Σταύρος Μανίκας | ΔΣ ΕΚΑ
Κώστας Τουλγαρίδης | ΕΕ ΑΔΕΔΥ

▸ Ενώ η κυβερνητική πολιτική εγκληματεί, φέτος δεν έγινε ούτε καν η καθιερωμένη απεργία για τον προϋπολογισμό. Ο υποταγμένος συνδικαλισμός «κατέβασε ρολά».

Η κυβέρνηση της ΝΔ προχωράει αδίστακτα στην υλοποίηση της πολιτικής της ΕΕ και του κεφαλαίου με βασική επιδίωξη την ένταση της εκμετάλλευσης και το στρατηγικό χτύπημα του εργατικού κινήματος και κάθε αγωνιστικού κέντρου. Στόχος η επιβολή ενός νέου καταθλιπτικού κοινωνικού συσχετισμού υπέρ της ολιγαρχίας του πλούτου, κάτι που αποτυπώνεται σε όλους τους κρίκους της κυβερνητικής πολιτικής. Στην εγκληματική διαχείριση της πανδημίας, με απόλυτη προτεραιότητα τη λειτουργία της αγοράς και την καπιταλιστική κερδοφορία. Στον αντιλαϊκό προϋπολογισμό, στην απογείωση της ακρίβειας, στον νόμο Χατζηδάκη. Η αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ δείχνει ανοχή και ουσιαστικά στηρίζει τις βασικές επιλογές της κυβέρνησης.

Η κατάσταση αυτή δημιουργεί οργή και δυνατότητες για ορμητική εισβολή των εργαζόμενων στο προσκήνιο, για μαχητική διεκδίκηση σε σύγκρουση με αυτή την πολιτική. Αυτό φαίνεται στους αγώνες που ξεπηδούν, όταν υπάρχει αφορμή και αγωνιστική διέξοδος, όπως είδαμε σε efood, CΟSCO, εκπαίδευση, υγεία και άλλους χώρους. Αντικατοπτρίζεται και στη μαζικότερη συμμετοχή και αναζήτηση νέων εργαζόμενων προς τον συλλογικό δρόμο, που συνειδητοποιούν ότι έτσι «δεν βγαίνει», πως δεν υπάρχει καλύτερο μέλλον, εάν δεν κάνουν κάτι.

Ωστόσο, ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός (των παρατάξεων ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ) όχι μόνο δεν προσπαθεί να οργανώσει τον αγώνα ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική, αλλά αντίθετα έχει «κατεβάσει ρολά». Όταν δέχεται πίεση, εξαντλείται σε ανακοινώσεις συμπάθειας και «στήριξης», ενώ σε πολλές περιπτώσεις είναι αυτός που αναλαμβάνει τον ρόλο της ανοιχτής υπονόμευσης του αγώνα, της διασποράς απογοήτευσης ακόμα και της τρομοκράτησης των εργαζόμενων. Επιβεβαιώνει τον ρόλο του ως πυλώνα στήριξης της αστικής πολιτικής και διευκόλυνσης της κυβέρνησης.

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα στην εκπαίδευση, με την άρνηση των ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ-Δίκτυο (ΣΥΡΙΖΑ) και
ΔΗΣΥ-ΠΕΚ (ΚΙΝΑΛ) για επαναπροκήρυξη της απεργίας-αποχής από την αξιολόγηση και σύγκρουση με την πρώτη εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη για απαγόρευση απεργίας, ενεργώντας ακόμα και πραξικοπηματικά. Η πλειοψηφία της ΟΛΜΕ, με κατά παραγγελία νομική γνωμοδότηση, έφτασε να απειλεί ευθέως τους εκπαιδευτικούς, εάν συμμετάσχουν. Επίσης, αρνήθηκαν πεισματικά την κλιμάκωση μετά την τεράστια επιτυχία της απεργίας στις 11/10, την οποία ΔΑΚΕ και Αυτόνομο Δίκτυο (ΣΥΡΙΖΑ) δεν είχαν ψηφίσει.

Ανάλογη είναι η εικόνα και με το ν. Χατζηδάκη. Σχεδόν όλες οι συνδικαλιστικές δυνάμεις εμφανίζονται στα λόγια εναντίον της εφαρμογής του. Την περίοδο της ψήφισής του προχώρησαν στην αναβολή της απεργίας στις 3/6, με σύμφωνη θέση του ΠΑΜΕ, οδηγώντας σε μια συμβολική απεργία στις 10/6, χωρίς συνέχεια και κλιμάκωση. Έκτοτε, καμιά άλλη πανεργατική απεργία δεν οργανώθηκε. Η πρόταση της Αγωνιστικής Ταξικής Ενότητας στο ΕΚΑ για πανεργατική απεργία απέναντι στο ν. Χατζηδάκη απορρίφθηκε. Το ίδιο και οι συγκεκριμένες προτάσεις των Παρεμβάσεων στην ΑΔΕΔΥ: Για πανεργατική διεύρυνση της απεργίας των υγειονομικών στις 21/10 (ως απάντηση στην εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη στην εκπαίδευση αλλά και συντονισμό υγείας-παιδείας-εργασίας), για τις 11/11, το τέλος Νοέμβρη και τις 16/12. Δυστυχώς, η απόρριψη δεν ήρθε μόνο από τις συστημικές δυνάμεις του εργοδοτικού συνδικαλισμού αλλά και από το ΠΑΜΕ.

Το ΠΑΜΕ απέναντι σε κάθε πρόταση επικαλούνταν ότι «προετοιμάζει την πανεργατική απεργία» την κατάλληλη στιγμή. Τελικά, τρεις μήνες μετά τις βαρύγδουπες διακηρύξεις στη σύσκεψη των 200 συνδικάτων στο Σπόρτιγκ, φτάσαμε στο γεγονός της μη πραγματοποίησης ούτε της εθιμοτυπικής απεργίας για τον προϋπολογισμό, που φέτος θα μπορούσε να πάρει ουσιαστικό περιεχόμενο απέναντι στην ένταση της επίθεσης και στην έκρηξη της υγειονομικής κρίσης.

Άλλωστε, το ΠΑΜΕ ήταν αυτό που καθόρισε πρώτο τα απογευματινά συλλαλητήρια 4/11 και 16/12, σηματοδοτώντας την άρνηση οργάνωσης πανεργατικής απεργίας, σε πλήρη ευθυγράμμιση με τον κυβερνητικό συνδικαλισμό. Ακολουθεί μια γραμμή που περιορίζει τον όποιο αγώνα επιμερισμένα στον κάθε κλάδο (όπου κι εκεί καθοριστική είναι η πίεση από τα κάτω) και αρνείται πεισματικά να συμβάλει στον συντονισμό των αγώνων των κλάδων σε ανώτερο πανεργατικό επίπεδο για τη συνολική σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική με στόχο την ανατροπή της. Δεν δείχνει εμπιστοσύνη στους εργαζόμενους και τη δυνατότητα των εργατικών αγώνων να γενικευθούν και να καθορίσουν τις εξελίξεις, αντιμετωπίζοντάς τους ως αγώνες διαμαρτυρίας και παρενόχλησης, που θα συμβάλουν στο να «ωριμάζουν» τους εργαζόμενους να «βγάλουν συμπεράσματα» για την ορθή εκλογική συμπεριφορά.

Η πρόταση της ταξικής πτέρυγας για πανεργατική απεργία απέναντι στο ν. Χατζηδάκη απορρίφθηκε

Σήμερα όλες οι ταξικές δυνάμεις θα κριθούν από τη συμβολή τους στον προσδιορισμό αιτημάτων-στόχων πάλης για το εργατικό κίνημα, που θα αντιπαρατίθεται σε όλη τη γραμμή της πολιτικής του αστικού μπλοκ, με στόχο την ανατροπή της, εκφράζοντας τις ανάγκες και τα δικαιώματα των εργαζόμενων και της νεολαίας για ζωή με αξιοπρέπεια. Στο πώς θα μετουσιώσουν την οργή σε αγώνα ανατροπής με αγωνιστικό απεργιακό σχέδιο που θα συνενώνει, θα αναβαθμίζει και θα κλιμακώνει τους επιμέρους αγώνες πανεργατικά. Στο πώς θα συμβάλουν στην οργάνωση του αγώνα από τα κάτω με τους ίδιους τους εργαζόμενους στο τιμόνι. Αυτόν τον δρόμο δείχνουν και προσπαθούν να ανοίξουν τα πρωτοβάθμια σωματεία που οργάνωσαν απεργιακό συλλαλητήριο στις 16/12 το μεσημέρι με στάσεις εργασίας. Σʹ αυτή την κατεύθυνση κινούνται τα 15 πλέον σωματεία στην εκπαίδευσην που έχουν προκηρύξει απεργία-αποχή την οποία πολεμάει ο κυβερνητικός συνδικαλισμός και αρνείται το ΠΑΜΕ . Το ΠΑΜΕ ζητάει, εκ του ασφαλούς, απεργία-αποχή από τις ομοσπονδίες αλλά τη χαρακτηρίζει… «διασπαστική ενέργεια» στα πρωτοβάθμια που την κηρύσσουν και δεν την προκηρύσσει στα σωματεία που έχει πλειοψηφία.

ΠΗΓΗ: prin.gr

Τέτοιες μέρες Δεκέμβρη του 1996 κοντά στη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου –σίγουρα όχι σαν “λιποτάκτης”, όπως ο ίδιος πιθανά πίστευε, ο αδερφός του Μίκη Γιάννης Θεοδωράκης.

Ο Γιάννης Θεοδωράκης ήταν «παλιός»: έβγαλε στον αέρα πτυχές της δράσης του παρακράτους – όντας ένας από τους δημοσιογράφους που αποκάλυψε τους δολοφόνους του Γρηγόρη Λαμπράκη.

Έκανε τα πρώτα δημοσιογραφικά του βήματα στους «Δρόμους της Ειρήνης», στη συνέχεια στην (προδικτατορική) «Αυγή» και αργότερα στον «Ριζοσπάστη» μετά την επανέκδοσή του, το Σεπτέμβρη του 1974.

Ποιητικά του έργα: Λιποτάκτες – τέσσερα τραγούδια: Όμορφη Πόλη, Αυγή Αφράτη, Δακρυσμένα Μάτια, Χάθηκα – που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος μελοποίησε επίσης τα ποιήματα Λειτουργία – στην ενότητα Αρχιπέλαγος – Βγάλε τα μαύρα πανιά, Μελαχρινό αγόρι – Οκτώβρης ’98 – Μενεξεδένια τα βουνά -Ταξίδι μέσα στη Νύχτα – Νύχτα μαγικιά, Κάνε κουράγιο, Η αγάπη ζει με τ’ όνειρο, Μη με προδώσεις, Χωρίσαμε – Χαιρετισμοί – κ.ά.

Έχουν επίσης εκδοθεί σε βιβλία τα ποιητικά του έργα Πλημμύρα, Ένα τραγούδι του καιρού, καθώς και τα πεζά Υπέρ Βωμών και Αστειών, όπου διακωμωδεί το παρακράτος.

Γεννήθηκε το 1932 στα Γιάννενα και έκανε τα πρώτα του βήματα στη δημοσιογραφία σε εφημερίδες και περιοδικά της Αριστεράς στη δύσκολη περίοδο της φασιστικής βίας και τρομοκρατίας, αψηφώντας διώξεις και κινδύνους.

Στις 10 Νοέμβρη 1996 έστειλε από το κρεβάτι του πόνου (δημοσιεύθηκε στο “Ριζοσπάστη”), ένα τελευταίο κείμενό του με αφορμή το βιβλίο του Β. Αποστολόπουλου για τον ΔΣΕ στη Ρούμελη.

Τέλειωνε με τη φράση “Ναι… Μπορούμε και πάλι να ελπίζουμε” !

Στα ποιήματά του έγραφε “θάμαι πάντα μόνος“, αλλά έφυγε –όπως του έπρεπε, περιτριγυρισμένος με αγάπη, δίνοντας τη μάχη μέχρι το τέλος γενναία, με πολύ κουράγιο και καλή διάθεση.

(Της ξενιτιάς) του Μίκη πριν 60 χρόνια –1962 (1η εκτέλεση Γρηγόρης Μπιθικώτσης και από τότε καμιά 10αριά-20αριά ακόμη … Μανώλης Μητσιάς, ο «άρχοντας» Δημήτρης Μητροπάνος … Μπάσης ο δεξιοτέχνης του μπουζουκιού και συνθέτης Μανώλης Πάππος, Τρίφωνο κά)

Το λαϊκό αυτό αριστούργημα αποτελεί κομμάτι του έργου (και βινύλιου) «Όμορφη Πόλη» (σύνθεση 1961-62 σε Αθήνα | Παρίσι, για την ομώνυμη επιθεώρηση – θέατρο «Παρκ» -παίχτηκε το καλοκαίρι του 1962 σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.

Το πρώτο μέρος της στιχουργικά υπέγραφε ο Μποστ το 2ο ο ίδιος ο συνθέτης, με κομμάτια πάνω σε στίχους Δημήτρη Χριστοδούλου, Ερρίκου Θαλασσινού και Άκου Δασκαλόπουλου.

(Στίχοι και μουσική που αγάπησα)
Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Φεγγάρι μάγια μου ‘κανες
και περπατώ στα ξένα
είναι το σπίτι ορφανό
αβάσταχτο το δειλινό
και τα βουνά κλαμένα

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
ένα χελιδονάκι,
να πάει να χτίσει τη φωλιά
στου κήπου την κορομηλιά
δίπλα στο μπαλκονάκι,
στείλε ουρανέ μου ένα πουλί
να πάει στη μάνα υπομονή

Να πάει στη μάνα υπομονή
δεμένη στο μαντίλι
προικιά στην αδερφούλα μου
και στη γειτονοπούλα μου
γλυκό φιλί στα χείλη

Ο τίτλος «Όμορφη πόλη», από το ομότιτλο (+θα γίνεις δικιά μου) σε στίχους του «καταραμένου» αδερφού του Μίκη, Γιάννη Θεοδωράκη (κύκλος «Λιποτάκτες» ένα χρόνο πριν –βγήκε και σε 45άρι και, αργότερα, το 1966 ενσωματώθηκε και στο άλμπουμ «Μικρές Κυκλάδες»

Όμορφη πόλη φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές
ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα
βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα
Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν
η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν

Το έργο αποτελούν τα τραγούδια: Σερενάτα, Μπουρνάζι, Όταν με δείτε να μιλώ, Εκείνος που μας χάθηκε, Θλιμμένη ματιά, Του σπιτιού, Της Δουλειάς, Του γάμου, Του χάρου, Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά, Της ξενιτιάς (Φεγγάρι μάγια μού ΄κανες), Νανούρισμα.

Ερμήνευαν επί σκηνής ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης (καθιερωμένος πια στο κοινό), η Ντόρα Γιαννακοπούλου (λίγους μήνες μετά την επιτυχημένη της παρουσία στην παράσταση «Ένας όμηρος») και ο Γιάννης Βογιατζής με τη Γιοβάννα εναλλάξ το «Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά».

Η ηχογράφηση έγινε το καλοκαίρι του 1962 στο studio Columbia με ηχολήπτη τον Νίκο Κανελλόπουλο και μουσικούς Γιάννη Διδίλη, Κώστα Παπαδόπουλο και Λάκη Καρνέζη –εκτός από Μπιθικώτση και Ντόρα Γιαννακοπούλου, πήραν μέρος, Άννα | Μαρία Καλουτά και Ανδρέας Ντούζος, ενώ έκαναν το ντεμπούτο τους στο σανίδι η Μάρθα Καραγιάννη και η Κατερίνα Γώγου!

Πηγή: Μεγάλη Μουσική Βιβλιοθήκη της Ελλάδας | Σύλλογος «οι Φίλοι της Μουσικής»

σσ.
1. Η λογοκρισία απαγόρευσε να συμπεριληφθεί στο δίσκο το «Μπουρνάζι» -τραγουδιόταν επί σκηνής από τη Μαρία Κωνσταντάρου, γιατί … «περιείχε υπαινιγμούς για το βιοτικό επίπεδο της Ελλάδας» -ξεκίναγε με το στίχο «Είμαστε λαός φτωχός» κομμάτι που τελικά δεν πέρασε ποτέ στη δισκογραφία και παραμένει ως σήμερα ανέκδοτο…

2. Η φυματίωση του Μίκη εμφανίστηκε ξανά τότε «από το πουθενά» έτσι ίσα-ίσα που πρόλαβε τη γενική πρόβα και μετά πήγε στο Παρίσι (για δουλειά -έγραφε μουσική για ένα φιλμ) και στη συνέχεια μεταφέρθηκε σε σανατόριο στο Έσεξ της Αγγλίας και μετά στο δικό μας στην Πεντέλη.

Έτσι δεν ήταν παρών στις παραστάσεις παρά μόνο την τελευταία διευθύνοντας για λίγο και την ορχήστρα, ενώ στο μεσοδιάστημα εμφανίστηκαν οι Στέλιος Καζαντζίδης + Μαρινέλλα (ο θρυλικός «Καημός» είχε ηχογραφηθεί νωρίτερα σε πρώτη εκτέλεση από αυτό το –τότε, «δίδυμο») και ο Μανώλης Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα.

3. Οι “Λιποτάκτες” περιλαμβάνουν τέσσερα μελοποιημένα ποιήματα του αδελφού του Μίκη Γιάννη (πιθανά μεταξύ 1952-1954).
Όπως εξομολογείται ο ίδιος ο Μίκης, τα ποιήματα αυτά «τα μάζευε από πεταμένα χαρτάκια που έβρισκε στον κήπο τους στα Χανιά», όπου τα σκορπούσε ο αδερφός του

Τα τραγούδια του δίσκου

Εισαγωγή (Ορχήστρα)
Σερενάτα (Μποστ) Αν. Ντούζος
Όταν με δείτε να μιλώ (Δ. Χριστοδούλου) Ντ. Γιαννακοπούλου
Του σπιτιού (Ερ. Θαλασσινού) Χορωδία
Της ξενιτιάς (Ερ. Θαλασσινού) Γρ. Μπιθικώτσης
Νανούρισμα (Ερ. Θαλασσινού) Ντ. Γιαννακοπούλου
Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά (Α. Δασκαλόπουλου) Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία
Καημός (Δ. Χριστοδούλου) Γρ. Μπιθικώτσης – Χορωδία
Εκείνος που μας χάθηκε (Δ. Χριστοδούλου) Ντ. Γιαννακοπούλου
Του γάμου (Ερ. Θαλασσινού) Άννα και Μαρία Καλουτά
Του χάρου (Ερ. Θαλασσινού) Γρ. Μπιθικώτσης-Χορωδία
Θλιμμένη ματιά (Δ. Χριστοδούλου) Ντ. Γιαννακοπούλου
Της δουλειάς (Ερ. Θαλασσινού) Χορωδία
Κρητικός χορός (Ορχήστρα)

ΠΗΓΗ: atexnos.gr

Θωμάς Σιταράς

Είμαστε στο 1932 και όσο προχωρούμε στον εικοστό αιώνα τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από ήθη και έθιμα που σφράγισαν αυτό που ονομάζουμε Παλιά Αθήνα

Γράφει λοιπόν, αναπολώντας τα παλιά, ένας γκάγκαρος Πλακιώτης: Δεν μπορεί κανείς να φανταστεί τη διαφορά των παλαιών Χριστουγέννων από τα σημερινά.

 

Την αφελή και ολόψυχη ευλάβεια, αντικατέστησε προς τα κάτω μεν η συμφεροντολογία, προς τα πάνω δε η ξενομίμητη εμφάνιση.

 

Όταν κατά τον βαθύ όρθρο ακουγόταν η μικρή καμπάνα ή το σήμαντρο της ενοριακής εκκλησίας, που καλούσε τους πιστούς, όλη η οικογένεια ετίθετο σε κίνηση.

 

Πού να αφήσει η γιαγιά να μείνει ψυχή αξύπνητη!

 

Ως και ο σκύλος έφερνε βόλτα τις κάμαρες και κουνούσε την ουρά του ακκιζόμενος. Δίχως άλλο θα νόμιζε ότι γίνεται προετοιμασία κάποιας εκδρομής στην οποία θα λάβαινε μέρος, προτρέχοντας όλων και γαυγίζοντας κάθε έμψυχο και άψυχο ακόμη αντικείμενο, με την πεποίθηση ότι εξυπηρετεί τους κυρίους του, απομακρύνοντας το κακό συναπάντημα. Μόνο τη γάτα δεν συγκινούσε τίποτε. Ξαπλωμένη δίπλα στη φωτιά -νωχελική όπως πάντα- καμπούριαζε οικτίροντας ίσως την άσκοπη κινητοποίηση όλου του σπιτικού!

 

***

Έφευγαν όλοι τώρα για την εκκλησία, και έμενε μονάχα η ψυχοκόρη επάνω και η κοπέλα κάτω. Η ψυχοκόρη πλησίαζε στο εικονοστάσι, έκανε τρείς σταυρούς και τρείς μετάνοιες και άρχιζε την εργασία της.
Αφού έπλενε τα χέρια της τρείς φορές με πυκνή σαπουνάδα, τα έτριβε καλά με λεμονόκουπα και τα ξέπλυνε στο νεροχύτη, διευθυνόταν στο σκαφίδι με το ανεβασμένο ζυμάρι. Τοποθετούσε δίπλα της το σταρίσιο αλεύρι, το μαστραπά με το νερό, την κοπανισμένη μαστίχα, το κύμινο, το σουσάμι, το καρύδι... Σταύρωνε μετά το ζυμάρι και άρχιζε το ζύμωμα.

Την ίδια ώρα η κοπέλα κάτω –είχε κάνει και αυτή την προσευχή της στο εικόνισμα του δωματίου της- άναβε το φούρνο του σπιτιού, τραβούσε τη στάχτη και τοποθετούσε τα κλαδιά που σε λίγο θα άχνιζαν και θα σπινθηροβολούσαν. Όταν ο φούρνος θα ήταν έτοιμος, η ψυχοκόρη, ξεμανίκωτη ως επάνω, θα κατέβαζε το χριστόψωμο και με το ξυλόφτιαρο θα το έβαζε για ψήσιμο.
Αφήνοντας τη φροντίδα του ψησίματος στην κοπέλα, ανέβαινε επάνω να ετοιμάσει το τραπέζι..

Ο απαραίτητος πετεινός έβραζε ήδη από τα μεσάνυκτα. Με το ζουμί του θα γινόταν μια πεντανόστιμη αυγοκομμένη μανέστρα...

***

Η οικογένεια τώρα επιστρέφει με ιεραρχική τάξη. Με το δεξί τους πόδι εμπρός μπαίνουν όλοι στην αυλή του σπιτιού.
Ευπρεπίζονται κατάλληλα και κάθονται όλοι στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι.

Ο μικρότερος του σπιτιού κάθεται σε μια γωνία του τραπεζιού και περιμένει το συκωτάκι που θα του δώσει η γιαγιά καρφωμένο στο πιρούνι.
Αχνίζει τώρα το ζουμί του πετεινού και ενώνεται η ευωδία του με εκείνη της μαστίχας του χριστόψωμου που έχει κοπεί σε φέτες. Το καρύδι της μέσης γυαλιστερό-γυαλιστερό ανήκει παραδοσιακά στη γιαγιά. Προνόμιο που αριθμεί πολλούς Δεκεμβρίους. Οπωσδήποτε, θα τα καταφέρει, σιγά-σιγά, να το φάει.

Μια συμπεθέρα με ωραία φωνή τραγουδάει, στο τέλος, το αγαπητό τραγούδι των παλιών χρόνων «Όλα τα πουλάκια ζυγά-ζυγά»...
Αυτά γίνονται κάθε χρόνο, και περιμένουν όλοι να ακούσουν από τα χείλη της γιαγιάς, κάποια λόγια του τραγουδιού, συνοδευόμενα από το σχετικό τρέμουλο.
Όλοι κρατούν σουφρωμένα τα δικά τους χείλια, για να μη τους ξεφύγει κανένα χαμόγελο...

(Βασισμένο σε κείμενο από τα ¨Αθηναϊκά Νέα¨, 1932)

Για να το κάνουμε σαφές: Μέσα στον έναν αυτόν χρόνο, αν υποθέσουμε ότι το Βέλγιο έμεινε σταθερό, η Ελλάδα τα πηγε δέκα (10) φορές χειρότερα.

Κύριε Γεωργιάδη, τη διαφορά την εξανεμίσατε, μπορείτε όμως, από οσο βλέπουμε, ακόμη χειρότερα.

Αν στο πρώτο κύμα, οι χώρες αιφνιδιάστηκαν και τα συστήματα υγείας ήταν ανέτοιμα, δύο χρόνια μετά, είναι πολιτική και ιδεολογική επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη να απομένει υποστελεχωμένο και αδύναμο το ΕΣΥ για να μην κληρονομήσει η ελληνική κοινωνία ένα καλό δημόσιο σύστημα υγείας.

Το σχέδιο είναι, ακόμα και με κόστος δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, να επιβληθεί ο ιδιωτικός τομέας υγείας σε βάρος των δημόσιων νοσοκομείων. Να πολλαπλασιαστεί η ήδη κολοσσιαία ιδιωτική δαπάνη υγείας που ματώνει την ελληνική οικογένεια. Να πριμοδοτηθεί πάσει θυσία, πατώντας σε νεκρούς, το ιδιωτικό κεφάλαιο που θα δει την υγεία ως χώρο λεηλασίας των δημόσιων υποδομών και απρόσκοπτης κερδοφορίας. 

Για αυτό και, με πρώτον τον Μητσοτάκη, κρύβουν μελέτες, λένε ψέματα, δηλώνουν σημεία και τέρατα για τις ΜΕΘ και τη θνητότητα.

Τελευταίο κατόρθωμα της αριστείας, (που στην πραγματικότητα είναι απλώς αριστοκρατία), είναι το θάψιμο και η συκοφάντηση της μελέτης Τσιόδρα – Λύτρα που λέει το προφανές σε κάθε λογικό άνθρωπο, ότι δηλαδή η θνητότητα εκτός ΜΕΘ είναι πολύ μεγαλύτερη, ότι τα επαρχιακά νοσοκομεία είναι στο έλεος του Θεού και ότι η χωρητικότητα του ΕΣΥ είναι πολύ χαμηλή σε υποδομές και προσωπικό και το μπλοκάρισμά του εκτοξεύει τον αριθμό των φερέτρων.

Δεν ζήτησε κανείς από την κυβέρνηση Μητσοτάκη να κάνει τη χώρα πρώτη στην Ευρώπη σε αναλογία ΜΕΘ / πληθυσμού.

Μπορούσε όμως να πιάσει τον ευρωπαϊκό μέσο όρο και όχι να εκτοξεύται η θνητότητα με 200+ διασωληνώσεις στο ΕΣΥ, σύμφωνα με τη μελέτη.

Μπορούσε να μην κοροϊδεύει με πλασματικά νούμερα κλινών ΜΕΘ, να προσλάβει γιατρούς και νοσηλευτές, να δώσει κίνητρα επαναπατρισμού σε δεκάδες χιλιάδες γιατρούς που έφυγαν στο εξωτερικό.

Μπορούσε δηλαδή, έστω υπό το βάρος των δεκάδων χιλιάδων νεκρών και της κοινωνικής κατακραυγής, να μην αφήνει πονηρά και υστερόβουλα το σύστημα υγείας να καταρρέει για να κερδοσκοπεί το ιδιωτικό κεφάλαιο υγείας.

Μπορούσε, αλλά δεν το έκανε.

Το συγκεκριμένο γεγονός μπορούμε να το αποκαλέσουμε έγκλημα, δολοφονία ή φούφουτο, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η χώρα σπάει το ένα μετά το άλλο κάθε μαύρο ρεκόρ. Διεθνώς η Ελλάδα έγινε παράδειγμα προς αποφυγή, από εκεί που ενάμισι χρόνο πριν, υψώναμε τη σημαία της Ισπανίας ως ένδειξη συμπαράστασης για τον “δοκιμαζόμενο” ισπανικό λαό με τα πολλά θύματα, ή εκεί που ο Βασίλης ο Κικίλιας (!) έδινε συνέντευξη στην El Mundo εξηγώντας -τρομάρα του- το “μυστικό της ελληνικής επιτυχίας”.

πηγη: antapocrisis.gr