για το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, για την πολεοδομική ιστορία της Αθήνας και φτάνουν, μιλώντας, μέχρι τον 19^ο αιώνα και τα αρχιτεκτονικά κληροδοτήματά του. Όλο βρίσκουν παθογένειες, όλο ανακαλύπτουν λάθη, κι όλο εξελίσσεται μια κουβέντα δίχως κέντρο, δίχως άξονα, δίχως να αναφέρεται πουθενά η μαγική λέξη, η «ανάπτυξη». Αυτή δεν αναφέρεται ούτε όταν μιλάμε για το ιστορικό κέντρο της Αθήνας, ούτε όταν μιλάμε για τις Σκουριές στη Χαλκιδική, ούτε όταν μιλάμε για τον Πειραιά. Συζητάμε για το κτίριο των έντεκα ορόφων, αλλά δεν διευκρινίζουμε, ότι αυτό αποτελεί μόνο ένα ελάχιστο σύμπτωμα, από τα πολλά της «ανάπτυξης» που μας επιφυλάσσουν.

Δεν είναι, δυστυχώς, η πρώτη μας φορά. Ως κοινωνία διαθέτουμε την εμπειρία μιας αντίστοιχης «αναπτυξιακής» διαδικασίας, αυτής που ανέλαβε να συντελέσει η El Dorado στις Σκουριές. Δάση που αποψιλώνονται αφήνοντας στη θέση τους νεκρά τοπία. Φόβοι για μόλυνση των νερών, του εδάφους, του αέρα. Πολίτες που διώκονται δικαστικά. Παιδιά που φέρεται να αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας από συσσώρευση βαρέων μετάλλων που τα δηλητηριάζει. Κι από την άλλη μεριά, ο Πειραιάς. Εκεί, υπεύθυνη πολυεθνική είναι η Cosco. Σκοπός της, να μπαζώσει τη θάλασσα με 7,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα τσιμέντου, αυξάνοντας κατά 50% τις προβλήτες του λιμανιού. Στις καινούριες προβλήτες θα δένουν περισσότερα και μεγαλύτερα κρουαζιερόπλοια, καθένα από τα οποία θα μεταφέρει από 5.000 έως 10.000 επιβάτες. Οι κάτοικοι της Πειραϊκής εξεγείρονται. Η προοπτική της τσιμεντοποίησης 130 στρεμμάτων του Σαρωνικού συνεπάγεται τον αποκλεισμό τους από τα βράχια της Πειραϊκής και την απαγόρευση της πρόσβασης των πολιτών προς τη θάλασσα. «Θα εξαφανιστεί από μπροστά μας το μνημείο του Θεμιστοκλή, αλλά και η Σχολή Δοκίμων», επισημαίνουν οι κάτοικοι. Η επιβάρυνση της περιοχής με τους δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες και τα τεράστια κρουαζιερόπλοια, που θα υπερβαίνουν τα 350 μέτρα μήκος το καθένα, απειλούν με επιβάρυνση της κυκλοφορίας, ρύπανση της ατμόσφαιρας, υποβάθμιση της Πειραϊκής και ουσιαστικό αποκλεισμό των κατοίκων από την περιοχή τους. Οι χιλιάδες επισκέπτες θα κινούνται στην πόλη, θα κυκλοφορούν σε δρόμους δίχως κατάλληλες υποδομές, ενώ εκατοντάδες λεωφορεία θα προσεγγίζουν τις προβλήτες για να τους μεταφέρουν στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας. Οι Πειραιώτες επισημαίνουν, ότι αυτά θα γίνονται δίχως πρόβλεψη, δίχως σχέδιο αντιμετώπισης κάποιας έκτακτης ανάγκης. Σε μια πατρίδα που έχει θρηνήσει εκατοντάδες θύματα από πυρκαγιές και πλημμύρες, που έχει πικρή τη γεύση της ανεπάρκειας των υποδομών και της απουσίας δόμησης με σεβασμό στο περιβάλλον, τι να απαντήσει κανείς στους κατοίκους της Χαλκιδικής, του Πειραιά ή της Αθήνας; Μία λέξη μόνο, μονότονη και κουραστική… «ανάπτυξη».

 Δεν θα έπρεπε να μας εκπλήσσει η διαπίστωση, ότι η φύση της συγκεκριμένης ανάπτυξης, της καπιταλιστικής ανάπτυξης, είναι ταυτόσημη με τη φύση μιας άλλης διαδικασίας, της «εκμετάλλευσης». Ωστόσο, επειδή η «εκμετάλλευση» είναι μια λέξη πιο ωμή, πιο ακριβής και πιο άκαμπτη, μια λέξη που θα μπορούσε να προκαλέσει κοινωνικές αντιδράσεις, προτιμούν οι ιθύνοντες να την αφήνουν στην άκρη. Ενίοτε την αντικαθιστούν και με τη λέξη «αξιοποίηση». Παλεύουν μικρές και μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις, ως πρόθυμες θεραπαινίδες των επιχειρήσεων, να πετύχουν τη δική τους ανάπτυξή, θυσιάζοντας την αντίστοιχη δική μας, των παιδιών μας και της κοινωνίας μας. Το δόλωμα που μας παρουσιάζουν είναι η ανάγκη μας για δουλειά. Μας λένε, ότι χάρη στις επιχειρήσεις θα προκύψουν νέες θέσεις εργασίας. Ποτέ, όμως, δεν περιγράφουν τις συνθήκες αυτής της εργασίας. Ειδικά σχετικά με το πρόσφατο ζήτημα της ανέγερσης του ξενοδοχείου στη Μακρυγιάννη, αρκεί να κοιτάξουμε πιο προσεκτικά τις συνθήκες που επικρατούν στα μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα των τουριστικών περιοχών της χώρας. Οι δουλειές που υπόσχονται είναι χωρίς ωράριο, χωρίς μονιμότητα, χωρίς ασφάλεια, χωρίς πληρωμή. Τα δεδουλευμένα αν πληρωθούν, πολλούς μήνες μετά από την τέλεση της εργασίας, δεν καλύπτουν παρά μόνο τα πιο βασικά έξοδα μιας ζωής που δεν αντέχει την παραμικρή οικονομική ανατροπή, την παραμικρή ασθένεια, το πιο μικρό ανθρώπινο όνειρο. Είναι αμοιβές που εξαντλούνται σε εκείνο το παλιό «μεροδούλι – μεροφάι». Από την μία τουριστική σεζόν στην επόμενη, οι μεγάλοι ξενοδοχειακοί όμιλοι επιδιώκουν να αλλάζουν το προσωπικό τους για να μην είναι εύκολη η συγκρότηση εργατικών σωματείων, για να μην μπορεί κανένας εργαζόμενος να διεκδικήσει ασφάλεια και αξιοπρέπεια στη δουλειά του. Κατά τη διάρκεια της τουριστικής σεζόν έχουν συμβεί ακόμα και θάνατοι εργαζομένων, είτε από την υπερκόπωση, είτε από την έλλειψη μέτρων προστασίας από πλευράς των επιχειρήσεων. Σε νησιά όπου η τουριστική οικονομία αποτελεί κυρίαρχη δραστηριότητα, το προσωπικό που προέρχεται, κατά κανόνα, από άλλες περιοχές φιλοξενείται σε κοντέινερ, σε συνθήκες που μόνο αναπτυγμένες δεν μπορούν να θεωρηθούν.

Η ανθρωποφάγα διάσταση της «ανάπτυξης» μένει ασχολίαστη από τους πανελίστες ειδικούς. Αναφέρουν, με θριαμβευτικό ύφος, ότι επιτέλους,  κινείται η αγορά των μικρό-μεσαίων επιχειρήσεων και αυξάνει ο τζίρος των διαμερισμάτων, μέσω της βραχυχρόνιας τουριστικής μίσθωσης. Όλο και δελεάζουν τον κόσμο με γυαλιστερές πενταροδεκάρες, αποκρύπτοντας συστηματικά, ότι αυτά είναι τα ψίχουλα που περισσεύουν στους επιχειρηματικούς ομίλους, εκείνους που εκμεταλλεύονται ολόκληρα κτίρια ή οικοδομικά τετράγωνα στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Αυτή τη φορά, εκμεταλλεύονται τη θέα της Ακρόπολης, αλλά νωρίτερα έχουν διδάξει μια ολόκληρη κοινωνία, ότι ο πολιτισμός και το περιβάλλον είναι εμπορικά αγαθά.

Όποιος αποδέχεται, ότι η Ακρόπολη και μαζί μ’ αυτήν τα δάση και οι θάλασσες είναι εμπορεύματα, οφείλει να αποδεχτεί ότι πρόσβαση σ’ αυτά θα έχει μόνο εκείνος που πληρώνει. Αυτή είναι η μοίρα των εμπορευμάτων και αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά τους από τα δημόσια αγαθά. Τα εμπορεύματα τα απολαμβάνουν αυτοί που πληρώνουν, οι υπόλοιποι, όλοι εμείς που δεν μπορούμε να πληρώσουμε την ακριβή σουίτα του 11^ου ορόφου του ξενοδοχείου, καταδικαζόμαστε να ζήσουμε στη σκιά του. Έτσι γίνεται πάντα στην ανάπτυξη αυτού του είδους, στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Εκεί που υψώνονται ρετιρέ, δημιουργούνται ταυτόχρονα και υπόγεια. Εκεί που βγαίνει χρυσός, μολύνεται η φύση. Εκεί που μπαζώνεται η θάλασσα, επιβαρύνεται μια ολόκληρη πόλη. Εκεί ακριβώς παράγεται κέρδος χωρίς καμία μέριμνα για τον ντόπιο πληθυσμό. Και μόλις εξαντληθεί το ασύδοτα εκμεταλλευόμενο εμπόρευμα, το κεφάλαιο –ελεύθερα διακινούμενο παγκοσμίως- απλώς μετακομίζει στον επόμενο στόχο.

Πριν, λοιπόν, αρχίσουμε να αναλύουμε το σύμπτωμα, ας αναλογιστούμε την ασθένεια. Το πρόβλημα μας, ως κοινωνία, είναι μεγαλύτερο από τα 33 μέτρα του ύψους του συγκεκριμένου κτιρίου στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το πρόβλημά μας είναι η απάντηση που δίνουμε στο ερώτημα:

Είναι ο πολιτισμός εμπόρευμα ή όχι;

Είναι το περιβάλλον μας εμπόρευμα ή όχι;

Είμαστε εμείς εμπόρευμα ή όχι;

Όποιος πιστεύει ότι όλα είναι εμπορεύματα, ότι όλα έχουν την τιμή τους, τότε ας είναι έτοιμος να υποστεί την εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, ιδιότητας, στάσης, συναισθήματος ή ονείρου. Την εμπορευματοποίηση της θάλασσας, του δάσους, της υγείας του, της γειτονιάς του, του παιδιού του, του νερού που πίνει και του αέρα που αναπνέει.

Για τους υπόλοιπους, που δεν θέλουμε να ζήσουμε ανάμεσα σε εμπορεύματα ή σαν εμπορεύματα οι ίδιοι, αλλά θέλουμε να καλλιεργούμε τον Νου μας, την αισθητική μας και την ψυχή μας έχοντας θάλασσα, δάσος και θέα τον Ιερό Βράχο, οφείλουμε να καταστήσουμε σαφές, ότι ο βράχος είναι Ιερός και όχι αγοραίος. Κυριότερα, Ιεροί και όχι αγοραίοι  είμαστε κι εμείς και οτιδήποτε φυσικό ή ανθρωπογενές μας περιβάλλει. Ανέκαθεν, από την εποχή που χτιζόταν ο Παρθενώνας, το Ιερό και το αγοραίο ήταν έννοιες μεταξύ τους αλληλοαναιρούμενες, γεγονός που διατηρείται ακέραιο μέχρι τις μέρες μας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Γράφει ο Βασίλης Καλαματιανός.

Το 2019 είναι χρόνος πολλαπλών εκλογικών αναμετρήσεων. Δημοτικές, περιφερειακές και ευρωεκλογές το Μάη, ακαθόριστος ο χρόνος των εθνικών, όμως θα γίνουν μέχρι των Οκτώβρη.

Στην πολιτική ζωή της χώρας υπάρχει μεγάλη κινητικότητα. Αναγγέλλονται υποψήφιοι ευρωβουλευτές και βουλευτές από τα κόμματα καθώς και ορισμός υποψηφίων περιφερειαρχών και δημάρχων. Ένα κύριο χαρακτηριστικό κυρίως των υποψηφίων δημάρχων, είναι ότι δηλώνουν ανεξάρτητοι κι ας είναι ταυτόχρονα και στελέχη κομμάτων. Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι προσπάθεια να πείσουν ότι αυτοί θα λύσουν όλα τα προβλήματα.

Η μέχρι σήμερα εμπειρία δείχνει ότι την επομένη των εκλογών, οι βασικές δραστηριότητες των Δήμων εντάσσονται στα πλαίσια του κρατικού προϋπολογισμού και των κυβερνητικών πολιτικών στη λογική των ανταποδοτικών τελών και της υπερφορολόγησης των δημοτών. Γνωρίζουμε ακόμα ότι οι «ανεξάρτητοι» μετατρέπονται σε προπαγανδιστές ή σε πολέμιους της κυβέρνησης ανάλογα με την κομματική τους τοποθέτηση.

Ωστόσο και στα σημερινά στενά θεσμικά πλαίσια, οι Δήμοι έχουν σοβαρές δυνατότητες λήψης μέτρων και εκτέλεσης έργων υπέρ των δημοτών. Ο προγραμματισμός και η διεκδίκηση είναι η λύση. Χωρίς διάθεση να μειωθεί ο ρόλος των κομμάτων στην πολιτική ζωή της χώρας και η χρησιμότητα των ιδεολογικών και πολιτικών θέσεων και αντιπαραθέσεων, προκύπτει ανάγκη για τον κάθε πολίτη να σκεφτεί και να πράξει με βάση το δικό του «θέλω», αν προτιμά κομματικό υποψήφιο δήμαρχο και ποιου κόμματος ή ανεξάρτητο, και ανάλογα να πράξει.

Πλούσια δραστηριότητα και πολλή δουλειά έχουν και οι εταιρίες δημοσκοπήσεων. Δεν είναι κυρίως αυτές που δημοσιοποιούνται. Σ’ όλη την κλίμακα, όπου υπάρχει σταυρός προτίμησης, γίνονται δημοσκοπήσεις. Οι δημοσκοπήσεις σαν επιστημονική μέθοδος είναι ένας τρόπος αποτύπωσης της κατάστασης ή ενός ζητήματος στο συγκεκριμένο χώρο τη συγκεκριμένη περίοδο. Πολλές φορές και σε διεθνές επίπεδο, εταιρείες με πείρα χρόνων πέφτουν παταγωδώς έξω. Δεν πρέπει να παραγνωρίζεται το γεγονός ότι πολλές δημοσκοπήσεις αξιοποιούνται για χειραγώγηση της κοινής γνώμης, ότι λειτουργούν σαν προπαγανδιστές κομμάτων, φορέων και αντιλήψεων. Την Κυριακή 3 Φλεβάρη καθώς και στις 9 Φλεβάρη δημοσιοποιήθηκαν έρευνες από εταιρίες με εντελώς διαφορετικά αποτελέσματα: της VOXPOPANALYSIS, της METPOΝ ANALYSIS και της PRORATA. Τα στοιχεία που δίνουν είναι τα ακόλουθα:

Είναι προφανές ότι ή κάθε μια από τις εταιρίες υπηρετεί άλλο στόχο με την ίδια λογική. Οι μεν PRORATA και VOX ότι η θέλουν να περάσουν το μήνυμα πως η διαφορά ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ κλείνει είναι τέσσερες ή δύο μονάδες. Η δε METPONθέλει να περάσει το μήνυμα ότι ή ΝΔ είναι πολύ μπροστά κι ότι η διαφορά μεγαλώνει υπέρ της.

Πρέπει να σημειωθεί ότι και «ΤΟ ΒΗΜΑ» έχει βάλει το χεράκι του προβάλλοντας στην πρώτη σελίδα την εκτίμηση ψήφου και ανεβάζει τη ΝΔ στο 37,2% στο δε ρεπορτάζ της η Δήμητρα Κρουστάλη (σελ. Α8-Α9) έβγαλε τα τελικά αποτελέσματα με βάση τις επιθυμίες, τους στόχους και τις επιδιώξεις της ΝΔ και της άρχουσας τάξης. Αυτοί οι στόχοι είναι πρώτα και κύρια ο επηρεασμός των ψηφοφόρων μέσω της ανάδειξης από τώρα του νικητή των εκλογών και της αυριανής κυβέρνησης. Στη συνέχεια καλλιεργούν την εντύπωση της αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ και ταυτόχρονα της εξασφάλισης 180 εδρών στη Βουλή ώστε να γίνουν οι συντηρητικές αλλαγές στο Σύνταγμα (αλλαγή του εκλογικού νόμου της απλής αναλογικής και η άμεση εφαρμογή του, αλλά και εκλογή του προέδρου Δημοκρατίας). Για να στηρίξει αυτές τις επιδιώξεις, «ΤΟ ΒΗΜΑ» δεν παίρνει σα βάση αυτό που δήλωσαν όσοι μίλησαν στη δημοσκόπηση την πρόθεση ψήφου δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ 19,2% - ΝΔ 28,4% αλλά την εκτίμηση ψήφου (σ.σ: άραγε, ποιος την κάνει;) και παρουσιάζει ΣΥΡΙΖΑ 25,1% - ΝΔ 37,2% - ΚΙΝΑΛ. 7% αλλά και έδρες ΝΔ 160 ΚΙΝΑΛ. 21 άρα 181 και ο ΣΥΡΙΖΑ 74. Πέρα όμως από τα στοιχεία της προπαγάνδας, η μελέτη της πρόθεσης ψήφου δίνει δυνατότητα για σημαντικά συμπεράσματα.

α) Οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ μαζί δεν φτάνουν ούτε 50% είναι 47,6% (άλλες δημοσκοπήσεις το ανεβάζουν λίγο). Αυτή είναι η πραγματική επιρροή των κομμάτων εξουσίας, του δικομματισμού. Αυτή η παραδοχή δείχνει ξεκάθαρα πως το εκλογικό σώμα απαξιώνει τα δυο κόμματα εξουσίας κι αυτά προσπαθούν να εμφανίσουν το «φτύσιμο» από τους εκλογείς ως «ψιλόβροχο».

β) Η επιρροή του ΣΥΡΙΖΑ είναι αυξημένη στις ηλικίες από 35-65 ετών, που είναι μεταξύ 22% και 26%, ενώ της ΝΔ στους άνω των 65 ετών σε ποσοστό 40,2%. Διαφοροποιήσεις με σημασία παρατηρούνται στο χώρο της Χ.Α., όπου στους άνδρες έχει 11% και στις γυναίκες 3,1% αλλά και στις ηλικίες 17-34 ετών καταγράφει 15,9%.

γ) Ενδιαφέρον παρουσιάζει ο πολιτικός αυτοπροσδιορισμός εκείνων που ρωτήθηκαν τι ψηφίζουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ παίρνει 44,6%, όσων δηλώνουν αριστεροί, έναντι 25,9% του ΚΚΕ και το 40,7% των κεντροαριστερών έναντι 15,1% του ΚΙΝΑΛ και 1,6% του ΚΚΕ. Η ΝΔ έχει την υποστήριξη του 70,1% των κεντροδεξιών και το 58,2% των δεξιών, όπου η Χ.Α. παίρνει το 19,9%.

δ) Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η στάση όσων δηλώνουν αριστεροί. Τα αριστερά κόμματα και κινήσεις ΚΚΕ, ΛΑΕ, ΑΝΤΑΡΣΙΑ μαζί με αναποφάσιστους, λευκά κλπ παίρνουν μόνο το 46% και μαζί με το 44,6% του ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνουν το 90%. Από τα δηλωθέντα νούμερα φαίνεται ότι ως αριστεροί αυτό προσδιορίζονται το 18-20% των ερωτηθέντων ενώ το 15-17% δηλώνουν κεντροαριστεροί. Είναι πολύ ενδιαφέρον, σημαντικό και ενθαρρυντικό στους σημερινούς δύσκολους καιρούς, λόγο της ήττας του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, ότι ένας στους πέντε ψηφοφόρους δηλώνει αριστερός και μαζί με το πολύ προοδευτικό τμήμα των κεντροαριστερών να αποτελούν το 1/3 του εκλογικού σώματος. Ταυτόχρονα πρέπει να σημειωθεί ότι τη μερίδα του λέοντος αυτού του τμήματος των ψηφοφόρων, αποσπά, δημοσκοπικά τουλάχιστον ο ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα όντας κυβέρνηση με πολιτική πλήρως ενσωματωμένη με αυτή της ΕΕ, του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ. Ιστορικά, σε παρόμοιες συνθήκες το ΚΚΕ και η Κομμουνιστική Αριστερά στη χώρα μας, ποτέ δεν εκτίμησαν ότι φταίει η εργατική τάξη και ο λαός. Εξαίρεση έχει αποτελέσει η περιβόητη δήλωση ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ μετά τις εκλογές του 2012 «ο λαός να αλλάξει την ψήφο του»’. Ίσως είναι υπερβολή ότι κυριαρχεί μια τέτοια αντίληψη, σίγουρα όμως η πολυδιάσπαση στο χώρο της Κομμουνιστικής Αριστεράς, η άρνηση της ηγεσίας κυρίως του ΚΚΕ αλλά και της ΛΑΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συζητήσουν και να συμφωνήσουν έστω στα πιο απλά ζητήματα (π.χ. κοινή δράση στο εργατικό και γενικότερα στο μαζικό λαϊκό κίνημα), στέλνει τους αριστερούς στα σπίτια τους και στο ΣΥΡΙΖΑ.

Ελπιδοφόρο μήνυμα είναι η συμφωνία πέντε πολιτικών οργανώσεων κινήσεων για το συντονισμό δράσης και διαλόγου Κομμουνιστικών δυνάμεων ανοιχτή για τη συμμετοχή όλων των κομμάτων και οργανώσεων κομμουνιστικής αναφοράς. Οι πέντε οργανώσεις (ΑΡΑΝ, Κίνηση Κομμουνιστικών-Εργατικός Αγώνας, Παρέμβαση, Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο Σύλλογος Γ. Κορδάτος), δημοσιοποίησαν κοινή ανακοίνωση στις 18 Γενάρη 2019 και πραγματοποίησαν ήδη συγκέντρωση την 1 Φλεβάρη (και μαζί με άλλες αντιιμπεριαλιστικές οργανώσεις στις 7 Φλεβάρη κινητοποίηση για τη Βενεζουέλα). Αυτή η προσπάθεια συντονισμού δράσης και διαλόγου κομμουνιστικών δυνάμεων σηματοδοτεί την ανάγκη τερματισμού των διασπάσεων και την έναρξη συσπείρωσης όλων των δυνάμεων της Κομμουνιστικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Για την κατάσταση που υπάρχει δεν είναι δυνατό σήμερα να γίνει επιμερισμός ευθυνών στο πώς φτάσαμε εδώ. Σίγουρα δεν είναι μονόπλευρες, αφορούν το «αν είπαμε ή δεν είπαμε», «αν κάναμε ή δεν κάναμε». Οπωσδήποτε βέβαια υπάρχει διαβάθμιση. Στη σημερινή κατάσταση θα κριθούμε όλοι για μια ακόμη φορά. Τώρα κριτήριο πρέπει να είναι ή συμβολή ή όχι στη συσπείρωση των κομμάτων, κινήσεων και ανένταχτων στελεχών της Κομμουνιστικής Αριστεράς.

Φλεβάρης 2019                                                                                                    

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr