Γιώργος Παυλόπουλος

Αν και ποσοτικά τα κεφάλαια που αποφασίστηκε να διατεθούν δεν είναι σε θέση να κάνουν τη μεγάλη διαφορά, ποιοτικά συντελείται μία τομή. Στόχος είναι η επιτάχυνση και χρηματοδότηση της αναδιάρθρωσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού σε όλα τα επίπεδα (παραγωγική δομή, επιχειρηματικοί κλάδοι, εργασιακές σχέσεις) με την ελπίδα ότι αυτό θα οδηγήσει σε ανάταση του ποσοστού κέρδους με πιο μόνιμα χαρακτηριστικά.

Μία η ΕΕ, πολλές οι ομάδες της

Η συμμαχία των «τσιγκούνηδων» (Ολλανδία, Αυστρία, Δανία και Σουηδία), η οποία απέκτησε και πέμπτο μέλος στη διάρκεια της συνόδου κορυφής (Φινλανδία), πέτυχε πολλά στο τετραήμερο παζάρι των Βρυξελλών: Περαιτέρω μείωση των «επιχορηγήσεων», αυστηρότεροι όροι, δικαίωμα καταγγελίας των «απείθαρχων» στο Συμβούλιο, μεγαλύτερες επιστροφές από τον προϋπολογισμό. Σημαντικό ήταν και το κατόρθωμα της αποκαλούμενης «ομάδας του Βίζεγκραντ», την οποία απαρτίζουν τέσσερις χώρες της ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Ουγγαρία, Τσεχία, Σλοβακία): Παρά τα όσα διαβεβαίωναν διάφοροι καλοθελητές «δημοκράτες», η χρηματοδότησή τους δεν θα συνοδεύεται από την προϋπόθεση του σεβασμού του «κράτους δικαίου» και των «ευρωπαϊκών αρχών».

Ούτε οι λεγόμενοι «Νότιοι» πρέπει να είναι δυσαρεστημένοι — και το απέδειξαν με τις δηλώσεις τους. Εξάλλου, τα κεφάλαια που πρόκειται να λάβουν χωρίς υποχρέωση να τα επιστρέψουν, καθώς και τα δάνεια που τους αναλογούν και θα έχουν χαμηλά επιτόκια, είναι πολλαπλάσια του «ειδικού βάρους» που έχουν στην ΕΕ και θα αποτελέσουν ένα πολύτιμο εργαλείο στην προσπάθεια να ανασυγκροτηθούν στο εσωτερικό τους και να διεκδικήσουν μια καλύτερη θέση στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Όσο για τη Γερμανία και τη Γαλλία, κατάφεραν για μιαν ακόμη φορά να επιβάλλουν τη θέση τους, έστω και με εκπτώσεις, αποδεικνύοντας ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα χωρίς αυτές.

Η δεύτερη πιο μακρά σε διάρκεια και μια από τις πιο κρίσιμες σε περιεχόμενο σύνοδος στην ιστορία της ΕΕ έληξε, λοιπόν, με συμβιβασμό ανάμεσα στους «27». Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η ΕΕ είναι πιο ενωμένη. Το αντίθετο: Η επόμενη ημέρα την βρίσκει με περισσότερες ομάδες και χωρίς ένα αδιαφιλονίκητο διευθυντήριο.

Κρίσιμο βήμα για την ΕΕ της επόμενης μέρας

‘Οσοι έσπευσαν να υποτιμήσουν ή να απαξιώσουν τη συμφωνία που επετεύχθη στην σύνοδο κορυφής της ΕΕ, κάνοντας λόγο για μία από τα ίδια και για μια υποχρέωση που απλώς έβγαλαν οι «27», θα ήταν καλό να το ξανασκεφτούν. Όχι μόνο εξαιτίας της μαραθώνιας συνεδρίασης και των προσβλητικών σχολίων που εκτοξεύτηκαν στη διάρκειά της, τα οποία αποδεικνύουν πόσο σημαντική ήταν για τους συμμετέχοντες — άλλωστε, όπως κυνικά παραδέχθηκε ένας από τους πρωταγωνιστές, ο Ολλανδός πρωθυπουργός Μαρκ Ρούτε, «είμαστε επαγγελματίες πολιτικοί και μπορούμε να αντέχουμε μερικά τέτοια χτυπήματα». Ούτε, βεβαίως, διότι το ποσό το οποίο τελικώς αποφασίστηκε (τα 1.074,3 δισ. ευρώ του τακτικού προϋπολογισμού και τα 750 δισ. που θα διατεθούν εκτάκτως) θα κάνει τη μεγάλη διαφορά από ποσοτικής άποψης — εξάλλου, τα συνολικά 1,82 και κάτι τρισ. ευρώ δεν αντιπροσωπεύουν παρά ένα ποσοστό μικρότερο από το 2% του ΑΕΠ των κρατών-μελών και επίσης μικρότερο από τα ποσά που έχουν ανακοινώσει οι κυβερνήσεις τους για την αντιμετώπιση της νέας κρίσης σε εθνικό επίπεδο.

Όσοι σκέφτηκαν έτσι οφείλουν να αναθεωρήσουν την άποψή τους με το βλέμμα στραμμένο στα ποιοτικά, κυρίως, στοιχεία της απόφασης: Αφενός, τη μικρή αλλά σημαίνουσα αύξηση του ποσού που θα εισφέρουν τα επόμενα χρόνια οι πιο πλούσιες χώρες στον κορβανά της ΕΕ — ειδικά η Γερμανία, η οποία μάλιστα αποφάσισε να μην διεκδικήσει μεγαλύτερες επιστροφές, όπως έκαναν οι υπόλοιποι ισχυροί του Βορρά. Αφετέρου, τη νομιμοποίηση της έκδοσης των περίφημων ευρωομολόγων (έστω και εάν, για ευνόητους λόγους, όλοι κραύγασαν «απεταξάμην»), δηλαδή της αμοιβαιοποίησης του χρέους, μέσω του δανεισμού της Κομισιόν από τις αγορές εκ μέρους όλης της ΕΕ — κάτι που είχε γίνει και το 2010, αλλά για πολύ μικρότερο ποσό, της τάξης των 40 δισ.

Ας είμαστε καθαροί και συγκεκριμένοι: Οι αστικές τάξεις και οι κυβερνήσεις των «27» συνειδητοποίησαν ότι αυτή η κρίση, την οποία ούτε είχαν προσχεδιάσει ούτε μπορούσαν ακριβώς να προβλέψουν ούτε διέθεταν αναλυτικό σχέδιο και εμπειρία για να τη διαχειριστούν, θα μπορούσε να οδηγήσει το εγχείρημα της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης της Ευρώπης στα όριά του, ενδεχομένως και στο χείλος της καταστροφής. Επειδή, λοιπόν, παρά τις αντιθέσεις και τη φαγωμάρα τους, δεν έχουν κάνει την επιλογή να διαλύσουν το «μαγαζί» της ΕΕ, ούτε όμως διαθέτουν (για την ώρα) καλύτερες εναλλακτικές, αποφάσισαν να το στηρίξουν, έστω και με βαριά καρδιά. Κι αυτό αποτυπώθηκε πρώτα από όλα στη στροφή που έκαναν το Βερολίνο και η Μέρκελ: Ενώ στην αρχή βρίσκονταν στο ίδιο στρατόπεδο με τους αποκαλούμενους «frugals», στη συνέχεια ακολούθησαν διαφορετική γραμμή, πιο κοντά σε αυτή της Γαλλίας και του Νότου, οι καπιταλιστικές οικονομίες του οποίου δέχθηκαν τρομακτικό πλήγμα, εξαιτίας της διαφορετικής τους διάρθρωσης, του μεγαλύτερου ειδικού βάρους των υπηρεσιών (τουρισμός κ.λπ.) και των κενών στις βασικές υποδομές. Για όλους αυτούς τους λόγους και επειδή θα ήταν δύσκολο να σταθεί εκ νέου το επιχείρημα ότι υπάρχουν κάποιοι τεμπέληδες και χαραμοφάηδες που θέλουν να τρώνε τα λεφτά των σκληρά εργαζόμενων, οι «27» και κυρίως οι πιο ισχυροί αποφάσισαν να κάνουν μια επένδυση στο μέλλον. Φρόντισαν, μάλιστα, ώστε αυτό να αποτυπωθεί και στον τίτλο του έκτακτου πακέτου των 750 δισ. ευρώ· «η ΕΕ της επόμενης γενιάς».

Με άλλα λόγια, η απόφαση που ελήφθη είναι να αξιοποιηθεί το σοκ και το δέος που προκάλεσε η κρίση στις κοινωνίες και τις επιχειρήσεις, προκειμένου να αναδιαταχθεί συνολικά το σκηνικό και οι συσχετισμοί στην ΕΕ. Έτσι ώστε, το κέρδος που θα αποκομίσει το κεφάλαιο στο τέλος του δρόμου να είναι σαφώς μεγαλύτερο από 750 δισ. ευρώ, καθώς και από το ένα τρισ. περίπου που διαθέτει η ΕΚΤ για τον ίδιο σκοπό.

Η απόφαση που ελήφθη στη σύνοδο κορυφής προβλέπει κατηγορηματικά την ύπαρξη συγκεκριμένων όρων για τη χορήγηση της «βοήθειας» και αυστηρούς ελέγχους διαρκείας

Τι σημαίνουν τα παραπάνω; Πολύ απλά, ένα πανευρωπαϊκό μνημόνιο που θα φοράει την «προβιά» της αλληλεγγύης, με στόχο να επιτευχθούν τα εξής: Επιτάχυνση της μετάβασης στο νέο οικονομικό μοντέλο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, που έχει ήδη αποφασιστεί, με στροφή στην «πράσινη» και ψηφιακή οικονομία. Ριζική αναδιάταξη σε μια σειρά καίριους και στρατηγικής σημασίας κλάδους (αερομεταφορές, τουρισμός, ενέργεια, τράπεζες κ.λπ.), ακόμη και με βίαιο τρόπο, εφόσον αυτό είναι αναγκαίο, με ένα κύμα χρεοκοπιών, συγχωνεύσεων, εξαγορών, που θα υποβοηθηθούν από το δημόσιο χρήμα. Και φυσικά, πλήρης απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, με κυριαρχία των πιο ευέλικτων και συνάμα αντιδραστικών μορφών (όπως η τηλεργασία και η μερική-εποχική απασχόληση).

Δεν αξίζουν, άραγε, όλα αυτά τις «θυσίες» και τις υποχωρήσεις που έγιναν στη διάρκεια της συνόδου, ακόμη και τις προσβολές σε προσωπικό επίπεδο; Αναμφίβολα ναι, πολύ περισσότερο, καθώς το κόστος του «πακέτου» μόνο κατ’ ελάχιστο θα επιβαρύνει τους κεφαλαιοκράτες, αφού «πρόκειται για χρήματα που θα φορτωθούν στους λαούς και θα πρέπει να επιστραφούν», όπως εύστοχα σημειώνει και η σχετική ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, προσθέτοντας: «Τίποτα που έρχεται από την ΕΕ δεν είναι δώρο. Έχει συγκεκριμένες στοχεύσεις, για αντιλαϊκές μεταρρυθμίσεις». Αφήστε δε που οι «27» αποφάσισαν να μην εγκρίνουν τα περίπου 8 δισ. ευρώ που προορίζονταν για απευθείας ενίσχυση των δημόσιων δομών υγείας, για την καλύτερη αντιμετώπιση μιας μελλοντικής υγειονομικής κρίσης!

Φοβού τους Ευρωπαίους και δώρα φέροντες, λοιπόν; Προφανώς, έστω κι αν προσπαθούν να το αποκρύψουν αυτοί που κουνούν τώρα το δάχτυλο στην πλειοψηφία του λαού, επειδή στο δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε ηρωικά υπέρ του «όχι» και σε όσους εξακολουθούν να υποστηρίζουν με συνέπεια και ανυποχώρητα τη γραμμή της αντικαπιταλιστικής και διεθνιστικής αποδέσμευσης από την ΕΕ του κεφαλαίου.

Ας παραθέσουμε, για του λόγου το αληθές, ένα συγκεκριμένο απόσπασμα από την απόφαση της συνόδου, στο άρθρο Α19: «Τα κράτη-μέλη θα προετοιμάσουν εθνικά σχέδια για την ανάκαμψη και την ανθεκτικότητα, παρουσιάζοντας το πρόγραμμά τους για τις μεταρρυθμίσεις και τις επενδύσεις στη διάρκεια των ετών 2021-23. τα σχέδια αυτά θα αναθεωρηθούν και θα προσαρμοστούν όσο είναι αναγκαίο το 2022, για να γίνει δυνατή η τελική έγκριση των κονδυλίων το 2023. Τα σχέδια θα αξιολογηθούν από την Κομισιόν εντός διμήνου από την κατάθεσή τους. Τα κριτήρια της συμβατότητας με τις ειδικές συστάσεις που θα υπάρχουν ανά χώρα […] θα απαιτούν τον υψηλότερο δυνατό βαθμό αξιολόγησης […]. Η θετική γνωμοδότηση στις αιτήσεις για χρηματοδότηση θα συνδέεται με την επιτυχή εκπλήρωση όλων των σχετικών χρονοδιαγραμμάτων και στόχων. Η Κομισιόν θα ζητά την γνώμη της Οικονομικής και Νομισματικής Επιτροπής αναφορικά με την επιτυχή εκπλήρωσή τους».

Τι περισσότερο να περιλαμβάνει, δηλαδή, για να παραδεχτούν ότι πρόκειται για μνημόνιο;

Μέγας μύθος το «δανεικά και αγύριστα»

▸ Τα 750 δισ. και οι τόκοι θα βαρύνουν τον προϋπολογισμό της ΕΕ

ΠΟΙΟΣ δανείζεται και ποιος πληρώνει τις δόσεις; Πόσα είναι τα δανεικά και πόσα τα δανεικά και αγύριστα; Ποιοι παίρνουν και ποιοι δίνουν; Εάν προσπαθήσει κανείς να βγάλει άκρη από τις επίσημες ανακοινώσεις και τα ΜΜΕ, θα δυσκολευτεί αρκετά, ίσως και να οδηγηθεί σε λανθασμένα συμπεράσματα. Γι’ αυτό, ας επιχειρήσουμε να δώσουμε μερικές συγκεκριμένες απαντήσεις.

Είναι γεγονός ότι τα 750 δισ. (το πολύ) που θα δανειστεί η Κομισιόν από τις αγορές, αρχής γενομένης από το 2021 και ως το 2026, θα πρέπει να αποπληρωθούν στο ακέραιο μαζί με τους τόκους, κάτι που αφορά τόσο το τμήμα του ποσού που θα δοθεί στα κράτη-μέλη ως «επιχορήγηση» (390 δισ. ή 22% λιγότερα από την αρχική γαλλογερμανική πρόταση) όσο και εκείνο που θα έχει τη μορφή δανείου (360 δισ. ή 44% περισσότερα). Η αποπληρωμή θα γίνει σταδιακά μέχρι το τέλος του 2058 και τα απαιτούμενα ποσά μπορούν να προέλθουν από τρεις «δεξαμενές»: Ίδιους πόρους, έκτακτους φόρους (χρηματιστηριακές συναλλαγές, εκπομπές ρύπων κ.λπ.) και αύξηση της εισφοράς των «27» στα κοινοτικά ταμεία.

Σε όλες τις περιπτώσεις, ισχύει η ποσόστωση, βάσει της οποίας διαμορφώνεται και η συνδρομή των εταίρων στον προϋπολογισμό της ΕΕ. Αυτό σημαίνει, πρακτικά, ότι ενώ το τμήμα των δανείων βαρύνει πλήρως τους λήπτες και το (ήδη δυσβάσταχτο) δημόσιο χρέος τους, οι «επιχορηγήσεις» –για τις οποίες δεν υπάρχει υποχρέωση επιστροφής– κατανέμονται ετεροβαρώς στις πιο πλούσιες χώρες. Κι αυτό, διότι τα ποσά που θα λάβουν οι πιο αδύναμες και όσες έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία θα είναι πολλαπλάσια σε σύγκριση με εκείνα που τους αναλογούν με βάση το «ειδικό βάρος» που έχουν στην ΕΕ. Κι αυτός είναι ο μόνος λόγος για να αισθάνονται ικανοποίηση.

Τα 70 δισ. του Μητσοτάκη δεν υπάρχουν

Περίσσεψαν τα πανηγύρια στην κυβέρνηση και τα φιλικά προς αυτήν ΜΜΕ για την τεράστια εθνική επιτυχία που σημειώθηκε στις Βρυξέλλες. «Επιστρέφουμε στην Αθήνα με ένα συνολικό πακέτο που ξεπερνά τα 70 δισ. ευρώ, ένα μέγεθος πρωτοφανές για τη χώρα μας», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Κ. Μητσοτάκης, ισχυριζόμενος παράλληλα ότι «προστατεύσαμε τα προγράμματα που έχουν σημαντικές εθνικές κατανομές».

Να τι ισχύει, όμως: Από το συγκεκριμένο ποσό, το μεγαλύτερο μέρος (κάπου 40 δισ.) η Ελλάδα θα το λάμβανε ούτως ή άλλως, καθώς πρόκειται για τμήμα του τακτικού προϋπολογισμού, ύψους 1,074 τρισ. ευρώ για το διάστημα 2021-27. Παρά τα όσα είπε ο πρωθυπουργός, μάλιστα, όλα δείχνουν ότι και τα κονδύλια του ΕΣΠΑ θα μειωθούν, ενώ και τα αντίστοιχα της ΚΑΠ θα διατεθούν με διαφορετικούς και πιο δυσμενείς όρους για τους μικρομεσαίους.

Όσο για τα 750 δισ. του έκτακτου πακέτου, στην Ελλάδα αναλογούν τα 32, δηλαδή ένα ποσοστό της τάξης του 4,3%, που είναι σχεδόν τριπλάσιο από το μερίδιό της στο ΑΕΠ της ΕΕ. Όμως, αυτό που μετρά είναι τα 19,5 δισ. που θα έχουν τη μορφή «επιχορήγησης» και αντιπροσωπεύουν το 2,6% του πακέτου, καθώς τα δανεικά (12,5 δισ.) θα μπορούσαν να αντληθούν από τον ESM ή από τις αγορές με νέα ομόλογα και παραπλήσια επιτόκια.

Τέλος, από τα 70-και-κάτι δισ. που «πουλάει» η κυβέρνηση πρέπει να αφαιρεθεί τόσο η καθορισμένη εισφορά της χώρας στον κοινοτικό προϋπολογισμό για την επόμενη επταετία, που ανέρχεται σε περίπου 13 δισ. ευρώ όσο και η ενδεχόμενη έκτακτη για την αποπληρωμή των δόσεων. Κάτι που σημαίνει ότι η πραγματική εικόνα είναι αρκετά διαφορετική.

πηγη: prin.gr

Δεν πρόλαβε να τελειώσει η μέρα από τη δήλωση του εκπροσώπου της τουρκικής προεδρίας Ιμπραΐμ Καλίν πως η Τουρκία θα μπορούσε να διακόψει τις ερευνητικές επιχειρήσεις στην ανατολική Μεσόγειο και... ήρθε νέα τουρκική Navtex.

Δεν πρόλαβε να τελειώσει η μέρα από τη δήλωση του εκπροσώπου της τουρκικής προεδρίας Ιμπραΐμ Καλίν πως η Τουρκία θα μπορούσε να διακόψει τις ερευνητικές επιχειρήσεις στην ανατολική Μεσόγειο και… ήρθε νέα τουρκική Navtex.

Υπενθυμίζουμε ότι σε συνέντευξή του που μεταδόθηκε από το CNN Turk, ο Ιμπραΐμ Καλίν δήλωσε ότι ο πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν ζήτησε την διακοπή των επιχειρήσεων ως εποικοδομητική προσέγγιση των διαπραγματεύσεων.

Λίγες ώρες μετά η Άγκυρα ανακοίνωσε νέα Navtex, με την οποία δεσμεύει περιοχή ανατολικά από την Αμμόχωστο, εντός της κυπριακής ΑΟΖ, για σεισμογραφικές έρευνες με το Barbaros.

Η NAVTEX τίθεται σε ισχύ από σήμερα 28 Ιουλίου μέχρι τις 18 Σεπτεμβρίου και δεσμεύει περιοχές των θαλασσοτεμαχίων «2» και «3», καθώς και μια μικρή περιοχή του τεμαχίου «13».

πηγη: imerodromos.gr

Η κυβέρνηση και ο Υπουργός εμπορικής ναυτιλίας ενεργώντας ως πειθήνια όργανα του παρασιτικού εφοπλιστικού κεφαλαίου κατέθεσαν σήμερα στην ολομέλεια της Βουλής τροπολογία σύμφωνα με την οποία καταργείται η Συλλογική Σύμβαση στην ποντοπόρο ναυτιλία (πλοία άνω των 4500 κοχ) η οποία θεσμοθετήθηκε το 1944 και η οποία ισχύει έως και σήμερα κατοχυρώνοντας τους μισθούς και τα εργασιακά ναυτεργατικά δικαιώματα.

Η μεθόδευση αυτή έγινε από κοινού με την ΕΕΕ κατατέθηκε αιφνιδιαστικά μέσ’ το κατακαλόκαιρο σε άσχετο νομοσχέδιο και σύμφωνα με την κοινοβουλευτική διαδικασία πρόκειται να ψηφιστεί αργά το βράδυ.

Το γεγονός αυτό δείχνει τις κυβερνητικές προθέσεις να υλοποιήσει πάση θυσία τις εντολές των αφεντικών της θυσιάζοντας τα ναυτεργατικά δικαιώματα στον βωμό της εφοπλιστικής ανταγωνιστικότητας, κερδοφορίας και επιχειρηματικής ασυδοσίας.

Τον δρόμο για την κατάργηση της ΣΣΕ τον είχε στρώσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνοντας το κατάλληλο κλίμα και καθιστώντας σαφές ότι πρέπει να καταργηθεί η ΣΣΕ για να απασχοληθούν οι άνεργοι νέοι της χώρας μας που αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας….

Η προπαγάνδα της κυβέρνησης περί ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας αποτελεί πρόκληση την στιγμή κατά την οποία η κερδοφορία των εφοπλιστών σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Ο συσσωρευμένος πλούτος στα χέρια τους έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Οι αναφορές επίσης του Υπουργού για την προσέλκυση νέων στο ναυτικό επάγγελμα επίσης πέφτουν στο κενό αφού οι εργασιακές συνθήκες και οι μισθοί που τους επιφυλάσσει αντιστοιχούν σε Ναυτεργάτες τρίτων χωρών όπως είναι Φιλιππίνες, Πακιστάν, Ουκρανία, Αίγυπτος κ.λπ.

Ψευδέστατα ήταν επίσης τα στοιχεία που παρουσίασε ο ίδιος στην Βουλή σχετικά με τους μισθούς της ITF ενώ σκόπιμα αποσιώπησε ότι αυτοί δεν εφαρμόζονται σε καμία αναπτυγμένη ναυτιλιακά χώρα.

Επίσης, όπως είχαμε επανειλημμένα καταγγείλει, η κυβέρνηση κάνει ένα ακόμη αποφασιστικό βήμα για τον αφανισμό των ελλήνων Ναυτεργατών από την ποντοπόρο ναυτιλία αφού όπως προκύπτει από την τροπολογία ο μοναδικός έλληνας ναυτικός που θεσμοθετημένα μέσω των εγκριτικών πράξεων στα νηολογημένα με ελληνική σημαία πλοία καταργείται και αυτός εφόσον δεν υπάρχουν προσφερόμενοι άνεργοι.

Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση υλοποιεί πλήρως την εφοπλιστική αξίωση για τον εξοβελισμό – διωγμό του συνόλου των ελλήνων Ναυτεργατών από την ποντοπόρο ναυτιλία.

Ταυτόχρονα ο Υπουργός Ε.Ν έκανε σαφή μέσω της ίδιας τροπολογίας την στόχευσή του να παρέμβει στα εσωτερικά του ν.σ.κ και στις εκλογικές διαδικασίες των ναυτεργατικών σωματείων στο όνομα δήθεν της γνήσιας συμμετοχής των ναυτεργατών που ασκούν το ναυτικό επάγγελμα. Το πρόσφατο παράδειγμα του νόμου Βρούτση δείχνει τις αντιδραστικές επιδιώξεις της κυβέρνησης.

Κυβέρνηση – εφοπλιστές διαπράττουν μεγάλο λάθος εάν πιστέψουν ότι με αυτές τις αντεργατικές ρυθμίσεις θα ξεμπερδέψουν με τους Ναυτεργάτες, το αγωνιστικό τους κίνημα και την ΠΕΝΕΝ.

Η ΠΕΝΕΝ καλεί όλους τους Ναυτεργάτες και τον κλάδο μας σε αγωνιστική ετοιμότητα ώστε οργανωμένα, σχεδιασμένα να αντιμετωπίσουμε την νέα επίθεση κυβέρνησης – εφοπλιστών.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο το οποίο έχει οικοδομήσει μια τεράστια οικονομική αυτοκρατορία στον τόπο μας (η οποία αποκτήθηκε πάνω στην άγρια εκμετάλλευση των Ναυτεργατών και τις ανείπωτες θυσίες τους αλλά και σε ένα τερατώδες και αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο), την οποία διαφημίζει μαζί με τα χρυσωμένα παπαγαλάκια του ότι δήθεν είναι αποτέλεσμα του επιχειρηματικού δαιμονίου, της ευφυΐας, της οξυδέρκειας και της εξωγενούς επιχειρηματικότητας και άλλα τέτοια επικοινωνιακά τερτίπια, δεν χάνει την ευκαιρία, ιδιαίτερα σε περιόδους κρίσεων όπως η καταστροφή στο Μάτι, οι καταστροφικές πλημμύρες στη Μάνδρα, παλιότερα η φωτιά στην Ηλεία αλλά και πρόσφατα η υγειονομική κρίση με τον κορονοϊό να «σπρώχνει» κάποια ψίχουλα από τα υπερκέρδη του με στόχο να αποκαταστήσει την θρυμματισμένη εικόνα του στην κοινή γνώμη της χώρας μας και να εμφανιστεί ως ευαίσθητο και κοινωνικά αλληλέγγυο…. με διάφορες δωρεές και χορηγίες.

Στην κατεύθυνση αυτή αξιοποιεί τον έλεγχο που έχει στα ΜΜΕ (σε πολλά το ίδιο έχει την ιδιοκτησία) εφημερίδες, τηλεοπτικά κανάλια, ραδιόφωνα, ιστοσελίδες έτσι ώστε κάθε πρωτοβουλία να κερδίζει προβολή και δημοσιότητα παρουσιάζοντας και σερβίροντας τον μύθο ότι είναι ευεργέτες της χώρας και των αναγκών της…..

Το αστικό πολιτικό σύστημα με τη σειρά του αναλαμβάνει να αγιοποιήσει την επιχειρηματική δραστηριότητά του και με τυμπανοκρουσίες να αναδείξει την προσφορά των εφοπλιστών.

Πρόσφατο παράδειγμα η αγορά σεντονιών στα δημόσια νοσοκομεία – πρωτοβουλία για την οποία ο Μητσοτάκης δέχθηκε να συναντηθεί μαζί τους (ΕΕΕ) και να εξυμνήσει τους ευεργέτες εφοπλιστές.

Όμως οι εφοπλιστές δεν περιορίζουν τις «ευεργεσίες» τους σε έκτακτα γεγονότα που φανερώνουν ως επί το πλείστον την χρεοκοπία της αστικής πολιτικής σε κρίσιμους τομείς όπως είναι: το δημόσιο σύστημα υγείας, η έλλειψη μέτρων και υποδομών για την πυροπροστασία και για την αντιπλημμυρική θωράκιση της χώρας.

Να σημειώσουμε επίσης ότι προνομιακός χώρος των εφοπλιστικών χορηγιών ήταν και είναι το ΥΕΝ και ειδικότερα το Λιμενικό σώμα. Οι λόγοι ευνόητοι και σαφείς…

Παράλληλα εδώ και δεκαετίες έχουν εγκαινιάσει και πραγματοποιούν μια φορά τον χρόνο υπό την αιγίδα της ΕΕΕ «τιμητική» εκδήλωση στην οποία βραβεύουν Ναυτεργάτες με πολυετή θαλάσσια υπηρεσία στην Ποντοπόρο Ναυτιλία.

Αν γυρίσουμε τη σελίδα του χρόνου πριν 30-40 χρόνια πίσω, τότε ίσως είχε κάποια συμβολική σημασία η ενέργειά τους αυτή (χωρίς και τότε όμως η υποκρισία και η σκοπιμότητα να εκλείπει…). Όλα όμως τα τελευταία χρόνια η εκδήλωση-παρωδία που οργανώνουν, μόνο ως βαθειά υποκριτική θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αυτό διότι:

 Η πολιτική των εφοπλιστών και της ΕΕΕ έχει εξοστρακίσει από την Ποντοπόρο Ναυτιλία την συντριπτική πλειοψηφία των ελλήνων Ναυτεργατών.

 Στην Ελληνική σημαία το 75 – 80% είναι πλέον χαμηλόμισθοι και ανασφάλιστοι αλλοδαποί Ναυτεργάτες χωρίς συγκροτημένα δικαιώματα.

 Στα ελληνόκτητα ποντοπόρα πλοία με σημαίες ευκαιρίας η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη, αφού σχεδόν στο σύνολο απασχολούνται αμιγώς αλλοδαπά πληρώματα με όρους και συνθήκες γαλέρας, οι οποίοι γίνονται αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης.

Κατά συνέπεια ποιο είναι το νόημα και το περιεχόμενο μιας εκδήλωσης η οποία δήθεν έχει ως στόχο να αναδείξει την επαγγελματικότητα, την ναυτοσύνη και τις ικανότητες των Ελλήνων Ναυτεργατών;

Στις εκδηλώσεις αυτές συνήθως παρίστανται εκπρόσωποι της ΕΕΕ, διάφοροι επώνυμοι εφοπλιστές που έχουν αποβάλει εδώ και χρόνια από τα πλοία τους το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό, ο εκάστοτε Υπουργός Ε.Ν., ανώτερα στελέχη του Λ.Σ. και βεβαίως η ηγεσία και η πλειοψηφία της ΠΝΟ που όλοι μαζί είναι οι νεκροθάφτες των Ελλήνων Ναυτεργατών.

Σε όλες αυτές τις εκδηλώσεις ακολουθούν ομιλίες και χαιρετισμοί από κίβδηλους και αγαθοφανείς «οι λόγω μεν άπαντα, έργω δε ουδέν έρδοντες» (Δημόκριτος).

Μήπως λοιπόν ήρθε η ώρα αυτή η κακόγουστη, υποκριτική και αξιοθρήνητη φιέστα, να λάβει τέλος;

Αντώνης Νταλακογεώργος

Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ