Γράφει ο Θανάσης Κανιάρης.

«Η καταπίεση από τα κυρίαρχα ιμπεριαλιστικά έθνη μιας ολόκληρης σειράς εθνών, που αποτελούν το μισό και περισσότερο ακόμη πληθυσμό της γης, ο συνωστισμός ανάμεσα στις αστικές τάξεις αυτών των χωρών για το μοίρασμα της λείας, η τάση του κεφαλαίου να διασπάσει και να πνίξει το εργατικό κίνημα –όλα αυτά εξαφανίστηκαν αμέσως από το οπτικό πεδίο του Πλεχάνοφ και του Κάουτσκι, παρ΄ όλο που πριν τον πόλεμο περιέγραφαν οι ίδιοι επί δεκαετίες μια τέτοια ακριβώς «πολιτική». (Λένιν: Για το εθνικό ζήτημα).

Με το να κλίνεις τα μάτια για να μη δεις το πρόβλημα, δε σημαίνει ότι αυτό έπαψε να υπάρχει. Αντίθετα, μια τέτοια στάση φανερώνει τον ακραίο υποκειμενισμό και βολονταρισμό όσων αντιμετωπίζουν έτσι την πραγματικότητα, οι οποίοι φαντασιώνονται μια δική τους νεφελώδη «πραγματικότητα», μακριά από την πραγματική ζωή και τα προβλήματα της.

Και όσο δεν συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό, πιστεύουν και οι ίδιοι, ότι βαδίζουν στο σωστό δρόμο. Όταν όμως το πρόβλημα εμφανίζεται και ορθώνεται απειλητικά μπροστά τους, τότε παρακολουθούν με δέος την όλη κατάσταση, ψελλίζουν διάφορες ακατανόητες φράσεις που ούτε οι ίδιοι δεν τις καταλαβαίνουν και γίνονται παρατηρητές των εξελίξεων.

Έτσι και με την «αντικαπιταλιστική» μας Αριστερά - στην οποία δυστυχώς προσχώρησε και το ΚΚΕ και αυτό και αν είναι τραγωδία - η οποία με ύφος χιλίων καρδιναλίων διακηρύττει ότι στον καπιταλισμό δεν υπάρχουν άλλες αντιθέσεις πέραν της βασικής αντίθεσης μεταξύ του κεφαλαίου και της εργασίας και στο σχήμα αυτό προσπαθεί να ερμηνεύσει τις πολιτικές εξελίξεις.

Πρόκειται για την Αριστερά που φρίττει και βγάζει σπυράκια, όταν ακούει να μιλάνε για εθνική ανεξαρτησία, πατριωτισμό, εθνική υποδούλωση από τον ιμπεριαλιστικό ζυγό, εθνικό ζήτημα και κατηγορεί όσους τις επικαλούνται σαν εθνικιστές ή ότι αναζητούν συμμαχίες με την εθνική αστική τάξη.

Δεν φαίνεται, όμως, να ενοχλείται που οι θέσεις της φέρνουν το αποτέλεσμα που επιδιώκει ο αστικός κοσμοπολιτισμός, η κυρίαρχη σήμερα ιμπεριαλιστική ιδεολογία.

Έλα όμως που η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη. Και από το πουθενά συγκεντρώνονται στη Θεσσαλονίκη 400 - 500 χιλιάδες…εθνικιστές με κεντρικό σύνθημα «Η Μακεδονία είναι ελληνική», ενώ την προσεχή Κυριακή αναμένεται στην Αθήνα ακόμα πολύ μεγαλύτερο συλλαλητήριο.

Και πώς αντιμετωπίζει η Αριστερά τις μεγάλες αυτές συγκεντρώσεις;

Με το να καταγγέλλει τους εθνικιστές και ακροδεξιούς που υποδαυλίζουν τέτοια συλλαλητήρια και να χαρίζει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους των λαϊκών στρωμάτων στους ακροδεξιούς και τους φασίστες, δεν λύνει κανένα πρόβλημα και κυρίως δεν απαντά στο ερώτημα: γιατί τόσες εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου συσπειρώνονται κάτω από αστικά εθνικιστικά συνθήματα και όχι κάτω από τα δικά της πολιτικά προστάγματα. Αλλά έχει σήμερα η Αριστερά θέση για το εθνικό πρόβλημα, ή μήπως θεωρεί ότι πρόκειται μόνο για κατασκεύασμα εθνικιστικών και ακροδεξιών κύκλων;

Το εθνικό και το ταξικό ζήτημα

Κατ’ αρχάς να καταπιαστούμε με το κρίσιμο και βασικό ερώτημα. Σε συνθήκες καπιταλισμού -και ειδικά στο μονοπωλιακό του στάδιο- υφίσταται το εθνικό ζήτημα; Κι αν ναι, ποια θα πρέπει να είναι η θέση του κομμουνιστικού και επαναστατικού κινήματος;

Και να θέλαμε να αγνοήσουμε το ερώτημα, το εθνικό ζήτημα στην Παλαιστίνη, την Κύπρο, το Βέλγιο, την Καταλονία, την Ιρλανδία, το κουρδικό, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του 20^ου αιώνα, μας εξαναγκάζουν να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα.

Τι είναι έθνος;

«Το έθνος είναι μια ιστορική κατηγορία που δημιουργείται από τον καπιταλισμό, με βάση στοιχεία που προϋπάρχουν και βαθμιαία σχηματίζονται στους κόλπους της προκαπιταλιστικής κοινωνίας»[1].

Σε τι συνίσταται το εθνικό ζήτημα, στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες του κόσμου.

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό δεν είναι μονοσήμαντη, αλλά εξαρτάται από την τάξη στην οποία απευθύνεται.

Η αστική τάξη αντιμετωπίζει το εθνικό ζήτημα από διττή σκοπιά. Από τη θέση του αστικού κοσμοπολιτισμού και τη θέση του αστικού εθνικισμού.

Πού διαφοροποιούνται οι δύο αυτές αστικές απόψεις. Ο αστικός κοσμοπολιτισμός, ιδεολογία των πιο δυναμικών τμημάτων του μονοπωλιακού κεφαλαίου -ειδικά του τραπεζικού που λειτουργεί κερδοσκοπικά και παρασιτικά- ζητά την πλήρη κατάργηση των εθνικών συνόρων, ώστε το κεφάλαιο να κινείται απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα στην παγκόσμια αγορά, χωρίς τελωνιακούς δασμούς και άλλους περιορισμούς. Πρακτικά αυτό το βλέπουμε στον τρόπο με τον οποίο τα μεγάλα χρηματιστήρια του πλανήτη, όπως αυτά της Νέας Υόρκης, του Λονδίνου και της Σαγκάης, με τεράστια δύναμη πυρός (κεφαλαίου) καταληστεύουν τα μικρότερα, ανά τον κόσμο, χρηματιστήρια, μέσα από τις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών που λειτουργούν σε online βάση. Σε αυτό κυρίως συνίσταται η λεγόμενη απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου.

Αντίθετα ο αστικός εθνικισμός, ο οποίος έχει ισχυρές επιρροές σε τμήματα του μη μονοπωλιακού κεφαλαίου και των μικροαστικών στρωμάτων, προτάσσει το «δικό του έθνος» σε βάρος των συμφερόντων των άλλων εθνών. Πρώτα η Αμερική λέει ο Τραμπ, ενώ ο Κώστας Σημίτης, σε ένα ιδεολογικό κράμα αστικού κοσμοπολιτισμού και αστικού εθνικισμού μιλούσε για «ισχυρή Ελλάδα».

Ο αστικός εθνικισμός, αποτελεί την ιδεολογική βάση του ρατσισμού, του φασισμού, της ξενοφοβίας, σπέρνει το μίσος και το διχασμό ανάμεσα στους λαούς, και με όπλο τον λαϊκισμό, επιχειρεί να διεισδύσει και να απλώσει την επιρροή του στα πιο καθυστερημένα - από άποψη πολιτικής και κοινωνικής συνείδησης- λαϊκά στρώματα.

Και τώρα το κρίσιμο ερώτημα. Σε τι συνίσταται ο λαϊκός εθνικισμός, ο εθνικισμός των καταπιεζόμενων τάξεων της καπιταλιστικής κοινωνίας; Τον λαϊκό εθνικισμό, δεν μπορούμε να τον δούμε διαφορετικά, παρά μόνο σαν έκφραση της λαϊκής πάλης ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση των μικρών και αδύνατων εθνών. Οι έννοιες του πατριωτισμού και της εθνικής ανεξαρτησίας, αποτελούν βασικά στοιχεία του λαϊκού εθνικισμού.

Επικεφαλής της αντιιμπεριαλιστικής, αντιμονοπωλιακής, δημοκρατικής πάλης, τίθενται η εργατική τάξη και οι σύμμαχοι της, γιατί όσο διατηρείται το καθεστώς της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, διαιωνίζεται και η δική της μισθωτή σκλαβιά. Στην πάλη αυτή, η εργατική τάξη αναδεικνύεται σε ηγετική εθνική δύναμη, ιστορικό καθήκον της οποίας, είναι, όχι μόνο να απαλλάξει τη χώρα από τα ιμπεριαλιστικά δεσμά, ένα αίτημα που κινείται σε αστικό ορίζοντα, αλλά να απαλλάξει την ίδια και όλη την υπόλοιπη κοινωνία, από το καθεστώς της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.

Ο λαϊκός εθνικισμός, δεν αντιμετωπίζει τα υπόλοιπα καταπιεζόμενα έθνη εχθρικά, ούτε εγείρει αλυτρωτικά αιτήματα και εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος γειτονικών χωρών. Αντίθετα βλέπει στο πρόσωπο των άλλων καταπιεζόμενων εθνών, τους συμμάχους στην πάλη ενάντια στην ιμπεριαλιστική υποταγή και υποδούλωση. Η αντιιμπεριαλιστική πάλη, είναι το στοιχείο που ενώνει τα καταπιεζόμενα έθνη που οραματίζονται ένα μέλλον χωρίς επικυρίαρχους και ξένους δυνάστες.

Η κατάρρευση του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος

Και ερχόμαστε τώρα στο επίδικο.

Αν ο αγώνας ενάντια στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση, αποτελεί την μόνη ικανή και αναγκαία συνθήκη για την προστασία του λαού από το δηλητήριο του αστικού εθνικισμού και παράλληλα το μέσο για τη δημιουργία σχέσεων φιλίας και συνεργασίας με τα άλλα καταπιεζόμενα έθνη, η «διεθνιστική» και «αντικαπιταλιστική» Αριστερά, έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να κατεδαφίσει το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που έχει βαθιές ρίζες στη χώρα μας και επισφράγισε την παρουσία του με το αίμα των τιμημένων νεκρών στα πρόσωπα του Χριστόφορου Νικηφορίδη και τον Γρηγόρη Λαμπράκη.

Επιτέθηκε με λύσσα ενάντια στη λενινιστική θεωρία της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης που αποτελεί τη μόνη επιστημονικά επεξεργασμένη επαναστατική θεωρία της εποχής μας και την αντικατέστησε με τα φιλοϊμπεριαλιστικά ιδεολογήματα της «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» και του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» που αποτελεί τάχα μου το τρίτο στάδιο του καπιταλισμού. Δύο προσεγγίσεις, που αν τις ξύσει κανείς, βλέπει πόσο απελπιστικά ίδιες είναι και πόσο έχουν την ίδια στόχευση. Τον αφοπλισμό και την παράλυση του αντιιμπεριαλιστικού, αντιμονοπωλιακού, δημοκρατικού κινήματος, το οποίο, ως κοινωνικό πολιτικό μέτωπο, είναι σε θέση να βγάλει τη χώρα από τα σημερινά τραγικά αδιέξοδα.

Και αφού κατάφερε να παραλύσει τον μόνο νευρώνα που μπορεί να διεγείρει την λαϊκή αφύπνιση -το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα- η «διεθνιστική» και «αντικαπιταλιστική» Αριστερά, παρακολουθεί σήμερα αμήχανα τα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το μακεδονικό, περιοριζόμενη να καταγγέλλει την ακροδεξιά και την φασιστική δεξιά που, ελλείψει αντιπάλου, έχουν στήσει ένα τρελό εθνικιστικό πανηγύρι.

Πολιτικές εξελίξεις

Είναι γνωστό ότι το μακεδονικό ζήτημα το ανακίνησε και πάλι ο αμερικανικός παράγοντας, ο οποίος, φοβούμενος τη ρωσική διείσδυση στα βαλκάνια, επισπεύδει τις διαδικασίες ένταξης των Σκοπίων στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Οι τελευταίες εξελίξεις όμως εγκυμονούν τον κίνδυνο οι διαπραγματεύσεις να οδηγηθούν και πάλι σε αδιέξοδο. Και οι Αμερικάνοι έκριναν ότι πρέπει να παρέμβουν.

Σε πρόσφατη συνέντευξη ο πρέσβης των ΗΠΑ, αφού εκδήλωσε την υποστήριξη της χώρας του στις προσπάθειες του Μάθιου Νίμιτς, στη συνέχεια, εξέφρασε τους φόβους του για ένα ατύχημα στο Αιγαίο… Και ο τουρκικός μπαμπούλας στη διπλωματική σκακιέρα για το μακεδονικό ζήτημα.

Πάντως ο συγκεκριμένος τηλεοπτικός σταθμός, φρόντισε να μας υπενθυμίζει τους…φόβους του κύριου πρέσβη, προβάλλοντας συνεχόμενα σποτ με τη συγκεκριμένη δήλωση.

Με μοχλό το μακεδονικό, δρομολογούνται εξελίξεις και στο εσωτερικό της χώρας, οι οποίες δεν αποκλείεται να οδηγήσουν στην εκ νέου ανασύνθεση του εύθραυστου πολιτικού σκηνικού.

Στο θέμα της εξεύρεσης κοινά αποδεκτής λύσης στο όνομα των Σκοπίων, ο αστικός πολιτικός κόσμος, έχει διχαστεί σε κοσμοπολίτες και «μακεδονομάχους», ενώ δοκιμάζεται η συνοχή των ίδιων των κομμάτων.

Επικεφαλής των κοσμοπολιτών βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος λειτουργεί καθαρά σαν «βαποράκι» της ΕΕ στα οικονομικά (εφαρμογή μέτρων λιτότητας) και των ΗΠΑ στα γεωπολιτικά.

Η ΝΔ, το παραδοσιακό αγκυροβόλιο της αστικής τάξης, αντιμετωπίζει κρίση ταυτότητας. Υπό το φόβο δημιουργίας νέου κόμματος στα δεξιά της, η ηγετική της ομάδα με επικεφαλής τον ίδιο τον Κ. Μητσοτάκη (κατ’ εξοχήν νεοφιλελεύθερο και κοσμοπολίτη), αναδιπλώθηκε υιοθετώντας αστικοεθνικιστικές απόψεις. «Δεν θα ενώσουμε τους Σκοπιανούς, διχάζοντας τους Ελληνες» ανέφερε ο ίδιος. Ο διχασμός όμως απειλεί το ίδιο του το κόμμα, καθώς Δένδιας και Μπακογιάννη πήραν θέση κατά του συλλαλητηρίου την ερχόμενη Κυριακή.

Σοβαρούς κλυδωνισμούς αντιμετωπίζει και η «Δημοκρατική Συμπαράταξη». Το «Ποτάμι», η «ΔΗΜΑΡ» και ο Γ. Παπανδρέου, οι οποίοι εκφράζουν το νεοφιλελεύθερο ρεύμα, τάσσονται υπέρ της της εξεύρεσης λύσης, ενώ από την άλλη ισχυρή είναι η θέση του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ», το οποίο είναι επιφυλακτικό στις κυβερνητικές πρωτοβουλίες για το Σκοπιανό. Ο κίνδυνος ρήξης στον χώρο είναι υπαρκτός.

Συμπέρασμα: Η κρίση στο αστικό πολιτικό σύστημα, η οποία ενέκυψε την περίοδο της οικονομικής κρίσης και της εφαρμογής των σκληρών μνημονιακών πολιτικών λιτότητας, εμφανίζεται και πάλι υπό τη μορφή του μακεδονικού ζητήματος.

Το αστικό πολιτικό σύστημα παραμένει ασταθές, ευάλωτο, εύθραυστο και κατακερματισμένο.

Οι συνθήκες για να του δοθεί η χαριστική βολή, είναι ιδανικές.

Λείπει όμως εκείνος που θα οπλίσει το πιστόλι και θα τραβήξει την σκανδάλη… 

Πηγή: ergatikosagwnas.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Το συλλαλητήριο της Αθήνας σηματοδοτεί μια δεξιά στροφή. Για την ακρίβεια, κλιμακώνει μια δεξιά πορεία, με βαθύτερη σημασία και συνέπειες.

Το συλλαλητήριο της Αθήνας, ως συνέχεια και κορύφωση εκείνου της Θεσσαλονίκης δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Μπορεί να μην είχε πάθος, όπως έλεγαν και προσπαθούσαν να δείξουν επιμόνως οι τηλεοράσεις. Μπορεί το πλήθος να μην ήταν τόσο μεγάλο όσο λένε οι διοργανωτές και όσο προσπαθούν να πουν οι τηλεοράσεις. Είχε όμως και πολύ κόσμο και συμβολικά στοιχεία.

Είχε την ομιλία του Μίκη Θεοδωράκη. Το τάνκερ που προσπαθούσε να πλεύσει στη λίμνη των Ιωαννίνων, όπως έλεγε κάποτε, προσάραξε στα δεξιά αβαθή της πλατείας Συντάγματος. Δεν είναι τόσο η παρουσία του. Δεν είναι ακόμα η ανατριχιαστική χρήση των τραγουδιών της «Ρωμιοσύνης». Είναι η αποστροφή του με την οποία αθώωνε τη Χρυσή Αυγή και τη νεοναζιστική δεξιά, επιρρίπτοντας το βάρος της οργής του κατά του «αριστερόστροφου φασισμού», τον οποίο εκφράζουν, σύμφωνα με την ομιλία, εξτρεμιστικές μειοψηφικές αριστερές ομάδες και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Για μια ακόμα φορά η αγοραία χρήση της έννοιας φασισμός ακυρώνει την ουσία του φαινομένου και το μεταθέτει.

Πέραν όμως αυτού ίσως μια πρώτη αξιολόγηση των πραγμάτων είναι αναγκαία. Από αύριο θα χρειαστεί να αξιολογηθούν όλα τα δεδομένα, καθώς δεν πρόκειται για ένα απλό περιστατικό.

Θα ήταν μάλλον λάθος να το προσπεράσουμε με ένα «έλα μωρέ και τι έγινε;».

Ίσως χρειάζεται να επισημάνουμε πως σηματοδοτεί με χαρακτηριστικό τρόπο, την υποχώρηση του κινήματος αντίστασης και ανυπακοής που κυριάρχησε στην ελληνική κοινωνία τα τελευταία χρόνια, και στην οποία το εγχείρημα ΣΥΡΙΖΑ έχει τη βασική συμβολή.

Τώρα, οι πραγματικοί κάτοχοι της δεξιάς στροφής παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους, επισημαίνοντας πως ξαναγίνονται εκείνοι που θα μοιράσουν το παιχνίδι.

Τα μεγάλα ποσά που δαπανήθηκαν για την οργάνωση των δυο συλλαλητηρίων, η δραστηριοποίηση πολυπλόκαμων κρατικών, ημικρατικών, συνδικαλιστικών, παρακρατικών και άλλων μηχανισμών, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δείχνουν με ακρίβεια ποιοί είναι.

Τα μέσα ενημέρωσης, οι τηλεοπτικοί σταθμοί, πήραν τη ρεβάνς. Ξαναγύρισαν στο παιχνίδι μετά την τρομακτική ήττα που υπέστησαν τα προηγούμενα χρόνια και ιδιαίτερα στο δημοψήφισμα. Τώρα, Αλαφούζοι, Μαρινάκηδες και λοιποί ξαναπαίρνουν τη θέση του «νονού» της ελληνικής κοινωνίας.

Οι ρασοφόροι εκδικητές, αυτό το μαύρο της εικόνας και της ζωής, ξαναγυρίζουν να πάρουν τη σκυτάλη του Χριστόδουλου.

Πρώην λοκατζήδες και άλλες ένστολες ομάδες παρελαύνουν και αναλαμβάνουν ρόλους.

Μετά τη λήξη της συγκέντρωσης ομάδες επιτίθενται στα γραφεία του ΝΑΡ και τα ΜΑΤ χτυπούν μέσα αντί για έξω.

Το θέμα δεν είναι αν στο συλλαλητήριο συμμετείχαν και κάποιοι αριστεροί, ή αν όλοι αυτοί είναι ή δεν είναι δεξιοί. Ακόμα, δεν έχει την κύρια σημασία αν αυτή η έκρηξη μπορεί να μπλοκάρει τις αμερικανικές οδηγίες για λύση του Μακεδονικού προς όφελος των νατοϊκών σχεδίων.

Το θέμα είναι πως σηματοδοτεί μια δεξιά στροφή. Ή, για την ακρίβεια, κλιμακώνει μια δεξιά πορεία, με βαθύτερη σημασία και συνέπειες.

Ένας ακόμα γύρος που κρίθηκε αρνητικά για την Αριστερά.

Και είναι αναγκαίο, τουλάχιστον τώρα, να βγάλουμε όλοι τα πολύτιμα συμπεράσματα για το παρόν και το μέλλον. Και να πάρουμε τα χρειαζούμενα μέτρα για την αντιστροφή της πορείας.

Να κατανοήσουμε ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα περίοδο, η οποία απαιτεί να δώσουμε νόημα στην αλληλέγγυα δράση και ένα ουσιαστικό περιεχόμενο στο «εμείς».

Εκτός κι αν θέλουμε να κυκλοφορούμε περιχαρείς στις αριστερές περιθωριοποιήσεις μας, είτε συγκεντρώνουμε κοινοβουλευτικό ποσοστό είτε όχι, και να σχεδιάζουμε το μέλλον, όταν το παρόν μας περισφίγγει απειλητικό.

Πηγή: kommon.gr

Υπεγράφη χθες Παρασκευή (2/2) η κατάπτυστη και νεοαποικιακή σύμβαση παραχώρησης, μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ), με την οποία το ιστορικό  και ιδιαίτερα κερδοφόρο, με τα κέρδη του να σημειώνουν εξαιρετική ανοδική δυναμική, Λιμάνι της Θεσσαλονίκης παραδίδεται κυρίως σε ξένα συμφέροντα, τα οποία αξιοποιούν ως όχημα και εγχώρια αρπακτικά ολιγαρχικά κέντρα, τα οποία επιπλέον συμμετέχουν και στο ιστορικό σχήμα εξαγοράς.

Τη Σύμβαση Παραχώρησης έχει ήδη μονογράψει η κοινοπραξία στο πλαίσιο της σύμβασης αγοραπωλησίας των μετοχών η οποία υπεγράφη στις 22 Δεκεμβρίου με το ΤΑΙΠΕΔ. Την ερχόμενη εβδομάδα αναμένεται να πάει η σύμβαση παραχώρησης προς ψήφιση στη Βουλή.

Την περασμένη Τρίτη, 30 Ιανουαρίου το ΤΑΙΠΕΔ έδωσε εντολή στο υπάρχον Δ.Σ. του ΟΛΘ να υπογράψει τη σύμβαση παραχώρησης κερδίζοντας έναν ολόκληρο μήνα. Και αυτό γιατί ήταν προγραμματισμένο να συσταθεί ένα ενδιάμεσο-προσωρινό Δ.Σ. το οποίο θα ολοκλήρωνε τη διαδικασία. Όμως, η κοινοπραξία συμφώνησε να προχωρήσει η υπόθεση με το υφιστάμενο διοικητικό Συμβούλιο. Οι υπογραφές θα μπουν την προσεχή Παρασκευή και
αρχές Μαρτίου υπολογίζεται, σύμφωνα με πληροφορίες  ότι θα έχει ολοκληρωθεί το ξεπούλημα της ΟΛΘ ΑΕ με την πώληση του 67% των μετοχών της στην κοινοπραξία των Deutsche Investment (Diep) 50%, της γαλλική CMA (35%), στην οποία μετέχουν και Κινέζικα συμφέροντα της Cosco και της Belterra (15%) του Ιβάν Σαββίδη.

Η κοινοπραξία για την απόκτηση του 67% των μετοχών προσέφερε το εξευτελιστικό τίμημα των 231 εκ. ευρώ!!!

Τη Σύμβαση υπέγραψαν ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Παναγιώτης Κουρουμπλής για λογαριασμό του Ελληνικού Δημοσίου και ο Διευθύνων Σύμβουλος της ΟΛΘ Α.Ε. Δημήτρης Μακρής. Στην τελετή υπογραφής ήταν παρόντες ο πρόεδρος της ΟΛΘ ΑΕ Κωνσταντίνος Μέλλιος, οι εκπρόσωποι του ΤΑΙΠΕΔ Άρης Ξενόφος και Αθανάσιος Λιάγκος, καθώς και υπηρεσιακοί παράγοντες.

Η υπογραφή της Σύμβασης αποτελεί το δεύτερο μεγάλο βήμα για την ολοκλήρωση της διαδικασίας, με την οποία η ΟΛΘ ΑΕ θα περάσει στα χέρια της South Europe Gateway Thessaloniki (SEGT), της εταιρίας που σύστησε η ένωση του προτιμητέου επενδυτή «Deutsche Invest Equity Partners GmbH», «Belterra Investments Ltd.» και «Terminal Link SAS». Η εν λόγω σύμβαση θα υπογραφεί και από τον Υπουργό Οικονομικών, ενώ στη συνέχεια θα εισαχθεί στη Βουλή για νομοθετική κύρωση.

Δήλωση Παν. Λαφαζάνη

Εθνική ντροπή και ντροπή για την Μακεδονία το ξεπούλημα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης σε ξένα και ολιγαρχικά συμφέροντα.

Σιγή ιχθύος από αρκετούς εκ των όψιμων, δήθεν, ”μακεδονομάχων”

Ο Παν. Λαφαζάνης, μόλις πληροφορήθηκε την υπογραφή της Σύμβασης (2/2),μεταξύ ΤΑΙΠΕΔ και ΟΛΘ, με την οποία ξεπουλιέται το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, έκανε την παρακάτω δήλωση:

“Αποτελεί εθνική ντροπή και πισώπλατο μαχαίρωμα για την Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, η υπογραφή της κατάπτυστης και αποικιακής σύμβασης, με την οποία η θαλάσσια πύλη της Μακεδονίας, το ιστορικό Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ξεπουλιέται κυριολεκτικά σε Γερμανικά, Γαλλικά, Κινέζικα και ολιγαρχικά συμφέροντα.

Η εκχώρηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης στις σημερινές κατοχικές δυνάμεις της χώρας δεν συνιστά μια απλή εμπορική πράξη αλά ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, με μεγάλο πλήγμα στην ασφάλεια και την οικονομία της Μακεδονίας αλλά και στην ιστορική πολιτιστική ταυτότητα της πόλης της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδας.

Ακόμα και η χειρότερη αποικία δεν είχε φτάσει ποτέ στο κατάντημα της σημερινής Ελλάδας, να έχει ξεπουλήσει τα δυο μεγαλύτερα λιμάνια της σε πολυεθνικά κέντρα και να σχεδιάζει την εκποίηση και όλων των υπόλοιπων, με μια τακτική θαλάσσιας άλωσης της που ανακαλεί μνήμες άλλων σκοτεινών αιώνων του ελληνισμού.

Συνιστά υποκρισία αλλά και αποκάλυψη ότι εγχώριοι ολιγάρχες, που λειτούργησαν και ως ”βαποράκια” για την εκποίηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης και μετέχουν στην εταιρεία που εξαγόρασε το Λιμάνι, εμφανίστηκαν να πρωταγωνιστούν ως νέοι, δήθεν, ”Μακεδονομάχοι” στο πρόσφατο συλλαλητήριο στην συμπρωτεύουσα.

Αλγεινή εντύπωση προκαλεί, επίσης, το γεγονός ότι αρκετοί από τους όψιμους, δήθεν,  ”Μακεδονομάχους” διοργανωτές των συλλαλητηρίων είτε στηρίζουν είτε τηρούν σιγή ιχθύος απέναντι στο ξεπούλημα της ”καρδιάς” της Μακεδονίας που αποτελεί το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Προειδοποιούμε αυτούς που υπέγραψαν την Σύμβαση εκχώρησης του ΟΛΘ, αυτούς που θα την ψηφίσουν στην Βουλή και αυτούς που άπληστα εξαγοράζουν κοψοχρονιά τον ΟΛΘ, ότι οι πράξεις τους δεν διαθέτουν καμιά λαϊκή συγκατάθεση και ότι γρήγορα μια νέα λαϊκή κυβέρνηση θα τις ακυρώσει αλλά και θα αποδώσει όχι μόνο πολιτικές αλλά και ποινικές ευθύνες στους υπεύθυνους του μεγάλου αυτού σκανδάλου.”

Πηγή: iskra.gr

Απρόκλητη, κατασταλτική επιχείρηση των δυνάμεων των ΜΑΤ με κυβερνητική ευθύνη οργανώθηκε μετά το τέλος της εθνικιστικής σύναξης της πλατείας Συντάγματος με στόχο τα γραφεία του Νέου Αριστερού Ρεύματος για την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Στόχος της επιχείρησης τα γραφεία της πολιτικής οργάνωσης (επί της οδού Κλεισόβης στην πλατεία Κάνιγγος) και τα μέλη που περιφρουρούσαν τα γραφεία της οργάνωσης!!

Οι ματατζήδες επιτέθηκαν και χτύπησαν μέλη του ΝΑΡ ενώ έκαναν χρήση χημικών ακόμη και μέσα στα γραφεία πριν απωθηθούν από την περιφρούρηση που ήταν εκεί για να προφυλάξουν τα γραφεία από τις διασκορπισμένες ορδές των φασιστοειδών που κυκλοφορούσαν με κράνη, αλυσίδες και ρόπαλα στο κέντρο της Αθήνας μετά το τέλος του συλλαλητηρίου.

Ο χώρος και ο χρόνος εκτέλεσης της αστυνομικής επιχείρησης δεν μπορεί να αιτιολογηθεί με κανένα λάθος από τις εμπλεκόμενες αστυνομικές δυνάμεις….

Οι ευθύνες της κυβέρνησης, του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και της Αστυνομικής Διοίκησης Αθήνας είναι βαρύτατες για την απρόκλητη επίθεση ενάντια σε ένα πρωτοπόρο κομμάτι της αγωνιστικής αριστεράς.

Η τρομοκρατία, η καταστολή και ο εκφοβισμός δεν θα περάσουν και δεν πρόκειται να πτοήσουν την μαχόμενη ανατρεπτική αριστερά και το συνεπές ταξικό εργατικό κίνημα.

Η πάλη ενάντια στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική θα συνεχισθεί και θα κλιμακωθεί το επόμενο χρονικό διάστημα και στο επίκεντρο των νέων αγώνων θα είναι οι ΣΣΕ, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι πλειστηριασμοί, η ανεργία και η επισφαλής εργασία. Ενάντια στην πολιτική της ανταγωνιστικότητας του κεφαλαίου, της ενίσχυσης της κερδοφορίας και το χτύπημα των εργατικών και λαϊκών δικαιωμάτων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καταδικάζει απερίφραστα αυτήν την άθλια κατασταλτική επιχείρηση και απαιτεί να αποδοθούν ευθύνες στους εμπνευστές και φυσικούς αυτουργούς της επίθεσης.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ