Σήμερα: 18/05/2026
Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Π.Ε.Ν.Ε.Ν.

Η Αθηναϊκή Ζυθοποιία γιορτάζει φέτος μια διαδρομή 60 ετών, παραμένοντας πιστή στο όραμα των ιδρυτών της.

 

2023-08-04_090603.jpg

 

Μια εταιρεία που αποτελεί συνώνυμο της μπίρας στην Ελλάδα, η Αθηναϊκή Ζυθοποιία, γιορτάζει φέτος 60 χρόνια αδιάλειπτης λειτουργίας.

Με αυτή την αφορμή θελήσαμε να ερευνήσουμε τη διαδρομή του αγαπημένου μας ποτού, από το χωράφι ως το ποτήρι, με επίκεντρο το πρώτο και μεγαλύτερο Πρόγραμμα Συμβολαιακής Καλλιέργειας Κριθαριού στη χώρα.

 

 

Πηγή: news247.gr

2023-08-04_085918.jpg

 

Κλείνει οριστικά ένας δεκαετής και πολυτάραχος κύκλος 

Η συντριπτική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες διπλές εκλογές κυρίως ερμηνεύεται από την αστοχία της εκλογικής τακτικής του που επικεντρωνόταν σε μία συμμαχική κυβέρνηση, η οποία συνάντησε όμως κλειστές πόρτες και κατέρρευσε παταγωδώς. Αυτή η τακτική συντέλεσε ασφαλώς στην εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά αποτελεί την ορατή μόνο κορυφή του παγόβουνου.

Η βασική αιτία της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ και της συνακόλουθης κρίσης του είναι η αστικοποίησή του, η μεταλλαγή του σε ιδιότυπο κόμμα αστικής διαχείρισης με σπέρματα αριστερής ρητορικής. Ως ιδιότυπο συστημικό κόμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κεντρικό στόχο του όχι βέβαια την κοινωνική αλλαγή ούτε ένα μεταρρυθμισμό κεϊνσιανής αναφοράς αλλά τη διαχείριση της αστικής εξουσίας, με συμβόλαιο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της άρχουσας τάξης με κάποια ψήγματα κοινωνικής και δημοκρατικής πολιτικής, που τον διαφοροποιούν στοιχειωδώς από το βασικό συντηρητικό αστικό κόμμα, τη ΝΔ.

Τη λογική αυτή ο ΣΥΡΙΖΑ κληρονόμησε, ως ΕΑΡ αρχικά, από την πρωταρχική μήτρα του, το ΚΚΕ Εσωτερικού. Το κόμμα αυτό «εμβολίασε» στον χώρο της ελληνικής Αριστεράς την ευρωκομμουνιστική αντίληψη της κοινωνικής αλλαγής μέσω ανάληψης της κυβερνητικής εξουσίας χωρίς σύγκρουση ή ανατροπή του συστήματος αλλά με τη λογική ενός διαρκούς προοδευτικού μεταρρυθμισμού, τον οποίο λόγω κοινωνικοπολιτικού συσχετισμού αλλά και λόγω της νομιμοφροσύνης του σοσιαλρεφορμισμού, υποτίθεται ότι θα ανεχόταν το σύστημα. Αυτή η ουτοπική αντίληψη πρυτάνευσε στην τυχοδιωκτική συμμαχία που συνήψαν ΚΚΕ και ΕΑΡ συγκυβερνώντας με τη ΝΔ, ευελπιστώντας ότι θα εκτόπιζαν το ΠΑΣΟΚ από βασικό πόλο του δικομματισμού καταλαμβάνοντας τη θέση του και διεκδικώντας προοπτικά την ανάθεση αυτοδύναμης κυβερνητικής διαχείρισης στην Αριστερά. Η ίδια λογική της κοινοβουλευτικής ενίσχυσης ώθησε ΚΚΕ και ΕΑΡ στη συμμετοχή και στην κυβέρνηση Ζολώτα, παρά τη συμμετοχή σε αυτήν και του Α. Παπανδρέου, τον οποίο είχαν οδηγήσει στο Ειδικό Δικαστήριο…

Το ΕΑΡ, μετά το ναυάγιο της συγκυβέρνησης με τη Δεξιά και την αποχώρηση του ΚΚΕ από το Συνασπισμό της Αριστεράς και της Προόδου, προχώρησε στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ), στον οποίο προσχώρησαν μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων και η δεξιά πτέρυγα του ΚΚΕ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλευόμενος τη βαθιά κρίση των αστικών κομμάτων, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, που διαχειρίστηκαν τη μνημονιακή πολιτική, σημείωσε με το λάβαρο της αντιμνημονιακής δύναμης, θεαματική άνοδο στις εκλογές του 2012 (16,78%), ενώ στις επαναληπτικές εκλογές του Ιουνίου αναδείχθηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση, αυξάνοντας το ποσοστό του στο 26,89%. Ενισχυμένος εκλογικά πραγματοποίησε τον Ιούλιο του 2013 συνέδριο με κύριο στόχο από συμμαχικό σχήμα να μετατραπεί σε ενιαίο κόμμα, θεωρώντας ότι η διεκδίκηση και άσκηση της διακυβέρνησης θα ήταν πιο αποτελεσματική και συμπαγής από ένα κόμμα παρά από μία πολυφωνική αριστερή συμμαχία. Το συνέδριο ψήφισε υπέρ αυτής της πρότασης και ο ΣΥΡΙΖΑ συνέχισε την πορεία προς τη διεκδίκηση της κυβέρνησης ως ενιαίο κόμμα.

Στις επόμενες εκλογές (25/1/2015) ο ΣΥΡΙΖΑ πρώτευσε με ποσοστό 36,34%, επειδή όμως δεν διέθετε απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία, συγκρότησε κυβέρνηση συνασπισμού με τους Ανεξάρτητους Έλληνες! Στον βωμό της κυβερνησιμότητας, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν δίστασε να συγκυβερνήσει με ένα ακροδεξιό κόμμα, που φυσικά δεν θα ανεχόταν το ρεφορμιστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και θα πίεζε για υιοθέτηση εθνικιστικών προταγμάτων, όπως συνέβη τελικώς με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν πλέον ηλίου φαεινότερο ότι η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου δεν θα ήταν μία αριστερή ή προοδευτική κυβέρνηση αλλά μία ιδιότυπη αντιδραστική αστική κυβέρνηση.

Ο κυβερνητισμός που κυοφορούσε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είδε το… φως της πραγματικότητας με την ανάρρησή του στον θώκο της κυβερνητικής εξουσίας

Ο κυβερνητισμός που κυοφορούσε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ είδε το… φως της πραγματικότητας με την ανάρρησή του στον θώκο της κυβερνητικής εξουσίας. Ο κυβερνητισμός, όμως, του ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε σχέση ούτε με τον ευρωκομμουνισμό –ουτοπικό επίσης– ούτε και με τον κεϊνσιανό μεταρρυθμισμό.

Το ρεφορμιστικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τα όρια που τέθηκαν από τη συγκεκριμενοποίησή του στο αποκαλούμενο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης», ήταν μη αποδεκτό σε συνθήκες αμείλικτης εποπτείας, που δημιουργήθηκαν μετά την κρίση του 2008 από την ευρωπαϊκή ολιγαρχία και την ηγεμονία του νεοφιλελεύθερου ολοκληρωτικού καπιταλισμού, που θεωρούσαν αριστερή και απορριπτέα την πολιτική, στην πιο ήπια εκδοχή της, της κεϊνσιανής διαχείρισης. Η εποπτεία από την ευρωπαϊκή ολιγαρχία αλλά και τις εθνικές αστικές τάξεις δεν απέρριπτε απλώς έναν ήπιο μεταρρυθμισμό αλλά απαιτούσε να συντριβεί παραδειγματικά η όποια παρέκκλιση από την αυστηρή δημοσιονομική πολιτική και τη λιτότητα, ώστε η οικονομική κρίση να υπερκεραστεί με την άγρια απομύζηση των λαϊκών μαζών αλλά και την πολιτική τους αποθάρρυνση.

Ο ευρωκομμουνισμός και ο κεϊνσιανός ρεφορμισμός πρότειναν ένα πρόγραμμα μεταρρυθμιστικό σε αντίθετες ιστορικές συνθήκες. Σε εποχή, δηλαδή, ανόδου της ΕΣΣΔ και βελτιωτικών μεταρρυθμίσεων σε βασικούς τομείς της ζωής (παιδεία, υγεία, στέγη, ασφάλεια). Γι’ αυτό, το σύστημα υπήρξε ανεκτικό σε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που βελτίωναν το βιοτικό επίπεδο των πολιτών και που δεν απειλούσαν αλλά στερέωναν το σύστημα. Η κυριαρχία, όμως, της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό, ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2008, επέβαλε μία αυστηρή δημοσιονομική πολιτική που συρρίκνωσε τις κοινωνικές δαπάνες και τα κοινωνικά δικαιώματα.

Η μεταρρυθμιστική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ διατυπώθηκε ακριβώς σε αυτές τις συνθήκες αμείλικτης εποπτείας της οικονομίας από την ολιγαρχία των Βρυξελλών, με συνεπικουρία βέβαια και της ελληνικής αστικής τάξης, που απέρριπταν μετά βδελυγμίας και έναν ήπιο κεϊνσιανισμό, αφού η νεοφιλελεύθερη διαχείριση θεωρούνταν μονόδρομος (Τhere Is No Alternative).

Ταφόπλακα της μεταρρυθμιστικής πρότασης του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσε η αποδοχή του τρίτου και βαρύτερου μνημονίου. Οι ταπεινωτικοί όροι που απαιτούσαν οι δανειστές και η εκβιαστική απειλή για την αποδοχή του έδιναν τη δυνατότητα στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ να την απορρίψει έχοντας εξασφαλισμένη ευρύτατη και μαχητική υποστήριξη της μεγάλης λαϊκής πλειοψηφίας, όπως απέδειξε η ετυμηγορία του δημοψηφίσματος. Δυστυχώς, η εμμονική στρατηγική της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ για την ανάδειξή του σε κυβερνών διαχειριστι κό κόμμα, στο απόγειό της, πρόδωσε τις προσδοκίες των λαϊκών μαζών, επιχειρώντας μάλιστα να τις εξαπατήσει με το δήθεν «παράλληλο πρόγραμμα» που θα αποτελούσε δήθεν αντίβαρο του τρίτου μνημονίου…

 

Πηγή: prin.gr

Παρασκευή, 04 Αυγούστου 2023 05:51

Κίνδυνος - θάνατος

2023-08-04_085139.jpg

 

Σούδα, Αλεξανδρούπολη, Αραξος, Ανδραβίδα, Στεφανοβίκειο... Μερικές μόνο από τις στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στη χώρα μας, που τη μετατρέπουν σε ΝΑΤΟικό ορμητήριο πολέμου και σε μαγνήτη κινδύνων.

Πλέον, μετά και τη σχετική τροπολογία του αμερικανικού Κογκρέσου προστίθενται και τα νησιά στα σχέδια των ΗΠΑ για την εγκατάσταση νέων βάσεων. Υπενθυμίζεται ότι από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, το 2018 είχε τεθεί στη συζήτηση η δημιουργία αμερικανικής βάσης στη Σκύρο, και τώρα όπως γράφεται, επανέρχεται μαζί με τη Λήμνο και άλλες περιοχές. Από τότε, και με καθοριστική συμβολή τόσο του ΣΥΡΙΖΑ που ξεκίνησε τον ελληνοαμερικανικό διάλογο, όσο και της ΝΔ που τον ολοκλήρωσε με την κατάπτυστη Συμφωνία για τις Βάσεις, γίνεται φανερό ότι ο κατήφορος της εμπλοκής δεν έχει πάτο.

Με την ιμπεριαλιστική σύγκρουση ΝΑΤΟ - Ρωσίας στην Ουκρανία να κλιμακώνεται, με το ελληνικό κράτος να δηλώνει «παρών» σε κάθε βρώμικη αποστολή, διαθέτοντας «γη και ύδωρ» για τη μεταφορά οπλισμού στα καυτά μέτωπα, αλλά και με εμπλοκή σε άλλες παρόμοιες ζώνες αντιπαραθέσεων όπως στο Σαχέλ, που μετά και το πραξικόπημα στον Νίγηρα το κουβάρι μπλέκεται ακόμα περισσότερο, οι κίνδυνοι για τον λαό γίνονται ακόμα μεγαλύτεροι.

H ψήφιση της τροπολογίας στις ΗΠΑ έρχεται σε μια περίοδο που έχουν μπει σε νέα, ακόμα πιο επιθετική φάση οι διεργασίες στα Ελληνοτουρκικά, με κριτήριο τη ΝΑΤΟική σταθερότητα στην περιοχή. Στο πλαίσιο αυτό, άλλωστε συζητιούνται ακόμα και απαράδεκτες αξιώσεις όπως η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών ως μέρος της «σχετικής έννοιας» της κυριαρχίας, όπως έλεγε πριν από λίγο καιρό ο πρωθυπουργός. Από τη μία η αποστρατιωτικοποίηση και από την άλλη η πλήρης ΝΑΤΟποίηση δηλαδή, σε μια περιοχή που το ίδιο το ΝΑΤΟ δεν αναγνωρίζει σύνορα παρά «NATOικό έδαφος» και «ενιαίο επιχειρησιακό χώρο».

Σήμερα, λοιπόν, που ο λαός μαθαίνει τα ...χαμπέρια για νέες βάσεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και μάλιστα λίγες μέρες μετά τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ, όπου έγινε φανερό ότι έρχεται κλιμάκωση της επικίνδυνης εμπλοκής, ξανανοίγει η συζήτηση περί «ανταλλαγμάτων». Μια συζήτηση που ανοίγει και από πλευράς κομμάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΠΑΣΟΚ και άλλες δυνάμεις που θεωρούν δεδομένη την εμπλοκή και τη μετατροπή της χώρας σε απέραντο ορμητήριο, καλλιεργώντας ταυτόχρονα την αυταπάτη ότι τάχα έχει και τα ...θετικά της, ότι ο λαός «έχει να λαμβάνει». Από αυτό το παζάρι, όμως, μπορεί να ωφελούνται σχέδια των ελληνικών επιχειρηματικών ομίλων, αλλά σίγουρα δεν έχει να λαμβάνει ο λαός.

Οπως έχει άλλωστε αποδειχθεί, το μόνο που έχει να «λαμβάνει» ο λαός είναι περισσότεροι κίνδυνοι, αφού μια σειρά περιοχές σε όλη τη χώρα από τον Εβρο μέχρι την Κρήτη μπαίνουν όλο και περισσότερο στο στόχαστρο. Τα «ανταλλάγματα» από την αναβάθμιση της ελληνοαμερικανικής σχέσης τα δοκιμάζουν ήδη εργαζόμενοι σε μεγάλους χώρους δουλειάς, όπως τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας και της Σύρου, που πέρασαν στην αμερικανική ΟΝΕΧ με τη σύμπραξη ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ, αφού μετατράπηκαν σε «ειδική οικονομική ζώνη», εξαφανίζοντας δικαιώματα.

Η πρεμούρα μάλιστα της αστικής τάξης και των κυβερνήσεων να μετατραπεί η χώρα σε «κόμβο» τόσο για τη διεκπεραίωση των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών όσο και σε ενεργειακό - διαμετακομιστικό κόμβο, φέρνει ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια, οδηγεί σε ορισμένες περιοχές να συγκεντρώνονται βάσεις, στρατιωτικές δυνάμεις, ενεργειακές υποδομές δίπλα σε πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά, χωρίς μέτρα προστασίας του πληθυσμού, όπως το έζησαν πρόσφατα οι κάτοικοι της Μαγνησίας. Ενώ βέβαια όλα αυτά γίνονται δυνητικά και «στόχος».

Απέναντι σε μια πολιτική που συσσωρεύει μπαρούτι δίχως τέλος, ο λαός δεν μπορεί παρά να επαγρυπνά, να εντείνει την αντιιμπεριαλιστική - αντιπολεμική του δράση. Η πάλη για να κλείσουν οι βάσεις του θανάτου, για καμιά εμπλοκή στους θανάσιμους σχεδιασμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, για αποδέσμευση από ΝΑΤΟ και ΕΕ γίνεται πλέον ζήτημα «ζωής» να κλιμακωθεί, να αγκαλιαστεί από περισσότερα σωματεία και μαζικούς φορείς. Να σημαδεύει την «πηγή» της εμπλοκής, που δεν είναι άλλη από την ίδια την ελληνική αστική τάξη και τις βλέψεις της. Γιατί, η ανάγκη του λαού για πραγματική προστασία των κυριαρχικών δικαιωμάτων του, για ειρηνική και αμοιβαία επωφελή συνεργασία με τους άλλους λαούς, τσακίζεται από τους παραπάνω επικίνδυνους σχεδιασμούς κράτους - κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών οργανισμών.

Αναδημοσιεύεται από τον «Ριζοσπάστη».

Πηγή: 902.gr

Πέντε ερωτήσεις - απαντήσεις για την υποβάθμιση του αμερικανικού αξιόχρεου

 

2023-08-03_095251.jpg

 

Η υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας των ΗΠΑ για μόλις δεύτερη φορά στην ιστορία της κλόνισε την υπερηφάνεια της Ουάσιγκτον, αλλά και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Οι αγορές σήμερα δέχονται πιέσεις, καθώς μετοχές, ομόλογα και εμπορεύματα έχουν κοκκινίσει.

Η Fitch Ratings υποβάθμισε το αμερικανικό αξιόχρεο από την κορυφαία πιστοληπτική αξιολόγηση (σε «ΑΑ+», από «ΑΑΑ»), όπως είχε κάνει πριν από το 2011 ο οίκος Standard and Poor’s. Και οι δύο υποβαθμίσεις είναι αποτέλεσμα των αντιπαραθέσεων  σχετικά με τον δανεισμό της χώρας. Η ιστορία δείχνει ότι ο αντίκτυπος στις χρηματοπιστωτικές αγορές μπορεί να είναι βραχύβιος, αν και η κίνηση θα μπορούσε να δώσει τροφή για περισσότερες πολιτικές διενέξεις.

Το διεθνές πρακτορείο ειδήσεων, επιχειρεί να κάνει μια εκτίμηση για το πώς θα είναι η επόμενη ημέρα, μέσω πέντε ερωτήσεων και απαντήσεων.

  1. 1) Γιατί ο οίκος Fitch υποβάθμισε τις ΗΠΑ;

Ο οίκος δήλωσε ότι η υποβάθμιση σε «AA+» αντανακλά τη «διάβρωση της διακυβέρνησης» που «εκδηλώθηκε στις επανειλημμένες αντιπαραθέσεις για το όριο χρέους και τις αποφάσεις της τελευταίας στιγμής». Αυτό συμβαίνει επειδή κάθε λίγα χρόνια, εξαιτίας μιας πολιτικής που οι ίδιες έχουν δημιουργήσει, οι ΗΠΑ βρίσκονται αντιμέτωπες με την προοπτική της χρεοκοπίας. Ένας νόμος που χρονολογείται από το 1917 ορίζει ένα σταθερό συνολικό όριο δανεισμού σε δολάρια -το ανώτατο όριο χρέους- το οποίο μπορεί να αυξηθεί μόνο μετά από συμφωνία του Κογκρέσου με τον εκάστοτε πρόεδρο. Αυτό το «φάντασμα» πλανιόταν το α΄ εξάμηνο του 2023 κι ενώ οι ΗΠΑ πλησίαζαν επικίνδυνα στο όριο χρέους των σχεδόν 31,4 τρισ. δολαρίων. Η αντιπαράθεση επιλύθηκε στα τέλη Μαΐου, όμως τροφοδότησε και πάλι την αβεβαιότητα σχετικά με τη διάθεση της πολιτικής ηγεσίας, να αφήσει στην άκρη την επικίνδυνη ρητορική και να εξυπηρετήσει ένα διαρκώς αυξανόμενο χρέος.

  1. 2) Τι σημαίνει η διαβάθμιση «ΑΑ+»;

Η αξιολόγηση «ΑΑ+» είναι ένα επίπεδο χαμηλότερα από το ανώτατη βαθμίδα «ΑΑΑ», που σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν πλέον την «υψηλότερη πιστωτική ποιότητα» κατά τον οίκο Fitch. Ενώ ο ίδιος ο οίκος υποστηρίζει ότι οι αξιολογήσεις «ΑΑ» υποδηλώνουν «πολύ χαμηλές προσδοκίες για κίνδυνο αθέτησης», είναι ένα βήμα χαμηλότερα από την «χαμηλότερη για χαμηλότερο κίνδυνο αθέτησης» για τους δανειολήπτες που αξιολογούνται «ΑΑΑ». Ομοίως, η κορυφαία αξιολόγηση απονέμεται στους δανειολήπτες μόνο σε περιπτώσεις «εξαιρετικά ισχυρής ικανότητας» να ανταποκριθούν στις οικονομικές υποχρεώσεις, ενώ βαθμολογία «ΑΑ» υποδηλώνει «πολύ ισχυρή ικανότητα», σύμφωνα με τον Fitch. Σε παγκόσμιο επίπεδο, ο Fitch θεωρείται ο μικρότερος από τους τρεις μεγάλους οίκους αξιολόγησης, στους οποίους περιλαμβάνονται οι Moody’s και S&P.

  1. 3) Πώς αξιολογούνται τα κρατικά ομόλογα;

Οι οίκοι αξιολογούν την οικονομική ευρωστία των εκδοτών χρέους, μεταξύ άλλων και των κυβερνήσεων και τους δίνουν βαθμολογία για την πιστοληπτική ικανότητα (η ικανότητα να ανταποκριθούν στις πληρωμές χρέους). Οι επενδυτές βασίζονται συχνά στις αξιολογήσεις πιστοληπτικής ικανότητας όταν αγοράζουν ομόλογα και οι αξιολογήσεις των οίκων μπορεί να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στον καθορισμό του ύψους του επιτοκίου που καταβάλλει ένας δανειολήπτης για να αντλήσει κεφάλαια στις κεφαλαιαγορές. Παρόλα αυτά, τα επιτόκια των ΗΠΑ συγκρατούνται από τη ζήτηση για το αμερικανικό δολάριο, το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα και για τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα, τα οποία θεωρούνται το παγκόσμιο περιουσιακό στοιχείο αναφοράς χωρίς κίνδυνο. Η υπουργός Οικονομικών Τζάνετ Γέλεν ανέφερε σε δήλωσή της μετά την υποβάθμιση, ότι η κίνηση αυτή ήταν «αυθαίρετη και βασισμένη σε ξεπερασμένα δεδομένα» και δεν θα αλλάξει τις απόψεις των επενδυτών για το αμερικανικό δημόσιο χρέος.

Παρόλα αυτά, η απόδοση του 30ετούς ομολόγου είχε ανέλθει στο υψηλότερο επίπεδο των τελευταίων σχεδόν εννέα μηνών κι ενώ οι ΗΠΑ ετοιμάζονται να αυξήσουν τις εκδόσεις ομολόγων για να χρηματοδοτήσουν το διευρυνόμενο δημοσιονομικό έλλειμμα.

  1. 4) Τι σημαίνει η υποβάθμιση για τις αγορές;

Όταν ο S&P μείωσε την πιστοληπτική ικανότητα της αμερικανικής κυβέρνησης το 2011, πυροδότησε μια ανησυχία για την αμερικανική οικονομία σε μια εποχή που η Ευρώπη βρισκόταν εν μέσω της δημοσιονομικής κρίσης. Ακόμα κι έτσι, η κίνηση αυτή είχε μικρή επίπτωση μακροπρόθεσμα. Οι επενδυτές εισέρευσαν στα περιουσιακά στοιχεία των ΗΠΑ και οι αποδόσεις του κρατικού χρέους υποχώρησαν μέχρι το τέλος του έτους. Εν μέρει αυτό οφειλόταν στο γεγονός ότι η αμερικανική οικονομία παρουσίαζε μια δυναμική, ενώ την ίδια στιγμή η Ευρωπαϊκή Ένωση αγωνιζόταν να διασφαλίσει τη νομισματική της ένωση. Αυτή τη φορά, οι χρηματοπιστωτικές αγορές ανησυχούν επίσης για την αμερικανική οικονομία, όμως το επίκεντρο είναι ο πιο επιθετικός κύκλος αυξήσεων των επιτοκίων της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες για την ανάσχεση του πληθωρισμού. Υπό αυτή την έννοια, ότι κάνει η Fed είναι πιθανό να έχει πολύ μεγαλύτερη επίδραση στα επιτόκια των ΗΠΑ από ότι η υποβάθμιση του Fitch. Ο οίκος Moody’s εξακολουθεί να αποδίδει στις ΗΠΑ την κορυφαία αξιολόγηση, η οποία έχει γίνει ακόμη πιο σημαντική πλέον μετά την υποβάθμιση από τον Fitch.

  1. 5) Τι σημαίνει η υποβάθμιση για τις άλλες αξιολογήσεις;

Οι χώρες με την άριστη βαθμολογία για την πιστοληπτική τους ικανότητα είναι ελάχιστες. Η Αυστραλία, η Γερμανία, η Σιγκαπούρη και η Ελβετία εξακολουθούν να έχουν τις κορυφαίες αξιολογήσεις και από τους τρεις οίκους. Ο Fitch αξιολογεί επίσης τον Καναδά με ΑΑ+. Η Κίνα, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, έχει βαθμολογία Α+ από τον οίκο, τρεις βαθμίδες χαμηλότερα από την κορυφαία διαβάθμιση. Η αξιολόγηση μιας χώρας μπορεί να λειτουργήσει ως ανώτατο όριο για το πόσο ψηλά αξιολογείται μια εταιρεία στη χώρα αυτή, αλλά όχι για όλες τις περιπτώσεις. Ο αριθμός των εταιρειών με αξιολόγηση «ΑΑΑ» από οποιονδήποτε από τους τρεις μεγάλους οίκους είναι μια μικρή κλειστή ομάδα, που περιλαμβάνει γνωστά ονόματα όπως η Microsoft και η Johnson & Johnson.

 

Πηγή: ot.gr

Σελίδα 648 από 4478
  • Τελευταια
  • Δημοφιλή