Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Το Κυπριακό σε «σκοτεινή φάση»
Του Στέλιου Στυλιανού για τον Εργατικό Αγώνα.
Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες στη μη κατάληξη στο Κραν Μοντανά, καθώς και το λεκτικό της τελικής του ανακοίνωσης με την οποία έβαζε τέλος στην παρούσα διαδικασία για λύση του Κυπριακού, σκιαγραφούν τη «σκοτεινή φάση» στην οποία έχει περιέλθει πλέον το πολυετές πρόβλημα. Σε αντίθεση με τη φρασεολογία των ανακοινώσεων του περασμένου Χειμώνα στη Γενεύη όπου ο Γ. Γραμματέας έκανε πολλαπλές νύξεις που θωράκιζαν την Κυπριακή Δημοκρατία, η διατύπωση «λήξης» περιείχε ξεχωριστές αναφορές σε «νότια και βόρεια Κύπρο», ανοίγοντας έτσι ένα νέο κύκλο συζητήσεων για τις αντοχές του διεθνούς οργανισμού.
Η αρνητική πορεία που παίρνει το πρόβλημα μετά το πρόσφατο ναυάγιο στην Ελβετία διαφαίνεται και στις δηλώσεις του Τούρκου ΥΠΕΞ Μελβούτ Τσαβούσογλου, ο οποίος χωρίς να μασά τα λόγια του εκτιμά πλέον πως το Κυπριακό «δεν μπορεί να βρει τη λύση του στα πλαίσια των υπηρεσιών του ΟΗΕ» και της ομοσπονδιακής φόρμουλας που επαναλαμβάνεται στα σχετικά ψηφίσματα. Μεθερμηνευόμενη αυτή η δήλωση και σε συνάρτηση με την αναφορά του ΓΓ του ΟΗΕ σε «βόρειους και νότιους», γίνεται σαφές πως το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ειρηνευτική διαδικασία ανοίγει ίσως το δρόμο και την όρεξη κάποιων για μια «ντε φάκτο» λύση του προβλήματος. Η στασιμότητα και οι αρνητικές εξελίξεις στο Κυπριακό αποτελούν άλλωστε διαχρονικά το βασικό εργαλείο με το οποίο η Τουρκία και οι ΝΑΤΟϊκοί της σύμμαχοι εδραιώνουν τα τετελεσμένα της κατοχής.
Κατά την επόμενη περίοδο και λαμβάνοντας υπόψη τις τάσεις που παρατηρούνται για απεμπλοκή από τα πλαίσια του ΟΗΕ, αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία η επιμονή στη συμφωνημένη βάση λύσης από το 1977 και 1979 μεταξύ Μακαρίου-Ντενκάς και Κυπριανού-Ντενκτάς, για μια μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας σε Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. Τυχών παρέκκλιση στην επίσημη πολιτική Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων προς την κατεύθυνση της εγκατάλειψης του συμφωνημένου πλαισίου, θα διευκολύνει αφάνταστα την Άγκυρα και τους Δυτικούς ευρύτερα που ψάχνουν τρόπους εδώ για δεκαετίες ώστε να «αποκολλήσουν» το πρόβλημα από τον ΟΗΕ και τις δύο κοινότητες, μεταφέροντάς το κατευθείαν στο ΝΑΤΟ και χωρίς την «ενοχλητική» παρουσία τρίτων.
Αυτή η νομοτέλεια αξίζει να επαναλαμβάνεται σε κάθε διεθνιστική-αντιιμπεριαλιστική ανάλυση για το Κυπριακό, ειδικά όταν συγκρούεται πλέον μετωπικά με την αναθεωρημένη και εντελώς απαράδεκτη θέση της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ για εγκατάλειψη της ομοσπονδιακής προοπτικής.
Τα επικοινωνιακά παιχνίδια στο Κραν Μοντάνα
Παρά τα πολλά που γράφονται και λέγονται σχετικά με το τι έγινε και τι δεν έγινε στο Κραν Μοντανά, ιδιαίτερα κατά το τελικό «δείπνο εργασίας» που απομάκρυνε τη λύση αντί να την φέρει κοντύτερα, μια αντικειμενική καταγραφή δεν μπορεί παρά να επισημάνει τα επικοινωνιακά παιχνίδια που στήθηκαν από όλες τις πλευρές προκειμένου να διαχειριστούν το διαφαινόμενο ναυάγιο.
Οι κινήσεις Άγκυρας, Λευκωσίας και Αθήνας δεν γίνονταν, κατά γενική ομολογία, για να βρεθούν οι χρυσές τομές και να επιλυθούν οι διαφορές με ένα τρόπο που να αφήνει ικανοποιημένες τις δύο κοινότητες. Η άρχουσα τάξη σε κάθε χώρα χρησιμοποιεί ανέκαθεν το Κυπριακό ως κορυφαίο ιδεολογικό και πολιτικό ζήτημα που επηρεάζει την κοινή γνώμη, γνωρίζοντας πως έχει την ιδιότητα να προκαλεί εσωτερικές και περιφερειακές αναταράξεις. Παρόλα αυτά, βασικό ζητούμενο των αντιπροσωπειών κατά τη διαδικασία που εξέπνευσε την περασμένη εβδομάδα, ήταν η προσπάθειά τους να αποφύγουν όσο ήταν εφικτό τη χρέωση ευθυνών για το αδιέξοδο.
Σ’ αυτό το παιχνίδι εντάχθηκε η άτσαλη και καθ’ όλα υποκριτική κατάθεση από το Νίκο Αναστασιάδη, κατά τα τελευταία εικοσιτετράωρα της διαπραγμάτευσης, ενός «υπερπροχωρημένου» πακέτου προτάσεων στα ζητήματα διακυβέρνησης και με την απαίτηση να δηλώσει η Τουρκία την παραίτησή της από την Κύπρο σε ένα συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο ισχυρός της διαπραγμάτευσης, η κατοχική δύναμη, απέρριψε το «τελεσίγραφο» Αναστασιάδη αποδίδοντάς του έλλειψη σοβαρότητας, με τον Μ. Τσαβούσογλου να διαμηνύει ενοχλημένος πως αυτή ήταν και η τελευταία διαδικασία αυτού του τύπου στην οποία συμμετέχει η Τουρκία.
Η Αθήνα από την άλλη και διαμέσου του Νίκου Κοτζιά, παραδόξως πανηγυρίζει για το αποτέλεσμα της διάσκεψης θεωρώντας πως έγιναν βήματα για τη λύση μέσα από αυτό τον κυκεώνα αρνητικών εξελίξεων και διατυπώσεων. Η ελληνική διπλωματία εκτιμά ως μέγιστο το γεγονός πως η Άγκυρα κάθισε να συζητήσει έστω και απρόθυμα το ενδεχόμενο να αφήσει την Κύπρο να μετεξελιχθεί σε ένα «φυσιολογικό κράτος», εκτιμώντας πως έχει δημιουργηθεί πλέον ένα «κεκτημένο» που εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να συμμερίζεται οποιοσδήποτε άλλος εμπλεκόμενος.
Η έλλειψη εμπιστοσύνης και η κατάσταση στο εσωτερικό των δύο κοινοτήτων
Η αλήθεια είναι πως όντως η Τουρκία δεν είναι έτοιμη να επιτρέψει στην Κύπρο να ζει ολότελα έξω από τη σκιά της, αλλά και πως αυτό δεν είναι δυνατό να επιτευχθεί ως διά μαγείας από τη μια μέρα στην άλλη. Είναι σίγουρα δικαιολογημένες οι ανησυχίες των Ε/κυπρίων απέναντι στην τούρκικη στρατιωτική μηχανή και την πολιτική ισχύ της Άγκυρας. Για όσο όμως οι δύο κοινότητες δεν λειτουργούν συμμαχικά μεταξύ τους συμφωνώντας σε όλες τις εσωτερικές πτυχές και δηλώνοντας αποφασισμένες να προασπίσουν την ενότητα του τόπου και του λαού ενάντια στον εθνικισμό και τον μιλιταρισμό, η Άγκυρα δεν βρίσκει τους σημαντικούς εκείνους λόγους που θα την μετακινούσαν από τη θέση της.
Είναι γεγονός πως η απαίτηση για τις εγγυήσεις της Τουρκίας μπαίνει στο τραπέζι από την ίδια την τ/κυπριακή πλευρά και με κριτήριο τα πάθη των Τουρκοκυπρίων από τους ακροδεξιούς του Γρίβα και του Σαμψών για όλη την περίοδο από το 1955 μέχρι και το 1974. Οι φόβοι απέναντι στον ε/κυπριακό φασισμό είναι, ομοίως με τις ελληνοκυπριακές ανησυχίες, δικαιολογημένοι από κάθε άποψη, ενώ ενισχύονται ακόμα περισσότερο τα τελευταία χρόνια μετά και την μεταφορά της δράσης της Χρυσής Αυγής στην Κύπρο μέσω του ΕΛΑΜ. Η δυσπιστία των Τουρκοκυπρίων δεν είναι σε καμιά περίπτωση αβάσιμη και αφορά το ευρύτερο κλίμα στο εσωτερικό της ε/κυπριακής κοινότητας που σαφώς μετατοπίζεται προς τον εθνικισμό και την απόρριψη της ομοσπονδιακής λύσης, αν κρίνουμε από τη δυναμική της υποψηφιότητας Νικόλα (Τάσσου) Παπαδόπουλου και τις παλινωδίες των κυβερνώντων ανάμεσα στην επανένωση και το βόλεμα με τη διχοτόμηση.
Το Κυπριακό δεν είναι μόνο πρόβλημα εισβολής και κατοχής κι αυτό θα πρέπει να υπογραμμιστεί. Η παρουσία 30 χιλιάδων και πλέον «μεχμετζίκ» θα μπορούσε να τερματιστεί με μια συμφωνία στην Ελβετία αυτό το μήνα ή ακόμα και τον περασμένο Γενάρη, με ένα συμβολικό τούρκικο άγημα των 650 στρατιωτών να παραμένει στη Λευκωσία μαζί με ένα ελληνικό της τάξης των 950. Η χώρα θα ενωνόταν κάτω από κοινές δομές, με μια ιθαγένεια και εξωτερική ταυτότητα σε περίπτωση που η συμφωνία θα επικυρωνόταν από τα ξεχωριστά δημοψηφίσματα, επιτρέποντας σε δεκάδες χιλιάδες Κύπριους να επιστρέψουν και να ανακτήσουν τις περιουσίες τους.
Διαφεύγει σε πολλούς, κι αυτό είναι κυρίως αποτέλεσμα της ε/κυπριακής και ελληνικής προπαγάνδας, πως σοβεί ένα άλυτο εσωτερικό πρόβλημα που προηγείται αρκετά της εισβολής και το οποίο αφορά την εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο κοινοτήτων στη βάση των ιστορικών εμπειριών. Η νομή της εξουσίας, η έμπρακτη ισοτιμία και ο συνολικός χαρακτήρας και προσανατολισμός του νέου κράτους δεν έχουν μέχρι και σήμερα συνομολογηθεί με σαφήνεια, δεκαετίες μετά το 1963 όπου και διαλύθηκε ο πρώτος συνεταιρισμός. Ως εκ τούτου, η Τουρκία και όσοι γενικά επενδύουν στη διχοτόμηση της Κύπρου, βρήκαν και συνεχίζουν να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στον μαξιμαλισμό και το λαϊκισμό που αναπτύσσεται στην κάθε κοινότητα ξεχωριστά, υποδαυλίζοντας το μίσος και τη χωριστική νοοτροπία.
Το ΑΚΕΛ και πλήθος άλλων πολιτικών και συνδικαλιστικών οργανώσεων στις δύο κοινότητες, καλούσαν τον Πρόεδρο Αναστασιάδη από την πρώτη στιγμή της ανάληψης των καθηκόντων του το Φλεβάρη του 2013, να υιοθετήσει τις συγκλίσεις Δημήτρη Χριστόφια-Μεχμέτ Αλί Ταλάτ και να προχωρήσει με αποφασιστικότητα στο κλείσιμο όλων σημαντικών των κεφαλαίων στον ενδοκυπριακό διάλογο, πριν συναινέσει σε διεθνή διάσκεψη για το Κυπριακό και σε συζήτηση των στρατιωτικών ζητημάτων. Το κόμμα της Αριστεράς υποδείκνυε στον Πρόεδρο εξ αρχής πως τα δεδομένα δεν θα είναι υπέρ της Κύπρου για όσο μια τελική διάσκεψη για τα στρατιωτικά θέματα και τις εγγυήσεις δεν βγαίνει έξω από τα πλαίσια των «μητέρων πατρίδων», της Μεγάλης Βρετανίας και της ΕΕ, εμπλέκοντας αποφασιστικά όλα τα μόνιμα μέλη τους Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Πρέπει να γίνει σαφές σε όσους σε Ελλάδα και Κύπρο βρήκαν λόγους να εκφράσουν την ικανοποίησή τους για το αποτέλεσμα στο Κραν Μοντανά, πως μη λύση του Κυπριακού δεν αναγκάζει τον κατοχικό στρατό σε αποχώρηση ούτε και τερματίζει τον εποικισμό και την περαιτέρω διασύνδεση των κατεχομένων με την Τουρκία.
Δεν μπορεί να θεωρείται ιμπεριαλιστική ή πιο επικίνδυνη μια λύση που θα έχει επιτευχθεί στο γνωστό ομοσπονδιακό πλαίσιο και το οποίο παραπαίει σήμερα, σε σύγκριση με την παρούσα, άκρως επεμβατική και ψυχροπολεμική κατάσταση πραγμάτων ή με μια πιθανή μετεξέλιξή της έξω και πέρα από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών.
Πηγή: ergatikosagwnas.gr
Βαρβαρότητα: Απλήρωτη για 15 μήνες αυτοκτόνησε 42χρονη εργαζόμενη στην “Καρυπίδη”. Δίχως τέλος οι αυτοκτονίες και οι θάνατοι εν υπηρεσία
Η αυτοκτονία της 42χρονης απλήρωτης και σε απόγνωση για 15 μήνες εργαζόμενης στην αλυσίδα super market «Καρυπίδης», έρχεται να προστεθεί στην ατελείωτη σειρά αυτοκτονιών εργαζομένων και υπερχρεωμένων πολιτών σε αδιέξοδο, ενώ πρόσφατα είχαμε δύο θανάτους συμβασιούχων στην καθαριότητα εν ώρα υπηρεσίας και τον φρικτό θάνατο 23χρονου ντελιβερά πάνω στο μεροκάματο.
Αυτή είναι η μνημονιακή τάξη των πραγμάτων στη χώρα!
Σε ανακοίνωση του, το σωματείο των εργαζομένων στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη» αναφέρει «Η βαρβαρότητα δεν έχει τέλος» Η Διοίκηση του Πανελλαδικού Σωματείου των εργαζομένων στις επιχειρήσεις «Καρυπίδη», πρώην Αρβανιτίδη, εκφράζει τα συλλυπητήρια της στην οικογένεια της 42χρονης συναδέλφισσας από τα Γιαννιτσά για τον άδικο χαμό της.
O θάνατος της συναδέλφισσας, εργαζόμενης σε κατάστημα της ‘’Καρυπίδης’’ στα Γιαννιτσά, είναι αποτέλεσμα αυτού του βάρβαρου συστήματος. Είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθεί και αυτή η κυβέρνηση και οι προηγούμενες που στηρίζουν το μεγάλο κεφάλαιο και οδηγούν σε απελπισία τους εργαζόμενους. Είναι αποτέλεσμα του αδιεξόδου στο οποίο έχουμε βρεθεί για πάνω από 1.5 χρόνο οι εργαζόμενοι της “Καρυπίδης” με την απληρωσιά, με το να βρισκόμαστε ανάμεσα στην ανεργία και την ομηρία από μέρους της επιχείρησης, με τον εμπαιγμό από την κυβέρνηση ότι έκανε τα πάντα για να μας «σώσει». Δεν πήρε μέτρα προστασίας για εμάς, τους 1400 εργαζόμενους (!), αφού πλέον ούτε το πενιχρό επίδομα επίσχεσης παίρνουμε, ούτε επίδομα ανεργίας δικαιούμαστε. Επιπλέον, δεν τηρήθηκε το Π.Δ για την διαδοχή, ώστε να μη πεταχτούμε στην ανεργία.
Κανένας εργαζόμενος να μη μείνει μόνος του. Τα προβλήματα που βιώνουμε είναι κοινά και κοινός πρέπει να είναι και ο αγώνας για να τα αντιπαλέψουμε. Με ταξική αλληλεγγύη και ανυποχώρητο αγώνα να χτυπήσουμε την αιτία που προκαλεί όλα τα προβλήματα, την ανεργία, την ανασφάλεια, το άγχος για την επιβίωση. Η αιτία αυτή είναι το σύστημα της εκμετάλλευσης που πλουτίζει τους λίγους και πλήττει τους πολλούς.
Να σημειωθεί ότι ο Καρυπίδης, ιδιοκτήτης της ομώνυμης αλυσίδας super market στην Βόρεια Ελλάδα, κυκλοφορεί ελεύθερος, κάνει χλιδάτη προκλητική ζωή και είναι μεγαλομέτοχος, φερόμενος ως ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Άρης.
Ουδείς ζητάει λογαριασμό από τον μεγαλοσχήμονα και δεν υφίσταται την παραμικρή δίωξη, στέλνοντας στον τάφο εξαθλιωμένους και σε αδιέξοδο εργαζόμενους.
Η πολιτική και οικονομική μνημονιακή τάξη “δολοφονεί” τους εργαζόμενους
Μια ακόμη τραγική απώλεια προστέθηκε σήμερα, στο μαύρο κατάλογο που όλο μεγαλώνει, των εργαζομένων που χάνουν τη ζωή τους πάνω στις αντίξοες και απάνθρωπες πια συνθήκες εργασίας, είτε επειδή βουλιάζουν στην απελπισία όντας απλήρωτοι επί μήνες, είτε επειδή έχασαν τις δουλειές τους και δεν αντέχουν το βάρος των στοιχειωδών καθημερινών εξόδων τους, είτε των πιο «ευαίσθητων» συνανθρώπων μας, που δεν έχουν πια τη δυνατότητα να τύχουν ιατρικής βοήθειας, αφού η δημόσια υγεία καταρρέει.
Είναι ο μαύρος κατάλογος της εργατικής τάξης, που βρίσκεται ανάμεσα στις σελίδες των μνημονίων που υπογράφει όλο το φάσμα των μνημονιακών πολιτικών δυνάμεων, είτε απευθείας με τους δανειστές, είτε με την ψήφιση των «συνοδευτικών» νόμων.
Ας μην υποκρίνονται ότι δε γνωρίζουν, ας μην υποκρίνονται ότι δεν ευθύνονται. Έχουν βάλει τις υπογραφές τους.
Σήμερα, μια ακόμη ευαίσθητη ζωή πήρε τέλος, κάτω από την πίεση της εργασιακής περιπέτειας, του ενάμισι χρόνου χωρίς δουλειά, στα σούπερ μάρκετ Καρυπίδη. Η σαρανταδιάχρονη εργαζόμενη από τα Γιαννιτσά, μια από τους 1400 εργαζόμενους του πρώην Αρβανιτίδη, δεν άντεξε να ζει ανάμεσα στην ανεργία και στην ομηρία και έδωσε τέλος στη ζωή της, μη αντέχοντας να ζει χωρίς επίδομα επίσχεσης, χωρίς επίδομα ανεργίας.
Πριν λίγες μόλις μέρες δυο συμβασιούχοι εργαζόμενοι στο χώρο καθαριότητας, δυο από τους 10.000 που απεργούσαν διεκδικώντας το δικαίωμα στη δουλειά, έχασαν τη ζωή τους σε εργατικό ατύχημα.
Πριν ενάμισι μήνα, νεαρός ντιλιβεράς στη Λάρισα, έχασε τη ζωή του, προσπαθώντας να βγάλει το μεροκάματό του πάνω στο μηχανάκι του.
Και ο τραγικός απολογισμός δεν έχει τέλος…
Η Λαϊκή Ενότητα εκφράζει τα θερμά συλλυπητήριά της στην οικογένεια της εργαζόμενης που έδωσε τέλος στη ζωή της.
Καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους νέους, τους άνεργους, τους συνταξιούχους, να μην αφήσουν την απογοήτευση και την παθητικότητα να τους κυριεύσει, αντίθετα, να αγωνιστούμε για μια αξιοβίωτη ζωή, να ξαναδιεκδικήσουμε τις κατακτήσεις μας, που τις καρατόμησαν με τις μνημονιακές πολιτικές Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, να αξιώσουμε ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και αξιοπρεπείς μισθούς, δημόσιο καθολικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, κατάργηση της λιτότητας και των μνημονίων. Να τους ανατρέψουμε για να σταματήσει ο μνημονιακός όλεθρος.
Να πληρώσουν επιτέλους οι πλούσιοι, που είναι οι μόνοι ευνοημένοι από τις μνημονιακές πολιτικές, και κάθε μέρα γίνονται και πλουσιότεροι, συνθλίβοντας τους εργαζόμενους στις συμπληγάδες πέτρες.
Οι αγώνες μας, που μπορούν να είναι νικηφόροι, είναι η μόνη δικαίωση όσων χάνουν τις ζωές τους στον εργασιακό Καιάδα.
Πηγή: iskra.gr
Μειώσεις-σοκ 18,9% στους μισθούς του ιδιωτικού τομέα την τελευταία διετία
Περικοπές μισθών ως 18,9%, διπλασιασμό των εργαζομένων με συμβάσεις μερικής απασχόλησης και μείωση των πραγματικών «ασφαλίσιμων» ημερών εργασίας καταγράφουν τα επίσημα στοιχεία της διετίας 2015-2017 στην αγορά εργασίας.
Στα τέλη του 2014, (Δεκέμβριος) και λίγο πριν έρθουν στην κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝ.ΕΛ., ο μέσος μισθός για τους εργαζόμενους με πλήρη απασχόληση και ασφάλιση ΙΚΑ έφτανε στα 1.363 ευρώ, ενώ ο μέσος μισθός για τους εργαζόμενους μερικής απασχόλησης ήταν τότε στα 470 ευρώ. Ο δε μέσος γενικός μισθός για το σύνολο των εργαζομένων ήταν 1.154 ευρώ.
Τον Οκτώβριο του 2016, ο μέσος μισθός βρίσκεται στα 936 ευρώ, ενώ στη μερική απασχόληση είναι στα 388 ευρώ, σχεδόν όσο το επίδομα ανεργίας.
Τον Δεκέμβριο του 2015, δηλαδή στον ένα χρόνο σχεδόν της νέας κυβέρνησης, ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης ήταν στα 1.310 ευρώ και της μερικής στα 456 ευρώ, ενώ ο γενικός μέσος μισθός στο σύνολο των εργαζομένων (πλήρους – μερικής απασχόλησης) υποχώρησε στα 1.116 ευρώ, δηλαδή, μειώθηκε κατά 3,5%, από τα 1.154 ευρώ του Δεκεμβρίου του 2014.
Η μεγάλη βουτιά
Το μεγάλο σοκ όμως ήρθε μέσα στο 2016, όπου σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία απασχόλησης (μηνός Οκτωβρίου 2016) που δημοσιοποιήθηκαν χθες, ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης σύμφωνα με τις περιοδικές δηλώσεις των επιχειρήσεων στο ΙΚΑ μειώθηκε περαιτέρω στα 1.167 ευρώ ενώ η αμοιβή μερικής απασχόλησης έπεσε στα 388 ευρώ. Ο δε μέσος όρος του μισθού στο σύνολο των δύο και πλέον εκατομμυρίων με ασφάλιση ΙΚΑ υποχώρησε στα 936 ευρώ.
Τον Σεπτέμβριος 2016 ο μέσος μισθός πλήρους απασχόλησης ήταν 1.162 ευρώ και της μερικής απασχόλησης στα 394 ευρώ, ενώ τον Αύγουστο του 2016 στην πλήρη απασχόληση ο μέσος μισθός ήταν 1.182 ευρώ, στη μερική απασχόληση ήταν 427 ευρώ και ο γενικός μέσος μισθός για τα 2 εκατ. εργαζόμενους που ασφαλίζονταν στο ΙΚΑ ήταν 974 ευρώ.
Καθίζηση
Από τη σύγκριση των στοιχείων σε βάθος διετίας (Δεκέμβριος 2014-Οκτώβριος 2016) αποκαλύπτεται ότι η διετία με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. προκάλεσε μια άνευ προηγουμένου καθίζηση της οικονομίας που είχε τρομακτικό αντίκτυπο στην τσέπη εκατομμυρίων εργαζομένων της χώρας.
Οι υποσχέσεις τους για βελτίωση της θέσης των εργαζομένων και των συνταξιούχων αποδείχτηκαν κοροϊδία και το χειρότερο είναι ότι όχι μόνον δεν επανέφεραν τους μισθούς εκεί που τους βρήκαν τον Δεκέμβριο του 2014, αλλά συνέβαλαν με την υφεσιακή και φορομπηχτική πολιτική που ακολουθούν στο να πέσουν οι αποδοχές των εργαζομένων ακόμη πιο κάτω!
Η μείωση στη διετία αυτή είναι 18,9% στους μισθούς πλήρους απασχόλησης και 17,4% στις αποδοχές μερικής απασχόλησης.
Από τα 1.154 ευρώ που ήταν ο μέσος μηνιαίος μισθός τον Δεκέμβριο του 2014 βρέθηκε στα 936 ευρώ τον Οκτώβριο του 2016. Οι μισθωτοί έχασαν στη διετία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. 218 ευρώ το μήνα κατά μέσο όρο ή 18,9% από τις μηνιαίες τους αποδοχές.
Στη μερική απασχόληση η μέση αμοιβή τον Δεκέμβριο του 2014 ήταν 470 ευρώ και τον Οκτώβριο του 2016 έπεσε κατά 17,4%, στα 388 ευρώ, όσο είναι σχεδόν το επίδομα ανεργίας των 360 ευρώ!
Crash test
Αυτές οι μειώσεις μισθών είναι μάλιστα υψηλότερες από τις περικοπές μισθών σε μέσα επίπεδα που είχαν οι εργαζόμενοι ακόμη και μετά την ψήφιση των μέτρων του 2012, που έφεραν πιο ελαστικές συμβάσεις εργασίας και νομοθετήθηκε η μείωση του βασικού κατώτατου μισθού κατά 22% από τα 751 ευρώ στα 586 ευρώ.
Τον Νοέμβριο του 2012, και με τη χώρα μέσα στο δεύτερο Μνημόνιο, οι μέσες μηνιαίες αποδοχές εργαζομένων με ασφάλιση ΙΚΑ, δηλαδή για την πλειονότητα των μισθωτών της χώρας, ήταν 1.285 ευρώ, ενώ οι μισθοί μερικής απασχόλησης ήταν στα 587 ευρώ. Τον Δεκέμβριο του 2014 ο μέσος μισθός υποχωρεί στα 1.154 ευρώ, καταγράφοντας μια μέση μείωση κατά 10,2%, σύμφωνα με τα αδιαμφισβήτητα επίσημα στατιστικά στοιχεία του ΙΚΑ.
Στη δε μερική απασχόληση η μείωση από τα 587 ευρώ τον Νοέμβριο του 2012 στα 470 ευρώ τον Δεκέμβριο του 2014, δηλαδή δύο χρόνια μετά είναι της τάξης του 19,9%.
Η κατάσταση έγινε πολύ πιο χειρότερη στην τελευταία διετία (2015-2017), καθώς όχι μόνο δεν μπήκε φρένο στις μειώσεις, αλλά οι εργαζόμενοι έχασαν άλλο ένα 18,9% από τους μισθούς τους και μάλιστα χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης των εισοδημάτων τους, αφού η κυβέρνηση, αντί να μειώσει φόρους και κρατικές δαπάνες, υπέγραψε αύξηση φόρων που είναι πιθανό να εφαρμοστεί από το 2019, αντί το 2020 ακόμη και για όσους βγάζουν 600 ευρώ το μήνα.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. «βαδίζει» με σχέδιο την αρπαγή των εισοδημάτων όχι για να τα μοιράσει στους φτωχότερους που τους βυθίζει στην ανέχεια, δίνοντάς τους κουπόνια σίτισης αντί για δουλειές, αλλά για να ισοπεδώσει πλήρως και μέχρι τελικής πτώσεως το σύνολο των εργαζομένων. Ηδη το σχέδιο αυτό άρχισε να εφαρμόζεται στις συντάξεις που με το νόμο Κατρούγκαλου θα είναι μικρότερες ως και 40%. Με ακόμη μικρότερους μισθούς (αν ο ΣΥΡΙΖΑ εξαντλήσει την τετραετία), οι συντάξεις θα γίνουν ακόμη μικρότερες.
Εκρηξη στις ευέλικτες μορφές εργασίας
Το σοκ στους μισθούς των 388 ευρώ, όσον αφορά τη μερική απασχόληση, δεν είναι το μόνο κακό, αλλά συνοδεύεται και από το διπλασιασμό σχεδόν των εργαζομένων που αναγκάζονται να δουλεύουν τετράωρα αντί οχτάωρα, καθώς και από τη μείωση των ημερών του εργάσιμου μήνα στις 21 ημέρες αντί των 25!
Τα στοιχεία του Οκτωβρίου του 2016 αποκαλύπτουν ότι με καθεστώς μερικής απασχόλησης και μέσο μισθό 388 ευρώ το μήνα ήταν 606.986 εργαζόμενοι, από 561.880 που ήταν δύο μήνες πριν, δηλαδή τον Αύγουστο του 2016.
Η έκρηξη των ευέλικτων μορφών εργασίας και κυρίως της μερικής απασχόλησης καταγράφεται και πάλι στη διετία του ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝ.ΕΛ., καθώς σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΙΚΑ, τον Οκτώβριο του 2014, με την προηγούμενη κυβέρνηση, στη μερική απασχόληση ήταν 484.403 εργαζόμενοι, ενώ τον Δεκέμβριο του 2014 ο αριθμός των μερικώς απασχολουμένων έπεσε στους 282.360 εργαζόμενους.
Η σύγκριση με αυτό που συντελέστηκε μέσα στην τελευταία διετία (2015-2017) είναι καταλυτική, καθώς επί ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ. οι φτωχοί μισθωτοί, με τετράωρη εργασία, σχεδόν διπλασιάστηκαν, ενώ οι αμοιβές τους μειώθηκαν στα 388 ευρώ από 470 ευρώ που ήταν ως το τέλος του 2014.
Ο εργάσιμος μήνας τον Οκτώβριο του 2016 μετρούσε 21 μέρες κατά μέσο όρο (22 ημέρες για τους πλήρους απασχόλησης και 16 ημέρες για μερική), ενώ τον Δεκέμβριο του 2014 οι εργαζόμενοι με πλήρη απασχόληση είχαν ένσημα για 23 μέρες και στη μερική για 17 μέρες το μήνα.
Πηγή: Ελεύθερος Τύπος
Unicef: 2,1 δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πόσιμο νερό στο σπίτι
Περίπου 3 στους 10 ανθρώπους παγκοσμίως, ή 2,1 δισεκατομμύρια, δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλές και άμεσα διαθέσιμο νερό στο σπίτι και 6 στους 10 ή 4,4 δισεκατομμύρια δεν διαθέτουν σωστά διαχειριζόμενη αποχέτευση, σύμφωνα με νέα έκθεση της UNICEFκαι της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ).
Η κοινή έκθεση του 2017, για το «Πρόγραμμα Παρακολούθησης της Προόδου στο Πόσιμο Νερό και την Υγιεινή και τους Στόχους της Βιώσιμης Ανάπτυξης», παρουσιάζει την πρώτη παγκόσμια εκτίμηση της «ασφαλούς διαχείρισης» του πόσιμου νερού και των υπηρεσιών αποχέτευσης. Το συμπέρασμα είναι ότι πολλοί άνθρωποι εξακολουθούν να στερούνται πρόσβασης σε αυτά, ιδίως στις αγροτικές περιοχές.
«Το ασφαλές νερό, η υγιεινή και η υγιεινή στο σπίτι δεν θα πρέπει να αποτελούν προνόμιο μόνο εκείνων που είναι πλούσιοι ή ζουν σε αστικά κέντρα», λέει ο Dr. Tedros Adhanom Ghebreyesus, Γενικός Διευθυντής της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας. «Αυτές είναι μερικές από τις πιο βασικές απαιτήσεις για την ανθρώπινη υγεία και όλες οι χώρες έχουν την ευθύνη να εξασφαλίσουν ότι ο καθένας μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυτές».
Δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν αποκτήσει πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες πόσιμου νερού και αποχέτευσης από το 2000, αλλά αυτές οι υπηρεσίες δεν παρέχουν αναγκαστικά ασφαλές νερό και αποχέτευση. Πολλά σπίτια, εγκαταστάσεις υγειονομικής περίθαλψης και σχολεία εξακολουθούν να στερούνται σαπουνιού και νερού για το πλύσιμο των χεριών.
Αυτό θέτει την υγεία όλων των ανθρώπων - αλλά κυρίως των μικρών παιδιών - σε κίνδυνο για ασθένειες, όπως η διάρροια.
Ως αποτέλεσμα, κάθε χρόνο, 361.000 παιδιά κάτω των 5 ετών πεθαίνουν λόγω διάρροιας. Η κακή αποχέτευση και το μολυσμένο νερό συνδέονται επίσης με τη μετάδοση ασθενειών όπως η χολέρα, η δυσεντερία, η ηπατίτιδα Α και ο τύφος.
«Τα ασφαλή νερά, η αποτελεσματική αποχέτευση και η υγιεινή είναι ζωτικής σημασίας για την υγεία κάθε παιδιού και κάθε κοινότητας - και έτσι είναι απαραίτητα για την οικοδόμηση ισχυρότερων, πιο υγιεινών και πιο δίκαιων κοινωνιών», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF Anthony Lake. «Επειδή βελτιώνουμε αυτές τις υπηρεσίες στις πιο μειονεκτικές κοινότητες και στα πλέον μειονεκτούντα παιδιά σήμερα, τους δίνουμε μια πιο δίκαιη ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο».
Σημαντικές ανισότητες εξακολουθούν να υφίστανται
Προκειμένου να μειωθούν οι παγκόσμιες ανισότητες, οι νέοι Στόχοι της Βιώσιμης Ανάπτυξης περιλαμβάνουν τον τερματισμό της αφόδευσης στο ύπαιθρο και να επιτευχθεί καθολική πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες υγιεινής έως το 2030.
Από τα 2,1 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 844 εκατομμύρια δεν έχουν ούτε καν μια βασική υπηρεσία πόσιμου νερού. Αυτό περιλαμβάνει 263 εκατομμύρια ανθρώπους που πρέπει να κάνουν πάνω από 30 λεπτά ανά διαδρομή, για να συλλέξουν νερό από πηγές εκτός του σπιτιού τους και 159 εκατομμύρια που εξακολουθούν να πίνουν νερό από πηγές επιφανειακών υδάτων, που δεν έχει υποστεί επεξεργασία, όπως ρέματα ή λίμνες.
Σε 90 χώρες, η πρόοδος προς τις βασικές υπηρεσίες υγιεινής είναι πολύ αργή, πράγμα που σημαίνει ότι δεν θα φθάσουν σε παγκόσμια κάλυψη έως το 2030.
Από τα 4,4 δισεκατομμύρια ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλής αποχέτευση, 2,3 δισεκατομμύρια εξακολουθούν να μην έχουν βασικές υπηρεσίες υγιεινής. Αυτό περιλαμβάνει 600 εκατομμύρια ανθρώπους που μοιράζονται μια τουαλέτα, ή μια τουαλέτα με άλλα νοικοκυριά και 892 εκατομμύρια ανθρώπους - κυρίως σε αγροτικές περιοχές - που αφοδεύουν στο ύπαιθρο. Λόγω της αύξησης του πληθυσμού, η ελεύθερη αφόδευση αυξάνεται στην υποσαχάρια Αφρική και την Ωκεανία.
Η καλή υγιεινή είναι ένας από τους απλούστερους και αποτελεσματικότερους τρόπους για την πρόληψη της εξάπλωσης των ασθενειών. Για πρώτη φορά, οι Στόχοι της Βιώσιμης Ανάπτυξης παρακολουθούν το ποσοστό των ατόμων που έχουν εγκαταστάσεις για να πλύνουν τα χέρια τους στο σπίτι με σαπούνι και νερό. Σύμφωνα με τη νέα έκθεση, η πρόσβαση σε νερό και σαπούνι για το πλύσιμο των χεριών ποικίλλει πάρα πολύ στις 70 χώρες με διαθέσιμα στοιχεία, από το 15% του πληθυσμού στην υποσαχάρια Αφρική έως το 76% στη δυτική Ασία και στη βόρεια Αφρική.
Επιπλέον ευρήματα από την έκθεση περιλαμβάνουν:
• Πολλές χώρες δεν διαθέτουν στοιχεία σχετικά με την ποιότητα των υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης. Η έκθεση περιλαμβάνει εκτιμήσεις για 96 χώρες σχετικά με την ασφαλή διαχείριση του πόσιμου νερού και για 84 χώρες σχετικά με την ασφαλή διαχείριση της αποχέτευσης.
• Σε χώρες που αντιμετωπίζουν συγκρούσεις ή αναταραχές, τα παιδιά είναι 4 φορές λιγότερο πιθανό να χρησιμοποιήσουν βασικές υπηρεσίες ύδρευσης και έχουν 2 φορές λιγότερες πιθανότητες να χρησιμοποιούν βασικές υπηρεσίες υγιεινής από τα παιδιά σε άλλες χώρες.
• Υπάρχουν μεγάλες ανισότητες στην υπηρεσία μεταξύ αστικών και αγροτικών περιοχών. Δύο στους τρεις ανθρώπους με ασφαλή διαχείριση του πόσιμου νερού και τρεις στους πέντε ανθρώπους με ασφαλείς υπηρεσίες υγιεινής ζουν σε αστικές περιοχές. Από τα 161 εκατομμύρια άτομα που χρησιμοποιούν μη επεξεργασμένες επιφανειακές πηγές νερού (από λίμνες, ποτάμια ή κανάλια άρδευσης), 150 εκατομμύρια ζουν σε αγροτικές περιοχές.
Πηγή: enikos.gr
- Τελευταια
- Δημοφιλή