Παναγιώτα Καρλατήρα

Αγωνία καθώς για πρώτη φορά θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η εποχική γρίπη εν μέσω μιας άλλης πανδημίας - Το ενδιαφέρον όλων επικεντρώνεται στην ασφαλή λειτουργία των σχολείων

Σε μια νέα, αχαρτογράφητη περιοχή της επιδημίας του κορωνοϊού SARS-CοV-2 μπαίνει για μία ακόμη φορά η χώρα μας. Το άνοιγμα των σχολείων σηματοδοτεί τη λήξη μιας χωρίς αμφιβολία πρωτόγνωρης θερινής περιόδου και την απαρχή μιας δύσκολης όσο και απρόβλεπτης φθινοπωρινής και χειμερινής περιόδου.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των ειδικών, το καλό σενάριο για την εξέλιξη της επιδημίας είναι να εκδηλώνονται αλλεπάλληλα κύματα μικρής ή μέτριας έντασης μέχρι και την ερχόμενη άνοιξη. Το αρνητικό, να ενσκήψει δυνατό και με απρόβλεπτη ένταση το επόμενο, το τρίτο, σαρωτικό κύμα μέχρι τον Νοέμβριο.

Και στα δύο σενάρια αστάθμητος παράγοντας θεωρείται η εποχική γρίπη, ενώ κρίσιμες θεωρούνται και άλλες παράμετροι όπως η ηλικιακή ομάδα που θα είναι «επικεφαλής» και θα οδηγεί την πορεία των μεταδόσεων και η συχνότητα και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των συρροών θετικών κρουσμάτων, δηλαδή των επιδημικών εστιών που θα ανακύπτουν.

Η έναρξη των σχολείων

Τις αμέσως επόμενες ημέρες, βεβαίως, το ενδιαφέρον όλων επικεντρώνεται στην ασφαλή λειτουργία των σχολείων που υποδέχονται σήμερα εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές. Η σταθεροποίηση του δείκτη μετάδοσης της επιδημίας που επιτεύχθηκε στις αρχές Σεπτεμβρίου, μετά τον ξέφρενο ρυθμό μετάδοσης που είχε ξεκινήσει στο τέλος του περασμένου Ιουλίου και στις αρχές Αυγούστου, θεωρείται καλή αφετηρία.

«Τις τελευταίες τρεις εβδομάδες έχει σταθεροποιηθεί ο ρυθμός εξέλιξης της επιδημίας. Αυτό είναι πολύ σημαντικό καθώς η είσοδος στο φθινόπωρο γίνεται με καλύτερους όρους, αλλά κι επειδή καταφέραμε να περιορίσουμε το δεύτερο κύμα της επιδημίας, που συνέπεσε μέσα στην τουριστική σεζόν», λέει στο «ΘΕΜΑ» ο αναπληρωτής καθηγητής Επιδημιολογίας της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ) Δημήτρης Παρασκευής.

Σε ό,τι αφορά την ασφαλή λειτουργία των σχολείων, ο ειδικός υπενθυμίζει τα επιστημονικά ευρήματα σχετικά με το μείζον αυτό ζήτημα που έχει απασχολήσει πολύ την παγκόσμια κοινότητα.

«Τα μέχρι τώρα δεδομένα έχουν δείξει ότι τα παιδιά δεν έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στη διασπορά του SARS-CoV-2 και στην εξέλιξη της επιδημίας. Τα σχολεία δεν αποτελούν εστίες υπερμετάδοσης, δεν αποτελούν περιβάλλον πρόσφορο για τη μετάδοση του κορωνοϊού. Ωστόσο, απαραίτητη προϋπόθεση είναι η σχολαστική εφαρμογή των μέτρων ατομικής προστασίας, κυρίως η χρήση μάσκας. Με την καθολική χρήση της μάσκας στο σχολείο προστατεύονται όχι μόνο τα ίδια τα παιδιά, αλλά και οι ενήλικοι της οικογένειας και ιδιαίτερα τα άτομα αυξημένου κινδύνου, όπως οι ηλικιωμένοι και άτομα με υποκείμενα χρόνια νοσήματα», εξηγεί ο κ. Παρασκευής.

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάστηκαν σε ημερίδα του Ιατρικού Συλλόγου Αθήνας (ΙΣΑ) την περασμένη Πέμπτη, εν όψει της έναρξης του σχολικού έτους, το ποσοστό «ευθύνης» των ανηλίκων στη μετάδοση του κορωνοϊού και την εξάπλωση της επιδημίας υπολογίζεται στο 5% παγκοσμίως, και στην Ελλάδα περίπου στο 6%.

Η συνύπαρξη κορωνοϊού και γρίπης είναι ένα άλλο κρίσιμο ζήτημα για τις επιστημονικές και για τις υγειονομικές αρχές, καθώς για πρώτη φορά θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η εποχική γρίπη εν μέσω μιας άλλης πανδημίας.

Η γρίπη αποτελεί μία από τις συχνότερες νόσους κατά τους χειμερινούς μήνες και κάθε χρόνο στην Ελλάδα περίπου 150 ασθενείς καταλήγουν και πολλαπλάσιοι νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και σε ΜΕΘ έχοντας εμφανίσει επιπλοκές της γρίπης. Στην αρχή της πανδημίας είχε διατυπωθεί και η άποψη ότι και η λοίμωξη COVID-19 «είναι σαν μια γρίπη». Ωστόσο, οι επόμενοι μήνες έδειξαν ότι είναι πολύ πιο θανατηφόρα και λιγότερο προβλέψιμη νόσος από την εποχική γρίπη.

«Υπάρχουν πολλά ερωτήματα σχετικά με το πώς η εποχική γρίπη μπορεί να επηρεάσει την πανδημία COVID-19 και το αντίστροφο. Για παράδειγμα, θα μπορούσε να επιδεινώσει η συν-λοίμωξη με τη γρίπη την πορεία της COVID-19; Θα μπορούσε να βοηθήσει στην προστασία από τη νόσο COVID-19 ο εμβολιασμός κατά της γρίπης; Τα μέτρα που λαμβάνονται για τον έλεγχο της επιδημίας θα ελαττώσουν την επίπτωση της γρίπης;» είναι ερωτήματα που θέτουν οι καθηγητές Ιατρικής του ΕΚΠΑ Θάνος Δημόπουλος (πρύτανης) και Ευστάθιος Καστρίτης.

Στην Ελλάδα οι αρμόδιοι ανησυχούν γνωρίζοντας ότι μια «δύσκολη» περίοδος εποχικής γρίπης θα μπορούσε να οδηγήσει σε υπερκορεσμό τα ήδη επιβαρυμένα τμήματα επειγόντων περιστατικών και ΜΕΘ. Η παραγγελία και δέσμευση 4 εκατομμυρίων δόσεων αντιγριπικού εμβολίου που έχει γίνει από το υπουργείο Υγείας θεωρείται πως θα ενισχύσει το αντιγριπικό μέτωπο στη χώρα μας.

Το πρόβλημα των συρροών

Οι συρροές, δηλαδή συγκεκριμένες επιδημικές εστίες που δίνουν πολλά κρούσματα κορωνοϊού, εκτινάσσουν τον αριθμό των νέων λοιμώξεων, ωστόσο θεωρούνται πρόβλημα διαχειρίσιμο από τις επιστημονικές και τις υγειονομικές αρχές.

Στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί κυρίως συρροές σε Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων με εκατοντάδες κρούσματα τόσο σε φιλοξενούμενους όσο και σε εργαζόμενους – και δυστυχώς με δεκάδες θύματα από τους ηλικιωμένους που μολύνθηκαν.

Πολλές συρροές έχουν καταγραφεί και σε κοινωνικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις το περασμένο δίμηνο Ιουλίου – Αυγούστου. Στο πεδίο της βιομηχανίας τροφίμων έχουν αναφερθεί συρροές σε μονάδα επεξεργασίας κρέατος στην Καβάλα (38 κρούσματα), σε μονάδα τυποποίησης ελιάς στη Χαλκιδική (50 κρούσματα), σε μονάδα επεξεργασίας φρούτων στην Πέλλα (μέχρι στιγμής έχει δώσει τουλάχιστον 160 κρούσματα) και σε εργοστάσιο ανακύκλωσης στον Ασπρόπυργο Αττικής (29 κρούσματα).

Ο εντοπισμός και στη συνέχεια η διερεύνηση των συρροών στις βιομηχανικές μονάδες αντιμετωπίζεται από τους επιστήμονες ως γεγονός με δύο όψεις. Γεννάται προβληματισμός για το πώς ο κορωνοϊός βρίσκει τόσο εύκολα πρόσφορο έδαφος σε βιομηχανικές μονάδες, και δη επεξεργασίας και τυποποίησης τροφίμων, όπου πρέπει να ακολουθούνται αυστηρά πρωτόκολλα υγιεινής.

Οι βιομηχανικές μονάδες τροφίμων λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών που επικρατούν στους χώρους τους, αλλά και του στενού συγχρωτισμού των εργαζομένων στις γραμμές παραγωγής ευνοούν την εξάπλωση του κορωνοϊού. Για τους λόγους αυτούς είναι κομβική για τη δημόσια υγεία η τήρηση μέτρων υγιεινής και η χρήση μάσκας, όπως και οι έλεγχοι από τους αρμόδιους μηχανισμούς. Από την άλλη, όμως, η «διάγνωση» των νέων συρροών δείχνει τα γρήγορα αντανακλαστικά των υγειονομικών αρχών στον εντοπισμό της πηγής των νέων μολύνσεων.

Οπως σημειώνουν κύκλοι της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων, ανοίγουν μεν ξαφνικά πολλοί κύκλοι μετάδοσης κορωνοϊού, αλλά έχουν συντεταγμένες και αυτό επιτρέπει την καλύτερή διαχείρισή τους.

πηγη: ygeiamou.gr

Γράφει ο Παναγιώτης Ξοπλίδης

Οι εξαγγελίες Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη προαναγγέλλουν ένα «βαθύ χειμώνα» για την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Εκτός από τις αναμενόμενες αντεργατικές μεταρρυθμίσεις και την καταστροφική πολιτική σε υγεία, παιδεία, περιβάλλον, το νέο εξοπλιστικό πρόγραμμα έρχεται για να βυθίσει ακόμα περισσότερο τον λαό στην φτώχεια και την εξαθλίωση. Για τις ΑΟΖ και τα πετρέλαια της Τotal και της Mobil δισεκατομμύρια θα δοθούν σε φρεγάτες, όπλα (και τις γνωστές μίζες που πάντα συνοδεύουν τις στρατιωτικές δαπάνες)

Απέναντι σε αυτή την λαίλαπα η μαζική και μαχητική συγκέντρωση της Καμάρας ήταν η μόνη που μπορούσε να δώσει συνολική απάντηση και ένα άλλο σχεδιασμό για την επόμενη δύσκολη περίοδο. Περισσότεροι από 2000 αγωνιστές συγκεντρώθηκαν και διαδήλωσαν από την Καμάρα προς το Βελίδειο με μαζικά μπλοκ σωματείων, συλλογικοτήτων και πολιτικών οργανώσεων της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς και του αναρχικού χώρου. 5 εκπαιδευτικά σωματεία (ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ), η ΠΕΝΕΝ, το Σωματείο Βιβλίου-Χάρτου και εργατικές συλλογικότητες καλώντας στην Καμάρα δήλωσαν ότι η ταξική ανεξαρτησία και ενότητα με μαχητικούς όρους στην δράση των σωματείων έχει την δύναμη να σηκώσει κεφάλι. Το εργατικό μπλοκ της διαδήλωσης στην κεφαλή ήταν πολύ μαζικό ενώ ακολούθησαν το φοιτητικό μπλοκ της Πρωτοβουλίας για την ΔΕΘ και το περιβαλλοντικό με παρουσία επιτροπών αγώνα από την Θεσσαλονίκη, τον Βόλο, τα Άγραφα, το Βέρμιο κ.α. Συμμετείχαν ακόμα η ΒΙΟΜΕ, η συνέλευση Γη & Ελευθερία και συλλογικότητες από χώρους όπως οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες. Μπλοκ είχαν επίσης το ΝΑΡ κι η νεολαία για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, το ΚΚΕ (μ-λ), το Μ-Λ ΚΚΕ, το ΕΕΚ. Μαζική ήταν η παρουσία συλλογικοτήτων του αναρχικού χώρου (με βασικό πρόταγμα το ζήτημα της καταστολής) και της Ταξικής Αντεπίθεσης.

Για άλλη μια χρονιά αποκαλύφθηκε η ανυπαρξία της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Η συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στο άγαλμα Βενιζέλου με δυσκολία συγκέντρωσε 40 συνδικαλιστές από όλη την Ελλάδα, ενώ το κοινό για τον πρόεδρο της και υποψήφιο ευρωβουλευτή της ΝΔ Γ. Πάιδα έγινε το μπλοκ οργανώσεων της Αριστεράς (ΛΑΕ, ΜΕΡΑ 25, ΣΕΚ, ΔΕΑ, Συνάντηση, ΑΡΑΝ, Αναμέτρηση, Ξεκίνημα) Η χρεοκοπημένη εδώ και πολλά χρόνια λογική της “επίδρασης” στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία για άλλη μια φορά έγινε δωρητής σώματος και συνάντησε φέτος και το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ που είχε, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένα ευπρεπές μπλοκ σε εργατική διαδήλωση. Η γραμμή ήττας και καθίζησης του κινήματος δίνει ανάσα ζωής ξανά στη νέα πρόταση κυβερνητικής διαχείρισης που πλέον είναι ακόμα πιο βαθιά βυθισμένη στην αστική πολιτική. Με τη συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ ενώθηκε και η φοιτητική προσυγκέντρωση του Πολυτεχνείου, συγκροτημένη βασικά από ΑΡΑΣ-ΑΡΙΣ, που ξεκίνησαν από το ΑΠΘ και πέρασαν από την Καμάρα σε μια προσπάθεια να την διασπάσουν. Συνολικά το μπλοκ από το άγαλμα Βενιζέλου είχε 700-800 άτομα.

Το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ έκαναν συγκέντρωση περίπου 1200 ατόμων στην πλατεία ΧΑΝΘ χωρίς την μαζικότητα που έχουν συνήθως οι εργατικές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Η αντίληψη των αγώνων μόνο για την διαμαρτυρία ώστε “ο λαός να βγάλει τα συμπεράσματα του” έχει αδυναμία να εμπνεύσει με μαζικούς όρους. Καλλιεργεί μόνο την ηττοπάθεια και ανοίγει τον δρόμο σε διαχειριστικές λογικές σε ευρύτατα κομμάτια της εργατικής τάξης. Καθόλου τυχαία δεν είναι η άρνηση των Γενικών Συνελεύσεων από το ΠΑΜΕ σε πολλούς κλάδους που κατατίθεται μια αγωνιστική, μαχητική πρόταση.

Σε αυτό το σκηνικό η ενότητα της εργατικής τάξης είναι ζήτημα περιεχομένου και αγωνιστικής πρότασης για την επόμενη μέρα. Δεν είναι ζήτημα πλατείας και επίπλαστης ενότητας πολιτικών οργανώσεων. Συμβολική αλλά αποκαλυπτική ήταν η εικόνα αλυσίδων περιφρούρησης μελών του ΠΑΜΕ και της ΚΝΕ όταν πλησίασε η συγκέντρωση από το άγαλμα Βενιζέλου με παρουσία μάλιστα στο ενδιάμεσο και διμοιρίας των ΜΑΤ. Η ενότητα της εργατικής τάξης θα κριθεί από τους ενωτικούς αγώνες που θα βασίζονται στην συνολική αμφισβήτηση της πολιτικής κυβέρνησης- ΕΕ- κεφαλαίου, ειδικά σε μια εποχή όπου το κλίμα της “πολεμικής προετοιμασίας” και του ανορθολογισμού καλύπτει κάθε εργατική διεκδίκηση.

Η Καμάρα σηματοδοτεί ακριβώς τον αγωνιστικό σχεδιασμό των ριζοσπαστικών δυνάμεων στο εργατικό και λαϊκό κίνημα, κόντρα σε λογικές συμβολικής διαμαρτυρίας. Είναι καιρός το ταξικό κίνημα να ετοιμάσει αγώνες με αναβαθμισμένα αιτήματα και στόχους, με δυναμικές μορφές πάλης. Σε αυτή την προσπάθεια από την οποία δεν θα πρέπει να λείπει καμιά αγωνιστική δύναμη η “δωρεά σώματος” στην γραφειοκρατία και η υποταγή στο σχέδιο ήττας του ΠΑΜΕ ευνοούν όπως φάνηκε μόνο διαχειριστικές λογικές που δεν πρέπει να αφήσουμε να οδηγήσουν ξανά στην απογοήτευση και στην ήττα του εργατικού κινήματος.

πηγη: pandiera.gr

Από Κ. Μ.

Μπροστά σε μια δυσάρεστη έκπληξη έρχονται αυτές τις μέρες καταναλωτές της ΔΕΗ. Η τελευταία φορτώνει στα νοικοκυριά ένα τεράστιο οικονομικό βάρος εξαιτίας της δικής της αδυναμίας να λειτουργήσει φυσιολογικά.

Όσοι έλαβαν αυτές τις μέρες τους νέους λογαριασμούς ρεύματος, είναι σαν να έφαγαν κεραμίδα στο κεφάλι.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα τετραμελούς οικογένειας, η οποία διαμένει σε διαμέρισμα 120 τετραγωνικών και καλείται να πληρώσει εκκαθαριστικό λογαριασμό 783 ευρώ! Άλλη τετραμελής οικογένεια σε διαμέρισμα 85 τετραγωνικών έλαβε εκκαθαριστικό λογαριασμό ύψους 789 ευρώ!

Και στις δύο περιπτώσεις, οι οικογένειες έχουν περιθώριο 9 και 12 ημερών ώστε να πληρώσουν τις οφειλές τους, αλλιώς κατά τους νέους κανονισμούς της ΔΕΗ τους κόβεται το ρεύμα.

Το πρόβλημα βρίσκεται στο γεγονός ότι λόγω πανδημίας οι ιδιώτες εξωτερικοί συνεργάτες, που κάκιστα έχουν αναλάβει το έργο, δεν προχώρησαν σε τακτά χρονικά διαστήματα στην καταμέτρηση, όπως είχαν υποχρέωση. Αποτέλεσμα είναι οι πελάτες της ΔΕΗ να λαμβάνουν λογαριασμούς έναντι με μικροποσά και από τις αρχές Σεπτεμβρίου αυτά τα εκκαθαριστικά ραβασάκια να έρχονται με εξωφρενικά ποσά.

Να σημειώσουμε, ακόμα, ότι τα τιμολόγια της ΔΕΗ θα έπρεπε να είχαν σημειώσει μεγάλη πτώση λόγω κατάρρευσης των τιμών φυσικού αερίου, που είναι και το κύριο μέσο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος αυτήν περίοδο. Όμως στη ΔΕΗ των ψευδώνυμων ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και της ιδιωτικοποίησης, κυριαρχεί η κερδοσκοπία.

Τα δημοτικά τέλη διπλάσια από την τιμολόγηση του ρεύματος

Μια άλλη εξοργιστική κατάσταση που υπάρχει με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, είναι ότι, ιδιαίτερα, στην Αθήνα, προκειμένου να κάνει ο ανιψιός του πρωθυπουργού και Δήμαρχος έργα βιτρίνας, τα δημοτικά τέλη έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου στους λογαριασμούς της ΔΕΗ καταγράφονται διπλάσια δημοτικά τέλη από την τιμολόγηση του ηλεκτρικού ρεύματος.

Πολλές δημοτικές αρχές έχουν βρει καταφύγιο τους λογαριασμούς της ΔΕΗ και βαράνε στο ψαχνό τα δημοτικά τέλη, έχοντας τη σιγουριά ότι οι δημότες θα υποχρεωθούν να τα πληρώσουν για να μην τους κοπεί το ρεύμα. Όλη αυτήν την ασυδοσία και την αισχροκέρδεια τόσο με τις ιδιωτικοποιήσεις υπηρεσιών της ΔΕΗ όσο και με πολλές δημοτικές αρχές, δυστυχώς, την πληρώνουν οι απλοί πολίτες και τα φτωχότερα νοικοκυριά, τα οποία, δυστυχώς, υπομένουν αυτές τις καταστάσεις και δεν ξεσηκώνονται.

Κ.Μ

πηγη: iskra.gr

Jean-Michel Basquiat ( 1960 –1988) was an American artist of Haitian and Puerto Rican descent. He lived at the Lower East Side of Manhattan.

του Θανάση Σκαμνάκη

Θετικό ήταν, η σπουδαία στάση της Μάγδας Φύσσα και όλης της οικογένειας του δολοφονημένου Παύλου: “Εμείς αναμετρηθήκαμε με το φασισμό και σταθήκαμε όρθιοι”, έλεγε η δήλωση της οικογένειας μετά το τέλος της ακροαματικής διαδικασίας. Θυμίζει σε όλους, συντελεστές και παρατηρητές της δίκης, ποιο είναι το δικό τους καθήκον. Όπως λέει κι ο ποιητής: “εσείς να δούμε τώρα”. Θετικό ήταν, οι πολύ σημαντικές αποκαλύψεις για τον εγκληματικό χαρακτήρα της οργάνωσης. Θετικό ήταν, οι αγορεύσεις των συνηγόρων της πολιτικής αγωγής. Θετικό ήταν, το πως μια δίκη οδήγησε την οργάνωση σε αποσύνθεση και τον μεγάλο αρχηγό σε απομόνωση. Θετικό ήταν, πως αποκαλύφθηκε μια ακόμη πλευρά του θράσους και της δειλίας των αγέρωχων και αλαζονικών απέναντι σε μόνους και τρομοκρατημένους μετανάστες, αλλά των ουτιδανών, φοβισμένων και ψοφοδεών απέναντι στην αναμέτρηση με τα εγκλήματά τους. Το ό,τι οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν το σθένος να υπερασπιστούν μέχρι τις συνέπειές της την ιδεολογία και την πεποίθησή τους, γεγονός που φυσικά, δεν είναι άσχετο με το χαρακτήρα της ίδιας της ιδεολογίας.

Αρνητικό, ήταν η αγόρευση της εισαγγελέως, η οποία σαν μην ήταν στη δίκη, σαν να μην υπάρχει στην Ιστορία των ανθρώπινων κοινωνιών, δεν είδε, δεν άκουσε, δεν έμαθε, τι σημαίνει φασισμός.

Όπως είπε στην αγόρευσή του ο συνήγορος πολιτικής αγωγής Θόδ. Θεοδωρόπουλος:

“Η εισαγγελέας της έδρας στην πρότασή της αναφέρθηκε μόνο στην ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού, που πράγματι -όπως και η ίδια είπε- δεν έχει ποινικό ενδιαφέρον, πλην όμως αγνόησε και δεν ασχολήθηκε με τον εθνικοσοσιαλισμό ως κίνητρο των υπό διερεύνηση εγκληματικών πράξεων".

Πράγματι, οι ιδέες δεν ποινικοποιούνται. Το ίδιο ισχύει και για τη ναζιστική ιδεολογία. Όμως μια ουδέτερη προσέγγιση του ναζισμού, που δεν λαμβάνει υπόψη την ουσία του (το Ολοκαύτωμα, τον εξευτελισμό της ανθρώπινης ύπαρξης κ.λπ.) θα ήταν μέγιστο λάθος. Η ναζιστική ιδέα, από τη φύση της, δεν στοχεύει στην πειθώ, αλλά στην βίαιη επιβολή της. 

”Όταν δε, δεν μένει στα σαλόνια κάποιων γραφικών που διαβάζουν Χίτλερ και Μπραζιγιάκ, αλλά βγαίνει στο πολιτικό προσκήνιο, γίνεται υλική δύναμη που σαρώνει αξίες, δικαιώματα κι ελευθερίες, γίνεται τρόμος και απερίγραπτη βία που αδιάκοπα συντρίβει και καταστρέφει. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι ο Ν. Μιχαλολιάκος στην τέταρτη έκδοση (2012) του  βιβλίου του “Για μια Ελεύθερη Ελλάδα σε μια Ελεύθερη Ευρώπη” αναφέρει σχετικά: “Ιδεολογία χωρίς βούληση και δράση είναι ένα αρρωστημένο και μουχλιασμένο διανοητικό κατασκεύασμα χωρίς καμιά ουσία, ένα άχρηστο σκουπίδι της ιστορίας” (σελ. 17), ενώ σε άλλο σημείο (σελ. 32) σημειώνει πως “Ιδέες χωρίς πίστη είναι λόγος κενός, χωρίς ουσία και περιεχόμενο. Πιστεύω σε ιδέες, σημαίνει μάχομαι γι’ αυτές με συνέπεια, χωρίς να υπολογίζω το τίμημα”  

Τώρα περιμένουμε την απόφαση των δικαστών. Είναι από εκείνες τις στιγμές των κοινωνιών που λίγοι άνθρωποι καλούνται να εκφράσουν το αίσθημα της κοινωνίας και να ανταποκριθούν στο αίτημα της Ιστορίας. Ακούγεται βαρύγδουπο αλλά δεν είναι. Η τόλμη στην απονομή της δικαιοσύνης ή αντίθετα η δειλία απέναντι στις δυνάμεις που την απειλούν, χαρακτήρισαν ιστορικές καμπές. Μπορεί να μην ήσαν εκείνες που τελικά όρισαν το ιστορικό γίγνεσθαι αλλά έπαιξαν κρίσιμο ρόλο στην έκβαση των γεγονότων. Βέβαια οι δικαστές είναι άνθρωποι, και το σύστημα της Δικαιοσύνης σε αυτόν τον κόσμο που ζούμε δεν είναι υπεράνω των προκλήσεων της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Και βέβαια ο φόβος δεν είναι ένα αίσθημα των πολιτών μόνο, αλλά και εκείνων που παίρνουν αποφάσεις. Ο φόβος που συχνά καλύπτεται από την αδιαφορία, από την άρνηση να δούμε και ν’ ακούσουμε, να δεχτούμε την ιστορική μας ευθύνη.

Υπάρχει ένα παρελθόν να μας θυμίζει, πως όπου κάνουμε πως δε βλέπουμε έρχονται τα γεγονότα να μας κάνουν να δούμε, ή ακόμη χειρότερα, να βιώσουμε την οδύνη εκείνου που μπορούσαμε να είχαμε αποτρέψει.

Το 1924, ο Γιόζεφ Ροτ, προειδοποιεί μιλώντας για το “μέλος της αδελφότητας”:

“… είναι ένα σύνθημα με δυο πόδια, που τρέφεται με μπίρα και παράδοση και συνεχίζει να ζει τη χάρτινη ζωή του χάρη στην ανεξάντλητη υπομονή των Γερμανών πολιτών. Περιεχόμενο δεν έχει, είναι ένα άδειο περίβλημα· κάτι σαν χάρτινο φαναράκι το πρωί την επόμενη της γιορτής.

Για ν’ αποδείξει όμως την ύπαρξή του έχει σκοπό, προκαλεί ταραχές και φασαρίες - πιστεύοντας εσφαλμένα ότι με τις φωνές και τα σαματά κατοχυρώνει το δικαίωμά του να ζει και να υπάρχει ζωή. Αλλά εκείνο που αποδεικνύει είναι το εξαιρετικό του παρελθόν και το αναχρονιστικό του παρόν. Οι φωνές του μοιάζουν να έρχονται από τον άλλο κόσμο, σαν ουρλιαχτά νεκρών που γαντζωμένοι ακόμα στη ζωή δεν έχουν πεθάνει τελείως.

Κι επειδή αυτός έχει ξεφύγει από τις ράγες του χρόνου, νομίζει πως ο χρόνος έχει ξεφύγει από τις ράγες του… Βλέποντας φαντάσματα γίνεται ο ίδιος φάντασμα και τσουγκρίζοντας τα ποτήρια της μπίρας νομίζει πως ακούει τις καμπάνες της Παλιάς Χαϊδελβέργης… Ζει μέσα στη μούχλα και τη σαπίλα του παρελθόντος. Κι αν λάμπει, λάμπει επειδή σαν πτώμα φωσφορίζει μέσα στο σκοτάδι. Μα ακόμα κι έτσι - κι επειδή είναι κουφάρι που η ιστορία δεν κατάφερε να θάψει -, συνεχίζει σ’ αυτό που λέμε “σταδιοδρομία” - και γίνεται δικαστής πολιτικός, γιατρός. Κρίνει υποθέσεις και γράφει συνταγές για καστορέλαιο… Σαν να ’ταν στ’ αλήθεια ζωντανός πορεύεται μέσα στα χρόνια, στην περιφέρεια του κόσμου κι όμως στα μέτρα του κόσμου· και γερνάει και πεθαίνει, πεθαίνει το θάνατο των ζωντανών, αφού έζησε τη ζωή των πεθαμένων. Στην πενθούσα αδελφότητα του αφήνει το ποτήρι της μπίρας του, το σπαθί του, τον αγκυλωτό του σταυρό, το καπέλο, τις κορδέλες του…” (Γιόζεφ Ροτ, Τα χρόνια των ξενοδοχείων, εκδ. Άγρα).

Αυτά μόλις το Φεβρουάριο του 1924. Όταν το φασιστικό κτήνος ήταν μια αόριστη ακόμη απειλή. Πριν το περιθάλψουν οι οικονομικοί παράγοντες, οι σπουδαίοι κύκλοι, πριν το χαϊδέψουν με κατανόηση και φόβο οι πολιτικοί, οι καθηγητές, οι δικαστές, πριν το ακολουθήσουν με προσδοκία και δέος και πάλι φόβο οι Γερμανοί πολίτες (και όχι μόνο οι Γερμανοί, μην ξεχνάμε). Εκείνοι που ολιγώρησαν στις εκκλήσεις των συγγραφέων,  έκλεισαν τα “αντικειμενικά τους” μάτια, άφησαν το φόβο να τους νικήσει, είδαν πολύ σύντομα το φόβο να απλώνεται, τους συγγραφείς να διώκονται, τα αντικειμενικά τους μάτια να εξορίζονται…

Η περίφημη σειρά των διαλέξεων του Καρλ Γιάσπερς στους φοιτητές το χειμώνα του 1945-46, περί της γερμανικής ευθύνης, ξαναγίνεται επίκαιρη και παγκόσμια: Η ηθική ευθύνη κι η μεταφυσική ευθύνη, “υπάρχει ανάμεσα στους ανθρώπους, εκ του γεγονότος ότι είναι άνθρωποι, μια αλληλεγγύη η οποία καθιστά τον καθένα συνυπεύθυνο για κάθε αδικία και κάθε κακό που γίνεται στον κόσμο, και για κάθε έγκλημα που διαπράττεται μπροστά στα μάτια του ή που γίνεται γνωστό σ’ αυτόν. Αν δεν κάνω αυτό που μπορώ για να εμποδίσω, είμαι ένοχος” (Το πρόβλημα της γερμανικής ευθύνης, εκδ. Έρασμος) .  

Είναι να απορείς πως γύρισε έτσι ο καιρός! Πως ξαναμπήκαν στη συζήτηση και στη ζωή μας όλα εκείνα τα ανατριχιαστικά ερωτήματα ενός καιρού που νομίζαμε πως πέρασε ανεπιστρεπτί! Σαν να μην ήσαν αρκετά όσα βίωσε ο κόσμος τον 20ο αιώνα. Σαν να σβήνουν οι νεώτεροι τη μνήμη. Φυσικά δεν είναι ξαφνικό. Μας είχαν προειδοποιήσει.

Ο Τίτους Μίλεχ, Γερμανός πολίτης, γεννημένος το 1942, στο βιβλίο του:  Ο τόπος του εγκλήματος, Γερμανία, η ανοίκεια πατρίδα (εκδ. Θύραθεν), έχει καταθέσει τη συγκλονιστική προσωπική εμπειρία του από τον τρόπο που βίωσε τη συμπεριφορά των “ανήξερων” της οικογένειας του και της γενιάς του πολέμου, αλλά και τον τρόπο που διαχειρίστηκαν την ιστορική μνήμη και ευθύνη οι κατοπινές εξουσίες και σειρές των συμπατριωτών του.

Γράφει:

“Αυτό που μοιάζει να λείπει είναι μια εμβάθυνση στο ζήτημα του τεράστιου αριθμού των συνηθισμένων Γερμανών, των θεατών, των Mitlaufer (συνοδοιπόρων), όλων αυτών που ακολουθούσαν, που δεν ήθελαν να δουν, που επέτρεψαν να συμβεί ό,τι συνέβη και ασπάστηκαν ασυνείδητα το παραλήρημα καθαρότητας και μεγαλείου της κυβέρνησης και της μάζας, παρόλο που μετά τον πόλεμο έχουν υποστηρίξει το αντίθετο… Στην οικογένειά μου, όπως σχεδόν σε όλες τις άλλες, συνήθως το μόνο που ήξεραν ήταν να διαβεβαιώνουν πως “εμείς δεν γνωρίζαμε τίποτε γι’ αυτά!” · να προσκολλώνται σε αυτό το “εμείς” και στο “γι’ αυτά”· κι ύστερα να περιορίζονται με εμμονή στα δικά τους “βάσανα”. Για τα βάσανα των θυμάτων τους, βάσανα μιας εντελώς διαφορετικής διάστασης, ήθελαν να γνωρίζουν ελάχιστα”.

Βέβαια, τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο μας, στον ελλαδικό αλλά και στον παγκόσμιο, δεν είναι επανάληψη. Δεν είναι ούτε συνέχεια. Είναι μια νέα εκδοχή παλιών ιδεών σε συγκλονιστικά νέο περιβάλλον. Γι’ αυτό οι αναδρομές μόνο το δίδαγμά τους μπορεί να μας δώσουν. Η αναμέτρηση είναι καινούργια, έστω κι αν χρειάζεται να ανασύρει τα παλιά φαντάσματα για να πάρει υπόσταση. 

Κυρίως γιατί, κάτι που συχνά παραβλέψαμε στο παρελθόν και κόστισε, ο εθνικοσοσιαλισμός δεν σημαίνει μόνο κτηνωδία και τρόμο. Ο εθνικοσοσιαλισμός - και γενικότερα ο φασισμός - σημαίνει και κάποια ιδεώδη που δεν έπαψαν να υπάρχουν με διάφορες μορφές και αναβιώνουν πάλι σήμερα, νομίζοντας πως μπορεί να δώσουν απάντηση στη σύγχυση και την παρακμή της περιόδου. Αυτό εξηγεί τη σημερινή αύξηση της επιρροής του. Ο λατρεία της ομορφιάς και η αποθέωση της δύναμης, η καθαρότητα και η στιβαρή άρνηση του διαφορετικού (σε μια εποχή με τέτοια κρίση ταυτότητας), ο χλευασμός της διανοητικής προσπάθειας και ευαισθησίας, η ιδέα του ιδανικού παρελθόντος…

Η Χρυσή Αυγή είναι φασισμός, αλλά φασισμός δεν είναι μόνο η Χρυσή Αυγή.

Ήδη συγκροτούνται τα παρακλάδια της και οι παραλλαγές της. Πάντα με την κάλυψη και την αφανή αλλά αποτελεσματική βοήθεια ισχυρών φίλων, πολιτικών και οικονομικών. Και με τη σιωπηλή ή όχι συνενοχή των εχόντων ώτα αλλά μη ακουόντων. Ή εκείνων που βολεύονται με κάποιο τρόπο.  

Στη Μόρια και με αφορμή τη Μόρια, στο Τυμπάκι, στις κινητοποιήσεις κατά του ορθολογισμού (εσχάτως με αφορμή και την πανδημία), στις δηλώσεις κάποιων υπουργών και δημοσιογραφικών παραγόντων, στον καθημερινό ρατσισμό, αναβιώνει αλλά και δημιουργείται το κοινωνικό και πολιτικό υπόβαθρο για μια νέα εμφάνιση του “τέρατος” (κατά την έννοια που χρησιμοποίησε ο Μάνος Χατζηδάκις).

Γι’ αυτό η απόφαση σχετικά με το χαρακτήρα της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης δεν είναι μια απόφαση ρουτίνας. Θα κρίνει πολλά για το μέλλον.

πηγη: kommon.gr