του Θανάση Σκαμνάκη

Ποτέ ως σήμερα, μετά τη μεταπολίτευση, δεν ήταν τόσο συμπαγής και εκτεταμένη η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων και της συνακόλουθης αστυνομικής βίας. Σε  νευραλγικούς τομείς της κοινωνικής ζωής εγκαθίσταται ένα καθεστώς αστυνομικής επιβολής.

Είναι μόνο αυτό;  Η εκτεταμένη παρακολούθηση των πολιτών (μέσω καμερών, δορυφόρων, κινητών τηλεφώνων, διαδικτύου, ηλεκτρονικών υπολογιστών) γίνεται η πρακτική επιτήρησης και η συναυλία των μέσων μαζικής ψευδολογίας γίνεται το σύννεφο της συσκότισης των συμβαινόντων.

Μας περικυκλώνει απειλητικά, και εμφανώς και ανεπαισθήτως, ένας νέος τεχνολογικός και νεοφιλελεύθερος ολοκληρωτισμός. Και το φαινόμενο δεν είναι κυρίως, ακόμα και πρωτίστως, ελληνικό.

Η εκτεταμένη αστυνομική παρουσία και βία συνιστά ένα μόνο στοιχείο της εκπίπτουσας δημοκρατίας. Είναι απλώς η κατασταλτική πλευρά ενός κράτους που αφαιρεί σταδιακά, και συχνά ανεπαισθήτως, δικαιώματα και ελευθερίες είτε με το πρόσχημα της ασφάλειας, είτε της οικονομικής ανάγκης (ευημερίας!), είτε της εξωτερικής απειλής, είτε, ευκαιρίας δοθείσης, του ιού.

H φιλελεύθερη δημοκρατία, η αστική, όπως μας παραδόθηκε, όπως και όσο τη ζήσαμε, συνδέεται με τη δημιουργία του έθνους-κράτους, και συνεπώς την αστική επανάσταση.

Ως μια διακυβέρνηση του λαού και για το λαό, τουλάχιστον στη θεωρία της. Σήμερα όμως 

η παγκοσμιοποίηση υπονομεύει το ίδιο το έθνος-κράτος, μεταθέτοντας καίριες αποφάσεις σε υπερεθνικά κέντρα ή σε πολυεθνικά υπερμονοπώλια, ενώ ο επελαύνων νεοφιλευθερισμός απαιτεί μείωση του ρόλου του, στο τμήμα εκείνο της δημοκρατίας που το κράτος φροντίζει για αναδιανομή των αγαθών με βάση τις ανάγκες του λαού.

Η λειτουργία του αστικού κράτους ως μεσολαβητή μεταξύ των δικαιωμάτων των πολιτών και των απαιτήσεων συσσώρευσης κεφαλαίου έχει δραστικά πληγεί. Ο νεοφιλελευθερισμός αξιοποίησε τόσο την οικονομική κρίση του 2008 όσο και την υγειονομική κρίση του παρόντος για να σαρώσει δικαιώματα και να βαθύνει το κράτος του κεφαλαίου. Αυτό συνδέεται και με την υποστολή του εθνικού ρόλου έναντι των παγκοσμιοποιητικών ολοκληρώσεων. Οι οίκοι αξιολόγησης είναι ρυθμιστές εξελίξεων σε πλανητική κλίμακα, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, το ΔΝΤ και λοιποί διεθνείς οργανισμοί ορίζουν τις πολιτικές επιλογές μεγάλης κλίμακας.

Το μοντέλο της ελεύθερης αγοράς δεν είναι συμπλήρωμα στη φιλελεύθερη δημοκρατία, αλλά εναλλακτική επιλογή. Ή μάλλον, εναλλακτική επιλογή απέναντι σε κάθε είδους πολιτική. Η “αγορά” αντικαθιστά την πολιτική, όπως και ο καταναλωτής υποκαθιστά τον πολίτη. 

Εδώ ακριβώς σημειώνεται η αντίφαση. Λιγότερο κράτος μεν, αλλά, όπως σημειώνει και ο Φρ. Τζέημσον “η δημιουργία οποιασδήποτε ανεξάρτητης από κυβερνήσεις ελεύθερης αγοράς απαιτεί τεράστιες κυβερνητικές παρεμβάσεις και, εκ των πραγμάτων, ενίσχυση της συγκεντρωτικής κυβερνητικής εξουσίας”.

Ο τρόπος που διαχειρίστηκε η αμερικανική κυβέρνηση επί Ομπάμα την κρίση είναι το εντυπωσιακό παράδειγμα, τότε που μερικά τρισεκατομμύρια δολάρια διοχετεύτηκαν από τον κρατικό προϋπολογισμό προς τις ιδιωτικές τράπεζες.

Και να λοιπόν, το λιγότερο κράτος του νεοφιλελευθερισμού αφορά τους πάνω, τις ελίτ, και το περισσότερο κράτος αφορά τους κάτω, το λαό. Κι όσο αυτή η ψαλίδα ανοίγει τόσο το αδιαφανές, συγκεντρωτικό κράτος ενδυναμώνεται και εντός αυτού οι κατασταλτικές-αστυνομικές- κατασκοπευτικές λειτουργίες του. 

Οι κυβερνήσεις κρατούν όσο μεγαλύτερο μέρος μπορούν από τη διαδικασία λήψης αποφάσεων έξω από το πεδίο της δημοσιότητας και της πολιτικής λειτουργίας. Η Βουλή μετατρέπεται σε μια μηχανή παραγωγής τροπολογιών σε μια νύχτα, νομοθετικές ρυθμίσεις γίνονται με κυβερνητικές πράξεις, οι κυβερνώντες “οδηγούν” δικαστικές αποφάσεις και καταπατούν την ιδέα της αυτοτελούς δικαιοσύνης, εξαγοράζουν και κατευθύνουν τα μέσα ενημέρωσης, ή εξαγοράζονται και κατευθύνονται από αυτά (μια διαπλοκή με πολλά μυστήρια και πολλά λεφτά), στους εργασιακούς χώρους καταργούνται κρίσιμα δικαιώματα συλλογικών αποφάσεων και δράσης, στα πανεπιστήμια εγκαθίστανται αστυνομικές φρουρές. 

Η άμυνα της κάθε χώρας οργανώνεται πρωτίστως απέναντι στην εσωτερική, εν δυνάμει, απειλή.

Κι οι μικροί σερίφηδες εκάστης αναλαμβάνουν μέσω της καταστολής να προλάβουν την έκρηξη μιας επερχόμενης οργής. Ή μέσω τραμπισμών και χρυσαυγών να την ωθήσουν προς μια ανέξοδη κατεύθυνση.  

Η εικόνα της δικής μας υπουργού Παιδείας (και Θρησκευμάτων - γιατί πληθυντικός; ένα είναι το θρήσκευμα που προπαγανδίζουν στα σχολεία και την κοινωνία) μαζί με τον υπουργό της Αστυνομίας σε κοινή συνέντευξη για την πανεπιστημιακή… μόρφωση, αξίζει περισσότερο από τη φλυαρία των άρθρων μας. Αν μάλιστα στην ίδια συνέντευξη ήταν παρών και ο αρχιεπίσκοπος το σχέδιο θα ήταν πλήρες. Η αστυνομική επιβολή στα πανεπιστήμια, χώρους εν δυνάμει εντάσεων, δεν δείχνει μόνο την κοινωνική ισχύ της προβοκάτσιας σε περίοδο χαμηλής πολιτικοποίησης, αλλά και την ανησυχία των κυβερνώντων για τα όσα μπορεί να συμβούν. Τόσο που οι αναλογίες με τη χούντα να μη τους πτοούν.   

Δεν ξαναγυρίζουμε όμως στη χούντα. Βουλιάζουμε στη νέα εποχή. Δεν εγκαθίσταται ένα αστυνομικό κράτος, αλλά ένα κράτος περιορισμένης δημοκρατίας, καταστολής και επιτήρησης, μερικές φορές με την επιδοκιμασία, ή έστω την ανοχή, του καταναλωτή λαού. 

Ξανά περί δημοκρατίας λοιπόν.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

του Βασίλη Καζαντζή**

Τελικά οι ευσεβείς πόθοι των κάθε λογής έγκριτων και μη ρεπόρτερ οι οποίοι εδώ και τριάντα τουλάχιστον χρόνια ταϊζουν φυλετισμό τον κοσμάκη ταυτίζοντας τις κάθε λογής παραβατικές συμπεριφορές με τη χώρα καταγωγής των ατόμων και μετατρέποντας συστηματικά την εθνική/θρησκευτική ταυτότητα σε ιδιότητα (ο “Αλβανός δράστης” εκεί όπου ουδέποτε θα έλεγαν το αντίστοιχο ο “Έλληνας διαρρήκτης”), δεν ευοδώθηκαν.

Οι αλητήριοι που έσπασαν στο ξύλο τον μεροκαματιάρη άνθρωπο στο μετρό της Ομόνοιας μέρα μεσημέρι είναι Ελληνάκια και μάλιστα ούτε καν ενήλικα.

Απ’ αυτά που μεγάλωσαν βλέποντας ψυχαγωγικά προγράμματα της ιδιωτικής τηλεόρασης. Απ’ αυτά  που μετέχουν της ελληνικής παιδείας της αιώνιας υποχρηματοδότησης,

του άρπα κόλλα σχεδιασμού,

της ολοκληρωτικής απουσίας κάθε αισθητικής/πνευματικής/αθλητικής αγωγής,

 της ολοκληρωτικής αδιαφορίας των πολιτικών ηγεσιών για ολόπλευρη μόρφωση και μάθηση ουσιαστική με μόνο κριτήριο τον Άνθρωπο.

 Απ’ αυτά που μεγαλώνουν μαθαίνοντας στην αξία της πυγμής πέρα απ’ το καλό και το κακό,στο δίκαιο του δυνατού, στην αντισυστημικότητα του εθνικοσοσιαλισμού.

Απ’ αυτά που δεν έχουν τίποτε άλλο παρά σωρευμένο θυμό και σφιγμένες γροθιές για όποιον τολμήσει να προσβάλλει την ασχήμια τους.

Αήττητα κωλόπαιδα, θύτες και θύματα μαζί, με πατριό μπάτσο να τους δείχνει πάντα τον σωστό δρόμο.

Μικρά ακόμα παιδάκια όταν ήταν,  χτύπησαν μέχρι θανάτου ένα συνομήλικο συμμαθητή τους στην Βέροια, επειδή αυτοί ήταν από την Ελλάδα και κείνος απ’ την Γεωργία κι αυτοί ήταν ένα μάτσο νταήδες σαν τους μπαμπάδες τους ενώ εκείνος έκανε μαθήματα ζωγραφικής.

Πτώμα δεν βρέθηκε ποτέ…

Ηδη κυοφορούνταν μια κοινωνία «νεκρή»…

Μετά, σαν φοιτητές σε κάποιο ΤΕΙ βρήκαν ένα άλλο παιδί να βασανίσουν, που δεν ήταν βαρύς σαν κι αυτούς κι έπρεπε να πεθάνει.

Και μια φοιτήτρια βιάσανε στην Ρόδο γιατί δεν ήθελε να «πάει»μαζί τους κι ύστερα την πετάξανε στα βράχια, αφού την δείρανε μέχρι θανάτου.

 Όταν γεράσουνε με το καλό κι έχουνε γίνει σωστοί νοικοκύρηδες, κανένας τραβεστί δεν θα τολμήσει να τους την βγει, θα τον πατήσουνε κάτω σαν σκουλήκι, αρχίζοντας την δουλειά που θα τελειώσει, καταχειροκροτούμενη, καμιά διμοιρία ματατζήδων απ’ αυτές του Χρυσοχοϊδη.

Παράγωγα της βιομηχανίας του πορνό και του play station 4, της απέραντης αμάθειας των γονιών τους, ενίοτε και της ζοφερής προοπτικής τους σε αυτόν τον κόσμο. Ο άνθρωπος που υπέστη την κτηνωδία τους τους ευχήθηκε νά ‘ναι καλά.

Πέρα από την προφανή μεγαθυμία, εδώ υποβόσκει και μια βαθύτερη σοφία. Η επίγνωση πως ο άνθρωπος γίνεται και δεν έρχεται έτοιμος από κάποιο συννεφάκι.

 Κι αν η μια κοινωνία μπορεί και τον αποκτηνώνει, μια άλλη μπορεί να τον εξανθρωπίσει και πάλι.

Πως; ο μέγας Μακαρένκο θα ξέρει πάντα τον τρόπο. Αυτός άλλωστε και το άλλο κράτος που υπηρέτησε κάτι τέτοιους δεκαπεντάχρονους και δεκαεπτάχρονους τους έκανε φυσικούς, μηχανικούς και δασκάλους. Ή μήπως όχι;

*Ο τίτλος και η φωτογραφία είναι από την ομώνυμη ταινία του Ματιέ Κασοβίτς «Το Μίσος».

**Θεατρολόγος, αν. Εκπαιδευτικός Θεατρικής Αγωγής

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Ενημερώνουμε τα μέλη της ΠΕΝΕΝ και τους φίλους της ιστοσελίδας της Ένωσής μας ότι η προγραμματισμένη σύσκεψη των Διοικήσεων των 13 Ναυτεργατικών σωματείων που επρόκειτο να γίνει αύριο Πέμπτη 21/1/2021 έχει αναβληθεί διότι προέκυψε επιβεβαιωμένο κρούσμα covid-19 σε εκπρόσωπο Ναυτεργατικού σωματείου, γεγονός που για λόγους προστασίας της υγείας όλων των μελών κρίνεται επιβεβλημένη η αναβολή της κοινής συνεδρίασης.

Πληροφορούμε επίσης τον κλάδο μας ότι τα μέλη του Προεδρείου της ΠΕΝΕΝ προέβησαν και οι ίδιοι σε προληπτικό μοριακό τεστ για covid-19 το οποίο βγήκε αρνητικό.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Πραγματοποιήθηκε στις 15 Γενάρη 2021 στο facebook η προγραμματισμένη ζωντανή σύσκεψη της ΠΕΝΕΝ με τα μέλη μας. Στην συνέχεια παραθέτουμε το σχετικό βιντεοσκοπημένο υλικό με την τοποθέτηση - παρέμβαση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ.

Ενημερώνουμε τα μέλη μας ότι η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ εγκαινιάζει στο εξής και τουλάχιστον όσο διαρκεί η υγειονομική κρίση τακτική διαδικτυακή επικοινωνία η οποία θα πραγματοποιείται κάθε δεύτερη Παρασκευή (Παρασκευή παρά Παρασκευή) και ώρα 12.00 το μεσημέρι. Δηλαδή τα επόμενα ραντεβού μας θα είναι στις ακόλουθες ημερομηνίες:

29 Γενάρη 2021, 12 και 26 Φλεβάρη 2021, 12 και 26 Μάρτη 2021, 9 και 23 Απρίλη 2021, 7 και 21 Μάη 2021, 4 και 18 Ιούνη 2021