Πάνος Αλεπλιώτης

Το νέο τερατούργημα στα εργασιακά στην χώρα μας κάνει νόμο ότι, έτσι κι αλλιώς ισχύει και σήμερα και θέλει αντίσταση και αντίδραση για να πάψει να ισχύει. Συνοπτικά αναφέρω πως μπορεί να δουλεύει κανείς 40 ώρες την εβδομάδα αλλά τις μέρες και ώρες που θέλει το αφεντικό. Τριπλασιάζονται οι υποχρεωτικές υπερωρίες, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο η συνδικαλιστική δράση. Τρίζουν τα κόκκαλα των δολοφονημένων της Πρωτομαγιάς πριν 150 χρόνια για 8 ώρες δουλειά, 8 ύπνο και 8 ελεύθερο χρόνο.

Και κάτι εξίσου επικίνδυνο. Θεσπίζει την ατομική διαπραγμάτευση.

Η σκέψη βασισμένη σε προσωπικές εμπειρίες πηγαίνει στην χώρα που πρώτη θεσμοθέτησε και εφαρμόζει την ατομική διαπραγμάτευση και τον ατομικό μισθό. Ποια άλλη; Η Σουηδία το πρότυπο των απανταχού υποκριτών της Αριστεράς.

Ατομικός μισθός

Στη Σουηδία ο προγραμματισμός της δουλειάς και η αμοιβή για την εκάστοτε εργασία δεν έχουν σύνδεση. Θα έλεγα ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Καταρχάς, δεν λειτουργείς σαν ομάδα. Ο προγραμματισμός έρχεται άνωθεν και ο μισθός σπάνια

αντιπροσωπεύει την προσφορά σου.

Παρ’ όλα αυτά είναι ατομικός και διαφοροποιημένος. Σχεδόν κανείς δεν έχει τον ίδιο μισθό με τον άλλον, κι ας κάνει την ίδια δουλειά, κι ας έχει τα ίδια χρόνια στην δουλειά και τις ίδιες σπουδές.

Ακόμη και οι καθαρίστριες, οι εργάτες στην αποχέτευση, έχουν διαφοροποιημένη αμοιβή. Διαφοροποιούνται οι εργαζόμενοι μισθολογικά ακόμη και για δουλειές που γίνονται από την ίδια ομάδα.

Στα πλαίσια του άκρατου νεοφιλελευθερισμού ακόμη και από τις Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις που επικράτησε στην Σουηδία μετά την ανατροπή στη Σοβιετική Ένωση και την κρίση τραπεζών, ακινήτων και συναλλάγματος του ’90 εφευρέθηκε ο ατομικός και διαφοροποιημένος μισθός.

Μ’ αυτό το σύστημα, λένε οι εμπνευστές του, επιβραβεύονται οι φιλότιμοι και οι ικανοί εργαζόμενοι και έτσι αποτελούν παράδειγμα για μίμηση στους υπόλοιπους οκνούς και άχρηστους.

Τα εργοδοτικά σωματεία το δέχτηκαν χωρίς πολλούς δισταγμούς.

Αν και δημιουργεί ανισότητες και διάσπαση, οι διοικήσεις των επιχειρήσεων και των δημόσιων οργανισμών συνεχίζουν με τον ίδιο ρυθμό να αξιολογούν το προσωπικό μία έως δύο φορές το χρόνο. Θέτουν προσωπικούς στόχους στον καθένα εργαζόμενο και δίνουν διαφορετικό μισθό.

Η διασπαστική αυτή πολιτική, η διάκριση των ανθρώπων και οι αδικίες των διευθυντών, οι οποίοι είναι η  αριστοκρατία της εργατικής τάξης, δημιουργεί σοβαρά ζητήματα ακόμη και αποδοχής αλλά και της αξίας που έχει ο κάθε άνθρωπος. Γίνεται δυστυχώς καυγάς για  δυο τρία ευρώ διαφορά το μήνα. Η αλληλεγγύη μεταξύ συναδέλφων πάει περίπατο.

Οι εργοδηγοί ξυπνάνε την νύχτα για κάποια βλάβη εκτός εργασιακού ωραρίου, γιατί αυτός που έχει βάρδια αρνήθηκε να αναλάβει και τους παραπέμπει σε αυτόν που παίρνει καλύτερο μισθό.

Η αξιολόγηση γίνεται με προσωπική συνάντηση μεταξύ του διευθυντή και του εργαζόμενου, το ερωτηματολόγιο αποτελείται από πολλές ερωτήσεις ακόμη και για προσωπικά και οικογενειακά θέματα. Είναι ερωτήσεις ρουτίνας και καταλήγουν στο τέλος ο τελικός κριτής, ο διευθυντής, να αποφασίζει κατά το δοκούν την αύξηση του μισθού, αν υπάρξει, για την επόμενη χρονιά. Γίνονται προτάσεις και για ατομική βελτίωση, πληροφόρηση, εκπαίδευση πάντα μέσα στα πλαίσια του προυπολογισμού όπως άλλωστε και οι αυξήσεις αλλά σπάνια υλοποιούνται. Έτσι περνάει ο χρόνος χωρίς να αλλάξει κάτι, μέσα στην αμφισβήτηση και στην διάσπαση και επαναλαμβάνεται η αξιολόγηση κάθε χρόνο.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην χώρα μας πρέπει να αποτρέψουν το εργασιακό αυτό τερατούργημα που στην περίπτωση του ατομικού και διαφοροποιημένου μισθού οδηγεί στην διάσπαση, στην διαφορετική μεταχείρηση, με ευνοούμενους και μη, κιας έχουν ακριβώς τα ίδια προσόντα.

Πάνος Αλεπλιώτης

Εργάστηκε σαν γεωλόγος, περιβαλλοντολόγος και χωροτάκτης στην Ελλάδα και στην Σουηδία. Δημοτικός σύμβουλος Πυλαίας Θεσσαλονίκης 87/90 και 99/2002. Αντιδήμαρχος Πυλαίας από το 1987 έως και το 1990 και από το 1999 έως και το 2000.

πηγη: atexnos.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

Μετά την ιστορική απόφαση του δικαστηρίου που καταδίκασε τη Χρυσή Αυγή ως «εγκληματική οργάνωση», κυριαρχεί δικαιολογημένα το αίσθημα της νίκης και της δικαίωσης, όχι μόνο για τα θύματα της ναζιστικής συμμορίας και τις οικογένειές τους, αλλά και για όλους όσοι στάθηκαν ανάχωμα στην τελευταία. Το γεγονός ότι η απόφαση πάρθηκε στην αίθουσα του Εφετείου δεν μπορεί να αποκρύπτει το συντριπτικό βάρος που είχαν το αντιφασιστικό κίνημα, οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής με τον πολιτικό τους ρόλο, τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του ελληνικού λαού, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Χωρίς όλα τα προηγούμενα, καθώς και τις δεκάδες χιλιάδες που περικύκλωσαν το Εφετείο την Τετάρτη, δεν ξέρουμε (μπορούμε βέβαια να υποθέσουμε) τι απόφαση θα είχε παρθεί.

Ωστόσο, η χαρά της νίκης δεν δικαιολογεί καμία αφελή αντιφασιστική ευφορία. Η κυβέρνηση και η αστυνομία, ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά την ανακοίνωση της απόφασης, έδωσαν τις δικές τους ερμηνείες για τη «νίκη της δημοκρατίας». Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη δήλωσή του μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου, τη ΧΑ ανέθρεψαν ο «λαϊκισμός» και οι «πλατείες του τυφλού μίσους και της βίας»· στοχοποίησε έτσι ο πρωθυπουργός το λαϊκό κίνημα κατά των μνημονίων σε μία ακόμα έκδοση της θεωρίας των άκρων. Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου μίλησε επίσης για «φαινόμενα ακραίας πολιτικής βίας». Η λογική των δύο άκρων είναι επίσημη πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεών της που συμπεριλαμβάνουν κάτω από την ομπρέλα του λαϊκισμού και της «ριζοσπαστικοποίησης» την ακροδεξιά, τον φασισμό, τον κομμουνισμό, την αριστερά και τα κινήματα αμφισβήτησης που ξεσπούν.

Η καταδικαστική απόφαση δεν μπορεί να μας κρύβει το τι προηγήθηκε την τελευταία δεκαετία μέχρι σήμερα. Η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να ξεκαθαρίσει με τη ΧΑ ήρθε ως αποτέλεσμα του ξεσπάσματος του αντιφασιστικού κινήματος μετά τη δολοφονία του Φύσσα και τη στροφή της ΧΑ ενάντια στα αστικά κόμματα που την εξέθρεψαν. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής (7/10) για τα τεκταινόμενα στο Μέγαρο Μαξίμου το πρώτο 48ωρο μετά τη δολοφονία του Φύσσα, ο τότε πρωθυπουργός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς ανησυχούσε «για το εκρηκτικό μείγμα που απειλεί τη χώρα», καθώς και «για τυχόν επέκταση των επεισοδίων», ενώ φοβόταν «μήπως επαναληφθούν τα φαινόμενα της δολοφονίας Γρηγορόπουλου». Αυτό το «εκρηκτικό μείγμα» εκείνες τις ταραγμένες μέρες ανάγκασε την τότε κυβέρνηση Σαμαρά να ξεκινήσει τη δικαστική δίωξη της ΧΑ και όχι η δημοκρατική ομοφωνία των κομμάτων και των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.
Οι κυβερνήσεις, από τότε μέχρι τώρα, φρόντισαν για τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του. Η Δικαιοσύνη δεν ασχολήθηκε με τους αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ που ήταν μπροστά στη δολοφονία του Φύσσα. Οι ακροδεξιοί πυρήνες στην αστυνομία και στο στρατό έμειναν ανέγγιχτοι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Ο «αντιτρομοκρατικός» νόμος 2928 του 2001 με το άρθρο 187, καθαγιασμένος από την αξιοποίησή του κατά της ΧΑ, παραμένει έτοιμος προς χρήση. Τα αστικά κόμματα, ελεύθερα πια από την παρουσία της ΧΑ που τα εξέθετε, μπορούν να υιοθετούν τα ίδια την ακροδεξιά, ρατσιστική, εθνικιστική της ατζέντα και μάλιστα υλοποιώντας την μέσω των «δημοκρατικών» αστικών θεσμών.

Η αντίληψη για ένα αντιφασιστικό «δημοκρατικό τόξο» εντός του οποίου θα δρουν αυτοπεριοριζόμενα και αυτολογοκρινόμενα το λαϊκό κίνημα και η αριστερά, αναθέτει στους υπαίτιους –τους αστικούς μηχανισμούς– να εξαλείψουν το αποτέλεσμα — το φασιστικό τους συμπλήρωμα. Εξάλλου, αν η ιδεολογία του φασισμού είναι ένας κανιβαλικός εμφύλιος ανάμεσα στους φτωχούς στο γήπεδο του ΤΙΝΑ και της σύγχρονης επίθεσης του κεφαλαίου, το πραγματικό αντίβαρο είναι η ενότητα των εκμεταλλευόμενων πέρα από σύνορα και κατηγοριοποιήσεις για την κοινή βελτίωση της θέσης τους. Οι δημοκρατικές και αντιφασιστικές κατακτήσεις, οι αποφάσεις κυβερνήσεων, κοινοβουλίων ή δικαστηρίων σε αυτήν την κατεύθυνση είναι δυνατές μόνο κάτω από την «εξωτερική» πίεση και την αυτοτέλεια του κινήματος.

«Τείχος της Δημοκρατίας»

Το νικηφόρο αντιφασιστικό κίνημα «φαντασιώνεται»

Στο πλαίσιο της δημοκρατικής ομοφωνίας κινούνται όλες οι απόψεις που βασίζονται στην κοινή καταδίκη της Χρυσής Αυγής από τις δυνάμεις της αστικής δημοκρατίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η πρωτοβουλία από την Εφημερίδα των Συντακτών της παρουσίασης του «δημοκρατικού τείχους» των πολιτικών αρχηγών με τις δηλώσεις τους, μεταξύ αυτών του Κ. Μητσοτάκη, του Α. Σαμαρά και του Α. Τσίπρα, πρώην πρωθυπουργών και των τριών που άφησαν ανέγγιχτο το βαθύ κράτος που συμβάδιζε, αν δεν ταυτιζόταν, με τη ΧΑ στις ενέργειες και στην κάλυψή της. Μαζί τους η Φώφη Γεννηματά, ο Δ. Κουτσούμπας και ο Γ. Βαρουφάκης. Ο Δημήτρης Ψαρράς (Εφ. Συν 5/10) αν και αναγνωρίζει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το αστικό κράτος με το φασιστικό παρακράτος, αναθέτει στην κυβέρνηση και στη Δικαιοσύνη την πάταξή του. Το αντιφασιστικό κίνημα έχει ρόλο, αρκεί «να συνειδητοποιήσουν όλοι τον διακριτό ρόλο της δικαιοσύνης και να μην φαντασιώνονται άλλου είδους κοινωνικές και πολιτειακές σχέσεις στη σημερινή Ελλάδα». Το επιχείρημα είναι ότι δεν δικάζει ο «λαός» ή το «κίνημα» αλλά «εκείνος που θα αποφανθεί μεθαύριο για την τύχη των κατηγορούμενων ναζιστών είναι τρεις δικαστές». Όντως, οι δικαστές δικάζουν, είναι μια αναντίρρητη αλήθεια, όπως και ότι τα τρίγωνα έχουν τρεις γωνίες. Επίσης είναι αλήθεια ότι ο Χίτλερ μετά το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» δικάστηκε το 1924 και καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση (έκατσε μέσα τελικά οκτώ μήνες). Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους ναζί να καταλάβουν την εξουσία. Χωρίς «φαντασιώσεις», κάπως έτσι καταλήγουν τα πράγματα.

πηγη: prin.gr

Η κυβέρνηση Ν.Δ - Μητσοτάκη πιστή στα συμφέροντα του κεφαλαίου που υπηρετεί με την αντιλαϊκή πολιτική της κάνει ακόμη ένα βήμα κατά των εργατικών συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων κάνοντας πράξη τις κατευθύνσεις των ΣΕΒ - εφοπλιστών - μεγαλοεργοδοσίας.

Όπως προκύπτει από σχετικά δημοσιεύματα του κυριακάτικου αστικού τύπου, η κυβέρνηση και ο γνωστός Υπουργός Βρούτσης δηλώνουν αποφασισμένοι να προχωρήσουν σε ένα νέο γύρο αντεργατικών ρυθμίσεων και για τον σκοπό αυτό έχουν έτοιμο στα σκαριά νομοσχέδιο το οποίο θα φέρουν για ψήφιση στην Βουλή τις επόμενες μέρες.

Η υποταγή και η απόλυτη συμπόρευσή τους με το κεφάλαιο δεν κρύβεται αφού μοιράζονται τα ίδια οράματα, αυτά της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του.

Η Ν.Δ θεωρεί τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα που έχουν διασωθεί "παρωχημένες ρυθμίσεις του περασμένου αιώνα", επιδιώκει μεγαλύτερη ευελιξία στις ώρες εργασίας (κατάργηση 8ώρου) εξορθολογισμό των υπερωριών και του κόστους τους (μη καταβολή τους) και ριζικές αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο 1264/82 με τρόπο που θα υπονομεύει την λήψη της απόφασης περί απεργίας.

Παράλληλα με το ίδιο αντιδραστικό νομοθετικό τερατούργημα έρχεται να "κλειδώσει" - επικυρώσει και τυπικά την προβλεπόμενη ήδη μεταβολή στην διαδικασία λήψης αποφάσεων για απεργία διαμορφώνοντας υπηρεσία - χαφιέ στο Υπουργείο Εργασίας στην οποία θα αποστέλλονται τα στοιχεία των συνδικαλισμένων εργαζομένων με την υποχρεωτική εφαρμογή ηλεκτρονική ψήφου και όποιος δεν συμμορφώνεται απειλεί όχι μόνο με την ακυρότητα των αποφάσεων των θεσμοθετημένων συνδικαλιστικών οργάνων τους αλλά και με ποινές (όπου δεν υπάρχει συμμόρφωση με τον νόμο κράτους - εργοδοτών) που θα αφορούν οικονομικές διεκδικήσεις της εργοδοσίας με σκοπό τον οικονομικό στραγγαλισμό των συνδικάτων.

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι αλλαγές που αφορούν το χτύπημα της απεργίας με την θεσμοθέτηση προσωπικού ασφαλείας που θα καθιστούν την απεργία αναποτελεσματική ενώ στο στόχαστρό τους είναι και τα θεσμοθετημένα συνδικαλιστικά - δημοκρατικά δικαιώματα ακόμη και η απόλυση εκπροσώπων των εργαζομένων όταν αυτοί εμποδίζουν το στήσιμο απεργοσπαστικού μηχανισμού!!

Στην πραγματικότητα οι ρυθμίσεις αυτές αποτελούν ένα σημαντικό ποιοτικό βήμα στην κατεύθυνση απορύθμισης των εργασιακών σχέσεων και δικαιωμάτων, ανοιχτά κατακρεουργούν τις συλλογικές συνδικαλιστικές διαδικασίες, υποσκάπτουν τα θεμέλια του ρόλου, της ύπαρξης και της δράσης των συνδικαλιστικών οργανώσεων.

Η προσπάθειά τους είναι σαφής, μπροστά στην επερχόμενη οικονομική κρίση και στην επίθεση με νέα αντιλαϊκά - αντεργατικά μέτρα από κυβέρνηση και κεφάλαιο, πρέπει η συνδικαλιστική δράση, οι αγώνες και τα δικαιώματα να χτυπηθούν ώστε η πολιτική τους να υλοποιηθεί όσο το δυνατόν ποιό "αναίμακτα".

Στην ουσία κυβέρνηση και κεφάλαιο επιθυμούν σιγή νεκροταφείου μπροστά στην νέα επίθεση που σχεδιάζουν ενάντια στα εργατικά - λαϊκά και δημοκρατικά δικαιώματα, η θωράκιση του αντεργατικού νομοθετικού πλαισίου είναι ο δρόμος (μαζί με την καταστολή) που επιλέγει το σύστημα για να αντιμετωπίσει και να ανταπεξέλθει στην κρίση.

ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και άλλες κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι ηγεσίες τους φέρουν βαρύτατες ευθύνες και τίποτα δεν δείχνει ότι είναι δυνατό να βγουν από το μακροχρόνιο lockdownτης απραξίας, του συμβιβασμού και της υποταγής και με την τακτική τους στρώνουν για άλλη μια φορά τον δρόμο τα αντεργατικά αυτά σχέδια να υλοποιηθούν.

Άλλες δυνάμεις που διακηρύσσουν την εναντίωσή τους στην κυβερνητική πολιτική αλλά αναλώνονται σε άσφαιρα πυρά, σε δηλώσεις πυροτεχνήματα "να μην τολμήσει η κυβέρνηση ετούτο ή το άλλο" καλό είναι να αναλογιστούν τις ευθύνες τους και να συμπράξουν με τις υπόλοιπες αγωνιστικές δυνάμεις στο αυτονόητο.

Η κυβέρνηση εν μέσω πανδημίας (με γνωστή την κατάσταση στο σ.κ) και την ανασφάλεια που διαμορφώνεται καθιστά περισσότερο από σαφές ότι θέλει και θα επιχειρήσει ένα νέο συντριπτικό πλήγμα στα συνδικάτα και κυρίως στις δυνάμεις της μαχόμενης "απειθαρχίας" σε αυτά, που αντιστέκονται με συνέπεια να μην περάσει ως οδοστρωτήρας η πολιτική της σε βάρος των εργατικών δικαιωμάτων.

Μπροστά στην νέα κλιμακούμενη επίθεση το αγωνιστικό σ.κ πρέπει τώρα να οργανώσει, να σχεδιάσει την παρέμβασή του, να ενημερώσει πλατιά τους εργαζόμενους στους χώρους δουλειάς, να κινητοποιήσει όλες τις δυνάμεις στα συνδικάτα που αντιτάσσονται στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, να δώσει αποφασιστικά την μάχη να μην περάσουν τα νέα μέτρα.

Οι εργαζόμενοι οφείλουν σε αυτό το αγωνιστικό προσκλητήριο να δώσουν μαζικά ενωτικά το παρόν τους. Αυτοί και μόνο αυτοί μπορούν να αποτρέψουν την συντριβή των δικαιωμάτων τους, να πιστέψουν στην δύναμή τους, να βάλουν φρένο σε αυτούς τους σχεδιασμούς, να θέσουν μπροστά την δική τους ατζέντα, τα δικαιώματα και τις ανάγκες τους.

Ο μαζικός αποφασιστικός αγώνας τους μπορεί και πρέπει να βάλει την σφραγίδα του όχι μόνο στην απόκρουση αυτής της πολιτικής αλλά να σηματοδοτήσει την ανάγκη συνολικής ρήξης και ανατροπής αυτών των πολιτικών και της κυβέρνησης που τις υλοποιεί.

Η Διοίκηση

Νέα Υόρκη: Ο Τζεφ Μπέζος, ο Μπιλ Γκέιτς, ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ και οι υπόλοιποι δισεκατομμυριούχοι της Αμερικής είδαν τις περιουσίες τους να εκτοξεύονται τους τελευταίους έξι μήνες κατά τη διάρκεια της πανδημίας κοροναϊού – ενώ εκατομμύρια Αμερικανοί κερδίζουν τώρα λιγότερα από ό, τι πριν από την έναρξη της κρίσης, σύμφωνα με νέα μελέτη, ανέφεραν ξένα μέσα ενημέρωσης.

Η τελευταία έκθεση του Ινστιτούτου Μελετών Πολιτικής, Billionaire Bonanza σχετικά με την ανισότητα του πλούτου δείχνει ότι οι 643 πλουσιότεροι Αμερικανοί έχουν συγκεντρώσει συνολικά 845 δισεκατομμύρια δολάρια σε συνδυασμένα περιουσιακά στοιχεία μεταξύ 18 Μαρτίου και 15 Σεπτεμβρίου,αυξάνοντας τον συνδυασμένο πλούτο τους κατά 29%.

Η μελέτη σημειώνει ότι η ταχεία άνοδος του πλούτου έχει αυξήσει τη συνολική καθαρή αξία των κορυφαίων πλούσιων της χώρας από 2,95 τρισεκατομμύρια δολάρια σε 3,8 τρισεκατομμύρια δολάρια. Η λίστα με τα υψηλότερα κέρδη περιλαμβάνει τον CEO της Tesla Elon Musk, τον CEO της Oracle Larry Ellison και τον πρώην δήμαρχο της Νέας Υόρκης Michael Bloomberg.

Η μελέτη βασίζεται σε δεδομένα καθαρής αξίας ατόμων που καταγράφονται από το Forbes.

Ο Chuck Collins, διευθυντής του Προγράμματος του Ινστιτούτου Μελετών Πολιτικής για την Ανισότητα, ο οποίος συνέγραψε την έκθεση, δήλωσε ότι ήταν κάπως σοκαρισμένος από τα στοιχεία, προσθέτοντας ότι η κρίση του Covid «εντείνει περαιτέρω τις υπάρχουσες ανισότητες της Αμερικής».

«Πίστευα ότι έξι μήνες με αυτή τη κατάσταση, όλοι ίσως θα είχαν κλονιστεί -ότι όλοι θα είχαν πληγεί», δήλωσε ο Collins στο CNN Business. «Η διαφορά είναι έντονη μεταξύ των κερδών των δισεκατομμυριούχων και της εκτεταμένης οικονομικής δυστυχίας στο έθνος μας. Καθιστά πιο δραματική την άνιση θυσία και την συσσώρευση πλούτου στην κορυφή».

Πηγή: tnehews.com.pk - imerodromos.gr