Ο διεθνής Ναυτιλιακός Οργανισμός (IMO) αποτελεί ένα πολυεθνικό διακυβερνητικό όργανο του ΟΗΕ και ο οποίος ασχολείται και επιβλέπει θέματα της διεθνούς ναυσιπλοΐας που σχετίζονται με την ασφάλεια των πλοίων, την ρύπανση του θαλασσίου περιβάλλοντος και γενικότερα ζητήματα της Ναυτιλιακής δραστηριότητας.

Πρόκειται για έναν οργανισμό που ασχολείται επίσης με την εκπαίδευση των Ναυτικών, την διαχείριση όλων των τύπων των φορτίων και στα πλαίσια των δραστηριοτήτων σχεδιάζει και τις προδιαγραφές και τις διαδικασίες για την τήρηση των δεσμευτικών αποφάσεών του για τα μέλη του.

Ορισμένοι από τους κανόνες που έχει επεξεργασθεί ο IMOείναι 1) Η συνθήκη ασφάλειας ζωής στην θάλασσα (SOLAS), 2) Συνθήκη περιορισμού θαλάσσιας ρύπανσης (MARPOL), 3) Κανόνες διεθνούς Ισάλου γραμμής, 4) Κανόνες ασφάλειας πλοίων και λιμένος, 5) Παγκόσμιο σύστημα κινδύνου και ασφάλειας (GMDSS) κ.λπ.

Από τα παραπάνω που αφορούν μια τεράστια γκάμα αρμοδιοτήτων του IMOστις ναυτιλιακές δραστηριότητες προκύπτει μεταξύ των άλλων ότι είναι στην δικαιοδοσία του και τα θέματα κατασκευών πλοίων σε παγκόσμια κλίμακα και σε αυτό το σκέλος εμπλέκεται και η ναυπηγική βιομηχανία.

Για τα παραπάνω ζητήματα η εμπειρία δείχνει ότι παρά το γεγονός ότι σε αυτόν συμμετέχει η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών του πλανήτη μας, ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, τον κυρίαρχο λόγο και ρόλο καθώς και τους άξονες της πολιτικής του τον καθορίζουν οι δυνάμεις των ΗΠΑ – Ευρώπης – Ιαπωνίας και Κίνας.

Ανάμεσα σε αυτές τις δυνάμεις πέρα από την συμμαχία και την σύμπλευσή τους στην δράση του IMO συχνά διαμορφώνονται ανταγωνιστικά συμφέροντα τα οποία αντικατοπτρίζουν τις ιδιαίτερες επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου κάθε χώρας ξεχωριστά καθώς και τα τμήματά του όπου κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζει το μεγάλο κεφάλαιο του εφοπλιστικού λόμπυ και της ναυπηγικής βιομηχανίας.

Οι παραπάνω συμμαχίες αλλά και οι αντιθέσεις διαμορφώνουν το πλαίσιο της πολιτικής του που τελικά καθορίζει τόσο τις αποφάσεις όσο και τις δράσεις του.

Η Ελλάδα παραδοσιακά αποτελεί μια ισχυρή ναυτιλιακή δύναμη που συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες στον κόσμο και η πρώτη με διαφορά στον αριθμό πλοίων και χωρητικότητας στην Ευρώπη.

Δεν είναι του παρόντος σημειώματος να αναφερθούμε ποιοι παράγοντες και αιτίες συνετέλεσαν στο να βρεθεί η ελληνική ναυτιλία στην κορυφή της παγκόσμιας ναυτιλιακής πυραμίδας. Έχει όμως ξεχωριστή σημασία να υπογραμμίσουμε ότι η πολιτική που άσκησε διαχρονικά η χώρα μας στα πλαίσια του IMOμε όλες ως τώρα τις κυβερνήσεις ήταν και είναι η μονομερής στήριξη του ελληνικού εφοπλισμού.

Από αυτήν την ασκούμενη πολιτική όχι μόνο δεν εξαιρείται και η «πρώτη φορά αριστερά» αλλά αντίθετα με δείγματα γραφής που έδωσε έως τώρα πολλά, απέδειξε ότι ενεργεί ως πιστός υπηρέτης του εφοπλιστικού κεφαλαίου στην υπεράσπιση των συμφερόντων του σε αυτό τον σημαντικό διεθνή οργανισμό.     

Μάλιστα ο λαλίστατος και πολυπράγμων Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε Θεόδωρος Βενιάμης σε κάθε δημόσια ευκαιρία τονίζει μετ’ επαίνων την «αγαστή συνεργασία της κυβέρνησης – εφοπλιστών» τόσο στον IMO όσο και στα άλλα υπερεθνικά όργανα και οργανισμούς όπως είναι ο ILO, η Ευρωπαϊκή Ένωση κ.λπ.

Το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο πανηγυρίζει δικαίως που η «αριστερά» του ΣΥΡΙΖΑ ωρίμασε και είδε ως κυβερνητικό κόμμα ότι η Ναυτιλία αποτελεί «σπουδαίο εθνικό κεφάλαιο» το οποίο είχε και έχει τεράστια συνεισφορά στην χώρα!!!

Οι εφοπλιστές θεωρούσαν και εξακολουθούν να θεωρούν τεράστιο πολιτικό πλεονέκτημα να έχουν στους διεθνείς οργανισμούς την στήριξη της εκάστοτε κυβέρνησης η οποία να υπερασπίζεται τα συμφέροντά τους αφού μέσα από αυτήν την στήριξη αποκτούν διεθνές κύρος, ασκούν επιρροή στην λήψη των αποφάσεων και ταυτόχρονα τους εξασφαλίζονται καλύτεροι και ευνοϊκότεροι όροι στην επιχειρηματική τους δραστηριότητα, στην διεθνή ναυλαγορά, στους ασφαλιστικούς οργανισμούς, ακόμη και στο διεθνές τραπεζικό σύστημα.

Με την σειρά της η κυβέρνηση και ο Αλέξης Τσίπρας εκθειάζει, προβάλει και αναδεικνύει το «επιχειρηματικό δαιμόνιο των ελλήνων εφοπλιστών» και στην πραγματικότητα αποτελεί κλοτσοσκούφι στα πόδια των εφοπλιστών αφού άφησε ανέγγιχτο το αμαρτωλό θεσμικό πλαίσιο της επιχειρηματικής εφοπλιστικής ασυδοσίας.

Η εφοπλιστόδουλη πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ έχει φέρει σε αμηχανία την Ν.Δ και τα υπόλοιπα συστημικά κόμματα τα οποία δεν προβαίνουν στην παραμικρή άσκηση αντιπολίτευσης στην κυβερνητική ναυτιλιακή πολιτική…..

Πρόσφατα στις 7 με 16/6/2017 πραγματοποιήθηκε στο Λονδίνο, έδρα του IMO, η 98^η Σύνοδος της Επιτροπής Ναυτικής Ασφάλειας.

Έχει ενδιαφέρον να καταγράψουμε από τις επίσημες γραπτές οδηγίες του Υπουργού Ε.Ν προς το κλιμάκιο των Λιμενικών Αξιωματικών που εκπροσώπησαν το ΥΕΝ στην Σύνοδο αυτή, έτσι ώστε να βγάλουμε απτά συμπεράσματα για το περιεχόμενο των πολιτικών της κυβέρνησης.

Στο γενικό πλαίσιο οδηγιών στο έγγραφο αυτό σημειώνεται: «Η ελληνική αντιπροσωπεία πρέπει να εστιάσει στα θέματα ασφάλειας του πλοίου και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, χωρίς αναίτιες διοικητικές διαδικασίες ως προς τον τρόπο εναρμόνισης – εφαρμογή των υφιστάμενων διεθνών συμβάσεων και χωρίς αναίτιες επιβαρύνσεις στο κόστος ναυπήγησης των νέων πλοίων ή της εκμετάλλευσης των υπαρχόντων πλοίων.

Επίσης στο ίδιο γενικό πλαίσιο οδηγιών υπογραμμίζεται:

«Θα πρέπει να αποφεύγεται η λήψη ή υποστήριξη αποφάσεων ή και προτάσεων οι οποίες δεν τεκμηριώνονται επαρκώς με βάση σχετικές μελέτες ή και ενδεχομένως να επιφέρουν σοβαρές επιβαρύνσεις στα υπάρχοντα πλοία…..

Τέλος στο ίδιο κείμενο οδηγιών αναφέρεται προς την αντιπροσωπεία: ότι το γενικό πλαίσιο οδηγιών καθώς και οδηγίες τεχνικού χαρακτήρα υπό μορφή παραρτήματος διαμορφώθηκαν μετά από διαβούλευση με τις αρμόδιες διευθύνσεις ΥΝΑΝΠ και φορείς της Ναυτιλίας.  

Στις πρώτες δύο παρατηρήσεις φαίνεται ωμά και ξετσίπωτα ότι τα θέματα ασφάλειας υποβαθμίζονται όταν ο λόγος γίνεται για τυχόν επιβάρυνση των εφοπλιστών και των πλοίων τους!!!

Στην τρίτη παρατήρηση ανοιχτά και ξεδιάντροπα ομολογούν ότι οι οδηγίες καθορίστηκαν έπειτα από διαβούλευση των αρμόδιων υπηρεσιών του ΥΕΝ με φορείς της Ναυτιλίας, δηλαδή τους εφοπλιστές.

Όμως η επίσημη εκπροσώπηση των Ναυτεργατών στον ΙΜΟ όχι μόνο δεν συμμετείχε στην διαβούλευση αλλά το κείμενο της δόθηκε ενώ είχε αρχίσει τις εργασίες της η σύνοδος της Επιτροπής Ασφάλειας!!!!

Σημειώνουμε ότι αυτή η διαδικασία ακολουθείται πιστά από όλες τις κυβερνήσεις και όλους τους Υπουργούς Ναυτιλίας τα τελευταία χρόνια!!!

Συμπληρωματικά για να δώσουμε και μια σειρά ακόμη δείγματα γραφής της φιλοεφοπλιστικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, να σημειώσουμε την πρωτοφανή και σκανδαλώδη πρωτοβουλία της κυβέρνησης για την στήριξη των εφοπλιστών στην έκδοση ναυτιλιακών ομολόγων η οποία είναι σε πλήρη εξέλιξη, την απροκάλυπτη συμπαράσταση που έχουν οι έλληνες εφοπλιστές από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού που εξετάζει το αντιλαϊκό και προκλητικό σύστημα των φοροαπαλλαγών τους, τις διαδοχικές συναντήσεις του Κουρουμπλή με τους μεγαλοσχήμονες του εφοπλιστικού λόμπυ, τις διαδοχικές επισκέψεις του στο committeeτου Λονδίνου και τις επιμέρους επαφές με μεγαλοεφοπλιστές που έχουν την έδρα τους στην βρετανική πρωτεύουσα. Σε όλες αυτές τις συναντήσεις στο επίκεντρο δεν είναι έστω και συμβολικά κανένα από τα επίμαχα Ναυτεργατικά προβλήματα αλλά αντίθετα η προώθηση των εφοπλιστικών συμφερόντων και η παραπέρα ενίσχυση των Ναυτιλιακών επιχειρήσεων.

Μάλιστα ο Πρόεδρος της ΕΕΕ σε πρόσφατη συνέντευξη σε φιλικό ΜΜΕ φρόντισε να ξεκαθαρίσει ποιος είναι το αφεντικό που καθορίζει την πολιτική και τις αποφάσεις στην Ναυτιλία, αποδοκιμάζοντας την πρωτοβουλία Κουρουμπλή ο οποίος κατά τον Πρόεδρο της ΕΕΕ αναφορικά με την κατάργηση της ΣΣΕ στην ποντοπόρο ναυτιλία λέγοντας ότι «ο κ. Κουρουμπλής προσπάθησε ανεπιτυχώς να τετραγωνίσει τον κύκλο» κι όλα αυτά διότι ο ΥΕΝ ψέλλισε στους μισθούς που θα διαμορφωθούν με την κατάργηση των ΣΣΕ των Ναυτικών να δοθεί συγκριτικά με τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς ένα μπόνους 10-15% παραπάνω στους Έλληνες Ναυτικούς…..

Είναι σαφές και οι δυο τους έχουν κοινό στόχο την νομιμοποίηση της εργασιακής γαλέρας και την συντριβή των εργασιακών δικαιωμάτων των Ναυτεργατών.

Την ίδια στιγμή πριν λίγες ημέρες ο Τσίπρας πανευτυχής δέχθηκε τον Πρόεδρο της ΕΕΕ και συνυπέγραψε μαζί του την ανανέωση της εθελοντικής συνεισφοράς για το έτος 2018 απαλλάσσοντας με τον τρόπο αυτό από οποιαδήποτε αλλαγή στο ισχύον καθεστώς της φοροασυλίας των εφοπλιστών που είναι και στο μικροσκόπιο των οργάνων της Ε.Ε.

Η εθελοντική αυτή συνεισφορά αποτελεί ένα τεράστιο σκάνδαλο αφού από την μια διατηρεί ανέπαφο το καθεστώς της φορολογικής ασυλίας των εφοπλιστών, όπως αυτό είναι κατοχυρωμένο με τον νόμο 27/75, και τα μόνα φορολογικά έσοδα προέρχονται από το τονάζ (χωρητικότητα) των πλοίων και το ύψος αντιστοιχεί σε 1 ευρώ την ημέρα ενώ από την άλλη μένει επίσης άθικτο το θεσμικό πλαίσιο με τις 57 φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών!!         

Στην Σύνοδο του ΙΜΟ η κατάργηση του Ναυτικού επαγγέλματος και τα μη επανδρωμένα πλοία!

Στα πλαίσια της Συνόδου η αντιπροσωπεία της Δανίας κατέθεσε μελέτη του TECHNICALUNIVERSITYOFDENMARK η οποία περιλαμβάνει ένα σχεδιασμό και προγραμματισμό καθηκόντων και ενεργειών προκειμένου να συνυπολογιστούν στην προσπάθεια να αξιολογηθεί το μέλλον των μη επανδρωμένων πλοίων και στην συνέχεια να εξετασθεί η τροποποίηση της συνθήκης SOLASγια την ασφάλεια στην θάλασσα έτσι ώστε να επιτρέπεται η δρομολόγηση πλοίων χωρίς πλήρωμα!

Η μελέτη προκρίνει ότι τα μη επανδρωμένα πλοία θα ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά εάν συνδέονταν και με την ηλεκτροκίνηση των πλοίων και προτείνει η εφαρμογή των καινοτομιών της μη επάνδρωσης με πλήρωμα ότι μπορεί να ξεκινήσει από τις Φορτηγίδες, τα Ρυμουλκά και τα Πορθμεία υπολογίζοντας ότι εκεί θα εξασφαλισθεί ιδιαίτερα χαμηλό κόστος.

Επίσης στην ίδια μελέτη γίνεται αναφορά στην «παρακολούθηση του πλοίου από μακριά».

Ταυτόχρονα σύμφωνα με δημοσιεύματα στον διεθνή οικονομικό και ναυτιλιακό τύπο ορισμένες ναυτιλιακές εταιρίες σχεδιάζουν να δρομολογήσουν αυτόνομα μη επανδρωμένα πλοία στα παράκτια ύδατά τους που δεν χρειάζεται η εφαρμογή της SOLAS.

Ένα τέτοιο πλοίο πλήρως αυτόνομο προγραμματίζει τον επόμενο χρόνο να εγκαινιάσει η Νορβηγία για να μεταφέρει λιπάσματα περίπου 16 μίλια κατά μήκος της Ακτής!

Ανάλογη τεχνολογία αναπτύσσει και η ROLLSROYCE για πλοία που θα λειτουργούν αυτόνομα και θα ελέγχονται από απόσταση. Μάλιστα ο σχεδιασμός αυτός κάνει λόγο ότι τα πλοία αυτά θα δρομολογηθούν το 2025 σε μικρά θαλάσσια ταξίδια μεταξύ χωρών ενώ μετά το 2030 θα αρχίσουν τα διατλαντικά ταξίδια.

Στην κατεύθυνση αυτή, σύμφωνα με την ίδια εταιρεία, τα μεγάλα δεξαμενόπλοια και τα πλοία μεταφοράς φυσικού αερίου θα διατηρούν έναν μικρό αριθμό Ναυτικών επί του πλοίου ως εφεδρεία σε περίπτωση που τα αυτόνομα συστήματα υποστούν βλάβη.

Παράλληλα μεγάλες εφοπλιστικές και ιαπωνικές εταιρίες σε συνεργασία με την κυβέρνηση σχεδιάζουν ανάλογα αυτόνομα μη επανδρωμένα πλοία έως το 2025. Στόχος τους να αποκτήσουν την τεχνολογική πρωτοκαθεδρία στις θάλασσες αξιοποιώντας και την γιαπωνέζικη τεχνογνωσία στον τομέα των ρομπότ κάθε είδους.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης της Ιαπωνίας σε αρχική φάση θα υπάρχει μικρός αριθμός Ναυτικών για λόγους εποπτείας και συμπληρωματικών εργασιών αλλά ο στόχος τους είναι για πλήρως μη επανδρωμένα από Ναυτικούς πλοία.

Οι Ιάπωνες θεωρούν ότι η νέα στρατηγική που εγκαινιάζουν στον τομέα της Ναυτιλίας θα ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των ναυτιλιακών επιχειρήσεών τους.

Ειδικοί στον τομέα των ναυπηγικών κατασκευών και στην ενσωμάτωση των νέων τεχνολογιών στα πλοία αντιμετωπίζουν όλους τους παραπάνω σχεδιασμούς και σχολιάζουν ότι «αυτά συνιστούν μελέτες οι οποίες θα περάσουν αρκετά χρόνια για να μπουν στο στάδιο της υλοποίησης».

Σε κάθε περίπτωση εκείνο το οποίο χρειάζεται είναι οι εξελίξεις αυτές να μπουν όχι απλά στην ατζέντα και στις προτεραιότητες του διεθνούς Ναυτεργατικού κινήματος αλλά άμεσα να καθοριστεί η στρατηγική σε διεθνές – περιφερειακό και εθνικό επίπεδο και η ανάληψη ουσιαστικών δράσεων με άξονα την θέση:

Καμιά έκπτωση στην ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και της ανθρώπινης ζωής στην θάλασσα. Καμιά συναίνεση σε σχεδιασμούς του μεγάλου κεφαλαίου της ναυπηγικής βιομηχανίας και των εφοπλιστών που έχει ως κεντρική στόχευση την ενίσχυση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητας των επιχειρήσεών τους.

Στις συνθήκες αυτές η ITF (Διεθνής οργάνωση των εργαζομένων στις μεταφορές) να βγει από τον πολυετή λήθαργο και να αντιληφθεί ότι η τακτική του «κοινωνικού εταιρισμού» συνιστά θανάσιμο κίνδυνο για τα δικαιώματα και την απασχόληση εκατοντάδων χιλιάδων Ναυτεργατών!

Αντί να απομυζεί τον μόχθο και τον ιδρώτα μέσω της παρακράτησης εισφορών-χαρατσιών από τους χαμηλόμισθους αλλοδαπούς ναυτικούς, γεγονός που την έχει μετατρέψει σε ένα τεράστιο κερδοσκοπικό οργανισμό και την πλουσιότερη «συνδικαλιστική» οργάνωση του κόσμου, οφείλει επιτέλους να διαδραματίσει τον ρόλο για τον οποίο ιδρύθηκε, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Ναυτεργατών και όλων των εργαζομένων στον τομέα των μεταφορών.

Τα ίδια ακριβώς αφορούν και την ηγεσία της ΠΝΟ η οποία έχει διαμορφώσει πλήθος στεγανών στον κρίσιμο τομέα των σχέσεων με το διεθνές Ναυτεργατικό κίνημα, έχει εξοβελίσει τις αγωνιστικές δυνάμεις από την συμμετοχή τους στις διεθνείς σχέσεις της ΠΝΟ, και ο 82χρονος Γ.Γ της ΠΝΟ, γνωστός για τις σχέσεις του με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, έχει την αποκλειστική ευθύνη χωρίς να γνωρίζει κανείς τον ρόλο, την στάση και τις θέσεις του στα πλαίσια της ITF!!!  

Τόσο σε Ευρωπαϊκό επίπεδο όσο και στην χώρα μας οι αγωνιστικές και ταξικές δυνάμεις πρέπει έγκαιρα να λάβουν τα άκρως ανησυχητικά αυτά μηνύματα και να προβάλουν μια σειρά θέσεις αρχών που έχουν σχέση με το παρόν και το μέλλον του Ναυτικού επαγγέλματος έτσι ώστε να μην επικρατήσει το δόγμα της ανταγωνιστικότητας του εφοπλιστικού κεφαλαίου όπως έγινε με τα δεύτερα νηολόγια και τις σημαίες ευκαιρίας!

Η ΠΕΝΕΝ θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή αυτής της πάλης και θα επιδιώξει την συνεργασία και με άλλες αγωνιστικές δυνάμεις που βρίσκονται στις γραμμές του Ευρωπαϊκού και Διεθνούς Ναυτεργατικού κινήματος.

Αντώνης Νταλακογεώργος

Του Νίκου Γουρλά.

Ένας νέος γύρος αντιπαράθεσης, ως φυσική συνέπεια εντεινόμενων δυσκολιών και μεγαλύτερων πολιτικών αδιεξόδων, έχει ξεκινήσει ανάμεσα στις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής, ριζοσπαστικής  και κομουνιστικής αριστεράς πάνω στα ερείπια των εργατικών κατακτήσεων.

Η αντιπαράθεση αυτή δεν είναι μόνο ανάμεσα σε όμορες δυνάμεις της Αριστεράς αλλά και στο εσωτερικό των οργανώσεων της όπως φάνηκε και από το τελευταίο ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Θα έλεγε κανείς πως όσο δυσκολεύουν τα πράγματα τόσο δυναμώνει ο καβγάς εντός της μαχόμενης Αριστεράς.

Η αντιπαράθεση αυτή, όπως είναι φυσικό, στέκεται μακριά από τις αγωνίες των εργαζομένων, των ανέργων, είναι μακριά ακόμη και από τον κόσμο του αγώνα.

Ο κόσμος του αγώνα προσπαθεί να βρει τρόπους να συγκροτήσει την άμυνα του, να περάσει από την οπισθοχώρηση στην αντεπίθεση, να αξιοποιήσει τα πρώτα σκιρτήματα εργατικών αντιστάσεων που υπάρχουν σε χώρους δουλειάς (ΟΤΑ, Γεωργίου, ντελιβεράδες-κούριερ, Σκοτ, αντιστάσεις στην εργοδοτική αυθαιρεσία στην εστίαση, απεργία μετά από πέντε χρόνια στον τουρισμό κ.α.)

Η δομική – απ' ότι φαίνεται - ανεπάρκεια των συγκεκριμένων ηγεσιών να προσαρμόσουν την πολιτική τους στην διαφορετική κατάσταση που υπάρχει μετά την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας από το ΣΥΡΙΖΑ βρίσκει «διέξοδο» σε ατέρμονες και αδιέξοδες συζητήσεις. Σε συζητήσεις που ψάχνουν ακόμα το τι είδους κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, αν είναι αστικό κόμμα ή σοσιαλδημοκρατία - για άλλους δεξιά για άλλους αριστερή- ή ακόμη απλή ρεφορμιστική Αριστερά. Σε συζητήσεις που ξοδεύονται για το τι πρέπει άραγε να γίνει, να προηγηθεί η έξοδος από το ευρώ και μετά από την ΕΕ, ή αν δεν βγούμε από την ΕΕ δεν μπορεί να ύπαρξη και έξοδος από το ευρώ. Σε συζητήσεις που «αναζητούν» ακόμη ποιος είναι ο σωστός συντονισμός σωματείων, η «πρωτοβουλία πρωτοβάθμιων σωματείων για συντονισμό», ή «ο συντονισμός ενάντια στα μνημόνια» που πάει στις συγκεντρώσεις της ΓΣΕΕ; Συζητήσεις που παραπέμπουν δηλαδή στη ρήση, "η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα";

Στο ερώτημα γιατί στα κατά καιρούς συλλαλητήρια και των δυο συντονισμών ο κόσμος που συμμετέχει δεν ξεπερνά τις λίγες εκατοντάδες, όταν ο δήμαρχος της Πάτρας Ν. Πελετίδης π.χ. μαζεύει χιλιάδες, κάνεις δεν απαντά.

Ακόμα και οι προτάσεις που κατατίθενται για κοινές δράσεις και πρωτοβουλίες στο κίνημα, αλλά και για την συγκρότηση πολιτικών και κοινωνικών μετώπων (όλοι έχουν και από μια πρόταση για μέτωπα που φτάνουν ή όχι έως και τις εκλογές)  γίνονται προσχηματικά, όπως αποκαλύπτει η πράξη, αφού στο δια ταύτα τελικά υπονομεύονται από τους ίδιους που τις διατύπωσαν (βλέπε ΑΔΕΔΥ).

Αυτό διακρίνεται ολοκάθαρα σε τοποθετήσεις που έγιναν στο πλαίσιο του τελευταίου πανελλαδικού συντονιστικού (ΠΣΟ) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Εκεί προτάθηκε ακόμη και να μην υπάρξει καμιά συμμέτοχη, σε κανένα διάλογο, με καμιά αφορμή και σε κανένα φόρουμ.

Κι ενώ η ταξική πάλη οξύνεται και διεξάγεται με όλο και πιο δυσχερείς όρους για το εργατικό κίνημα, ενώ οι πρώτες απόπειρες για την συγκρότηση του νέου επαναστατικού υποκείμενου βρίσκονται σε εμβρυώδη κατάσταση έχοντας να ξεπεράσουν αντιφάσεις αλλά και βιασύνες που θέλουν κόμμα εδώ και τώρα, η μετά ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά όλων των εκφάνσεων αδυνατεί να θέσει με ανοιχτούς πολιτικούς όρους την πρόταση της για το μεταβατικό της πρόγραμμα. Το αναμηρυκάζει από συνδιάσκεψη σε συνδιάσκεψη και από συνέδριο σε συνέδριο δίνοντας την εντύπωση ότι στην πραγματικότητα δεν το πιστεύει φοβούμενη μην κατηγορηθεί από το ΚΚΕ ότι καλλιεργεί αυταπάτες και ψευδαισθήσεις.

Φυσικά το ζητούμενο δεν είναι να επαναληφτεί το εγχείρημα ενός νέου ΣΥΡΙΖΑ, αυτή τη φορά λίγο πιο αριστερού. Γι' αυτό και είναι δικαιολογημένες οι επιφυλάξεις απέναντι σε προτάσεις που τα όρια των κοινωνικών και πολιτικών μετώπων έχουν ορίζοντα μέχρι τις εκλογές. Αλλά και ούτε ζητούμενο είναι να συγκροτηθούν αυτοαναφορικά μέτωπα - προέκταση των κομματικών φορέων που τα συγκροτούν π.χ. ΠΑΜΕ. 

Το ζητούμενο καταρχήν είναι ένα λαϊκό και εργατικό μέτωπο που θα δώσει την ευκαιρία στο λαό να βγει ξανά στο προσκήνιο κάνοντας ο ίδιος κουμάντο σους αγώνες του.

Αυτό προϋποθέτει και συνεπάγεται στο συνδικαλιστικό κίνημα την άμεσα συνάντηση όλου του δυναμικού του αγώνα σε μια πραγματική συνέλευση αγώνα των "κάτω", με πρωτεύοντα το ρόλο των σωματείων που θα αναζητήσουν ένα μίνιμουμ πρόγραμμα εργατικής αντεπίθεσης με άξονα το ψωμί, τη δουλειά, τη δημοκρατία. Στόχος είναι να συγκεντρώνονται δυνάμεις από το χώρο της εργασίας που θα αντιπαλεύουν νικηφόρα την πολιτική ισοπέδωσης των εργαζομένων και της κοινωνίας.

Αλλά για να γίνει αυτό πρέπει να υπάρξει πολιτική συμφωνία μεταξύ των μαχόμενων αριστερών δυνάμεων που να υπηρετεί αυτόν το σκοπό.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από εκεί. Και στο βαθμό που προχωρήσει η ενότητα στην βάση ας κάνουμε τότε το επόμενο βήμα που είναι η δημιουργία και μιας πολιτικής συμμαχίας που θα στηρίζεται στο μαζικό κίνημα. Θα έχει πρόγραμμα διεκδικήσεων και πάλης τα προγράμματα που είναι σχεδόν πανομοιότυπα κι εκ των πραγμάτων αντικαπιταλιστικά. Γιατί ακόμη και τα πιο άμεσα προβλήματα έχουν πλέον αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και γι' αυτό η πάλη για ένα νέο γύρο επανακατακτήσεων του εργατικού κινήματος, του οκτάωρου, της μόνιμης και σταθερής δουλειάς, των αυξήσεων στους μισθούς, στην πραγματικότητα θα οδηγούν σε μεγάλες αντικαπιταλιστικές ανατροπές, θα συγκρούονται με την ίδια τη στρατηγική του κεφαλαίου.

Προϋπόθεση για την συγκρότηση ενός τέτοιου μετώπου δεν είναι φυσικά η ιδεολογική - πολιτική συμφωνία στα πάντα, αλλά η συμφωνία σε ένα πλαίσιο με τέτοιο προσανατολισμό. 

Σήμερα, δέκα χρόνια περίπου από  την αρχή της οικονομικής κρίσης, οι δυνάμεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο έχουν στην στρατηγική τους πρόταση την αλλαγή της κοινωνίας, για να μπορέσουν να αντιστρέψουν το κλίμα της αποστράτευσης, της απογοήτευσης, της εχθρότητας και της καχυποψίας αντί να αναπαράγουν παθογένειες άλλων εποχών ας σταματήσουν να βάζουν σε κάθε ευκαιρία νέους αστερίσκους και απίθανες προϋποθέσεις για τη συγκρότηση μετώπου το οποίο έπρεπε, όπως οι ίδιες αναγνωρίζουν, να υπάρχει ήδη από χθες.

Φυσικά, το πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που έχει ανάγκη η εποχή δεν μπορεί να αυτοπεριορίζεται σε προεκλογικού τύπου «δεσμεύσεις», ούτε φυσικά μπορεί να είναι ένα νέο πιο αριστερούτσικο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ του 2012. Γι' αυτό και η ευθύνη σε εκείνες τις δυνάμεις που βλέπουν ότι η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είναι το άπαν και για να την πετύχουν πρέπει να συμπεριλάβουν δυνάμεις ετερόκλητες που το μοναδικό στοιχείο που τις ενοποιεί είναι  ένας θολός αντιμνημονιακός λόγος έχουν τόσο ευθύνη όση ευθύνη υπάρχει στις δυνάμεις που φέρουν προσκόμματα αναζητώντας ένα επαναστατικό μέτωπο στις σημερινές μη επαναστατικές καταστάσεις.  

Η αναγκαιότητα και το περιεχόμενο του προγράμματος ενός σύγχρονου εργατολαϊκού πολιτικού και κοινωνικού μετώπου διαμορφώνονται στη βάση των υλικών αναγκών και δικαιωμάτων των εργαζομένων. Συγκροτείται στον αντίποδα των επιλογών του κεφαλαίου, δηλαδή σε πλήρη ρήξη με το ευρώ, την ΕΕ, το χρέος, κλπ. Αλλιώς δεν θα υπάρξει.

Η  συγκρότηση ενός τέτοιου άμεσου μετώπου δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την πολιτική συνεννόηση και στήριξη όλων των δυνάμεων της μαχόμενης Αριστεράς. Άρα, το μέτωπο άμεσα δεν αποτελείται μόνο από τις δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς.

Η ίδια η συγκρότηση του θα αναζωογονήσει το συνδικαλιστικό κίνημα και το κίνημα των μετώπων και των κομμάτων καθώς θα πάψει η ανάθεση στο κίνημα και των καθηκόντων των πολιτικών μετώπων πρακτική που οδηγεί στην υποβάθμιση και του εργατικού κινήματος και του κινήματος των κομμάτων και των μετώπων και ανατροφοδοτεί με εύσχημο τρόπο την αποφυγή οποιαδήποτε πολίτικης συνεννόησης των δυνάμεων της Αριστεράς.

Στο κείμενο «Για το παρόν και το μέλλον της Αριστεράς» η ουσία των πολιτικών μετώπων συνδέεται με τη διαδικασία χειραφέτησης της τάξης και την αντικαπιταλιστική ανατροπή. Εκεί σημειώνεται ότι:

«Το εργατικό πολιτικό μέτωπο διαμορφώνεται στη βάση της εργατικής πολιτικής. Έχει ως κύριο στοιχείο τη συσπείρωση και πάλη σε ενιαία και συνολική πολιτική κατεύθυνση όλων των δυνάμεων της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, οι οποίες αντιπαλεύουν, συνειδητά, ημισυνειδητά ή αυθόρμητα, τις στρατηγικές επιλογές της αστικής τάξης. Αποτελεί, ταυτόχρονα, πεδίο συνάντησης και μετασχηματισμού των πιο μαχητικών ρεφορμιστικών τάσεων ή των επιμέρους πολιτικών αγώνων σε ενιαίο αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή της αστικής στρατηγικής».  

Γι' αυτό αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε!

Πηγή: kommon.gr

«Προκειμένου εκτελέσουμε την ανωτέρω σχετική παραγγελία της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών παρακαλούμε όπως μας χορηγήσετε αντίγραφο της απόφασης περί κήρυξης και συνέχισης της απόφασης της υπό κρίσης απεργίας, καθώς και τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών που ψήφισαν σχετικώς. 

Λόγω του κατεπείγοντος της προκαταρκτικής παρακαλούμε για την απάντηση σας μέχρι την 28/6/2017».

Το έγγραφο δεν είναι από αυτό που παλιότερα λέγανε «συνδικαλιστικό της ασφάλειας».

Είναι από τη ΓΑΔΑ και συγκεκριμένα από την υποδιεύθυνση Προστασίας Περιουσιακών Δικαιωμάτων Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Περιβάλλοντος και ακόμα πιο συγκεκριμένα από το τμήμα Περιβαλλοντικής Προστασίας προς την ΠΟΕ – ΟΤΑ.

Μάλλον έτσι ονομάζουν το «συνδικαλιστικό της ασφάλειας» με «πρώτη φορά Αριστερά»! 

Όπως μπορείτε να διαβάσετε ζητούν εκτός από τη σχετική απόφαση και τα «τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών που ψήφισαν σχετικώς»! 

Δημοσιεύουμε το έγγραφο:

Ακούστε το σχόλιο του δημοσιογράφου Νίκου Μπογιόπουλου (REAL FM -29/6/2017) για την αποκάλυψη του εγγράφου:

{youtube.com}lmGyH3Xg1a0{/youtube.com}

Η καταγγελία είχε δημοσιευθεί (διαβάστε εδώ – aftodioikisi.gr), και σημειωνόταν πως η κίνηση αυτή της ΓΑΔΑ, έγινε στο πλαίσιο της παραγγελίας της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών, για τα σκουπίδια στους δρόμους της πρωτεύουσας, κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων των εργαζομένων. 

Υπενθυμίζεται ότι η εντολή του εισαγγελέα Πρωτοδικών Αθηνών, Ηλία Ζαγοραίου, ήταν να διερευνηθεί η διάπραξη του κακουργήματος της διακεκριμένης περίπτωσης ρύπανσης περιβάλλοντος και του πλημμελήματος της παρεμπόδιση αποτροπής κοινού κινδύνου. Συγκεκριμένα, η εντολή ήταν πως εφόσον υπήρχαν ενδείξεις τέλεσης των δύο αδικημάτων, να εντοπιστούν οι υπαίτιοι και να απαγγελθούν κατηγορίες. Την έρευνα είχε αναλάβει ο εισαγγελέας Δημήτρης Γκίζης, ο οποίος θα καλούσε μάρτυρες, για να αξιολογήσει τα στοιχεία που έχουν ήδη δει το φως της δημοσιότητας.

Πηγή: imerodromos.gr

Η κατανόηση της δυναμικής που αναπτύσσεται στα συνταξιοδοτικά συστήματα, απαιτεί μεθοδολογικά την διάκριση μεταξύ του αριθμού των συνταξιούχων και της συνταξιοδοτικής δαπάνης. Κι’ αυτό γιατί τα δύο αυτά μεγέθη δεν μεταβάλλονται στη διάρκεια του χρόνου με τον ίδιο ρυθμό. Η αιτία αυτής της αναντιστοιχίας μεταξύ του ρυθμού μεταβολής των δύο μεγεθών οφείλεται, κατά βάση, στην μεταβίβαση της σύνταξης ενός θανόντος ατόμου στην σύζυγο ή/και τα παιδιά του. Για παράδειγμα μπορεί ο αριθμός των συνταξιούχων να αυξάνει με ρυθμό 1% και η συνταξιοδοτική δαπάνη να αυξάνει με ρυθμό 2,5%.

Αυτό οφείλεται στο γεγονός της μεταβίβασης της σύνταξης στα δικαιούχα μέλη του θανόντος συνταξιούχου. Λαμβάνοντας υπόψη τον αριθμό των νέων συνταξιοδοτήσεων και τον αριθμό των θανάτων συνταξιούχων από το 2000 μέχρι σήμερα και χρησιμοποιώντας αναλογιστικά μοντέλα προβολών εκτιμάται ότι η συνταξιοδοτική δαπάνη θα διαμορφωθεί στο επίπεδο των 32,8 δις ευρώ το 2021, με την παραδοχή ότι το μέσο επίπεδο των συντάξεων θα παραμείνει στα επίπεδα που έχουν διαμορφωθεί τον Ιούνιο του 2017 (722 ευρώ (μικτά) μέση κύρια σύνταξη και 170ευρώ (μικτά) μέση επικουρική σύνταξη). Άρα στην πραγματικότητα, η συνταξιοδοτική δαπάνη δεν μειώνεται από 30,2 δις (2017) σε 27,1 δις ευρώ (μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα) το 2021, αλλά από 32,8 δις ευρώ σε 27,1 δις ευρώ. Αυτό σημαίνει ότι οι επακόλουθες μειώσεις εκτιμώνται σε 5,7 δις ευρώ και όχι σε 3,1 δις ευρώ (30,2 δις ευρώ – 27,1 δις ευρώ). ‘Όμως, το παράδοξο που παρατηρείται είναι ότι στα 27,1 δις ευρώ που ορίζει ως συνταξιοδοτική δαπάνη το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας το 2021, ο συντελεστής συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ μπορεί να επιτευχθεί στο ανώτερο όριο του 16% (όπως ορίζεται στον Ν.4387/2016) με ΑΕΠ περίπου 171,3 δις ευρώ, όταν το ΑΕΠ του 2016 ήταν 175,4 δις ευρώ. Με άλλα λόγια, η αντίφαση που εντοπίζεται, συνίσταται στο γεγονός ότι ενώ οι δανειστές από την μία πλευρά προβλέπουν ότι ο ρυθμός μεταβολής του ΑΕΠ θα είναι άνω του 2% ετησίως, από την άλλη πλευρά επιδιώκουν ένα ύψος συνταξιοδοτικής δαπάνης (16% του ΑΕΠ), το οποίο επιτυγχάνεται ακόμη και με συνθήκες στασιμότητας μέχρι και το 2021.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι: γιατί αφού οι δανειστές πιστεύουν σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, επιβάλλουν εκ των προτέρων την μείωση του επιπέδου των συντάξεων, προκειμένου ο δείκτης συνταξιοδοτικές δαπάνες προς ΑΕΠ να διαμορφωθεί στο ανώτερο όριο (16% του ΑΕΠ), το οποίο επιτυγχάνεται ακόμη και με συνθήκες στασιμότητας? Μήπως, όπως από το 2010 μέχρι σήμερα, οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις των δανειστών βασίζονται, για τους δικούς τους λόγους, σε ευμετάβλητα στατιστικά στοιχεία τα οποία δεν έχουν καμία σχέση με την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας μας, γεγονός που τους οδηγεί, όπως προκύπτει εκ του αποτελέσματος, στην επιβολή συνεχών περικοπών των συντάξεων χωρίς την ύπαρξη αντικειμενικών και επιστημονικά τεκμηριωμένων στοιχείων?

Αξίζει να σημειωθεί ότι με βάση το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα δημοσιονομικής σταθερότητας 2017-2021, ο προβλεπόμενος στόχος της συνταξιοδοτικής δαπάνης ύψους 27,1 δις ευρώ θα οδηγήσει το επίπεδο της μέσης κύριας σύνταξης στα 620 ευρώ (μικτά) από 722 ευρώ (μικτά) που είναι σήμερα και την επικουρική σύνταξη θα την οδηγήσει κάτω από τα 150 ευρώ (μικτά), (144 ευρώ περίπου), με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό επίπεδο των συνταξιούχων και την κοινωνική συνοχή στην χώρα μας. Έτσι, οι δανειστές ή κάνουν κάποιο σοβαρό λάθος στις εκτιμήσεις και τις μελέτες τους ή υποκρίνονται με τις προβλέψεις τους για την ανάπτυξη, πιστεύοντας στην ουσία ότι αυτή δεν μπορεί να επιτευχθεί με τα επιβαλλόμενα μέτρα δημοσιονομικής πειθαρχίας και λιτότητας ή αποκρύπτουν την πραγματικότητα, η οποία συνίσταται στην λανθασμένη επιστημονικά και αδιέξοδη επιλογή της μείωσης της συνταξιοδοτικής δαπάνης (αριθμητής) με περικοπές των συντάξεων και όχι με την αύξηση του ΑΕΠ (παρανομαστής), σε συνδυασμό με την σύνδεση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης με τα πρωτογενή πλεονάσματα και την εξυπηρέτηση του χρέους. Κατά συνέπεια, με αφετηρία αυτά τα δεδομένα, επιβάλλεται, η εφαρμογή των προαπαιτούμενων μέτρων μείωσης (2019) των συντάξεων (κύριων και επικουρικών) να τεθεί υπό αίρεση και αποτροπή καθώς και υπό σοβαρή επανεξέταση.

πηγή: iskra.gr