Ο Αντίλ Μπελκαντίμ, εργαζόμενος και συνδικαλιστής, δολοφονήθηκε στην Ιταλία χθες Παρασκευή 18 Ιουνίου 2021. Οι συνθήκες είναι παρόμοιες με τη δολοφονία της φοιτήτριας της Παντείου και μέλους της ΚΝΕ Σωτηρίας Βασιλακοπούλου που δολοφονήθηκε έξω από το εργοστάσιο της ΕΤΜΑ στις 28 Ιουλίου 1980.

Σύμφωνα με την καταγγελία που εξέδωσε η Ταξική Κίνηση για την Εργατική Χειραφέτηση Θεσσαλονίκης, ο μαροκινής καταγωγής εργαζόμενος Αντίλ συμμετείχε στην περιφρούρηση της πανεθνικής 24ωρης απεργίας στον κλάδο των logistics και μαζί με άλλους συναδέλφους του προσπάθησε να μπλοκάρει την πύλη εισόδου των προμηθευτών. O δράστης προσπάθησε να μπει στο εσωτερικό του πολυκαταστήματος παρά το μπλόκο. Χτύπησε και παρέσυρε για 20 μέτρα τον εργαζόμενο ο οποίος εξέπνευσε μετά από λίγα λεπτά.

Δείτε ολόκληρη την περιεκτική και ενημερωτική ανακοίνωση της Ταξικής Κίνησης:

Οι νόμοι του εργασιακού μεσαίωνα ενάντια στο δίκιο των εργατών

ΤΑΞΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ για την Εργατική Χειραφέτηση Θεσσαλονίκης

Ο 37χρονος Αντίλ Μπελκαντίμ, εργαζόμενος και συντονιστής του συνδικάτου Si Cobas Novara, σκοτώθηκε μπροστά από τις αποθήκες της Lidl, κατά τη διάρκεια εθνικής απεργίας στον τομέα των logistics στις 18 Ιουνίου. Χτυπήθηκε και σύρθηκε από ένα φορτηγό στο πλαίσιο οργανωμένης απεργοσπαστικής προσπάθειας καθώς υπερασπίζονταν τα δικαιώματά του και αυτά των συναδέλφων του. Ο νεκρός απεργός, με καταγωγή από το Μαρόκο, ήταν συντονιστής της SiCobas στη Νοβάρα, συμμετείχε στην περιφρούρηση της πανεθνικής 24ωρης απεργίας στον κλάδο των logistics και μαζί με άλλους συναδέλφους του προσπάθησε να μπλοκάρει την πύλη εισόδου των προμηθευτών. O δράστης προσπάθησε να μπει στο εσωτερικό του πολυκαταστήματος παρά το μπλόκο. Το φορτηγό του παρέσυρε τον Αντίλ για 20 μέτρα και ο 37χρονος πέθανε μέσα σε λίγα λεπτά. Ο οδηγός του φορτηγού τραυμάτισε άλλους δυο εργαζόμενους, στη συνέχεια προσπάθησε να απομακρυνθεί ενώ αργότερα συνελήφθη από την ιταλική αστυνομία.

Είναι η δεύτερη επίθεση μέσα σε λίγες μέρες ενάντια σε εργάτες που παλεύουν για τα θεμελιώδη δικαιώματα τους στην Ιταλία σε τομείς της οικονομίας που είδαν μάλιστα τα κέρδη τους να εκτοξεύονται κατά την διάρκεια της πανδημίας. Στις 11 Ιουνίου στην αποθήκη της αμερικανικής πολυεθνικής FedEx στην πόλη Ταβεζάνο (κοντά στην Πιασέντζα) συνδικαλιστές της Cobas δέχθηκαν επίθεση με σιδερολοστούς από ομάδα στην οποία συμμετείχαν και σωματοφύλακες/οργανωμένοι κακοποιοί του τοπικού αφεντικού αποθήκης στην οποία εργάζονται σχεδόν αποκλειστικά προσωρινοί και ενοικιαζόμενοι εργαζόμενοι. Από την επίθεση ένας συνδικαλιστής βρίσκεται στο νοσοκομείο σε κώμα.

Αυτές οι δολοφονικές επιθέσεις έρχονται σε μια στιγμή που στην Ιταλία έχει ξεσπάσει κύμα εργατικών αγώνων με εμβληματικό αυτόν στην FedEx. Η στρατηγική του αμερικανικού κολοσσού στον τομέα των ταχυμεταφορών είναι η μείωση του κόστους μέσω της μείωσης του αριθμού των εργαζομένων και η καταστολή του δικαιώματος στον συνδικαλισμό, για να διαλύσει κάθε μορφή αντίστασης.

Τον Ιανουάριο η FedEx παρουσίασε ένα σχέδιο με 6.300 απολύσεις στην Ευρώπη μετά την απόκτηση της ανταγωνιστικής TNT και ξεκίνησε με την απόλυση 671 εργαζομένων στη Λιέγη του Βελγίου, όπου η ένωση απάντησε με δύο ημέρες απεργίας, λαμβάνοντας την υποστήριξη των εργαζομένων στην Πιασέντζα, οι οποίοι αγωνίζονταν για την ανανέωση της τοπικής σύμβασης και για εγγυήσεις απασχόλησης.

Η απεργία στην Πιατσέντσα (όπου το 90% των εργαζομένων είναι μέλη του σωματείου Cobas) διήρκεσε 15 μέρες, με παρεμπόδιση της κυκλοφορίας φορτηγών στο πλαίσιο περιφρούρησης του αγώνα τους.

Η αστυνομία έκανε επέμβαση με ρίψη δακρυγόνων σε εργαζόμενους που κάθονταν στο έδαφος (αρκετοί τραυματίστηκαν), αλλά χωρίς αποτέλεσμα, καθώς η απεργιακή περιφρούρηση σύντομα διογκώθηκε ξανά, με την υποστήριξη εργαζομένων από άλλες εταιρίες. Η FedEx αναγκάστηκε να υποχωρήσει σε διαπραγματεύσεις και συμφώνησε στη διατήρηση των θέσεων των 280 εργαζόμενων στο τοπικό παράρτημα.

Ωστόσο, στις 9 Μαρτίου η αστυνομία εισέβαλε στα σπίτια εργαζομένων της FedEx, έψαξε και προχώρησε σε κατάσχεση υπολογιστών, κινητών τηλεφώνων, ρούχων. Δύο συνδικαλιστές τέθηκαν σε κατ’ οίκον περιορισμό ενώ άλλοι 6 ενημερώθηκαν για τη διαδικασία ανάκλησης της άδειας διαμονής τους, καθώς μεγάλο μέρος των εργαζομένων είναι μετανάστες. Μαζί με 8 άλλους εργαζόμενους, κατηγορήθηκαν όλοι για τα εγκλήματα «αντίστασης σε δημόσιους αξιωματούχους και κατάληψης δημόσιας γης».

Ο Εισαγγελέας σε συνέντευξη Τύπου κατήγγειλε τον αγώνα ενάντια στην TNT-FedEx ως βίαιες ενέργειες που δεν σχετίζονται με τη συνδικαλιστική δραστηριότητα και χρησιμοποίησε το επιχείρημα της έλλειψης συνδικαλιστικής κάλυψης από τις δύο βασικές εργατικές πανεθνικές ομοσπονδίες της χώρας (CISL και CGIL) που αναγνώρισε ως «αληθινά συνδικάτα» (ακόμα και αν δεν υπάρχουν μέλη τους στην TNT-FedEx). Νιώθοντας υποστηριζόμενη από το δικαστικό σώμα, η FedEx έκλεισε την αποθήκη στην Πιασέντζα, αφήνοντας τους 280 εργαζόμενους άνεργους και μεταφέροντας όλο το υλικό της από αυτή την πόλη σε άλλες αποθήκες. Αυτή η παραβίαση μιας δέσμευσης που μόλις υπογράφηκε ήταν μια πολιτική απόφαση, όχι οικονομική καθώς η αποθήκη στην Πιασέντζα ήταν κερδοφόρα.

Η FedEx ανακοίνωσε επίσης την αναδιάρθρωση των δραστηριοτήτων της στην Ιταλία, ξεκινώντας από τους κόμβους της Πάντοβα, της Μπολόνια, της Ρώμης, της Ανκόνα, της Νάπολης: θα περικόψει 800 θέσεις εργασίας και θα προχωρήσει σε εκτεταμένη χρήση προσωρινών εργαζομένων, ευέλικτων με ατομικές συμβάσεις.

Στην Ιταλία, όπου οι κανονισμοί για τα συνδικάτα και τις απεργίες είναι διαφορετικοί, η FedEx βασίζεται στα επίσημα συνδικάτα ως «κίτρινα σωματέια» για να καταστρέψει, με τη βοήθεια κρατικών δυνάμεων τα μαχητικά συνδικάτα και ειδικότερα την SI Cobas, που αντιπροσωπεύει μια μεγάλη πλειοψηφία εργαζομένων σε αυτούς τους κλάδους.

Στην Πάδοβα, 130 στους 180 εργαζόμενους είναι μέλη της Cobas αλλά η FedEx υπέγραψε συμφωνία αναδιάρθρωσης μόνο με την CGIL, η οποία εκπροσωπεί μόνο 20 εργαζόμενους στους 180.

Στην Μπολόνια, η FedEx δήλωσε ότι δεν θα αναγνωρίσει τη SI Cobas, η οποία εκπροσωπεί το 99% των 200 εργαζομένων, ούτε τους εκπροσώπους της, ούτε τους χορηγεί άδειες συνδικαλιστικής οργάνωσης. Στην Μπολόνια, επίσης, η FedEx υπέγραψε συμφωνία με την CGIL, η οποία δεν έχει μέλη μεταξύ των εργαζομένων.

Η FedEx αποχώρησε επίσης από την εργοδοτική ένωση Fedit – η οποία περιλαμβάνει άλλους γίγαντες όπως GLS, BRT (τώρα ανήκει στη Γαλλική Ταχυδρομική Υπηρεσία), DHL (Γερμανική Ταχυδρομική Υπηρεσία) και SDA (Ιταλική Ταχυδρομική Υπηρεσία) – προκειμένου να ακυρωθούν εντελώς οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας που υπέγραψε η Fedit με την Cobas. Εάν επιτύχει αυτή η επίθεση, οι ανταγωνιστές της θα μπορούν να ακολουθήσουν το ίδιο δρόμο, και να προσπαθήσουν να ανατρέψουν όλες τις κατακτήσεις των εργαζομένων που αποκτήθηκαν σε περισσότερα από δέκα χρόνια αγώνων.

Οι εργαζόμενοι της TNT-FedEx από την Πιασέντζα υπήρξαν πρωταγωνιστές της διαδήλωσης της Πρωτομαγιάς στο Μιλάνο και έχουν γίνει σύμβολο της ταξικής αντίστασης ενάντια στο κεφάλαιο στην Ιταλία.

Στις 4 Μάη, οι εργαζόμενοι της FedEx κατέλαβαν την έδρα του Δημοκρατικού Κόμματος στη Ρώμη, πραγματοποίησαν συνάντηση με τον Υπουργό Εργασίας και μια εβδομάδα αργότερα με τον πρόεδρο της Βουλής προκειμένου να καθοριστεί συνάντηση με το Υπουργείο Οικονομικής Ανάπτυξης. Ο επίμονος αγώνας των εργαζομένων της FedEx έφτασε στα παλάτια της εξουσίας, αλλά γνωρίζουν ότι η δύναμη τους εξαρτάται μόνο από τις απεργίες, τους μαχητικούς αγώνες και την υποστήριξη άλλων εργαζομένων και πέρα από τον τομέα των ταχυμεταφορών και των logistics. H απαγόρευση των ομαδικών απολύσεων πρόκειται να αρθεί συνολικά από την 1η Ιουλίου καθώς λήγουν κάποια μέτρα προστασίας λόγω της πανδημίας και χιλιάδες εργαζόμενοι θα αντιμετωπίσουν την ανάγκη να αγωνιστούν για να υπερασπιστούν τις θέσεις εργασίας τους.

Όλα αυτά που συμβαίνουν στην Ιταλία μπορούν να αναγνωστούν ένα προς ένα στις διατάξεις του πρόσφατου νόμου Χατζηδάκη στην Ελλάδα. Οι ατομικές συμβάσεις, η καθολική εφαρμογή ελαστικών σχέσεων εργασίας, ο περιορισμός των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων, ο ρόλος των εργοδοτικών και κυβερνητικών συνδικαλιστικών ομοσπονδιών.

Ο τραγικός θάνατος του Αντίλ κατά την διάρκεια απεργιακής περιφρούρησης και η εισαγγελική παρέμβαση ενάντια στο σωματείο στην FedEx είναι σκηνές από ταινία προσεχώς και στην Ελλάδα όπου ο νόμος Χατζηδάκη βγάζει σε παρανομία το δικαίωμα περιφρούρησης ενός εργατικού αγώνα και νομιμοποιεί πρακτικές των εργοδοτών ενάντια στην συνδικαλιστική δράση. Ίσως αυτές οι διατάξεις βέβαια να μην ήταν σε αυτές που η ΓΣΕΕ θεωρούσε ως «επιβλαβείς» στον διάλογο της με την κυβέρνηση και τον ΣΕΒ, ίσως να μην ήταν και στις διατάξεις του νόμου που υπερψήφισε τελικά και ο ΣΥΡΙΖΑ στην Βουλή (κάποιες ήταν συνέχεια και του νόμου Αχτσιόγλου άλλωστε…)

Την μόνη απάντηση τελικά θα δώσει η εργατική τάξη. Η Ταξική Κίνηση για την Εργατική Χειραφέτηση στηρίζει τους αγώνες των εργαζομένων στην Ιταλία. Ο αγώνας μας είναι κοινός. Η μνήμη του Αντίλ θα δικαιωθεί από την ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα που δολοφονεί εργάτες με την κάλυψη κεφαλαίου, δικαστών και κυβερνήσεων.

πηγη: pandiera.gr

του Θανάση Σκαμνάκη

Η δολοφονία της νεαρής Καρολάϊν στα Γλυκά Νερά είχε προκαλέσει αποτροπιασμό στην ελληνική κοινωνία όταν έγινε γνωστή. Γεγονός που είχε οδηγήσει τον αρμόδιο για την τάξη και το ταξικό έγκλημα υπουργό (και τα ακολουθούντα μέσα μαζικής ψευδολογίας) να συμπεράνει με την γνωστή του αμετροέπεια πως οι θύτες ήσαν αλλοδαποί, καθώς οι Έλληνες δεν κάνουν τέτοια.

Η αποκάλυψη των ημερών δίνει άλλες διαστάσεις με έντονα κοινωνικά χαρακτηριστικά στην υπόθεση. Ο άντρας αφέντης και κυρίαρχος αναδύεται από το τρομακτικό πλαίσιο του εγκλήματος για να μας υπενθυμίσει το πόσο εύθραυστες είναι οι κατακτήσεις και οι πρόοδοι των ανθρώπων στο κοινωνικό πεδίο και στο πεδίο της συμπεριφοράς. Και πως αυτή, όπως και παρόμοιες συμπεριφορές, δεν είναι παρά η εμφανής, η εκκωφαντική εκδήλωση μιας βαθύτερης κοινωνικής οπισθοχώρησης, όπου σε θεσμικό και καθημερινό επίπεδο τα κοινωνικά κέρδη, κατακτήσεις μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής, αποσύρονται ντροπιασμένα και καθημαγμένα για να εγκατασταθούν οι δυνάμεις και οι δυνατότητες των νέων μέτρων, επιδιώξεων, σκοπών, μέσων, ιδανικών. Όλων αυτών μαζί. Παραμερίζουν για να εγκατασταθεί στη θέση του κοινωνικού το ατομικό, στη θέση του συλλογικού η πάρτι μας, στη θέση της αλληλεγγύης το «ο σώζων εαυτόν σωθήτω».

Ουσιαστικά η πολιτεία, οι ακροδεξιές και μη κυβερνήσεις του νεοφιλελευθερισμού, θεσμοθετούν και επεκτείνουν εκείνο που έχουν ήδη εγκαταστήσει οι κυρίαρχοι της ενημέρωσης, της ψηφιακής τεχνολογίας, της οικοκαταστροφικής βιομηχανίας, των τραπεζικών συστημάτων και της πλανητικής διαφθοράς, οι ζάπλουτοι που αγοράζουν και πουλάνε τον κόσμο, τις κυβερνήσεις, τους ανθρώπους, που δολοφονούν με εντολές θανάτου και οικοδομούν ιδιωτικούς στρατούς και αστυνομίες, παράλληλα και επάλληλα με τους δημόσιους στρατούς και αστυνομίες.

 Ο καπιταλισμός που γίνεται όλο και περισσότερο μαφιόζικος, κατασκοπευτικός και καταστροφικός, που αποξενώνει τους ανθρώπους, που δολοφονεί χαρακτήρες και θανατώνει τους διαφορετικούς και τους επικίνδυνους, που στέλνει τη Δήμητρα της Συκαμιάς στο ίδρυμα για να γλυτώνει, τον Ζακ στη χλεύη και του δυό στον θάνατο, θεσμοθετεί κατά ριπές τη βία, στην εργασία, στις σπουδές, στην κοινωνία, και εν συνεχεία κάνει ακόμα πιο αυστηρή την ίδια βία που γεννάει βία, ώστε να αποτρέψει τη βία. Φαύλος κύκλος, ή μάλλον ένα κόσμος που σκοτώνει.

(Οι μπράβοι των μεγιστάνων που δρουν ασύδοτα είναι αόρατοι;  Οι μεγιστάνες που παζαρεύουν την ασυλία τους είναι ανύπαρκτοι; Τα μέσα ενημέρωσης που έδωσαν στη δημοσιότητα το ημερολόγιο της Καρολάϊν, ασελγώντας έτσι στη νεκρή δεν τα ξέρουν; Ο συνδικαλιστής αστυνομικός που δίνει συνταγές βίας κατά διαδηλωτών και συστάσεις σε επίδοξους δολοφόνους πως θα συμπεριφερθούν «έξυπνα», δεν είναι από καιρό γνωστός;)

Και εν τω μεταξύ, αποσυνδέοντας αιτίες και αποτελέσματα, απομονώνοντας τα περιστατικά σαν να μη γεννήθηκαν μέσα σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό περιβάλλον, χλευάζει την «αφήγηση» για τη συνάφεια των κοινωνικών πραγμάτων, για το πως η λογική του ατομικού κέρδους και του ακραίου ανταγωνισμού γεννάει ασυδοσία, αμοραλισμό, φόνο!

Και φωνάζει, περισσότερες και αυστηρότερες ποινές, επίθεση σε δικαιώματα και ανθρωπισμούς, διώξτε τους μετανάστες…

Και κάνει πως δεν καταλαβαίνει πως ο ρατσισμός γεννιέται μέσα στην αντίθεση προς τον άλλον, τον διαφορετικό, αλλά και προς τον διπλανό σου. Πως ο σύγχρονος φασισμός παράγεται στα ίνσταγκραμ, στα φέϊσμπουκ, στις αρρωστημένες φαντασιώσεις ενός κόσμου που βλέπει μόνο τον καθρέφτη του κι όχι τον άλλον. 

Όπου το εκπαιδευτικό σύστημα αναπλάθει και περιελίσσει το απολιτικό, ακοινωνικό, το αφασικό εν τέλει μοντέλο.

Όπου τα συνέδρια για τη γονιμότητα, οι νόμοι για τη συνεπιμέλεια, οι ορδές των «πατριωτών» με τις περικεφαλαίες και τις φουστανέλες οι οποίες συνοδεύουν τα οχήματα που εκπέμπουν εφιαλτικούς ήχους και αναλαμβάνουν τη φύλαξη των συνόρων από τους «εισβολείς», τους φτωχοδιάβολους, γίνονται η έκφραση του κυρίαρχου πολιτισμού της κυρίαρχης τάξης.

Όπου, και κυρίως, οι νόμοι για τις εργασιακές σχέσεις υποβαθμίζουν την ανθρώπινη υπόσταση των εργαζομένων, σε όφελος και σε σταθερή επιλογή υπέρ των εχόντων και «ικανών», υπό την επίβλεψη δικαστών προθύμων και τη σθεναρή υποστήριξη πολιτικών, δημοσιογράφων και λοιπών παραγόντων οι οποίοι σιτίζονται επαρκώς στο πρυτανείο.

Όπου ένα σαρωτικό ρεύμα καθήλωσης των ανθρώπων πνέει από ψηλά και θερίζει με την ψύχρα του τις εύκρατες ζώνες της ανθρώπινης ζωής.   

Μήπως μπορούν να καταλάβουν πως όλο αυτό το κλίμα βουλιάζει τη ζωή μας, κάνοντας τη γυναικοκτονία πιο πιθανή, την επίδειξη του ανδρισμού πιο αρμόζουσα, την υποτέλεια πιο ταιριαστή; Πως φτηναίνει κάθε μέρα τη ζωή και συνεπώς την κάνει αναλώσιμη, ιδίως όταν εμπλέκονται μεγάλα «κεφάλια» και κεφάλαια;

Είναι καιρός που δεν μπορούν να το καταλάβουν ή καλύτερα, δεν θέλουν, δεν χρειάζονται, να καταλάβουν!

Σε ένα κλίμα όπου η ευέλικτη εμπειρία, όπως η εμπειρία της εργασίας σύμφωνα με τις κυβερνητικές βουλές, ως και κάθε εμπειρία της ζωής, είναι αντίθετη στην προσωπική ηθική.

Η ευέλικτη εμπειρία είναι ευπροσάρμοστη, κινητική, δημιουργική, όπως το λέει η λέξη: ευέλικτη, ενώ αντίθετα η προσωπική ηθική είναι στατική, δύσκαμπτη, παγιωμένη, δυσπροσάρμοστη και άρα λιγότερο επιρρεπής στην αστάθεια και την υποταγή.

Το βασικό πλεονέκτημα είναι το ρίσκο. Να παίρνεις ρίσκο στη δουλειά. Να παίρνεις ρίσκο στις σχέσεις. Να παίρνεις ρίσκο στη σκέψη. Όχι να τολμάς, να παίρνεις ρίσκο, ευέλικτα. Να μην πιστεύεις τίποτα, και κυρίως ανατρεπτικές ιδέες. Η μονιμότητα είναι εχθρός του ρίσκου και της ευρηματικότητας. Να νικάει η αβεβαιότητα της ζωής των φτωχών. Ζωές εξαρτημένες.

Ο θεός του ρίσκου, μια άσκηση στην κατάθλιψη.

Το τοπίο είναι υπονομευμένο. Η παραβατική συμπεριφορά γίνεται κανονικότητα. Το έγκλημα φυσάει από παντού.   

«Να σου δώσω μιά να σπάσεις»…

πηγη; kommon.gr

Δεκάδες «τυφλές βόμβες» με εκρήξεις καταγράφονται τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης με στόχους γραφεία κομμάτων της Αριστεράς, έντυπα, βιβλιοπωλεία κινηματογράφους, έχοντας σαν αποτέλεσμα και σοβαρούς τραυματισμούς.

Το 1978 βομβιστικοί μηχανισμοί είχαν τοποθετηθεί σε δύο κινηματογράφους της Αθήνας που έπαιζαν σοβιετικές ταινίες.
Η πρώτη βόμβα είχε τοποθετηθεί στον κινηματογράφο «Ελλη», το Σάββατο 11/3/1978 και η δεύτερη  βόμβα εξερράγη στον κινηματογράφο «Ρεξ», σαν σήμερα στις 20/6/1978, τραυματίζοντας 15 θεατές, με τους 3 απ’ αυτούς να φέρουν πολύ σοβαρά τραύματα.
(Για τις ακροδεξιές «τυφλές βόμβες» αυτής της εποχής και την εμπλοκή σ’ αυτές της «Χρυσής Αυγής» μπορείτε να διαβάσετε ένα καλό αφιέρωμα από την δημοσιογραφική ομάδα του «Ιού»)

Επανερχόμενοι στην ισχυρή έκρηξη βόμβας στον αθηναϊκό κινηματογράφο «Ρεξ», στον οποίο προβαλλόταν η σοβιετική ταινία «Πόλεμος σε όλα τα μέτωπα» και που έγινε σαν σήμερα το 1978, αντιγράφοντας από το μπλογκ   theodosiou.wordpress.com 

... Στις 20 Ιουνίου, πάλι σε ώρα αιχμής, 9 παρά 10 το βράδυ μία ακόμα βόμβα εκρήγνυται  σε έναν από τους πιο κεντρικούς κινηματογράφους της Αθήνας, το ΡΕΞ, στην οδό Πανεπιστημίου. Η βόμβα είχε τοποθετηθεί στα μεσαία καθίσματα. Στόχος ήταν και πάλι η πρόκληση πολλών θυμάτων. Ο αριθμός των τραυματιών ανήλθε σε 15.

Και πάλι η ταινία που πρόβαλε ο κινηματογράφος ήταν σοβιετικής προέλευσης και είχε τίτλο «Ο πόλεμος σε όλα τα μέτωπα».

Και οι δυο βομβιστικές επιθέσεις στους κινηματογράφους (σ/σ η πρώτη είχε γίνει στον κινηματογράφο "Ελλη") εντάσσονται σε ένα κύμα παρόμοιων τρομοκρατικών ενεργειών που συγκλόνισαν την Αθήνα για δυο χρόνια, 77 και 78 και δεν είχαν προηγούμενο.
Οι δε βόμβες είχαν πάντα αριστερούς στόχους: περιοδικό Αντί, εφημερίδα Αυγή, γραφεία ΚΚΕ εσ., ΚΝΕ, καταστήματα με σοβιετικά προϊόντα κλπ. (πλήρης κατάλογος των βομβιστικών επιθέσεων εδώ).

Τελικά, τέλη Ιουλίου του 1978, συλλαμβάνεται μια ομάδα 9 ακροδεξιών ως υπεύθυνη των δολοφονικών ενεργειών. Ανάμεσα στους συλληφθέντες ο Νίκος Μιχαλολιάκος, έφεδρος αξιωματικός την εποχή εκείνη. Λίγες μέρες αργότερα προστίθεται κι ένας δέκατος κατηγορούμενος ο Α. Καλέτζης ήδη φυλακισμένος από το 1977 για προηγούμενες βομβιστικές επιθέσεις. Θεωρείται μάλιστα αρχηγός της ομάδας.

Ο Αριστοτέλη Καλέντζη, που θεωρεί τον εαυτό του πολιτικό κρατούμενο του καραμανλικού καθεστώτος, συγγράφει και κυκλοφορεί δυο βιβλία: «Δημοκρατία ’80, Κάτεργο», 1980 και «Η μαύρη βίβλος του Κώστα Πλεύρη» στα οποία αποκαλύπτει ένα πολύ ενδιαφέρον παρασκήνιο για τα «συγκοινωνούντα δοχεία» νεοφασιστικών οργανώσεων και ΚΥΠ.

Ο Καλέντζης, ο οποίος επίμονα αρνείται τη συμμετοχή του στις βομβιστικές επιθέσεις, κατηγορεί τον Πλεύρη σαν οργανωτή της συνομωσίας ενάντιά του (και στους υπόλοιπους συλληφθέντες) και αποκαλύπτει ντοκουμέντα. Παραθέτει φωτοτυπία μιας κατάθεσης του Πλεύρη στον ανακριτή Δ. Γυφτάκη το Μάρτιο του 1977 στην οποία ο θεωρητικός του φασισμού στην Ελλάδα φαίνεται να καρφώνει τους Καλέντζη, Μιχαλολιάκο και άλλους τέσσερις ως συμμετέχοντες σε «εκνόμους ενεργείας». Ταυτόχρονα τον λούζει με τα επίθετα Χαζοχαφιέ της ΚΥΠ, ουτιδανό θρασσύμι, αργυρώνυτο απατεωνίσκο, χαφιέ της πεντάρας, μίασμα, σεσημασμένο ρουφιάνο, όχεντρα, αλητήριο, θλιβερό ανθρωπάριο, βλάκα κλπ. (λεπτομέρειες στα βιβλία του Καλέντζη που κυκλοφορούν ελεύθερα στο διαδίκτυο).

Ενώ αρχικά οι 10 κατηγορούμενοι παραπέμπονται στον ανακριτή για παράβαση του νόμου «περί καταστολής της τρομοκρατίας», σε βαθμό κακουργήματος, με βούλευμα του δικαστικού συμβουλίου ο Μιχαλολιάκος και άλλοι δυο παραπέμπονται στο πενταμελές εφετείο για παράβαση του νόμου «περί όπλων και εκρηκτικών υλών», δηλαδή πλημμέλημα.

Ο Χάρης Κουσουμβρής, πρώην στέλεχος της Χρυσής Αυγής, στο βιβλίο του  «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής» αναφέρεται στην ίδια περίοδο και στην περίεργη συμπεριφορά του κράτους απέναντι στο Μιχαλολιάκο γράφοντας τα εξής:

«Στην ανάκριση του απαγγέλλονται κατηγορίες για 11 κακουργήματα, από τα οποία τα μισά σχεδόν όπως ισχυρίζεται, προέβλεπαν την ποινή των ισόβιων δεσμών. Στην δίκη που ακολουθεί του επιβάλλεται ποινή 13 μηνών (στο Εφετείο 11)! Που αποδίδονται αυτές οι ποινές; Είναι άξιο απορίας. Βοά ο κόσμος για έλεγχο της κρατικής στον εθνικιστικό χώρο. Αδίκως;»

Ο Χάρης Κουσουμβρής παραθέτει φωτοτυπίες μαρτυρικών καταθέσεων του Μιχαλολιάκου όπου φαίνεται ότι και αυτός όπως ο Πλεύρης πρωτύτερα, δίνει ονόματα «συντρόφων» του στην Ασφάλεια. (πολλά περισσότερα στο βιβλίο που κι αυτό κυκλοφορεί ελεύθερα στο διαδίκτυο).

Ο Νίκος Μιχαλολιάκος αφού με τη σύντομη φυλάκισή του «καθαρίζει» με την υπόθεση των βομβών, το 1980, ιδρύει την οργάνωση «Λαϊκός Σύνδεσμος» που εκδίδει το ολιγοσέλιδο περιοδικό «Χρυσή Αυγή».  Είναι η αρχή μιας νέας πορείας που θα τον φέρει στα έδρανα του εθνικού κοινοβουλίου.
Όσον αφορά του κινηματογράφους, η ΕΛΛΗ εξακολουθεί να λειτουργεί ενώ το ΡΕΞ έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να κάνει κινηματογραφικές προβολές.

(Σημ. Τα στοιχεία για το παραπάνω δημοσίευμα προέρχονται από το υλικό τεκμηρίωσης του νέου μου ντοκιμαντέρ «Καταστρέψτε τον κινηματογράφο».)

πηγη; tsak-giorgis.blogspot.com

Γιάννης Ελαφρός

Ο νόμος Χατζηδάκη ψηφίστηκε από τον κοινοβουλευτικό λόχο της Νέας Δημοκρατίας, ενώ έξω από τη βουλή, τόσο το πρωί όσο και το απόγευμα, χιλιάδες εργαζόμενοι/ες διαδήλωσαν την μαχητική τους αντίθεση. Μέσα στους διαδρόμους κυβερνητικά στελέχη και βουλευτές καυχιόνταν ασυλλόγιστα πως θα κτυπηθούν πλέον οι απεργίες που ξεφεύγουν από τον κομφορμισμό της συμβολικής διαμαρτυρίας. Στους δρόμους απέξω οι διαδηλωτές είχαν άλλη γνώμη, με συνθήματα όπως «Θα μείνει στα χαρτιά», «Θα ανατραπεί». Η ιστορία έχει δείξει πως η ταξική πάλη δεν σταματά με την ψήφιση ενός νόμου, κλιμακώνεται σε ανώτερο επίπεδο, που τελικά κρίνει την εφαρμογή του, ή και την κατάργησή του.

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στο αντεργατικό έκτρωμα Χατζηδάκη-Μητσοτάκη άφησαν μια γλυκόπικρη γεύση. Από την μια οι εργατικοί αγώνες ορθώθηκαν παρά το μπαράζ κυβερνητικής προπαγάνδας για τα «θετικά» και την «προοδευτικότητα» του νόμου, παρά την ανυπαρξία του επίσημου συνδικαλισμού, παρά την αντιπολιτευτική εξαφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ, παρά την εργοδοτική τρομοκρατία στους χώρους δουλειάς. Η κυβέρνηση έχει ηττηθεί ακόμα και στο επίπεδο της «κοινής γνώμης», καθώς η πλειονότητα του κόσμου είναι αρνητική για το νόμο. Ιδιαίτερη σημασία έχει πως αναπτύχθηκαν αγώνες και απεργίες παρά και ενάντια στη ΓΣΕΕ (όπως η μεγάλη απεργία στις 6 Μάη), παρά και ενάντια στις δικαστικές απαγορεύσεις (όπως στο λιμάνι στις 3, 10 και 16 Ιούνη). Δόθηκαν μάχες σκληρές, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε μια ριζοσπαστική τάση, που αγκάλιασε σε μεγάλο βαθμό τμήματα της νέας εργατικής βάρδιας και εκφράστηκε και στις συγκεντρώσεις των πρωτοβάθμιων σωματείων, όπως ξανά στα Προπύλαια την Τετάρτη και στα Χαυτεία στις 10 Ιούνη.

Από την άλλη είναι φανερό πως στην πορεία του αγώνα υπήρξε φρενάρισμα, προσπάθεια α-κινητοποίησης και αποκλιμάκωσης, με αποτέλεσμα αντιδράσεις που δεν αντιστοιχούν στην οξύτητα και το βάθος της αστικής επίθεσης. Η προσπάθεια αυτή δεν έγινε μόνο από την κυβέρνηση και το κράτος, αλλά και από τον υποταγμένο και αστικοποιημένο συνδικαλισμό, με επικεφαλής την ηγεσία της ΓΣΕΕ, η οποία δρα πιο ξεδιάντροπα από ποτέ ως πρακτορείο της αστικής πολιτικής μέσα στον συνδικαλισμό. Η άρνησή τους να αντιταχθούν συνολικά στο νόμο αναζητώντας θετικές ρυθμίσεις (όπως ο ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισε 55 άρθρα και το ΚΙΝΑΛ 73, σε μια επίδειξη… κυβερνησιμότητας εντός ΕΕ και συστήματος), η αντιμετώπισή του από τη σκοπιά της «ανάπτυξης»(!) με αποδοχή δηλαδή της αστικής στρατηγικής, το παιχνίδι των καθυστερήσεων στην εξαγγελία κινητοποιήσεων, με αποκορύφωμα την κατάργηση της απεργίας στις 3 Ιούνη (με τη συνέργεια του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΠΑΜΕ) και την άρνηση να κλιμακώσει με νέα απεργία την Τετάρτη παρά την επιτυχία της 10ης Ιούνη, υπογραμμίζουν για μια ακόμα φορά τον ρόλο της… Yes-EE. Και δεν είναι μόνο η εξωνημένη ΓΣΕΕ. Η ΑΔΕΔΥ καθυστέρησε χαρακτηριστικά στο να αποφασίσει την απεργία στις 16/6, ακόμα χειρότερα το ΕΚΑ, ενώ ΟΛΜΕ και ΑΔΕΔΥ έσπευσαν να εξαιρέσουν από την απεργία όσους εμπλέκονταν στις πανελλαδικές (με τη σύμφωνη γνώμη ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ), πριν ακόμα κινηθεί η Κεραμέως…

Το δυναμικό για μια εργατική αντεπίθεση υπάρχει, είναι αναγκαίο να κάνει το επόμενο βήμα

Με την ψήφιση του νόμου που καταργεί το 8ωρο και επιχειρεί να δέσει χειροπόδαρα εργαζόμενους και σωματεία, και με το ξεδίπλωμα της αστικής επίθεσης το επόμενο διάστημα με όπλο το νεομνημονιακό Σχέδιο και το Ταμείο Ανάκαμψης στο έδαφος της κρίσης και της πανδημίας, η ταξική πάλη θα ανέβει επίπεδο. Όλη η εξέλιξη αυτής της μάχης ανέδειξε την επιτακτική αναγκαιότητα για ένα νέο εργατικό κίνημα. Το αντεργατικό τερατούργημα μπορεί να μείνει στα χαρτιά και να ανατραπεί-καταργηθεί, αλλά όχι με «συνδικαλισμό» τύπου ΓΣΕΕ, ούτε με τη διαμαρτυρία του ΠΑΜΕ που στις κρίσιμες ώρες δεν κλιμακώνει αδειάζοντας τους αγωνιστές του που σπάνε τα πόδια τους στους χώρους δουλειάς, ούτε βέβαια με αναμονή του Τσίπρα, που αντιγράφει όλο και περισσότερο πρακτικές Μαυρογιαλούρου.

Απαιτείται νέο εργατικό κίνημα τώρα, αναγέννηση της συλλογικής πάλης και επείγουσα ταξική ανασυγκρότηση των σωματείων. Ένα κίνημα που θα βάλει στο τιμόνι τα εργατικά συμφέροντα και δικαιώματα συνολικά (που θα ενώνει και δεν θα διαχωρίζει παλιούς-νέους, δημόσιο-ιδιωτικό, μόνιμους-ελαστικούς, ντόπιους-μετανάστες, άνδρες-γυναίκες) ενάντια στην επίθεση και την πολιτική κυβερνήσεων, κεφαλαίου, ΕΕ, ενάντια στη λογική «νόμος είναι το δίκιο του εργοδότη και του επενδυτή», κόντρα στην κυριαρχία του κέρδους και της αγοράς πάνω στις κοινωνικές ανάγκες. Με διεκδικήσεις για ριζική βελτίωση της θέσης της εργασίας (όπως το 6ωρο-30ωρο με αύξηση των μισθών και σταθερή εργασία με όλα τα δικαιώματα), από τη σκοπιά της συνολικής εργατικής χειραφέτησης και της αντικαπιταλιστικής ανατροπής κόντρα σε λογικές «κοινωνικής συνοχής», συναίνεσης και «εθνικής ενότητας».
Ένα νέο εργατικό κίνημα μαχητικό, που θα δίνει σκληρούς αγώνες χωρίς όρια, με στόχο την απόσπαση κατακτήσεων, την επιβολή ρωγμών, τη νίκη και όχι τη διαπραγμάτευση για το ρυθμό χειροτέρευσης, την κοινοβουλευτική εξαργύρωση και την «εξαγωγή συμπερασμάτων». Που θα συγκροτεί συντονισμούς πρωτοβάθμιων σωματείων, ενωτικό και δημοκρατικό κέντρο αγώνα όλων των σωματείων που θέλουν να παλέψουν νικηφόρα και αποφασιστικά, παίρνοντας την πρωτοβουλία κινήσεων από τη ΓΣΕΕ και την κυβέρνηση.

Ένα νέο εργατικό κίνημα που θα εισβάλλει και θα αναπτυχθεί με επίμονη και υπομονετική δουλειά ταξικής οικοδόμησης των σωματείων, των επιτροπών αγώνα, των εργατικών συλλογικοτήτων μέσα στους χώρους δουλειάς και θα λειτουργεί δημοκρατικά στηριγμένο στις συνελεύσεις των σωματείων, στη βάση και τις αποφάσεις της.

Το δυναμικό για μια τέτοια εργατική αντεπίθεση στρατηγικής πνοής υπάρχει. Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο με όλη την πολυμορφία του στις κινητοποιήσεις κατά του νόμου Χατζηδάκη, από την ανακήρυξη της 6ης Μάη μέχρι την απεργιακή απειθαρχία της ΠΕΝΕΝ και την μαζική αγωνιστική παρουσία πρωτοβάθμιων σωματείων και εργατικών σχημάτων. Είναι ώριμο και επιτακτικά αναγκαίο πια να κλιμακώσει την προσπάθειά του. Η συγκρότηση μιας πανελλαδικής κίνησης για την εργατική χειραφέτηση θα λειτουργήσει ως καταλύτης. Πότε, αν όχι τώρα, ποιοι, αν όχι εμείς;

πηγη; prin.gr