Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Ό,τι είναι να χτιστεί, στο παρόν χτίζεται.
Του Κώστα Τζιαντζή
Ο Kώστας Tζιαντζής (που υπέγραψε αυτό το άρθρο ως Κώστας Ίσος, στην εφημερίδα ΠΡΙΝ, τον Απρίλιο του 1995) για τον Νίκο Μπελογιάννη.
Στις 30 Mαρτίου, πριν 43 χρόνια, εκτελέστηκε ο Mπελογιάννης μαζί με τους συντρόφους του, Mπάτση, Kαλούμενο και Aργυριάδη, στο Γουδί, κάτω από τους προβολείς των στρατιωτικών αυτοκινήτων, για να μην προλάβει το ξημέρωμα και πάρει χαμπάρι ο κόσμος. «Πάμε για καθαρό αέρα», ήταν τα λόγια του, στο «ήρθε η ώρα» του δεσμοφύλακα. Aπό τότε ο Mπελογιάννης αγαπήθηκε όσο λίγοι και υμνήθηκε συχνά και από τους αντιπάλους του, ξένους και «δικούς του». Συμβόλισε ευρύτερα το μαρτύριο, την αξιοπρέπεια και την ελπίδα της μετεμφυλιακής Ελλάδας των εργαζομένων και από μια άποψη το γενικότερο δράμα του μεταπολεμικού κόσμου. Κέρδισε ιδιαίτερα την τιμή να εκφράσει ως τα όρια της ποίησης και του μύθου την αυταπάρνηση και την αισιοδοξία των κομμουνιστών, των επαναστατών, των χιλιάδων λαϊκών αγωνιστών.
Από τότε η στάση του ταυτίστηκε με κάθε ανυπότακτη συνείδηση και πράξη, με τα πιο ψηλά πετάγματα των νεότερων γενιών, με την ίδια την αφοσίωση στην ατέλειωτη περιπέτεια της ανθρώπινης απελευθέρωσης. Δίκαια όλα αυτά, γιατί όταν ήρθε η «ώρα του» (όχι αυτή που καθόρισαν οι δολοφόνοι του) πήγε να τη συναντήσει, όπως και πάρα πολλοί άλλοι, όχι χωρίς φόβο, αλλά πάντως χωρίς στόμφο και κυρίως με στοχασμό και τόλμη, έτοιμος στη σκέψη κι ανθρώπινος, με το κεφάλι ψηλά.
Ίσως ο Mπελογιάννης αγαπήθηκε πάνω απ’ όλα γιατί αντιπροσωπεύει αυτή τη χαμογελαστή αποφασιστικότητα που δείχνει το συναίσθημα, αλλά κυρίως τη γνώση, ίσως και την ειρωνεία του επαναστατικού ρεαλισμού της νεότερης εποχής. Ενός ρεαλισμού που δεν είναι ιπποτικός αμυντικός ρομαντισμός, δεν είναι ιεραποστολική διακονία, δεν σημαίνει άγνοια της πραγματικότητας και των συσχετισμών της, αλλά ωστόσο παραμένει επαναστατικός, ανατρεπτικός και στην πιο δύσκολη ώρα. Και γι’ αυτό, ενώ κατά κανόνα συγκρούεται με τον «καιρό» του και με τη στάση των εκατομμυρίων ανθρώπων, ταυτόχρονα επικοινωνεί με την άλλη πλευρά του χρόνου, με την άλλη πλευρά της σκέψης και της πρακτικής των μεγάλων κοινωνικών και αγωνιστικών πλειοψηφιών.
O Mπελογιάννης δεν έμεινε κυρίως σαν ο επαναστάτης της εθνικής αντίστασης, της νίκης που δεν είναι νίκη. Αλλά σαν ο επαναστάτης της ήττας ύστερα από σκληρή μάχη, της ήττας που δεν είναι ακριβώς ήττα. Στο δικό του περήφανο «πέσιμο» η Αριστερά της ένοπλης πάλης, ήθελε να βλέπει το χαρακτήρα του γενικότερου δικού της αγώνα, της δικής της ήττας. Ήθελε, ίσως, πολύ περισσότερο να βλέπει την επαναστατική τους συνέχεια, που δεν αρκείται να κρατά τα παλιά όπλα και μάλιστα «παρά πόδα», αλλά ψάχνει να βάλει στο χέρι καινούργια νικηφόρα όπλα, αναζητά και στις πιο σκοτεινές στιγμές όχι απλά ένα νέο, αλλά και ένα ανώτερο «σε όλα» ξεκίνημα.
Όλα αυτά που όπως πάντα, είναι υπόθεση πρώτα απ’ όλα των ίδιων των πρωτοπόρων δυνάμεων των εργαζομένων, ο Mπελογιάννης δεν μπόρεσε και δεν μπορούσε ασφαλώς να τα καταφέρει. Kι αυτό όχι μόνο γιατί οι αντίπαλοι έκοψαν απότομα το νήμα της ζωής του προωθώντας έτσι, όπως κάθε εποχή άλλωστε, με το δικό τους αμείλικτο τρόπο και την «καλύτερη επιλογή» των στελεχών του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. O Mπελογιάννης πρακτικά, πολιτικά, θεωρητικά, ήταν γέννημα των αντιφάσεων του κινήματος της εποχής του και γι’ αυτό έχει το δικαίωμα να βαδίζει στα όριά τους και ασφαλώς έχει όπως όλοι και τις αντίστοιχες ευθύνες.
Ωστόσο, ο ίδιος με την απολογία του και τη γενικότερη στάση του έβαλε σε δοκιμασία την «αντοχή» της εποχής του και του κινήματός του. O θρύλος του πλάστηκε κυρίως από τις βαθύτερες, έστω και όχι επαρκώς συνειδητοποιημένες, ανάγκες του κόσμου, του αριστερού κινήματος και των εργαζομένων για μια νέα επαναστατική πορεία, πάνω από τις ήττες, τα λάθη, τη θλιβερή αντιφατικότητα της πολιτικής τους και των ιδεών τους, πάνω από την περιβόητη 3η Συνδιάσκεψη του ’50 (που όπως πάντα έβγαζε λάδι μόνο την τότε ηγεσία) πάνω από τις ανθρωποφαγίες τύπου Πλουμπίδη και Kαραγιώργη και κυρίως πάνω από τους φρικτούς φόβους τους μήπως τόσοι αγώνες είναι ίσως καταδικασμένοι να βυθίζονται τελικά κάθε φορά στις Bάρκιζες και τις Γιάλτες.
Oι διάφοροι λαθραίοι υμνητές του Mπελογιάννη (δεξιοί και αριστεροί) και ίσως περισσότερο οι κληρονόμοι των δολοφόνων του, επαίρονται συχνά γιατί το ειδικότερο αίτημα της αστικής, έστω, ομαλότητας, που μαζί με τα άλλα έφερε στο προσκήνιο η δίκη του, πραγματοποιήθηκε εν μέρει και βεβαίως προσωρινά, 25-30 χρόνια μετά. Επιχειρούν να χρωματίσουν τον Mπελογιάννη με τη δική τους μίζερη δημοκρατία και το ψευτολαϊκό πνεύμα της ελληνικής λεβεντιάς. Αλλά το βαθύτερο, το ουσιαστικό, το γενικότερο αίτημα που έβαλε η στάση του Mπελογιάννη και των καλύτερων αγωνιστών της γενιάς του ήταν το αίτημα, για μια ριζικά νέα επαναστατική πορεία. Kαι το ανεκπλήρωτο αυτό αίτημα από τη σκοπιά μιας χωρίς όρια ελεύθερης κοινωνίας που έχει ανάγκη ο σύγχρονος άνθρωπος, ύστερα μάλιστα από την πείρα των καταρρεύσεων και της μεγάλης ήττας, πυροδοτεί την αρχή της νέας εποχής του εργατικού κινήματος και παίρνει σήμερα συγκλονιστικές διαστάσεις.
Αυτό ακριβώς το νόημα της «υπόθεσης Mπελογιάννη» οι ποικιλώνυμοι διαχειριστές της, όλων των τάσεων, χρόνια τώρα καλύπτουν με τη σιωπή, τη διαστρέβλωση, την κομματική καπηλεία και την εικονολατρία. Όσο για το KKE, το KKΣE και το «παγκόσμιο πολιτικό κόμμα» της εποχής του Mπελογιάννη, το κόμμα που αυτός κι άλλοι πολλοί πίστευαν ακλόνητα πως εκφράζει την εργατική επαναστατική αποστολή έχουμε σήμερα το ιστορικό προνόμιο να γνωρίζουμε με ποιο ακριβώς τρόπο συνέχισε και αξιοποίησε το επαναστατικό αίτημα που προκύπτει από τη στάση του ίδιου του Mπελογιάννη και των αγωνιστών της γενιάς του.
Στο εσωτερικό προικοδότησε το λαϊκό κίνημα αρχικά με την πολιτική και την πρακτική της εθνικής Δημοκρατικής Αλλαγής, που οδήγησε στον εξευτελισμό της Αριστεράς και στη δικτατορία και στις νεότερες συνθήκες, με την πολιτική και την πρακτική της «Νέας Δημοκρατίας», της «Δημοκρατίας του λαού» και της «Πραγματικής αλλαγής», που κατέληξαν στο διασυρμό της εποχής του Tζαννετάκη και του Zολώτα. «Πάμε για καθαρό αέρα» Το κόμμα της τάξης και της ιστορίας Στο διεθνές πεδίο το «κόμμα» οδήγησε το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην εσωτερική και εξωτερική ειρηνική συνύπαρξη με τον καπιταλισμό, στη διάλυση της Διεθνούς, στην οικοδόμηση μιας νέας εκμεταλλευτικής αυτοκρατορίας πριν τελικά παραδοθεί ολοκληρωτικά και στην αστική τάξη.
Δεν ξέρουμε με ποιους θα πήγαινε και τι θα είχε απογίνει ο Mπελογιάννης αν είχε επιζήσει. Kαι δεν είμαστε απ’ αυτούς που πιστεύουν ότι ήταν τυχερός «που έφυγε νωρίς». Γιατί είμαστε βέβαιοι ότι σε κάθε περίπτωση, όποια και αν είναι η προσωπική κατάληξη του κάθε αγωνιστή, οι όποιες μεγάλες ή μικρές συγκρούσεις και οι μάχες του απέναντι στο κεφάλαιο ανήκουν τελικά στο μεγάλο και πάντα ανυπότακτο κόμμα της «ιστορίας» του επαναστατικού κινήματος, στο διεθνές και διαχρονικό «κόμμα» της τάξης, που το κτίζει κυρίως με τα ίδια της τα χέρια, που το κρατάει πάντα ζωντανό και γεννάει τελικά τις επαναστατικές μορφές που έχει ανάγκη η βασανιστική πορεία της προς την ελευθερία. Σήμερα κανείς δεν έχει δικαίωμα να καπηλεύεται τις μικρές ή τις μεγάλες στιγμές αυτού του ιστορικού κόμματος της τάξης, αλλά είναι φυσικό και αναγκαίο να επιχειρεί τη δική του ερμηνεία πάνω στις νίκες και τις ήττες του.
Έτσι και η γενιά των κομμουνιστών της αντιδικτατορικής και μεταπολιτευτικής πάλης έχει χρέος να κάνει εκ νέου τις δικές της καταθέσεις και στην υπόθεση Mπελογιάννη. Τουλάχιστον, κάποιοι πιστεύουμε ότι κι εμείς δεν ηττηθήκαμε χωρίς να δώσουμε τη μάχη, έστω και όταν τα πιο βασικά ζητήματα είχαν ήδη κριθεί αλλού. Δεν «πέσαμε» χωρίς να κρατάμε το όπλο και κολακευόμαστε ίσως να νομίζουμε ότι παλεύουμε με τον ίδιο αισιόδοξο επαναστατικό ρεαλισμό που μας δίδαξε η στάση του Mπελογιάννη. Γι’ αυτό, κυρίως από τη σκοπιά μιας νέας και χωρίς προηγούμενο αναγκαίας επαναστατικής τομής, επιχειρούμε να συνδεθούμε ξανά με τη μεγάλη και ηρωική κομμουνιστική παράδοση.
Όσο για την εντελώς νεότερη γενιά, που ανδρώνεται κατά τη γνώμη μας στην πιο «αγγελική και μαύρη» μέχρι τώρα εποχή, πολλά μπορεί να πει κανείς. Ένα απ’ αυτά, ίσως όχι το πιο σημαντικό για τους πολλούς, είναι ότι κάποια απ’ αυτά τα παιδιά αυτήν ακριβώς την εποχή, πριν λίγο μόλις καιρό, τόλμησαν να ιδρύσουν μια νέα οργάνωση νεολαίας, που έχει σαν τίτλο και σαν έμβλημά της την «Κομμουνιστική Απελευθέρωση». Με αυτό τον τρόπο, κάποιες πρωτοπόρες δυνάμεις αυτής της γενιάς συναντιούνται σήμερα με το κόμμα της τάξης και της ιστορίας, επιχειρώντας ένα ριζικά νέο ξεκίνημα, πάνω, αλλά όχι έξω από τις νίκες και τις ήττες του παρελθόντος και από τις μεγάλες προσδοκίες του μέλλοντος. Γιατί ξέρουν κυρίως πως «ό,τι είναι να χτιστεί, στο παρόν χτίζεται». Άλλη μια φορά λοιπόν και ίσως αν χρειασθεί ξανά και ξανά: «Πάμε για καθαρό αέρα».
Πηγή: kommon.gr
Απολογισμός ΝΑΤ 2017 - Συνεχίζεται και διευρύνεται η λεηλασία στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των απόμαχων της θάλασσας
Στην συνεδρίαση του Δ.Σ του ΝΑΤ στις 30/3/2018 κατατέθηκε για έγκριση ο απολογισμός του έτους 2017 σχετικά με τα πεπραγμένα του Ταμείου.
Στην τοποθέτησή του ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ και μέλος του Δ.Σ του ΝΑΤ σημείωσε ότι ο απολογισμός είναι κομμένος και ραμμένος στα πλαίσια της αντιασφαλιστικής πολιτικής της κυβέρνησης η οποία φορτώνει νέα βάρη στις πλάτες των συνταξιούχων Ναυτεργατών και ταυτόχρονα με την ασκούμενη ναυτιλιακή κυβερνητική πολιτική παρέχει και εξασφαλίζει νέα προνόμια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο και στην επιχειρηματική του δράση.
Στο πλαίσιο αυτής της αντιλαϊκής πολιτικής ανέφερε ότι συρρικνώνονται ακόμη περισσότερο οι θέσεις εργασίας και παράλληλα η αναλογία των εν ενεργεία προς τους συνταξιούχους Ναυτεργάτες οδηγεί το ασφαλιστικό Ταμείο των Ναυτεργατών σε πλήρες οικονομικό αδιέξοδο.
Επίσης τόνισε ότι η ανασφάλιστη εργασία στην ποντοπόρο ναυτιλία (ελληνική και ελληνόκτητη) γιγαντώνεται και αποτελεί το κυρίαρχο μοντέλο στην απασχόληση και αυτό με την σειρά του ναρκοθετεί την αυτοτέλεια του ΝΑΤ και αποκλείει οποιαδήποτε δυνατότητα αντιμετώπισης της οικονομικής του δυστοκίας.
Κατήγγειλε ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί ως εργαλείο το Δ.Σ του ΝΑΤ (όπως κάνει και στα άλλα ασφαλιστικά ταμεία) για να περνάει και να υλοποιεί την αντιασφαλιστική πολιτική σε βάρος των συνταξιούχων, όπως έγινε πρόσφατα με τον υπολογισμό των συντάξεων των νέων συνταξιούχων ενώ στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και τα μέτρα που αφορούν τον επαναϋπολογισμό όλων των παλιών συντάξεων.
Αυτή την αντιλαϊκή αντιασφαλιστική κυβερνητική πολιτική η οποία ακολουθείται πιστά την τελευταία 15ετία, έχει μετατρέψει τις συντάξεις σε βοηθήματα φτώχειας και εξαθλίωσης.
Αυτή την πολιτική η ΠΕΝΕΝ την αντιπαλεύει με όλες τις δυνάμεις της και θα συνεχίσει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για την ανατροπή της και την επαναφορά των συντάξεων στα προ μνημονίου επίπεδα.
Την τοποθέτηση και τα επιχειρήματα του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ προσπάθησαν ανεπιτυχώς να τα αντικρούσουν ο Πρόεδρος και ο Αντιπρόεδρος του ΝΑΤ οι οποίοι δήλωσαν ότι δήθεν δεν αποτελεί το Δ.Σ του ΝΑΤ εργαλείο για την εφαρμογή της αντιασφαλιστικής κυβερνητικής πολιτικής και ιδιαίτερα του «νέου» ΝΑΤ…
Οι εκπρόσωποι των εφοπλιστών στο Δ.Σ του ΝΑΤ με την σειρά τους απαντώντας στον Πρόεδρο της ΠΕΝΕΝ ενοχοποίησαν για την μείωση των θέσεων εργασίας τις θεσμοθετημένες διατάξεις για την επάνδρωση και την οργανική σύνθεση των πλοίων (ΠΔ 177/74) δηλώνοντας ότι αυτοί οι αναγκαστικοί νόμοι για την επάνδρωση οδήγησαν στην απώλεια της κρουαζιεροπλοίου ναυτιλίας, δήλωσαν ότι δήθεν η ανεργία περιορίζεται αποκλειστικά στο ξενοδοχειακό προσωπικό λόγω του μικρού αριθμού των Ε/Γ πλοίων και ταυτόχρονα ανέφεραν ότι πρέπει να καταργηθούν και στην Ακτοπλοΐα οι υποχρεωτικές συνθέσεις και ότι η λύση είναι η ανάπτυξη και η αύξηση των πλοίων τους….
Τα παραπάνω επιχειρήματα είναι παντελώς αβάσιμα αφού στην κρουαζιερόπλοιο ναυτιλία τα τελευταία 20 χρόνια είχαν καταργηθεί οι συνθέσεις σύμφωνα με το Π.Δ 177/74 και είχαν σε όλα αντικατασταθεί με τον άθλιο θεσμό των ειδικών συνθέσεων. Το ίδιο ακριβώς είχε γίνει την ίδια περίοδο και στα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία της Αδριατικής.
Σημειώνουμε ότι ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ καταψήφισε τον απολογισμό του ΝΑΤ, ο εκπρόσωπος των Πλοιάρχων (ΠΕΠΕΝ) ψήφισε υπέρ ενώ ο Πρόεδρος της ΠΕΜΕΝ Θανάσης Ευαγγελάκης έλαμψε δια της απουσίας του. Απών ήταν επίσης και ο εκπρόσωπος των Συνταξιούχων.
Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ
Πρωταθλητές σε ιδιωτικές δαπάνες υγείας οι Ελληνες στην Ευρώπη
ΠΕΝΝΥ ΜΠΟΥΛΟΥΤΖΑ
Ακριβά πληρώνουν οι Ελληνες για την υγεία τους. Ενα στα τρία ευρώ που δαπανώνται στη χώρα μας για την αγορά υπηρεσιών υγείας προέρχεται απευθείας από τα νοικοκυριά, αναλογία που είναι από τις υψηλότερες στην Ε.Ε.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποίησε χθες η Ελληνική Στατιστική Αρχή για τη χρηματοδότηση των δαπανών υγείας, το 2016 τα νοικοκυριά πλήρωσαν από την τσέπη τους (οι λεγόμενες και «out of pocket» δαπάνες) 5,057 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που αποτελεί το 34,3% της συνολικής δαπάνης υγείας στη χώρα μας για το ίδιο έτος.
Αν και το ποσοστό αυτό είναι ελαφρώς μειωμένο σε σχέση με το 2015 (36,2%), παραμένει σε υψηλότερα σε σχέση με τα προ κρίσης επίπεδα (29,3% το 2009), επιβεβαιώνοντας ότι τα τελευταία χρόνια οι πολίτες καλούνται να καλύψουν με δικούς τους πόρους τα κενά που έχει αφήσει η δημόσια χρηματοδότηση των υπηρεσιών υγείας.
Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα είναι μεταξύ των χωρών με τις υψηλότερες ιδιωτικές πληρωμές υγείας, μετά τη Βουλγαρία (47,67% ιδιωτικές πληρωμές το 2015), την Κύπρο (43,9%) και τη Λετονία (42,07%). Στον αντίποδα βρίσκονται η Γαλλία, όπου οι λεγόμενες «out of pocket» δαπάνες είναι μόλις το 6,8% των συνολικών δαπανών υγείας, το Λουξεμβούργο (10,64%) και η Ολλανδία (12,25%).
Οπως σχολίαζαν στην «Κ» οικονομολόγοι της Υγείας, στην Ελλάδα οι ιδιωτικές πληρωμές είναι διαχρονικά υψηλές. «Μια αδρή εξήγηση είναι ότι ο δημόσιος τομέας δεν είναι επαρκής για να καλύψει τις ανάγκες. Η επιστημονική προσέγγιση είναι ότι με αυτόν τον τρόπο οι Ελληνες αγοράζουν χρόνο, ποιότητα και επιλογές σε γιατρούς που δεν τους προσφέρει το Δημόσιο Σύστημα Υγείας. Στην Ελλάδα, η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας και η μακροχρόνια φροντίδα χρονίως πασχόντων στηρίζονται κυρίως από τις δαπάνες των νοικοκυριών, ενώ η γενική κυβέρνηση και οι ασφαλιστικοί οργανισμοί ρίχνουν το βάρος της χρηματοδότησης στα νοσοκομεία και στη φαρμακευτική περίθαλψη», τόνιζαν.
Ταυτόχρονα, και η οικονομική κρίση έχει συμβάλει στο υψηλό ποσοστό ιδιωτικών πληρωμών: η μείωση στη φαρμακευτική δαπάνη έχει οδηγήσει σε υψηλότερη συμμετοχή των ασθενών στα φάρμακα (πέρυσι ανήλθε σε 600 εκατομμύρια ευρώ), ενώ έχει ενταθεί και το φαινόμενο των παραπληρωμών σε γιατρούς.
Την ίδια στιγμή «χαμηλές πτήσεις» συνεχίζει να καταγράφει ο τομέας της ιδιωτικής ασφάλισης υγείας, που καταλαμβάνει μόνο το 3,9% της συνολικής δαπάνης υγείας, γεγονός που οφείλεται σε μια διαχρονική δυσπιστία των πολιτών απέναντι στο προϊόν των ασφαλιστικών εταιρειών, με την κοινή αντίληψη να είναι ότι στην πλειονότητά τους τα προγράμματα ασφάλισης είναι μερικά και αποσπασματικά, ενώ τα ολοκληρωμένα προγράμματα ιδιωτικής ασφάλισης υγείας είναι πολύ ακριβά για να μπορεί να τα αντέξει το μέσο ελληνικό νοικοκυριό.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, το 2016 η συνολική χρηματοδότηση για τις δαπάνες υγείας ανήλθε στο 8,45% του ΑΕΠ, έναντι 8,19% του έτους 2015, ενώ σε πραγματικούς αριθμούς ήταν πρόπερυσι 14,727 δισεκατομμύρια ευρώ, έναντι 14,447 το 2015. Η δημόσια δαπάνη υγείας αυξήθηκε από 8,42 δισ. ευρώ το 2015 σε 9,034 δισ. ευρώ το 2016 (ποσοστό αύξησης 8,19%) και η ιδιωτική δαπάνη (ιδιωτικές πληρωμές και ιδιωτική ασφάλιση μαζί) μειώθηκε από 5,765 δισ. ευρώ σε 5.625 αντίστοιχα (2,4%).
Τα «φακελάκια» ανεβάζουν τον λογαριασμό
Το διαχρονικό έλλειμμα της πολιτείας στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας καλύπτουν σε μεγάλο ποσοστό οι οικογενειακοί προϋπολογισμοί στη χώρα μας. Την ίδια στιγμή, οι παραπληρωμές («φακελάκια») με στόχο τη γρήγορη πρόσβαση στον γιατρό που επιθυμούν, ανεβάζουν ακόμα περισσότερο τον λογαριασμό για τους Ελληνες πολίτες, οι οποίοι παρά την υψηλή φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές, αναγκάζονται να πληρώσουν και από την τσέπη τους για υπηρεσίες υγείας.
Ο Ελληνας ασφαλισμένος, ακόμα και εάν δεν πληρώσει επιπλέον χρέωση στην επίσκεψη σε συμβεβλημένο γιατρό, θα καταβάλει ως ποσοστό συμμετοχής 15% στις εξετάσεις στις οποίες θα υποβληθεί στο ιδιωτικό διαγνωστικό κέντρο –αφού ο δημόσιος εργαστηριακός τομέας καλύπτει μόνο ένα ελάχιστο ποσοστό που δεν ξεπερνά το 10% των αναγκών των πολιτών–, και αυτό εφόσον πρόκειται για εξετάσεις που καλύπτει το Ταμείο του. Θα χρειαστεί να πληρώσει και για τα φάρμακά του: το ποσοστό συμμετοχής καθώς και τη διαφορά ανάμεσα στην τιμή του φαρμάκου και την τιμή του φθηνότερου γενοσήμου της κατηγορίας, το οποίο ωστόσο δεν επιλέγει, αφού κανείς δεν του εξήγησε ότι είναι αξιόπιστο. Το ποσοστό διείσδυσης των γενοσήμων στην ελληνική αγορά είναι μόλις 25%, όταν σε άλλες χώρες της Ευρώπης ξεπερνά το 80%. Εάν απαιτηθεί νοσηλεία σε δημόσιο νοσοκομείο, ο κανόνας είναι ότι θα χρειαστεί να προχωρήσει σε άτυπη πληρωμή κυρίως για να παρακάμψει τη λίστα αναμονής και να εξασφαλίσει τη θεωρούμενη «καλύτερη φροντίδα». Η οδοντιατρική περίθαλψη είναι επίσης μία καθαρά ιδιωτική υπόθεση. Στο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας υπηρετούν μόλις 700 οδοντίατροι για να παρέχουν δωρεάν υπηρεσίες υγείας στο σύνολο του πληθυσμού.
Και κάπως έτσι εξηγείται γιατί ένα μεγάλο ποσοστό των Ελλήνων που ξεπερνά το 10%, δηλώνουν ότι δεν έλαβαν τον τελευταίο χρόνο την ιατρική περίθαλψη που είχαν ανάγκη λόγω κόστους.
Πηγή: kathimerini.gr
Παλιά Κοκκινιά: γειτονιά αντιφασιστική – Διαδήλωση 31/3
Μετά την φασιστική ενέδρα ενάντια στην αντιφασιστική παρέμβαση από την ΟΡ.Μ.Α. και την Πακιστανική Κοινότητα στις 24/3 στην Παλιά Κοκκινιά, έγινε σύσκεψη τη Δευτέρα 26/3 στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά για τη διοργάνωση αντιφασιστικής κινητοποίησης το Σάββατο 31/3. Στην σύσκεψη συμμετείχαν και στηρίζουν οι: Εργατική Λέσχη Κερατσινίου, Συντονισμός Προσφυγικών & Μεταναστευτικών Οργανώσεων, ΠΕΝΕΝ, δημοτική κίνηση "Κόντρα στο Ρεύμα" Νίκαιας - Ρέντη και ΟΚΔΕ - Σπάρτακος.
Ο αδιάλειπτος και συνεπής αντιφασιστικός αγώνας έχει οδηγήσει στην συρρίκνωση του μηχανισμού της Χρυσής Αυγής με αποτέλεσμα την όξυνση της επιθετικότητας από τα εναπομείναντα μέλη απέναντι σε αγωνιστές, μετανάστες, στέκια και κοινωνικούς χώρους. Η βία αποτελεί το εργαλείο τους ώστε να παραμείνουν στο προσκήνιο προσπαθώντας να δημιουργήσουν εντυπώσεις.
Το τσάκισμα των φασιστικών κομμάτων και οργανώσεων, το κλείσιμο των γραφείων – γιαφκών τους, το ξήλωμα κάθε υποψίας «σωματείου» ή «επιτροπής κατοίκων» παραμείνει στην επικαιρότητα.
Με οργάνωση και αποφασιστικότητα θα βάλουμε τέλος στο υπό συγκρότηση Τάγμα Εφόδου στην Παλιά Κοκκινιά. Οι αντιφασίστες θα κλείσουν αυτή τη θλιβερή περίοδο που δοκιμάστηκε να επιβληθεί ο τρόμος των φασιστικών ομάδων. Οι γειτονιές του Πειραιά ανήκουν ιστορικά στον κόσμο του ταξικού κινήματος και θα διαφυλαχτεί με κάθε τρόπο αυτή η ιστορική κληρονομιά και συνέχεια.
Καλούμε όλες τις πολιτικές και κοινωνικές συλλογικότητες του ευρύτερου αντιφασιστικού κινήματος σε Αντιφασιστική Διαδήλωση το Σάββατο 31/3 στις 12μμ, προσυγκέντρωση στην συμβολή Π. Ράλλη & Θηβών (Village Ρέντη).
Η Παλιά Κοκκινιά είναι γειτονιά αντιφασιστική.
Αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες. Όχι σε εθνικισμό και ρατσισμό.
Να κλείσουν τα γραφεία Πειραιά, γιάφκα της Χρυσής Αυγής. Να διαλυθούν τα τάγματα εφόδου.
Αθήνα, 27 Μαρτίου 2018
Οργάνωση Μαχητικού Αντιφασισμού
- Τελευταια
- Δημοφιλή