Από τον ταξικό «αποστάτη»

Προσφάτως, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, όπου και ανακοινώθηκε ότι υπογράφτηκε συνυποσχετικό μεταξύ του ελληνικού δημοσίου και των εφοπλιστών για την καταβολή ποσού που αντιστοιχεί στο 10% των εισαγόμενων μερισμάτων των εφοπλιστών.

Το ποσοστό επί των μερισμάτων, όπως εξάλλου έχει καταγγείλει και η ΠΕΝΕΝ, αντικαθιστά την λεγόμενη «οικειοθελή συνεισφορά» που είχε υπογραφεί μεταξύ κυβέρνησης Σαμαρά – ΕΕΕ και η οποία σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών -αντί του ποσού των 80 εκατ. ευρώ/χρόνο- αυτό ανήλθε στα 40 εκατ. ευρώ/χρόνο. Τα υπόλοιπα ουδέποτε καταβλήθηκαν την τελευταία 5ετία, αφού ένα μέρος των εφοπλιστών δεν τα κατέβαλε, ενώ ορισμένοι από αυτούς τα δίνουν και με… δόσεις! «Με πληροφορίες που έχω από το υπουργείο Οικονομικών, οι εφοπλιστές έχουν κάνει τη ρύθμιση των… 120 δόσεων», αποκάλυψε ο πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Αντώνης Νταλακογεώργος, μιλώντας πριν από λίγες ημέρες στο ραδιόφωνο του realfm.

Σε κάθε περίπτωση, και μέσα από τη συνάντησή του πρωθυπουργού με τους εφοπλιστές, αποδεικνύεται πως η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τις σκληρές, αντεργατικές και αντιλαϊκές πολιτικές που εφήρμοζε η προηγούμενη κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου. Αντιθέτως, μάλιστα… Τα κάνει όλα καλύτερα, όπως καλύτερα κάνει και την επικοινωνιακή της πολιτική για να εμπαίζει εργαζομένους και λαό, ότι δήθεν ακολουθεί φιλεργατική και φιλολαϊκή πολιτική.

Άλλωστε, το ότι εμπαίζει αποδεικνύεται και δύο άλλα στοιχεία:

– αφήνει στο απυρόβλητο τις 58 φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, ενώ στην Αναθεώρηση του Συντάγματος δεν έκανε καν νύξη για την κατάργηση του Άρθρου 107 που θεσμοθετεί την φοροασυλία των εφοπλιστών

– με επίσημα στοιχεία, το 2015, η υποχρεωτική επί της χωρητικότητας (τονάζ) συνεισφορά των εφοπλιστών ανήλθε σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία για το 2015 στο προκλητικό ποσόν 17.617.781,18 ευρώ!!! Αντίστοιχα η φορολογία των ναυτεργατών ξεπέρασε στο ίδιο έτος τα 57 εκατομμύρια ευρώ!

Και συνεχίζεται το ίδιο πράγμα…

ΠΗΓΗ:  ergasianet.gr

Το 1950 το προσδόκιμο ζωής παγκοσμίως τη στιγμή της γέννησης ενός ανθρώπου ήταν μόλις στα 46 έτη. Μέχρι το 2015 εκτινάχθηκε στα 71 χρόνια. Σε μερικές χώρες η εξέλιξη δεν ήταν πάντα ομαλή. Ασθένειες, επιδημίες και απροσδόκητα γεγονότα υπενθυμίζουν ότι η μακρόχρονη ζωή δεν είναι πάντα δεδομένη.

Εν τω μεταξύ, οι θάνατοι που θα μπορούσαν να μας ανησυχούν – από τρομοκρατία, πόλεμο και φυσικές καταστροφές – αποτελούν λιγότερο από το 0,5% όλων των θανάτων.

Αλλά σε όλον τον κόσμο πολλοί πεθαίνουν νέοι και μάλιστα από αιτίες που θα μπορούσαν να έχουν προβλεφθεί, σύμφωνα με το BBC. Η ιστορία του πότε πεθαίνουν οι άνθρωποι είναι στην πραγματικότητα η ιστορία του πώς πεθαίνουν και πώς αυτό άλλαξε με το πέρασμα του χρόνου.

Αιτίες θανάτου παγκοσμίως

Στην έρευνα της Hannah Ritchie και της μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Global Change Data Lab αναφέρεται ότι περίπου 56 εκατ. άνθρωποι πέθαναν στον κόσμο το 2017. Ο αριθμός είναι μεγαλύτερος κατά 10 εκατ. σε σύγκριση με το 1990, καθώς ο παγκόσμιος πληθυσμός αυξήθηκε και οι άνθρωποι ζουν περισσότερα χρόνια κατά μέσο όρο.

Περισσότερο από το 70% πεθαίνουν από μη μεταδοτικές, χρόνιες ασθένειες. Δεν μεταδίδονται από άνθρωπο σε άνθρωπο και τυπικά εξελίσσονται αργά.

Ο μεγαλύτερος «δολοφόνος» είναι η καρδιοαγγειακή νόσος, η οποία επηρεάζει την καρδιά και τις αρτηρίες και είναι υπεύθυνη για κάθε τρίτο θάνατο. Αυτό είναι το διπλάσιο σε ρυθμό από τους καρκίνους – που είναι και η δεύτερη κύρια αιτία θανάτου – που ευθύνονται για έναν στους έξι θανάτους. Άλλες μη μεταδοτικές ασθένειες όπως ο διαβήτης, μερικές παθήσεις του αναπνευστικού και η γεροντική άνοια βρίσκονται κοντά στην κορυφή της λίστας.

Οι θάνατοι που μπορούν να προβλεφθούν

Κάτι που μπορεί να είναι πιο συγκλονιστικό είναι ο αριθμός των ανθρώπων που ακόμη πεθαίνουν από αιτίες που μπορούν να προβλεφθούν και να αποτραπούν.

Περίπου 1,6 εκατ. άνθρωποι πέθαναν από ασθένειες που συνδέονται με τη διάρροια το 2017, τοποθετώντας την στις 10 κορυφαίες αιτίες θανάτου. Σε μερικές χώρες αποτελεί μάλιστα ακόμη πιο συχνή αιτία.

Νεογνικές διαταραχές – ο θάνατος ενός βρέφους μέσα στις 28 πρώτες μέρες – έπληξαν 1,8 εκατ. νεογέννητα το 2017.

Η συχνότητα αυτών των θανάτων διαφοροποιείται από χώρα σε χώρα. Στην Ιαπωνία, λιγότερο του ενός στα 1.000 μωρά πεθαίνουν τις πρώτες 28 μέρες της ζωής τους, ενώ στις φτωχότερες χώρες του κόσμου ο αριθμός ανεβαίνει σε περίπου ένα βρέφος ανά 20.

Την ίδια χρονιά στις πλουσιότερες και τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη οι θάνατοι σε τροχαία δυστυχήματα ανήλθαν σε 1,2 εκατ.

Ενώ σε πολλές χώρες με υψηλό κατά κεφαλή εισόδημα σημειώθηκε σημαντική πτώση στους θανάτους στον δρόμο τις τελευταίες δεκαετίες, παγκοσμίως οι αριθμοί παρέμειναν στο ίδιο σχεδόν επίπεδο.

Ακόμη, σχεδόν διπλάσιοι είναι αυτοί που αυτοκτονούν από αυτούς που δολοφονούνται. Στη Μεγάλη Βρετανία για παράδειγμα ο αριθμός των αυτοκτονιών είναι 16 φορές υψηλότερος και αποτελούν την κύρια αιτία θανάτου των ανδρών μεταξύ 20 και 40 ετών.

Τι μας δείχνουν οι «τύποι» θανάτων

Οι άνθρωποι πεθαίνουν από διάφορα αίτια όσο αλλάζουν οι εποχές και αναπτύσσουμε τις κοινωνίες μας. Το 1990, ένας στους τρεις θανάτους οφειλόταν σε ασθένειες που μπορούσαν να μεταδοθούν, αλλά 2017 ο αριθμός αυτός είχε πέσει - ένας τους τρεις. Τα παιδιά επίσης είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε μολυσματικές ασθένειες. Μέχρι και τον 19ο αιώνα, ένα στα τρία παιδιά στον κόσμο πέθαινε πριν την ηλικία των πέντε ετών.

Τα ποσοστά θνησιμότητας αυτά έχουν μειωθεί αρκετά λόγω των εμβολίων και την βελτίωσης στην υγιεινή, τη διατροφή, την υγεία και την πρόσβαση στο καθαρό νερό.

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι θάνατοι παιδιών στις πλούσιες χώρες είναι πλέον σπάνιοι. Γενικότερα, η μείωση της θνησιμότητας παιδιών παγκοσμίως θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σύγχρονης ιατρικής. Αυτό σημαίνει πως το μεγαλύτερο «βάρος» έχει μετατοπιστεί στις μη μεταδοτικές παθήσεις σε ηλικιωμένους, με πολλές χώρες να προβληματίζονται για την πίεση που αυτό ασκεί στα συστήματα υγείας, καθώς οι άνθρωποι γερνούν και έχουν ασθένειες που διαρκούν περισσότερα χρόνια.

Ωστόσο, απρόσμενα γεγονότα μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η κρίση του HIV/AIDS τη δεκαετία του 1980, η οποία επηρέασε όλο τον κόσμο, αλλά περισσότερο έπληξε την υποσαχάρια Αφρική.

Μετά από δεκαετίες σταθερής βελτίωσης, η μέση διάρκεια ζωής μειώθηκε αισθητά σε πολλές χώρες της περιοχής.

Ένας συνδυασμός θεραπειών και εκπαίδευσης ως προς την πρόληψη είχε ως αποτέλεσμα τον υποδιπλασιασμό των θανάτων από AIDS την τελευταία δεκαετία και μόνο – από δύο εκατομμύρια ετησίως στο ένα εκατομμύριο.

Ως αποτέλεσμα, η μέση διάρκεια ζωής έχει αρχίσει να ανακάμπτει σε αυτές τις χώρες, αλλά μόλις τώρα επιστρέφει σε επίπεδα προ κρίσης.

Ποιο είναι το συμπέρασμα

Η συνολική σημερινή εικόνα είναι θετική: ζούμε περισσότερο, ενώ λιγότεροι άνθρωποι - ειδικά παιδιά - πεθαίνουν από αιτίες που μπορούν να αποφευχθούν. Όμως, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.

Οι περαιτέρω βελτιώσεις στην υγιεινή, τη διατροφή, τον εμβολιασμό και τη βασική υγειονομική περίθαλψη είναι τα βασικά κριτήρια για ένα καλύτερο μέλλον.

Επίσης, πρέπει να υπάρξουν αυξημένα μέτρα για την ασφάλεια και την ψυχική υγεία.

Αυτό που συμπεραίνει η έρευνα, είναι πως εάν θέλουμε να συνεχιστεί η πρόοδος πρέπει να κατανοήσουμε τα αίτια θανάτου.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr

του Δημήτρη Χριστούλια

3 στα 10 νοικοκυριά ζουν με ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 10.000 ευρώ, 9 στα 10 δεν μπορούν να αποταμιεύσουν, 2 στα 10 έχουν τουλάχιστον 1 άνεργο μέλος, 1 στα 2 νοικοκυριά έχουν βασική πηγή εισοδήματος μια σύνταξη ενώ 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία ή τις τράπεζες.

Τις δραματικές επιπτώσεις στα εισοδήματα των νοικοκυριών από την 10ετή οικονομική κρίση καταγράφει έρευνα του Ινστιτούτου Μικρών Επιχειρήσεων της Γενικής Συνομοσπονδίας Επαγγελματιών, Βιοτεχνών και Εμπόρων Ελλάδος  (ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ) που δόθηκε πριν από λίγο στη δημοσιότητα.

Σύμφωνα με τα αποκαλυπτικά στοιχεία της έρευνας 3 στα 10 νοικοκυριά  διαβιούν με ετήσιο εισόδημα λιγότερο από 10.000 ευρώ ενώ  το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για να «βγάλουν» τον μήνα1 στα 2 νοικοκυριά. Επίσης  9 στα 10 νοικοκυριά δεν μπορούν να αποταμιεύσουν, 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν τουλάχιστον 1 άνεργο μέλος, 1 στα 2 νοικοκυριά έχουν βασική πηγή εισοδήματος μια σύνταξη ενώ 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία ή τις τράπεζες.

Η φετινή έρευνα του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ για το εισόδημα και τις δαπάνες διαβίωσης των νοικοκυριών, η έβδομη κατά σειρά, αποτελεί την πρώτη που διεξάγεται ύστερα από την ολοκλήρωση των προγραμμάτων δημοσιονομικής προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. Από τα ευρήματα της έρευνας καταγράφεται μια βελτίωση στους περισσότερους από τους δείκτες προσδιορισμού της κατάστασης των νοικοκυριών, γεγονός που ακολουθεί την γενικότερη βελτίωση που καταγράφουν οι κύριοι δείκτες της ελληνικής οικονομίας, ωστόσο χιλιάδες νοικοκυριά συνεχίζουν να βρίσκονται σε δεινή οικονομική κατάσταση.

Αναλυτικότερα, το 43,9% των νοικοκυριών δήλωσε μείωση των εισοδημάτων το 2018 σε σχέση με το 2017, αλλά και ένα αυξανόμενο ποσοστό (48,9% έναντι 35,6% στην έρευνα 2017) δήλωσε σταθεροποίηση της εισοδηματικής του κατάστασης. Αύξηση του εισοδήματος δήλωσε μόλις το 7,1% των νοικοκυριών έναντι 2% της περσινής έρευνας εισοδήματος.

Έξι στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι χρειάζεται να κάνει περικοπές για να καλύψει τις βασικές του ανάγκες.

Δεν επαρκούν τα εισοδήματα

Επιπλέον το 12,7% των νοικοκυριών δήλωσε ότι τα εισοδήματά του δεν επαρκούν για να καλύψουν ούτε τις βασικές τους ανάγκες, Δύο στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι δεν θα μπορούσαν να ανταποκριθούν σε μια έκτακτη ανάγκη ύψους 500 ευρώ, ενώ το 45% θα κάλυπτε αυτή τη δαπάνη με μεγάλη δυσκολία. Περισσότερο από 1 στα 2 νοικοκυριά δηλώνει ότι το μηνιαίο εισόδημα δεν επαρκεί για όλο τον μήνα. Για αυτά τα νοικοκυριά το μηνιαίο εισόδημα επαρκεί κατά μέσο όρο για 19 ημέρες.

Σταθερά συντριπτικό παραμένει το ποσοστό αδυναμίας αποταμίευσης καθώς 9 στα 10 νοικοκυριά δήλωσαν ότι δεν καταφέρνουν να αποταμιεύσουν.

Οι προσδοκίες των νοικοκυριών για το νέο έτος παραμένουν αρνητικές, καθώς το 52%  αναμένει επιδείνωση της οικονομικής του κατάστασης το 2019, το 33,9% εκτιμά ότι θα παραμείνει σταθερή, ενώ μόνο το 11,3% αναμένει βελτίωση των οικονομικών του. 

Μακροχρόνια ανεργία

Επίσης, 2 στα 10 νοικοκυριά έχουν στην οικογένεια ένα τουλάχιστον άτομο σε ανεργία. Το ποσοστό της μακροχρόνιας ανεργίας ανέρχεται στο 70,2% του συνολικού αριθμού των ανέργων.

Το 18,9% των νοικοκυριών έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την εφορία. Το 44% αυτών των οφειλετών έχει υπαχθεί σε κάποια ρύθμιση, ενώ το 6,1% είχε αλλά την έχασε. Το γεγονός ότι περισσότεροι από 1 στους 2 οφειλέτες δεν έχουν ρυθμίσει τις οφειλές τους αποτελεί ένδειξη ότι βρίσκονται σε πάγια αδυναμία εξυπηρέτησης οφειλών και αναζητά λύσεις παρατείνοντας τους χρόνους αποπληρωμής.  Μάλιστα, 1 στα 5 νοικοκυριά εκτιμά ότι δεν θα μπορέσει να ανταποκριθεί στις φορολογικές υποχρεώσεις το 2019.

Περισσότερο από 1 στα 10 (12,9%) νοικοκυριά έχει καθυστερημένες οφειλές προς τις τράπεζες για το στεγαστικό του δάνειο, ενώ το 24,1% καταβάλει τις δόσεις του με κάποια καθυστέρηση ενώ περίπου 1 στα 2 νοικοκυριά (45,2%) που έχουν στεγαστικό δάνειο έχουν κάνει διακανονισμό με τις τράπεζες για μικρότερες δόσεις. 

Όσον αφορά το δείκτη ανησυχίας απώλειας ακινήτου παραμένει σταθερά υψηλός καθώς 1 στα 5 νοικοκυριά (19,9%) δηλώνει φόβο ότι θα χάσει το ιδιόκτητο σπίτι του λόγω αδυναμίας καταβολής δόσεων ή και φόρων. Το 7,2% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με δέσμευση /κατάσχεση λογαριασμών και περιουσιακών στοιχείων λόγω οφειλών. Το ποσοστό αυτό είναι αυξημένο σε σχέση με τα προηγούμενα έτη (4,4% το 2017 και 4% το 2016).

Το 36,7% των νοικοκυριών δήλωσε ότι έχει δανειακές υποχρεώσεις προς τράπεζες (κάρτες δανείων, καταναλωτικά, στεγαστικά δάνεια). Από αυτά τα νοικοκυριά σχεδόν 1 στα 3 (27,7%) έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές.

Αντίστοιχα 1 στα 3 (28,4%) νοικοκυριά δηλώνει ότι κατά το τρέχον έτος δεν θα καταφέρει να ανταποκριθεί στις οφειλές του προς τις τράπεζες.

Πηγή: real.gr - imerodromos.gr

Σαφάρι ελέγχων ετοιμάζει η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, ανοίγοντας θυρίδες αλλά και τραπεζικούς λογαριασμούς οφειλετών.

Επιπλέον, αναμένεται να προβεί σε 56.000 επιτόπιους φορολογικούς, ενώ θα κάνει 105.000 τηλεφωνικές κλήσεις στους φορολογούμενους για να συμμορφωθούν στις υποχρεώσεις τους.

Από το σαφάρι του ελέγχου δεν θα γλιτώσουν ούτε και εκείνοι που πήραν επιστροφή φόρου καθώς έχει προγραμματιστεί να γίνει έλεγχος σε 5.900 τέτοιες περιπτώσεις.

Επιπλέον, θα εξεταστούν 2.500 περιπτώσεις φορολογίας ακινήτων φυσικών και νομικών προσώπων, ενώ συνολικά ο στόχος βεβαίωσης φόρων από ελέγχους αναμένεται να ξεπεράσει σύμφωνα με τον προγραμματισμό της ΑΑΔΕ και του υπουργείου Οικονομικών τα 2,6 δισ. ευρώ.

Τσουχτερά τα πρόστιμα

Η επιβολή προστίμων θα γίνεται το αργότερο εντός 3μήνου από τη διαπίστωση της παράβασης κατά τη διενέργεια ελέγχων πρόληψης για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας.

Μεγάλη βαρύτητα θα δοθεί μεγάλους οφειλέτες όπου εκεί υπάρχει και το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Το 66% περίπου των οφειλετών κινδυνεύουν με μέτρα αναγκαστικής είσπραξης, ενώ μέσα στο 2019 αναμένεται να χαρακτηριστούν 4,5 δισ. ευρώ ως ανεπίδεκτα είσπραξης.

Σύμφωνα με το σχέδιο Ελέγχου της ΑΑΔΕ η είσπραξη από μεγάλους οφειλέτες και στοχευμένες δράσεις εκτιμάται ότι θα ξεπεράσει για εφέτος τα 675 εκατ. ευρώ.

Μέσω e-mail οι ειδοποιήσεις

Μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου οι υπάλληλοι της ΑΑΔΕ θα στείλουν μηνύματα υπενθύμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών σε μικροοφειλέτες προκειμένου να σπεύσουν να ρυθμίσουν ή να εξοφλήσουν τα χρέη τους.

Στελέχη της θα επιβλέπουν τη διαδικασία αποστολής ηλεκτρονικών μηνυμάτων υπενθύμισης ληξιπρόθεσμων οφειλών σε μικροοφειλέτες παλαιότερων ετών και θα αξιολογούνται τα αποτελέσματα σε τριμηνιαία βάση με υποβολή σχετικής αναφοράς εντός 15 ημερών από τη λήξη του τριμήνου.

Στο σχέδιο δράσης γίνεται αναφορά για συμμόρφωση των φορολογούμενων που εμφανίζουν για πρώτη φορά ληξιπρόθεσμες οφειλές σε ποσοστό 54%, κατόπιν εφαρμογής κριτηρίων ανάλυσης κινδύνου και διαβίβαση αρμοδίως των αρχείων μη συμμορφούμενων φορολογούμενων για περαιτέρω ενέργειες.

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί πως 2.514.722 πολίτες χρωστούν έως 500 ευρώ.

ΠΗΓΗ: newsbomb.gr

Σε λίγες μέρες συμπληρώνονται 75 χρόνια από τη μάχη της Κοκκινιάς. Ήταν 4 Μάρτη του 1944 όταν οι Γερμανοί κατακτητές σε συντονισμένη προσπάθεια και σε συνεργασία με τους ταγματασφαλίτες περικύκλωσαν ολόκληρη την περιοχή της Κοκκινιάς, ήταν 8 Μάρτη όταν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ ολοκλήρωναν τη θριαμβευτική απόκρουση της επίθεσης, κρατώντας ψηλά τη σημαία της αντίστασης.

Τα χρόνια περνούν, τα πράγματα αλλάζουν και δυστυχώς η συλλογική μνήμη εξασθενεί. Και τότε αντί να διδασκόμαστε από την ιστορία, γινόμαστε οι χειρότεροι μαθητές της. Το ίδιο συνέβη και στην Ελλάδα με την επαναστατική αριστερά και τη σχέση της με την αντιιμπεριαλιστική πάλη, που κατέληξε είτε στην υποτίμηση της τελευταίας, είτε μπροστά στην λανθασμένη ερμηνεία της, στην ενσωμάτωση και την υποταγή σε λογής αστικά σχέδια.

Αν κάτι μας διδάσκει η μάχη της Κοκκινιάς όπως άλλωστε και όλο το φάσμα της εθνικής αντίστασης, είναι το πόσο βαθιά ριζωμένη αποτελεί για τον λαό και τον τόπο μας η συνείδηση της ελευθερίας και του αγώνα γι αυτήν και η αλληλεγγύη. Τις μέρες της μάχης της Κοκκινιάς, στον Πειραιά προκηρύχθηκε πανεργατική απεργία ως ένδειξη αλληλεγγύης στον κοκκινιώτικο λαό που δοκιμαζόταν απέναντι στους ναζί και τους συνεργάτες τους.

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα της κρίσης, της επέλασης των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας της ΕΕ, της επιτροπείας και της καταβαράθρωσης του επιπέδου ζωής της τεράστιας κοινωνικής πλειοψηφίας οι παραπάνω έννοιες (έπρεπε να) αποκτούν την ίδια και ταυτόχρονα νέα διάσταση. Η διάλυση του κοινωνικού ιστού, η βίαιη φτωχοποίηση διευρυμένων τμημάτων της κοινωνίας, έφεραν στην επιφάνεια ένα πρωτόγνωρο κοινωνικό ζήτημα. Μαγαζιά να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ανεργία να κάνει, ειδικά στην νεολαία, πρωταθλητισμό, η λαϊκή κατοικία και περιουσία να γίνονται βορά στα χέρια των τραπεζών, εργατικά δικαιώματα και λαϊκές ελευθερίες να συνιστούν ανάμνηση για τους παλιούς και αστικούς θρύλους του παρελθόντος για εμάς τους νεότερους. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τον όλο ένα και αυξανόμενο ρόλο ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, στην άσκηση εθνικής (αστικής) πολιτικής διαμόρφωσαν ένα νέο τοπίο. Της εμφάνισης μιας έντονης λαϊκής αμφισβήτησης, δυσαρέσκειας και οργής απέναντι τόσο στην υφιστάμενη κατάσταση όσο και με έναν αντιφατικό αλλά σίγουρα υπαρκτό και εγκυμονούντα δυνατότητες τρόπο, στις αιτίες δημιουργίας της. Οι δυνάμεις της αριστεράς στο σύνολό τους, αδύναμες να αναμετρηθούν με τα νέα δεδομένα, δεν μπόρεσαν να εμπλακούν και να αλληλεπιδράσουν με τις εξελίξεις, να προσαρμόσουν το περιεχόμενο, τις μορφές, τα αιτήματα στις λαϊκές διεργασίες και έμειναν στάσιμες να κοιτούν τα αναδυόμενα ακροδεξιά και νεοφασιστικά ρεύματα να καρπώνονται όλη την παραπάνω λαική αγανάκτηση.

Έτσι εκφράσεις και αιτήματα όπως ο λαός κυρίαρχος στον τόπο του, αγώνας για λαϊκή κυριαρχία και εθνική ανεξαρτησία έμειναν πίσω υπό το βάρος της ιεράρχησης του πολιτικού αγώνα απέναντι σε Κυβερνήσεις, μνημόνια και ΕΕ. Σε άλλες περιπτώσεις η παραπάνω συνθηματολογία δίχως την αναγκαία σύνδεση με την πολιτική διάσταση της συνολικής πάλης, υπέκυψε και ενσωματώθηκε από εθνικιστικές αντιλήψεις και ρεύματα έκφρασής τους, τραυματίζοντας ακόμα περισσότερο την αριστερά και το κίνημα.

Σήμερα οι γεωπολιτικές εξελίξεις, δείχνουν με τρόπο σαφή και χαρακτηριστικό, ότι το ενδεχόμενο του πολέμου, όχι μόνο σε επίπεδο περιφερειακό αλλά και σε βαθμό διευρυμένης διεθνούς εμπλοκής, είναι πιο ορατό παρά ποτέ. Η ευαίσθητη περιοχή των Βαλκανίων, περισσότερο αποτελεί δείκτη παρά εξαίρεση της γενικότερης τάσης, ενώ η πρόσφατη Συμφωνία των Πρεσπών, έρχεται να οξύνει παρά να αμβλύνει τους εθνικούς ανταγωνισμούς των εμπλεκόμενων χωρών. Ήδη η στάση της αριστεράς έδειξε να μην ξεφεύγει, αντίθετα να επιβεβαιώνει το παραπάνω πρόβλημα. Άλλωστε στην πλειοψηφία της είτε μπροστά στην αντιπαράθεση με τα ακροδεξιά νεοφασιστικά μορφώματα και συλλαλητήρια που έδωσαν τον τόνο τον τελευταίο χρόνο, υποτίμησαν την αντιιμπεριαλιστική πάλη και τον αγώνα γι αυτήν, είτε δυστυχώς έγιναν ουρά στην ατζέντα και τα συλλαλητήρια αυτά, μένοντας σε μία στενή αντιΝΑΤΟΙΚΗ και ενάντια στην Συμφωνία φρασεολογία και ρητορική.

Σήμερα είναι πιο αναγκαία από ποτέ η μέγιστη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων για ένα σύγχρονο δημοκρατικό, εργατολαικό κίνημα, αντιιμπεριαλιστικού χαρακτήρα. Ικανού να απαντά στα μεγάλα ερωτήματα της εποχής και να στέκεται απέναντι στην αστική πολιτική τόσο του «δημοκρατικού» νεοφιλελευθερισμού, όσο και της ακροδεξιάς, της ξενοφοβίας και του ρατσισμού. Ικανού να συνδέει την αντιιμπεριαλιστική πάλη, απέναντι στις βάσεις του ΝΑΤΟ και τον κίνδυνο του πολέμου από όπου κι αν προέρχεται με τον ταξικό πατριωτισμό και διεθνισμό, που καμιά σχέση δεν έχει με τον φερόμενο πατριωτισμό του κεφαλαίου και των φασιστών. Να μπορεί να εναντιώνεται στα σχέδια της εκάστοτε Κυβέρνησης και των αντιλαικών αντεργατικών της πολιτικών, σε ρήξη και σύγκρουση με την ΕΕ, το ευρώ, το χρέος και όλα αυτά που έχουν ρημάξει την τεράστια κοινωνική πλειοψηφία. Ενώ  την ίδια στιγμή θα θέτει επί τάπητος το κοινωνικό ζήτημα, παλεύοντας για την ουσιαστική βελτίωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης, του λαού και της νεολαίας, για τα λαικά δικαιώματα, την ειρήνη και την ελευθερία.

Η δημοτική κίνηση «Κόντρα στο Ρεύμα» στη Νίκαια και στον Ρέντη κουβαλάει δυο βαριές κληρονομιές. Η μία είναι η κληρονομιά του να ζεις, να αναπνέεις και να αγωνίζεσαι στα αιματοβαμμένα χώματα της Κοκκινιάς, των μαζικών δημοκρατικών κοινωνικών αγώνων. Η άλλη είναι η κληρονομιά της 10ετούς πάλης του στα τοπικά δρώμενα ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές, τα μνημόνια και τα απόνερα τους. Μέσα από τις γραμμές του «Κόντρα στο Ρεύμα» δε παλεύουμε μόνο για τα μικρά, τα καθημερινά. Παλεύουμε, στρατευόμαστε και οραματιζόμαστε μια κοινωνία «μιας ταχύτητας», μια κοινωνία συμμετοχική με όπλο τους συλλογικούς αγώνες και την διεκδίκηση όλων όσων μας στέρησαν και όλων όσων μας αξίζουν. Το ψωμί, την αξιοπρεπή διαβίωση, την αξιοπρέπεια. Με ταξική αλληλεγγύη και συλλογική ευσυνειδησία παλεύουμε για να μπορέσουμε να βάλουμε το δικό μας μικρό λιθαράκι πλάι σε όλους εκείνους που έδωσαν τη ζωή τους για την ελευθερία, τη δημοκρατία, τη δικαιοσύνη και τη κοινωνική χειραφέτηση.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Την ίδια ώρα που η κυβέρνηση κόβει το ΕΚΑΣ στους πενόμενους χαμηλοσυνταξιούχους, κατακρεουργεί ακόμα και τις συντάξεις χηρείας, ενώ διατηρεί τον ΕΝΦΙΑ ακόμα και στα κατασχεμένα σπίτια και ακίνητα, σπεύδει να μειώσει σχεδόν κατά 35%, από 15% σε 10%, τον φόρο στα μερίσματα, δηλαδή στα διανεμόμενα κέρδη, που πηγαίνουν όχι σε επενδύσεις, αλλά επί το πλείστον στις τσέπες των μεγαλομετόχων των κερδοφόρων μεγάλων εταιρειών!

Το υπουργείο Οικονομικών προχώρησε σήμερα στην κατάθεση της διάταξης για τη μείωση της φορολογίας των διανεμόμενων κερδών (μερισμάτων). Ο φορολογικός συντελεστής των μερισμάτων για τις φορολογικές χρήσεις από την 1η/1/2019 και εφεξής μειώνεται από το 15% που ισχύει σε 10%, μείωση δηλαδή της τάξης περίπου του 35%!!!

Επισημαίνεται ότι η σχετική μείωση εγκρίθηκε, όπως ήταν φυσικό, από τους θεσμούς οι οποίοι τους φόρους τους θέλουν να επιβάλλονται μόνο στους μισθωτούς, τους αγρότες και τα μικρομεσαία στρώματα, αλλά όχι στα διανεμόμενα υψηλά κέρδη των μεγάλων εταιρειών.

Από τον συνδυασμό της μείωσης του εταιρικού φορολογικού συντελεστή στο 28% από το 29% που ήταν πέρυσι καθώς και της μείωσης του συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων ο συνολικός φορολογικός συντελεστής των επιχειρηματικών κερδών διαμορφώνεται στο 35,2% από 39,65% που ήταν το 2018. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους που συνοδεύει τη σχετική τροπολογία, η μείωση του συντελεστή φορολόγησης των μερισμάτων οδηγεί σε ένα καλό δώρο στους μεγαλομετόχους, που σημαίνει ετήσια απώλεια δημοσίων εσόδων κατά περίπου 45 εκατ. ευρώ.

Υπενθυμίζεται ότι σύμφωνα με την εξαγγελία που έχει κάνει η Νέα Δημοκρατία στο πλαίσιο του προγράμματός της για την αναμόρφωση και τη μείωση της φορολογίας ο φορολογικός συντελεστής των μερισμάτων προβλέπεται να μειωθεί ακόμα περισσότερο, στο 5%! Με δυο λόγια, θα έχουμε διανεμόμενα κέρδη χωρίς φόρο! Θαυμάστε τους!

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Από Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ενώ η άδοξη κατάληξη της συνάντησης Ντόναλντ Τραμπ – Κιμ Γιονγκ Ουν στο Ανόι επανέφερε στην ημερήσια διάταξη τον κίνδυνο υποτροπής στο πυρηνικό πρόγραμμα της Βόρειας Κορέας, μια πιο χειροπιαστή απειλή κατέβαινε από τους παγετώνες των Ιμαλαΐων. Για πρώτη φορά στην ιστορία, δύο πυρηνικές δυνάμεις, η Ινδία και το Πακιστάν, εμπλέκονταν σε αερομαχίες με κατάρριψη πολεμικών αεροσκαφών για τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Κασμίρ.

Η ανάφλεξη αυτής της παλιάς διένεξης, που πυροδότησε δύο από τους τρεις πολέμους Ινδίας – Πακιστάν στον εικοστό αιώνα, προκάλεσε διεθνή ανησυχία. Ηνωμένες Πολιτείες και Ρωσία προσφέρθηκαν να διαμεσολαβήσουν για να αποτραπούν τα χειρότερα, ενώ Ευρωπαϊκή Ενωση και Κίνα κάλεσαν τις δύο πλευρές να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση.

Η επίθεση αυτοκτονίας

Ρόλο πυροκροτητή έπαιξε επίθεση αυτοκτονίας εναντίον κονβόι Ινδών παραστρατιωτικών στο υπό ινδική διοίκηση τμήμα του Κασμίρ, που στοίχισε τη ζωή 44 ενόπλων.

Η Ινδία κατήγγειλε ως οργανωτή της επίθεσης την οργάνωση «Jaish-e-Mohammad» (Στρατός του Μωάμεθ), η οποία μάχεται για την ενσωμάτωση ολόκληρου του Κασμίρ στο Πακιστάν και είναι υπεύθυνη για σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων όχι μόνο στο Κασμίρ, αλλά και στο ινδικό κοινοβούλιο.

Το Πακιστάν έχει κηρύξει παράνομη την οργάνωση, αλλά το Νέο Δελχί υποστηρίζει ότι το Ισλαμαμπάντ συνεχίζει να της προσφέρει κάθε είδους υποστήριξη μέσω της μυστικής υπηρεσίας του στρατού.
Ινδία και Πακιστάν ενεπλάκησαν σε πόλεμο αμέσως μετά την κήρυξη της ανεξαρτησίας τους από τη Βρετανική Αυτοκρατορία, το 1947, ακριβώς λόγω της διένεξης γύρω από το Κασμίρ.

Η στρατηγικής σημασίας περιοχή είχε μουσουλμανικό, κατά κύριο λόγο, πληθυσμό αλλά ινδουιστή μαχαραγιά, ο οποίος προσχώρησε στην Ινδία. Αποτέλεσμα αυτού του πρώτου πολέμου ήταν να χωριστεί το Κασμίρ σε δύο περιοχές, μία υπό ινδικό και μία υπό πακιστανικό έλεγχο (ένα τρίτο, μικρότερο τμήμα, είχε παραχωρηθεί στην Κίνα).

Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την αυτοδιάθεση του Κασμίρ, κάτι που δεν έγινε ποτέ, καθώς η Ινδία έθετε ως προϋπόθεση την αποχώρηση των πακιστανικών στρατευμάτων.

Για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο του 1971, η απάντηση της Ινδίας δεν περιορίστηκε σε πυρά πυροβολικού, αλλά συμπεριέλαβε αεροπορικές επιχειρήσεις στο εσωτερικό του Πακιστάν – κι αυτό ενώ, σε αντίθεση με το 1971, αυτή τη φορά και οι δύο χώρες διαθέτουν πυρηνικές βόμβες. Ο στρατός του Πακιστάν απάντησε με τις δικές του αεροπορικές επιθέσεις επί ινδικού εδάφους, κλιμακώνοντας ακόμη περισσότερο την κρίση.

Οι Πακιστανοί υποστήριξαν ότι κατέρριψαν δύο ινδικά αεροσκάφη, ενώ η Ινδία ισχυρίστηκε ότι κάθε πλευρά κατέρριψε από ένα. Γεγονός είναι ότι το Πακιστάν αιχμαλώτισε έναν Ινδό πιλότο, ο οποίος μάλιστα εμφανίστηκε σε βίντεο να αιμορραγεί, ύστερα από ξυλοδαρμό που υπέστη από μουσουλμάνους του Κασμίρ, κάτι που ηλέκτρισε περαιτέρω την ατμόσφαιρα.

Το μείζον ερώτημα είναι αν η επικίνδυνη αυτή σύγκρουση κλιμακωθεί σε έναν τέταρτο, ανοικτό ινδο-πακιστανικό πόλεμο τις επόμενες ημέρες. Η απλή λογική λέει ότι και οι δύο πλευρές έχουν κάθε λόγο να αποφύγουν το εφιαλτικό σενάριο.

Το Πακιστάν γνωρίζει καλά –και οι σκληρές εμπειρίες των προηγούμενων τριών πολέμων του το υπενθυμίζουν– ότι δεν μπορεί να υπερισχύσει σε μια στρατιωτική σύγκρουση με τη στρατιωτικά, οικονομικά και πληθυσμιακά πολύ ισχυρότερη Ινδία.

Αλλωστε, ο Πακιστανός πρωθυπουργός Ιμράν Χαν προσπάθησε από την πρώτη στιγμή να ρίξει τους τόνους, αποφάσισε να απελευθερώσει τον αιχμάλωτο Ινδό πιλότο σε μια χειρονομία καλής θέλησης, ζήτησε απευθείας διάλογο με τον Ινδό ομόλογό του Ναρέντρα Μόντι, έφτασε μάλιστα να προτείνει μυστικές διαπραγματεύσεις για τη διευθέτηση της διένεξης γύρω από το Κασμίρ.

Αλλά και ο Μόντι έχει καλούς λόγους να μην παρασυρθεί από τα εθνικιστικά πάθη, που είναι ιδιαίτερα εξημμένα στην υποήπειρο.

Οι εκλογές του Μαΐου

Οι αεροπορικές επιθέσεις που διέταξε (και οι οποίες είναι αμφίβολο αν βρήκαν στόχους ή αν είχαν μόνο συμβολικό χαρακτήρα) ασφαλώς ικανοποιούσαν την ανάγκη να δοθεί η εικόνα της δυναμικής απάντησης, κάτι το οποίο θα του είναι χρήσιμο ενόψει των βουλευτικών εκλογών του Μαΐου, όπου θα διεκδικήσει και δεύτερη θητεία.

Ωστόσο ένας ανοικτός πόλεμος θα είχε σοβαρότατες συνέπειες στην ινδική οικονομία, η οποία δεν βρίσκεται στα καλύτερά της, ενώ θα πυράκτωνε τις αντιθέσεις μεταξύ ινδουιστών και μουσουλμάνων στην ίδια τη χώρα του.

Το κυριότερο, η προσπάθειά του να απομονώσει διπλωματικά το Πακιστάν και να εξασφαλίσει υποστήριξη από το σύνολο των μεγάλων δυνάμεων στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας δεν είχε τα αποτελέσματα που θα ήθελε ο Ινδός πρωθυπουργός.

Αν και αναγνώρισαν το δικαίωμα της Ινδίας να αμύνεται εναντίον της τρομοκρατίας, όλες οι μεγάλες δυνάμεις κράτησαν γραμμή ίσων αποστάσεων, πιέζοντας και τις δύο πλευρές να αποκλιμακώσουν γρήγορα την κρίση.

Οι συμμαχίες

Παραδοσιακός σύμμαχος των ΗΠΑ στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν η Ινδία διατηρούσε καλές σχέσεις με τη Σοβιετική Ενωση, το Πακιστάν υποχρεώθηκε να αναζητήσει καινούργιο γεωπολιτικό ρόλο από τις αρχές του 21ου αιώνα. Οι σχέσεις του με τις ΗΠΑ μπήκαν σε περίοδο ψυχρότητας και αμοιβαίας καχυποψίας μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 και τον πόλεμο των Αμερικανών κατά των Ταλιμπάν, που εξασφάλιζαν «στρατηγικό βάθος» στο Πακιστάν, στην αντιπαράθεσή του με την Ινδία. Ταυτόχρονα, οι Αμερικανοί προσέγγισαν την Ινδία ως αντίβαρο στην αναδυόμενη Κίνα. Οι φονικές επιθέσεις με drones (που κορυφώθηκαν επί Ομπάμα) επί πακιστανικού εδάφους, με πολλές απώλειες αμάχων, ενίσχυσαν τον αντιαμερικανισμό στην ισλαμική χώρα. Ωστόσο, το Πακιστάν κατάφερε να αντισταθμίσει σε μεγάλο βαθμό τις απώλειες ενισχύοντας τους δεσμούς του με έναν άλλο παραδοσιακό του σύμμαχο, την Κίνα. Ο «Νέος Δρόμος του Μεταξιού», το μεγάλο αναπτυξιακό σχέδιο του Κινέζου ηγέτη Σι Τζινπίνγκ, προσφέρει μεγάλες ευκαιρίες οικονομικής ανάπτυξης στο Πακιστάν, ενώ η Κίνα μπλόκαρε στο Συμβούλιο Ασφαλείας τις προσπάθειες της Ινδίας για αποφάσεις που θα επέβαλαν στο Ισλαμαμπάντ πιο σκληρά μέτρα κατά της τρομοκρατίας. Δύο άλλοι σημαντικοί σύμμαχοι του Πακιστάν, η Σαουδική Αραβία και η Τουρκία, έσπευσαν επίσης να συσφίγξουν τις σχέσεις μαζί του, με τελευταίο δείγμα την πρόσφατη επίσκεψη του Σαουδάραβα πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν στο Ισλαμαμπάντ.

*Πηγή: Καθημερινή - iskra.gr

Η πιο μολυσμένη πρωτεύουσα στον κόσμο για το 2018 ήταν το Νέο Δελχί, ανέφεραν σήμερα δύο οργανώσεις, που παρακολουθούν την ατμοσφαιρική ρύπανση, σε μελέτη τους για την ποσότητα των μικροσωματιδίων PM2,5 σε 61 πρωτεύουσες σ' ολόκληρο τον κόσμο.

Την ινδική πρωτεύουσα, στην οποία ζουν περισσότεροι από 20 εκατομμύρια άνθρωποι, ακολουθεί η πρωτεύουσα του Μπανγκλαντές Ντάκα και η Καμπούλ, η πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, σύμφωνα με τη μελέτη που πραγματοποιήθηκε από την IQ AirVisual, μια οργάνωση με έδρα την Ελβετία που συγκεντρώνει δεδομένα απ' όλον τον κόσμο για την ποιότητα του αέρα, και την Greenpeace.

Ο τοξικός αέρας του Νέου Δελχί προκαλείται από οχήματα και βιομηχανικές εκπομπές, τη σκόνη από εργοτάξια, τον καπνό από την καύση απορριμμάτων και υπολειμμάτων από σοδειές σε γειτονικά χωράφια.

Η μέση ετήσια συγκέντρωση PM2,5 ανά κυβικό μέτρο αέρα στην πόλη αυτή ήταν 113,5 το 2018, αναφέρουν οι οργανώσεις στην έκθεσή τους, περισσότερο από το διπλάσιο του επιπέδου του Πεκίνου, ο μέσος όρος του οποίου ήταν 50,9 στη διάρκεια της χρονιάς, καθιστώντας το την όγδοη πιο μολυσμένη πρωτεύουσα του κόσμου.

Τα PM2,5 ή σωματίδια διαμέτρου 2,5 μm (μικρόν) ή μικρότερης, είναι τόσο επικίνδυνα επειδή φθάνουν βαθιά μέσα στους πνεύμονες.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας θέτει ως ημερήσιο όριο για την ποιότητα του αέρα τα 25 μικρογραμμάρια PM2,5 ανά κυβικό μέτρο αέρα.

Η Κίνα πάσχιζε για χρόνια να επιβάλει περιβαλλοντικούς κανόνες και να περιορίσει τις ρυπογόνες βιομηχανίες, όμως τα τελευταία χρόνια επωφελήθηκε από τη μεγάλη βελτίωση της νομοθεσίας και την ενίσχυση της πολιτικής βούλησης για την καταπολέμηση της κακής ποιότητας του αέρα.

Στην Ινδία βρίσκονται οι 15 από τις 20 πιο μολυσμένες πόλεις στον κόσμο, αναφέρουν οι οργανώσεις στην κοινή μελέτη τους.

ΠΗΓΗ: newsbeast.gr