Για την ποινικοποίηση των αγώνων, την κατάργηση της απεργίας αλλά και για την τιμωρητική – απεργοσπαστική τροπολογία Γεροβασίλη για την απεργία – αποχή των δημόσιων υπαλλήλων από την «αξιολόγηση» ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, μίλησε η Βάσω Αμπελογιάννη, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ & ΚΥ Άρτας και μέλος της διοίκησης του ΝΤ Άρτας της ΑΔΕΔΥ, στην εκπομπή «Στη δουλειά & στον αγώνα» που μεταδίδεται από το ραδιόφωνο της ΕΡΤopen 106,7.

Αφορμή, ο αποκλεισμός από τις διαδικασίες κρίσεων από τη σύγκλητο του ΤΕΙ Ηπείρου, με ομόφωνη απόφασή της, εργαζομένου που συμμετείχε και συμμετέχει στην απεργία – αποχή από την «αξιολόγηση». Η ΑΔΕΔΥ, αντιδρώντας άμεσα, κατέθεσε αίτηση ακύρωσης της απόφασης στο Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων, η οποία συζητείται την Τρίτη 13 Μάρτη. Στο πλαίσιο αυτό, έχει προκηρύξει πανηπειρωτική στάση εργασίας, από τις 12μ. μέχρι το τέλος του ωραρίου, και συγκέντρωησ στα δικαστήρια στη μία το μεσημέρι.

ΣΗΜΕΙΑ ΑΠΟ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Η Β. Αμπελογιάννη, απαντώντας σε όσα έλεγε η κυβέρνηση, ότι δηλαδή δεν πρόκειται να εφαρμόσει αυτήν την απεργοσπαστική τροπολογία, σημειώνει πως «ήταν πρωτοφανής η διαδικασία πέρυσι τον Οκτώβριο στη Βουλή, το να ψηφίσουν δηλαδή το πώς θα σπάσει μια απεργία. Ήταν δεδομένο πως θα εφαρμοστεί, διότι ό,τι δε θες να το εφαρμόσεις, δε το νομοθετείς. Τα λόγια είναι του αέρα. Τα γραπτά μένουν κι αυτά εφαρμόζονται». Η απεργία-αποχή από την «αξιολόγηση» είναι «νόμιμη. Δεν έχει κριθεί παράνομη και καταχρηστική. Ασκούμε οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο το συνταγματικό μας δικαίωμα, κι έρχεται η κυβέρνηση, μαζί με την αντιπολίτευση, και νομοθετεί απέναντι σε ένα συνταγματικό δικαίωμα».

Αναφερόμενη στην πρώτη εφαρμογή της τιμωρητικής – απεργοσπαστικής τροπολογίας Γεροβασίλη από τη σύγκλητο του ΤΕΙ Ηπείρου, σημειώνει το «ομόφωνο» της απόφασης, και ερωτηθείσα εάν και ο εκπρόσωπος των εργαζομένων ψήφισε υπέρ του αποκλεισμού του συναδέλφου του, απαντά: «Όπως φαίνεται, ναι. Για να είναι ομόφωνη, ψήφισε».

«Την Τρίτη», επισημαίνει, «η μάχη που θα δοθεί είναι κρίσιμη και πρέπει να κερδηθεί. Και θα κερδηθεί. Κρίνεται το συνταγματικό δικαίωμα των εργαζομένων στο Δημόσιο, αλλά και συνολικά των εργαζομένων, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, στην απεργία. Ερχόμαστε, πλέον, για πρώτη φορά, σε μια κατάσταση που με δύο λόγια σημαίνει: “Απεργείς; Αφού απεργείς, θα τιμωρηθείς”. Αυτό είναι ανεπίτρεπτο και πρέπει να “σπάσει”. Και συνολικά οι εργαζόμενοι θα αγωνιστούμε σθεναρά για να “σπάσει”. Και για αυτό, εμείς ως Νομαρχιακά Τμήματα Ηπείρου της ΑΔΕΔΥ καλούμε όλους τους εργαζομένους, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, να δώσουν δυναμικό “παρών” στο Διοικητικό Εφετείο Ιωαννίνων, διότι το ζήτημα δεν έχει να κάνει με το συνάδελφο ή με δύο-τρεις άλλων συνάδελφων μας: έχει να κάνει με το δικαίωμά μας να απεργούμε, έχει να κάνει με το δικαίωμα και την υποχρέωση όλων μας να διαμαρτυρόμαστε και να μη σκύβουμε το κεφάλι και να υπερασπιζόμαστε τα ταξικά μας συμφέροντα και την εργασία μας, να είμαστε “όρθιοι” εργαζόμενοι και “όρθιοι” άνθρωποι».

Όσον αφορά στην «αξιολόγηση», υπογραμμίζει πως οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο μάχονται από το 2014 κατά της συγκεκριμένης διαδικασίας, που ξεκίνησε από κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου και συνεχίζεται μέχρι σήμερα από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κι αυτό διότι στοχεύουν στο ίδιο πράγμα: στο μικρό, ευέλικτο νεοφιλελεύθερο κράτος, με πολλές μισθολογικές «ταχύτητες» στο Δημόσιο, αλλά και με δημόσιες υπηρεσίες που θα εκχωρηθούν σε ιδιώτες, με αποτέλεσμα «το μάρμαρο» και την ιδιωτικοποίησή τους να την πληρώνουν αδρά οι πολίτες.

Η απεργία-αποχή από την «αξιολόγηση» συνεχίζεται, όπως άλλωστε το σημειώνει και σε πρόσφατη και νεότερη ανακοίνωσή της η εκτελεστική επιτροπή της ΑΔΕΔΥ, κι εμείς, τονίζει η Β. Αμπελογιάννη, «μένουμε σε αυτήν την απόφαση και απαιτούμε να αποσυρθεί η τιμωρητική τροπολογία Γεροβασίλη, διότι έχει να κάνει και με συνταγματικά δικαιώματα των εργαζομένων και δεν έχει να κάνει με το πώς θα αξιολογηθεί η κυβέρνηση από τους δανειστές και πώς κάποιοι θα κρατήσουν τις θέσεις τους».

Όσον αφορά στο γεγονός της τιμωρίας του απεργού εργαζομένου, επισημαίνει πως αυτό αποτέλεσε ένα γεγονός για να ξεκινήσει εκ νέου η συζήτηση για την «αξιολόγηση» και τις αντιδράσεις – κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο Δημόσιο, και μάλιστα «τώρα είναι πιο καθαρά στους συναδέλφους τι ακριβώς θέλει να κάνει η κυβέρνηση με αυτήν την “αξιολόγηση”». Με βάση αυτό, «θεωρώ πως είναι η ευκαιρία να ξεκινήσει ένας αγώνας, ο οποίος θα είναι συνολικότερος, μαζικότερος και θα έχει αποτελέσματα».

Ακούστε αναλυτικά στο οπτικοποιημένο απόσπασμα της εκπομπής «Στη δουλειά & στον αγώνα» τι είπε η Βάσω Αμπελογιάννη, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων ΓΝ & ΚΥ Άρτας και μέλος της διοίκησης του ΝΤ Άρτας της ΑΔΕΔΥ. Η εκπομπή μεταδόθηκε στις 10-03-18.

Πηγή: ergasianet.gr

Η κατάρρευση μιας αψίδας πάγου από τον γιγαντιαίο παγετώνα της Αργεντινής Perito Moreno στην Παταγονία άρχισε το Σάββατο και αναμένεται να διαρκέσει δύο έως τρεις ημέρες μέχρι την κορύφωση του φαινομένου, το οποίο προσελκύει χιλιάδες τουρίστες.

Το νερό άρχισε να εισχωρεί στον παγετώνα χθες ανακοίνωσε ο Εθνικός Δρυμός Los Glaciares στην Παταγονία, που βρίσκεται 2.000 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μπουένος Άιρες. Κατά τη διάρκεια της ημέρας, το φαινόμενο έγινε πιο εμφανές και μεγάλο σύμφωνα με την ίδια πηγή την οποία επικαλείται το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Το νερό διαβρώνει τον παγετώνα και η διαδικασία τελειώνει όταν οι όγκοι πάγου που σχηματίζουν αψίδα ή γέφυρα καταρρέουν.

Η στιγμή της κατάρρευσης της αψίδας «είναι πάντα εντυπωσιακή. Αυτό που συμβαίνει, είναι ότι αυτή τη φορά συσσωρεύτηκε περισσότερο νερό σε σχέση με τις τελευταίες τρείς ή τέσσερις φορές που σημειώθηκε το φαινόμενο», εξηγεί στο τηλεοπτικό δίκτυο TN ο Λουτσιάνο Μπερνάτσι, διευθυντής του μουσείου Glaciarium που βρίσκεται κοντά στον Εθνικό Δρυμό των Παγετώνων.

Σύμφωνα με τον ειδικό αυτό πρόκειται για φυσικό φαινόμενο που παρατηρείται σε αυτόν τον τύπο παγετώνα, που σημαίνει ότι ο παγετώνας διατηρεί κατά μέσο όρο τις διαστάσεις του, σε αντίθεση με άλλους που συρρικνώνονται.

Η κατάρρευση του παγετώνα Perito Moreno συμπεριλαμβάνεται στην παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO και προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες, παρότι παρατηρείται τον Μάρτιο, δηλαδή στα τέλη του καλοκαιριού και στις αρχές του φθινοπώρου στο νότιο ημισφαίριο.

Το φαινόμενο αυτό, ένα από τα πιο εντυπωσιακά φυσικά θεάματα παγκοσμίως, συμβαίνει κάθε δύο ή τέσσερα χρόνια από το 2004, ενώ δεν είχε συμβεί τα προηγούμενα 16 χρόνια. Την τελευταία φορά, το 2016, σημειώθηκε μέρα μεσημέρι και χιλιάδες τουρίστες το παρακολούθησαν.

Πηγή: newsbeast.gr

του Γιάννη Μπασκάκη

Λέξη δεν είπε η Χρυσή Αυγή για τις συλλήψεις των μελών της ναζιστικής ομάδας που δρούσε με τα ονόματα Combat 18 Hellas και Ανένταχτοι Μαιάνδριοι Εθνικιστές (ΑΜΕ) από την Αντιτρομοκρατική. Και δεν είπε γιατί, όπως αποκαλύπτουμε σήμερα, ανάμεσα στους συλληφθέντες βρίσκεται ένας πολύ δικός της άνθρωπος. Ο λόγος για τον Σπύρο Μεταλληνό, γνωστό από τη δράση του ως βασικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής στο τάγμα εφόδου του Πειραιά.

Η σύλληψη λοιπόν του Μεταλληνού, ο οποίος φέρεται να έχει παραδεχτεί τη συμμετοχή του στις εγκληματικές ενέργειες των ΑΜΕ/C18, επιβεβαιώνει τη διασύνδεση της μητρικής οργάνωσης, δηλαδή της Χρυσής Αυγής, με τις μικρές περιθωριακές ναζιστικές ομάδες που δρουν αποκλειστικά στην παρανομία, αντιγράφοντας τη δική της δράση και συγκρότηση.

Σήμερα φέρνουμε στο φως πλήθος ντοκουμέντων που αποδεικνύουν τη σχέση του Μεταλληνού με τη Χρυσή Αυγή και με την Τοπική Οργάνωσή της στον Πειραιά.

Σημειώνουμε ότι η συγκεκριμένη Τοπική είναι σήμερα ο πιο ενεργός Πυρήνας της ναζιστικής οργάνωσης, έχοντας διαδεχτεί τον Πυρήνα της Νίκαιας που κατέρρευσε μετά την ποινική δίωξη που ακολούθησε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Ο Μεταλληνός εικονίζεται στις δράσεις του συγκεκριμένου τάγματος εφόδου, στο πλευρό του Σωτήρη Δεβελέκου, μέλους της Κεντρικής Επιτροπής της Χρυσής Αυγής και ηγετικού στελέχους της στον Πειραιά (φωτ. 1).

Μάλιστα εικονίζεται να κάνει και ομιλίες στα τοπικά γραφεία, όπως στις 17 Ιανουαρίου του 2017 (φωτ. 2), ενώ μοιράζει έντυπο υλικό της Χρυσής Αυγής (φωτ. 3).

Φυσικά συμμετέχει και στις κοινές δράσεις των Πυρήνων της οργάνωσης στην περιφέρεια Πειραιά (Πειραιάς, Πέραμα, Σαλαμίνα, φωτ. 4) και βέβαια εικονίζεται και με τον περιφερειάρχη της Χρυσής Αυγής στον Πειραιά και υπεύθυνο για τη δράση των ταγμάτων εφόδου στην περιοχή, δηλαδή τον Ιωάννη Λαγό (φωτ. 5 και 6).

Εκτός από τον Λαγό, ποζάρει και δίπλα στον μέχρι πρότινος βουλευτή της οργάνωσης Δημήτρη Κουκούτση (φωτ. 7), ενώ βρίσκεται ανάμεσα στα μέλη και στελέχη που η Χρυσή Αυγή στέλνει στο Εφετείο να παρακολουθούν τη μεγάλη δίκη, παριστάνοντας το κοινό.

Αλλά έχει κι έναν άλλο ρόλο. Να κατασκοπεύει όσους η οργάνωση θεωρεί πολιτικούς της αντιπάλους. Να πηγαίνει δηλαδή στις εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις αντιφασιστικών οργανώσεων και να φωτογραφίζει τους συμμετέχοντες, να φωτογραφίζει ακόμα και δικηγόρους της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη, ακόμα και τη Μάγδα Φύσσα.

Τον ρόλο αυτόν τον έχει προδώσει ο ίδιος μέσω των αναρτήσεών του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Αλήθεια, μετά απ’ όλα αυτά τι θα πει ο Φίρερ Μιχαλολιάκος; Ο,τι είπε και για τον Ρουπακιά; Περαστικός κι αυτός από τα γραφεία τους;

Πηγή: efsyn.gr

Γράφει ο Ζήσιμος Βαφίδης.

Με τον αντιαπεργιακό νόμο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, που με συνοπτικές διαδικασίες, μέσα σε τρεις μέρες (Σάββατο 13, Κυριακή 14 & Δευτέρα 15/1/2018), ψηφίστηκε στη βουλή, άνοιξε η κερκόπορτα για την άλωση του δικαιώματος της απεργίας, του πιο σημαντικού δικαιώματος των εργαζομένων. Οι συνδικαλιστικές πλειοψηφικές ηγεσίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, στην ουσία έγιναν συνένοχες στο «έγκλημα», με την ουσιαστική απραξία τους και με τις αναντίστοιχες στάσεις εργασίας και ισχνές συγκεντρώσεις τους για ένα τέτοιο καθοριστικό, για τη διεκδικητική πάλη των εργαζομένων, ζήτημα.

Οι ευθύνες όμως και του ΠΑΜΕ είναι μεγάλες γιατί, ενώ από τον Σεπτέμβρη ήταν γνωστό ότι θα έρθει για ψήφιση στη βουλή αυτό το εκτρωματικό πολυνομοσχέδιο, τηρούσαν μια στάση αναμονής, προτείνοντας απλά στα συνδικάτα να παίρνουν αποφάσεις για απεργία την ημέρα που θα ερχόταν στη βουλή αυτό το νομοσχέδιο. Δηλαδή δεν προωθούσαν καθημερινές και πολύμορφες δραστηριότητες μέσω στους εργαζόμενους, στους χώρους δουλειάς, ώστε να γίνει πραγματική υπόθεση των εργαζομένων για να αποτραπεί ο ερχομός του αντιαπεργιακού νομοσχεδίου στη βουλή, αλλά απλά, καλούσαν να παρθεί απόφαση, να γίνει μια απεργία, μόνο τη μέρα ψήφισης του στη βουλή, στην ουσία κατόπιν εορτής, που βέβαια μια τέτοια απεργία ασφαλώς και είναι απλά απεργία διαμαρτυρίας και τίποτα περισσότερο, κάτι που δεν ενοχλεί ουδόλως την κυβέρνηση και τους πάτρωνές της. Πολύ περισσότερο που με μια τέτοια απόφαση, η πρωτοβουλία των κινήσεων και γι’ αυτήν την απεργία, εκχωρήθηκε στην κυβέρνηση, αφού το «απεργούμε…όταν έρθει στη βουλή το νομοσχέδιο» αυτό το «…όταν» το καθορίζει πάντα η κυβέρνηση που βέβαια και πάλι το καθόρισε, ξαφνικά για το προαναφερόμενο Σαββατοκύριακο.

Τώρα, ενόψει της μάχης των διαπραγματεύσεων για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας και πάλι, ο παλιός και νέος κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός στη διοίκηση της ΓΣΕΕ, αρνείται να οργανώσει τους αναγκαίους αγώνες, καταφεύγοντας στις πιο αντιδραστικές θεωρίες, περί «αναποτελεσματικότητας των αγώνων», αφού, όπως είδαμε προηγουμένως, με την ενδοτική στάση του στο αντιαπεργιακό νομοσχέδιο καταδίκασε το όπλο της απεργίας, δηλ. το κορυφαίο όπλο από τα όπλα των συνδικαλιστικών αγώνων. Είναι χαρακτηριστικές οι εκφράσεις που ακούστηκαν ενάντια στην απεργία από τους εκπροσώπους του εργοδοτικού-κυβερνητικού συνδικαλισμού στη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου της ΓΣΕΕ που έγινε στις 2/2/2018: Γ. Παναγόπουλος (ΠΑΣΚ), «έχει φάει τα ψωμιά του αυτός ο τύπος κινητοποιήσεων. Πρέπει να ψάξουμε να βρούμε κάτι διαφορετικό. (...) Χωρίς το άγχος για συγκεκριμένη ημερομηνία απεργιακής κινητοποίησης να οργανώσουμε καμπάνια για πανεθνική μέρα δράσης και διαμαρτυρίας μαζί με ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, Επιμελητήρια, μαζί με τις οργανώσεις της "κοινωνίας των πολιτών"». Και οΘ. Βασιλόπουλος (ΜΕΤΑ) δεν τοποθετήθηκε και πολύ διαφορετικά, «Όταν βγαίνεις συνέχεια με απεργίες και δεν έχεις αποτέλεσμα αυτές εκφυλίζονται...».Ν. Κιουτσούκης (ΔΑΚΕ), ο οποίος μίλησε για την «απαξίωση των συνδικάτων» και «την φθίνουσα πορεία τους».

Αυτή είναι μια εικόνα του συνδικαλιστικού κινήματος που, όχι μόνον δεν τιμά τους εργαζόμενους που εκπροσωπεί, αλλά και προσβάλλει βάναυσα του αγώνες που, διαχρονικά, πολλές φορές βάφτηκαν στο αίμα ή που, το τίμημα τους, από την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία, ήταν οι φυλακίσεις, οι εξορίες και οι κατατρεγμοί των πρωτοπόρων εργατών. Το όπλο των απεργιακών αγώνων είναι, παραφράζοντας τον εθνικό μας ποιητή, «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένο, των εργατών τα ιερά» και τα καμώματα των προαναφερόμενων συνδικαλιστικών ηγεσιών το προσβάλουν βάναυσα και σκυλεύουν πάνω του, όταν συναινούν στην κατάργηση του, όταν εκστομίζουν απαξιωτικές γιαυτό χαρακτηρισμούς, όταν το ενταφιάζουν με ηττοπαθείς αντιλήψεις και όταν το δένουν στο άρμα της κυβερνητικής και εργοδοτικής εξουσίας. Επίσης απαξιώνουν και διασύρουν συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα όλοι εκείνοι που το χρησιμοποιούν για κατανάλωση και για προσωπικές προβολές και αναρριχήσεις αλλά και εκείνοι που το εντάσσουν σε μικροπολιτικοκομματικές σκοπιμότητες. Ούτε βέβαια τιμούν, το συνδικαλιστικό κίνημα αλλά αντίθετα το εκφυλίζουν και όλοι εκείνοι που το μετατρέπουν, από φορέα ενότητας και συσπείρωσης όλων των εργαζομένων, σε φορέα ιδιοτελών στόχων ή σε υποκείμενο των πολιτικών και στρατηγικών στοχεύσεων τους. Επίσης υπονομεύεται θανάσιμα το συνδικαλιστικό κίνημα, όταν ευκαιριακά και καιροσκοπικά εξαγγέλλεται και γίνεται μια απεργία απλά και μόνο για να γίνει, χωρίς να ενδιαφέρει ο βαθμός συμμετοχής σ’ αυτήν και μάλιστα όταν, η αντίστοιχη απεργιακή συγκέντρωση, ελλείψει απεργών, υποκαθίσταται με μεταφερόμενους φοιτητές, συνταξιούχους και άλλους που δεν είναι εργαζόμενοι για να μπορούν να είναι απεργοί στις απεργιακές συγκεντρώσεις, που βέβαια, ως αλληλέγγυοι των απεργών είναι θετική και αναγκαία η συμμετοχή τους μόνο που δεν είναι δυνατόν να αποτελούν τον κύριο όγκο των συγκεντρωμένων, γιατί σε πλείστες περιπτώσεις και αυτό συμβαίνει. Όταν όμως αυτοί οι αλληλέγγυοι είναι η πλειοψηφία της απεργιακής συγκέντρωσης και όταν οι «αρχιτέκτονες» της, για τις ανάγκες της δικής τους προβολής, αυτήν την εικόνα την παρουσιάζουν, ως μαζική συμμετοχή απεργών, τότε, αυτοί οι «αρχιτέκτονες» δεν θέλουν πραγματική απεργία αλλά εικονική απεργία και έτσι εκφυλίζουν και το φορέα αυτού του στρουθοκαμηλισμού και το πραγματικό ιερό όπλο της απεργίας και συνολικά το συνδικαλιστικό κίνημα.

Έχοντας τώρα μπροστά μας τη μάχη για τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ), παίρνοντας υπόψη και τις εμπειρίες από τις ανάλογες μάχες για το θέμα αυτό αλλά και γενικότερα, είναι ανάγκη να επιδιωχθεί και να επιτευχτεί στο μέγιστο βαθμό η ενότητα των εργαζομένων για μαζική ενεργή συμμετοχή, μια συμμετοχή τέτοια που θα επιφέρει και άμεσα αποτελέσματα και θα ανοίγει δρόμους για την αναγέννηση, με σύγχρονους όρους, του συνδικαλιστικού κινήματος. Ενός συνδικαλιστικού κινήματος που, με πειστικότητα θα παραμερίζει το λακέδικο εργοδοτικό κυβερνητικό συνδικαλισμό, που θα πατά στέρεα στην πραγματικότητα, μια πραγματικότητα που θα την έχει συνδιαμορφώσει, ως πραγματική, ενωτική-μαζική δυναμική εικόνα, αλλά και θα παίρνει δύναμη από τη μαζική, ενεργή συμμετοχή όλων των εργαζομένων, μα και θα αντιστοιχεί: στη λειτουργία και δράση του, συνολικά στο ρόλο του, όπως τον διατύπωσαν οι κλασικοί του μαρξισμού-λενινισμού, ως φορέα για τα άμεσα και μακροπρόθεσμα συμφέροντα των εργαζομένων.

Πηγή: ergatikosagwnas.gr