Π.Ε.Ν.Ε.Ν.
Έλλειμμα τουλάχιστον 4 δις σε ΕΦΚΑ-ΕΤΕΑΠ. Ορατός κίνδυνος νέας μείωσης συντάξεων

Σε 4 δις ευρώ τουλάχιστον, φθάνει το έλλειμμα της συνταξιοδοτικής δαπάνης, στο οποίο αν προστεθούν και οι εκκρεμείς συντάξεις που υπερβαίνουν τις 250.000 και η υλοποίηση της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών που έχει υποσχεθεί η ΝΔ, τότε είναι κάτι παραπάνω από ορατό, αν όχι σίγουρο, ότι η κυβέρνηση της ΝΔ θα χρησιμοποιήσει ως πρόσχημα και διάτρητο άλλοθι αυτό το έλλειμμα για να βάλει νέο μαχαίρι στις συντάξεις με δραστική μείωση τους.
Ο συνταξιουχικός κόσμος καθώς και όλος ο ελληνικός λαός οφείλει να αντιτάξει ένα μεγάλο ενωτικό αγωνιστικό μέτωπο σε κάθε απόπειρα νέας μείωσης των συντάξεων, αφού μία ενδεχόμενη τέτοια κυβερνητική απόφαση θα έδινε την χαριστική βολή στην ελληνική οικονομία και την κοινωνία.
Έλλειμμα 4 δισ. ευρώ το έτος εμφανίζει το κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα, το οποίο καλύπτεται από τον κρατικό προϋπολογισμό, προκειμένου να καταβάλλονται οι συντάξεις.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες προερχόμενες από τη νέα ηγεσία του υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικών υποθέσεων, η δημιουργία πλεονάσματος στο ασφαλιστικό σύστημα, αποτελεί μύθο, με δεδομένο το ετήσιο κόστος των συντάξεων που ανέρχεται στα 16 δις ευρώ, και υπολείπεται τουλάχιστον κατά 4 δις για την χορήγηση συντάξεων.
Στα δεδομένα αυτά δεν έχουν συμπεριληφθεί οι εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης που σύμφωνα με τον κ. Βρούτση, «μπορεί να υπερβαίνουν τις 250.000», αλλά και οι υπόλοιπες εκκρεμότητες, όπως:
– Η απαίτηση προς τον εισαγγελέα των συνταξιουχικών οργανώσεων για την επιστροφή 175.000.000 ευρώ στους δικαιούχους μεταβίβασης σύνταξης χηρείας για το διάστημα από 13/5/2016 έως 31/12/2018. Ήδη, έχει κατατεθεί μήνυση, με τις οργανώσεις να διεκδικούν την επιστροφή των χρημάτων από τον μη σύννομο
-όπως υποστηρίζουν- επαναυπολογισμό των συντάξεων χηρείας τα προηγούμενα χρόνια. Δηλαδή, ενώ ο νόμος 4387/16 ορίζει ότι ο επανυπολογισμός των κύριων συντάξεων θα ισχύσει από 1/1/2019, οι συντάξεις χηρείας που έχουν μεταβιβαστεί στον επιζώντα σύζυγο έχουν ήδη επανυπολογιστεί παράνομα και έχουν περικοπεί από τις 13/5/2016 (ημερομηνία εφαρμογής του νόμου Κατρούγκαλου). Το θέμα αφορά περίπου 80.000 συντάξεις χηρείας και η αφαίμαξη ανέρχεται μέχρι τώρα σε 175εκ. ευρώ.
Υπενθυμίζεται ότι ο πρόσφατος νόμος Πετρόπουλου διορθώνει την αδικία καθώς προβλέπει ότι θα ισχύσει το ευνοϊκότερο καθεστώς για τη σύνταξη χηρείας.
Δηλαδή αν από τον επαναυπολογισμό της σύνταξης του θανόντος προκύψει μεγαλύτερο ποσό τότε η σύνταξη χηρείας θα υπολογιστεί με βάση αυτό το ποσό. Αλλιώς ως βάση υπολογισμού θα παραμείνει το προηγούμενο ποσό. Παράλληλα ο νόμος Πετρόπουλου που προέβλεπε την αύξηση των 45.000 νέων συντάξεων χηρείας θα εφαρμοστεί αναδρομικά από 1/1/2019 και όχι από το 2016 που ίσχυσε ο νόμος Κατρούγκαλου.
– Κοντά στα 300 εκατ ευρώ κινείται το έλλειμμα του επικουρικού ΕΤΕΑΠ, το οποίο προκειμένου να πληρώσει συντάξεις από το 2017 «σπάει» Ομόλογα, ενώ εκκρεμεί η έκδοση περισσοτέρων από 60.000 ασφαλισμένων. Κοντά στα 2,2 δις ευρώ κινείται το κόστος των εκκρεμών συνταξιοδοτικών πράξεων που προαναφέρθηκε.
– Η κυβέρνηση και το αρμόδιο υπουργείο Εργασίας, κρατούσαν κρυφά τα στοιχεία για την πορεία συνταξιοδότησης και των εκκρεμών αιτήσεων, καθώς η ΗΔΙΚΑ (Ηλεκτρονική Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης) με το σύστημα «ΗΛΙΟΣ», έχουν να δώσουν στη δημοσιότητα νέα στοιχεία για την πορεία των συνταξιοδοτήσεων από τον περασμένο Δεκέμβρη 2018. Στο πρόγραμμα της νέας ηγεσίας είναι η ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων που ξεκινήσαν από το 2014 ΗΛΙΟΣ και ΑΤΛΑΣ και το λευκό μητρώο των επιχειρήσεων για να επιβραβεύεται η συνέπεια των εργοδοτών με αντίστοιχη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών.
– Η αδυναμία επανυπολογισμού 45.000 συντάξεων χηρείας, καθώς στον τελευταίο νόμο επανήλθε η διάταξη που ίσχυε πριν τον νόμο Κατρούγκαλου, σύμφωνα με την οποία οι συντάξεις χηρείας αποτελούν το 70% (και όχι το 50%) των κύριων συντάξεων, ενώ επανέρχονται και ηλικιακά μετά τα 55 έτη, που είχαν διακοπεί.
– Στους υπολογισμούς του υπουργείου Κοινωνικών Ασφαλίσεων, δεν συμπεριλαμβάνεται και η εκκρεμότητα 30.000 αιτήσεων συνταξιοδότησης ΝΠΔΔ από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, ενώ από το δείγμα των 18.809 νέων συντάξεων του Δεκεμβρίου (εκ των οποίων 11.906 κύριες και 6.903 επικουρικές και μερίσματα) προκύπτει αναδρομική δαπάνη 103,5 εκατ. ευρώ συνολικά, χωρίς τα εφάπαξ και τα μερίσματα.
Νίκος Λ.
πηγη: iskra.gr
«Ψυχικά νοσούντες» όσοι δεν ξεχνάμε

Μια απάντηση στην κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, τη νέα υφυπουργό Εργασίας, για την «αγιοποίηση των αγώνων» κατά της δικτατορίας και τους «ψυχικά νοσούντες»...
Η κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου είναι υφυπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σύμφωνα με το βιογραφικό της, όπως δημοσιεύεται στο ΑΠΕ – ΜΠΕ, μεταξύ άλλων, το 2016 ήταν η υπεύθυνη οικονομολόγος της ομάδας των κατασκευών για την Τρίτη Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ. Έχει διατελέσει σύμβουλος Δημόσιας Υγείας της Κυβέρνησης του Ιράν, ειδική συνεργάτης της αναπτυξιακής τράπεζας της Βραζιλίας, αλλά και του ΟΗΕ στην Ουγκάντα. Από το 2017 είναι Σύμβουλος Μεταρρυθμίσεων του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας.
Η Κυρία Δόμνα Μιχαηλίδου, όμως, έχει εντρυφήσει και στους αγώνες κατά της δικτατορίας.
Σας καλούμε να διαβάσετε με προσοχή (και στη συνέχεια να ακούσετε και να δείτε – στο βίντεο στο τέλος του κειμένου) την τοποθέτηση της κυρίας Μιχαηλίδου, σε παρουσίαση βιβλίου, για την «αγιοποίηση» των αγώνων κατά της δικτατορίας και πού αυτή οδηγεί.
«….Είχαμε μια αγιοποίηση του αγώνα της δικτατορίας επειδή ουσιαστικά έγινε, επειδή δεν έγινε ο αγώνας την ώρα που έπρεπε να γίνει. Άρα τι έχουμε; Έχουμε μια σχέση η οποία καταρρίπτει τις διαστάσεις που της ανήκουν, αυτή της αντίστασης, και παίρνει διαστάσεις υπερβολής όπως αυτή της απώλειας ενός αγαπημένου προσώπου.
Το δεύτερο κομμάτι της πρότασης το οποίο με ανησυχεί και με προβληματίζει από προσωπική εμπειρία έχει σχέση με τη μετατροπή σε μια ψυχική νόσο, η οποία πολύ φοβάμαι πως είναι μια μετατροπή σε μια συλλογική ψυχική νόσο. Μια συλλογική ψυχική νόσος διότι έχει δημιουργηθεί αυτό το συλλογικό αφήγημα μέσα από τη συλλογική μνήμη, αυτής της ιστορικότητας.
Ακούω συνέχεια “ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς”, ” ιστορικός αγώνας” και αναρωτιέμαι για ποια Ιστορία μιλάμε; Ποιος έγραψε αυτή την Ιστορία; Την έγραψαν αυτοί οι άνθρωποι των οποίων η απώλεια του αισθήματος της δικτατορίας είναι αντίστοιχο με μια απώλεια δικού τους ανθρώπου; Ποιοι; Αυτοί ακριβώς που είναι η ψυχικά νοσούντες; (…) η έκβαση αυτής της συλλογικής μνήμης φανερώνει μια συλλογική ψυχική νόσο, παρά μια μεμονωμένη».
Δεν είναι η πρώτη φορά που με θεωρητικούς (;) όρους μιας ψυχολογικής (;) ανάλυσης επιδιώκεται να αμαυρωθούν οι αγώνες κατά της χούντας, αλλά και συνολικότερα η ανάγκη των ανθρώπων να αντισταθούν. Η «θεωρητικοποίηση» της απαξίωσης, από την κυρία υφυπουργό, δεν απέχει καθόλου από τις πιο χυδαίες προσεγγίσεις που κυκλοφορούν.
Η συνταγή είναι γνωστή: Οι αγώνες της Αριστεράς δεν έχουν κοινωνικό υπόβαθρο αλλά είναι αποτέλεσμα κάποιας «εμμονής». Η κυρία Μιχαηλίδου αναφέρεται, δε, ξεκάθαρα σε ψυχικά νοσούντες. Η «βαριά ανάλυση» της κυρίας υφυπουργού δεν είναι πρωτότυπη. Τέτοιου τύπου αναλύσεις, οι οποίες δεν έχουν οπαδικό χαρακτήρα αλλά υποτίθεται πιο… ακαδημαϊκό διαμορφώνουν ένα ολόκληρο πλαίσιο πάνω στο οποίο μπορεί να πατήσουν στη συνέχεια άλλες πιο «εκλαϊκευμένες» εκδοχές. Για παράδειγμα: «Είστε άρρωστοι και φαντασμένοι αν νομίζετε ότι ο κόσμος και η κοινωνία μπορεί να αλλάξει».
Η κυρία Μιχαηλίδου, στη συνέχεια της τοποθέτησης της διαπιστώνει και κάτι άλλο. Την «αδυναμία δημιουργίας ιδεολογήματος από την πλευρά των νικητών του εμφυλίου» και δηλώνει απογοητευμένη από τις εκδόσεις που κυκλοφορούν. Διαπιστώνει, δε, ότι «σε ιδεολογικό επίπεδο δεν κατάφερε η Δεξιά να χειριστεί τη νίκη της στον εμφύλιο». Είναι μια πιο «ευγενική» ανάλυση για την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» (που πρέπει να σπάσει…), σύμφωνα και με Βορίδηδες, Γεωργιάδηδες και άλλους πιο «τσεκουράτους» στο λόγο τους, υπουργούς της Νέας Δημοκρατίας.
Η ψυχολογική ερμηνεία γεγονότων και περιόδων, χωρίς να συνδέεται με τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές συνθήκες, δεν είναι τίποτα άλλο από ένας μονόλογος που δεν ακουμπά πουθενά. Μετατρέπεται, δε, σε ένα κομπογιαννίτικο εργαλείο που είναι τόσο επικίνδυνο ώστε να χωρίζει τους ανθρώπους σε «κανονικούς» και «νοσούντες».
Και φυσικά, οι «νοσούντες», για τους «κανονικούς», είναι αυτοί που δεν αποδέχονται την εκμετάλλευση και θεωρούν ότι μπορεί αυτή η κοινωνία να αλλάξει.
«Καλή» η προσπάθεια από την κυρία υφυπουργό, αλλά «παλιά». Από τις εποχές που ορισμένοι θεωρούσαν τον κομμουνισμό «αρρώστια»…
ΠΗΓΗ: imerodromos.gr
Σχήμα με προσδοκίες, αλλά και ρίσκο

Από Γιάννης Μακρυγιάννης
Κάτι από τη λογική με την οποία συγκρότησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης το πρώτο υπουργικό του συμβούλιο το είχαμε δει το 1996 από τον Κώστα Σημίτη. Ο τότε πρωθυπουργός είχε φτιάξει ένα σχήμα, που πήρε από τον τύπο τον τίτλο «κυβέρνηση υφυπουργών».
Δεν είναι πανομοιότυπες φυσικά οι δύο περιπτώσεις, αλλά υπάρχει κάτι κοινό: Ο πρωθυπουργός δεν εμπιστεύεται τις τεχνοκρατικές και διοικητικές ικανότητες των κεντρικών πολιτικών στελεχών, που εκ των πραγμάτων κερδίζουν τη θέση του υπουργού (άλλη συζήτηση αυτή) και τοποθετεί από «κάτω» υφυπουργούς, της απολύτου εμπιστοσύνης και με βασιζόμενος στην πρότερη επαγγελματική εμπειρία και γενικώς τη σταδιοδρομία τους στον ιδιωτικό τομέα κυρίως, τους αναθέτει να κάνουν την κρίσιμη δουλειά σε κάθε τομέα.
Αλλού μπορεί να λειτουργήσει το σχήμα, καθότι βασίζεται στη θεώρηση της αλληλοσυμπλήρωσης (πολιτικοί και τεχνοκράτες συνεργάζονται) και αλλού όχι, καθώς σε κάθε περίπτωση έχει ένα ρίσκο. Οι ισορροπίες είναι δύσκολες, η λειτουργικότητα για να βρεθεί συνήθως παίρνει χρόνο – κι αν βρεθεί τελικά -, ενώ οι εμφανίζονται και φαινόμενα καχυποψίας και ανταγωνισμού. Ο κλασικός πολιτικός, που τοποθετείται σε ένα υπουργείο, ειδικά στη θέση του υπουργού δεν αποδέχεται εύκολα κάποιον που δεν έχει δώσει τη μάχη του σταυρού και δεν έχουν κοινή αντίληψη για το πολιτικό κόστος – ανεξαρτήτως ποιος έχει δίκιο κάθε φορά. Ο δε τεχνοκράτης, επειδή έχει την απόλυτη εμπιστοσύνη του πρωθυπουργού και είναι δική του επιλογή, συχνά «αδιαφορεί» για τις επιλογές και τις εντολές του υπουργού και λογοδοτεί απευθείας στο Μαξίμου. Έχουν καταστραφεί υπουργικά και σχήματα και κυβερνήσεις πολλές στο παρελθόν εξαιτίας αυτής της «παρεξήγησης». Εάν το σημερινό Μαξίμου καταφέρει να διευθύνει αποτελεσματικά και επιβάλλει αποδοτική συγκατοίκηση στα υπουργεία είναι το μεγάλο στοίχημα του νέου πρωθυπουργού.
Από την άλλη ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκανε μερικές συμβολικές κινήσεις, που απομένει να πάρουν και ουσία, για να δικαιώσουν προσδοκίες, χωρίς όμως να αποφύγει κάποιες παραλείψεις. Αναφέρω δύο από αυτές τις τελευταίες: Οι γυναίκες είναι μόνο πέντε στο νέο κυβερνητικό σχήμα, ενώ τα ανοίγματα σε άλλους πολιτικούς χώρους δεν είναι τόσο γενναία, πέραν των κυρίων Χρυσοχοίδη και Πιερακάκη – η Λίνα Μενδώνη δεν συμβολίζει κάτι ιδιαίτερο πολιτικά.
Όσο για τις κινήσεις, που έχουν μία ιδιαίτερη αξία, είναι η επιλογή μετριοπαθώς ανθρώπων για τομείς, που σχετίζονται με τις λεγόμενες «ακραίες» και αυταρχικές πολιτικές. Ο Μιχάλης Χρυσοχοίδης, ο Κώστας Τσιάρας και ο Γιώργος Κουμουτσάκος είναι μετριοπαθείς πολιτικοί για τα μέτρα της δεξιάς και δεν δικαιώνουν την κριτική ότι ο Μητσοτάκης υιοθετεί ακροδεξιά ατζέντα στα θέματα της ασφάλειας, της δικαιοσύνης και της μετανάστευσης αντίστοιχα.
Στις επιλογές που έχουν νόημα η ιεράρχηση των υπουργείων Οικονομικών και Ανάπτυξης στην κορυφή, καθώς το κεντρικό στοίχημα της κυβέρνησης είναι η επίτευξη υψηλών αναπτυξιακών ρυθμών στην οικονομία.
Ανεξάρτητα από τις θεωρίες πάντως, το θέμα με όλα τα υπουργικά συμβούλια είναι το εξής: κρίνονται από τις επιδόσεις, το έργο και τις πολιτικές τους. Τα υπόλοιπα είναι για τις πρώτες ημέρες της ευφορίας και των συγχαρητηρίων.
ΥΓ: Δεν ξέρω πόσο σοφό και πολιτικά ορθό είναι να έχεις μία κοινοβουλευτική ομάδα μπαρουτοκαπνισμένων από την εκλογική μάχη να βλέπει ότι τα υπουργεία δόθηκαν σε μία ομάδα “αρίστων υφυπουργών”…
ΠΗΓΗ: iskra.gr
Δήλωση του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ - Τομέας Ναυτιλίας - Ν.Δ: Ανεβάζει τον πήχη για την παροχή νέων προνομίων προς το παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο

Η κυβέρνηση της Ν.Δ με το καλημέρα, την ανάληψη των κυβερνητικών καθηκόντων, κατέστησε σαφές ότι πατώντας στο έδαφος της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ είναι αποφασισμένη να ανεβάσει τον πήχη με μέτρα και πολιτικές ενίσχυσης και διεύρυνσης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου.
Στο πλαίσιο αυτό στην ατζέντα της έχουν κεντρική θέση οι φοροελαφρύνσεις στο κεφάλαιο, οι ιδιωτικοποιήσεις, η καθήλωση των εργατικών δικαιωμάτων, η ένταση της αστυνομοκρατίας, τα δημοκρατικά δικαιώματα, οι πλειστηριασμοί και συνολικά η επιτάχυνση της αντιλαϊκής πολιτικής.
Αναφορικά με τον τομέα της Ναυτιλίας ο νέος Υπουργός Ναυτιλίας κατά την παραλαβή των καθηκόντων του με πολυσέλιδο και αποκαλυπτικό κείμενο φρόντισε, πριν ακόμη κάνει τις συναντήσεις με τους αρμόδιους φορείς και τις προγραμματικές δηλώσεις στην Βουλή, να καταστήσει σαφές ότι η πολιτική της δεξιάς κυβέρνησης και του ίδιου προσωπικά θα είναι:
"Να διαμορφώσουμε ένα φιλικότερο προς τις ναυτιλιακές επιχειρήσεις νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο, ώστε να προσελκυστούν νέες επενδύσεις και να διευκολυνθεί η εγκατάσταση ξένων ναυτιλιακών επιχειρήσεων στην Ελλάδα".
Συνεχίζοντας σημείωσε: "Δηλώνω ότι θα προχωρήσουμε στην παροχή κινήτρων για την προσέλκυση περισσότερων πλοίων στην ελληνική σημαία".
Υποσχέθηκε στις πολυεθνικές της κρουαζιέρας που ασύδοτα αξιοποιούν την χώρα και το φυσικό κάλος της, τα νησιά της, την ιστορία της, τον πολιτισμό της, ότι με χρήματα του ελληνικού δημοσίου θα αναβαθμίσει τα λιμάνια ώστε να αποτελέσουν "ελληνικό homeportγια τα κρουαζιερόπλοια".
Ξεκαθάρισε ότι τάσσεται υπέρ της δημιουργίας και "λειτουργίας ιδιωτικών ακαδημιών στον τομέα της ναυτικής εκπαίδευσης".
Αναφέρει ότι η κυβέρνηση νοιάζεται διότι με τις "διακυμάνσεις της ναυλαγοράς έχουν επιφέρει (δήθεν) μείωση στην κερδοφορία των ναυτιλιακών εταιρειών, κλιμάκωση των δανειακών τους υποχρεώσεων"
Άσκησε κριτική στην Ε.Ε μιλώντας για "ακαμψία και αδυναμία των αξιωματούχων της να λάβουν αποφάσεις με πιθανότητα να οδηγήσουν σημαντικό αριθμό εφοπλιστών εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης"
Στην ίδια κατεύθυνση υπερασπιζόμενος τις θέσεις της Ε.Ε.Ε έκανε λόγο "ότι ασκούνται πιο έντονες πιέσεις από συγκεκριμένα λόμπυ για την αλλαγή του φορολογικού καθεστώτος που ισχύει για την ελληνική και ελληνόκτητη ναυτιλία στην Ε.Ε".
Επανέλαβε την υμνολογία και αγιοποίηση των εφοπλιστών στο πλαίσιο των λόγων του "αριστερού" Τσίπρα ότι δήθεν "αποτελείτε τους εκπροσώπους του πιο υγιούς και εξωστρεφούς τομέα της ελληνικής οικονομίας που χρόνια τώρα χτίζετε γέφυρες επικοινωνίας της Ελλάδας με τον έξω κόσμο και φροντίζετε ώστε η ελληνική σημαία να κυματίζει στα πέρατα του κόσμου. Για τον λόγο αυτό σας αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και όλοι οι έλληνες σας οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ για τα όσα έχετε προσφέρει και θα συνεχίσετε να προσφέρετε σε αυτόν τον τόπο"!!!
Στην ίδια κατεύθυνση ήταν και οι δηλώσεις του αναφορικά με την Ακτοπλοΐα και τα πλοία μικρών αποστάσεων.
Σχετικά με τους Ναυτεργάτες (τους Ναυτικούς όπως αρέσκεται το αστικό πολιτικό σύστημα να τους αναφέρει) το μόνο που υπήρχε στην ομιλία του ήταν ότι θα διατηρηθεί η υψηλή φορολογία στα εισοδήματά τους και ότι αυτή θα μειωθεί στο αόριστο μέλλον.
Πιο κυνική, ξεδιάντροπη πολιτική και ταξική τοποθέτηση δεν θα μπορούσε να γίνει αναφορικά με την κατάσταση και τα προβλήματα της Ναυτιλίας.
Η ανεργία στην ναυτεργασία, η μαύρη ανασφάλιστη και χαμηλόμισθη εργασία, οι καθηλωμένοι μισθοί εδώ και 10 χρόνια, τα εργασιακά προβλήματα, ο μαζικός διωγμός των πληρωμάτων από την ποντοπόρο ναυτιλία, το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος και της αναχρονιστικής νομοθεσίας, η κατάργηση των ασφαλιστικών μας ταμείων, το τσάκισμα των συντάξεων και των λοιπών κοινωνικοασφαλιστικών παροχών, η διάλυση του Οίκου Ναύτη, η καταπάτηση των εργασιακών δικαιωμάτων, η καταστρατήγηση των ΣΣΕ, οι συνθέσεις καρμανιόλα των Μουσουρούλη - Βαρβιτσιώτη στην Ακτοπλοΐα και την Αδριατική (ν.4150/2013), η διατήρηση της αντιδραστικής - αντεργατικής νομοθεσίας για το απεργοσπαστικό πλοίο, οι επιχειρησιακές συμβάσεις και τόσα άλλα δεν αποτελούν λόγο ούτε τυπικής αναφοράς για τον αρμόδιο Υπουργό επί της Ναυτιλίας της Ν.Δ.
Ο κ. Πλακιωτάκης είναι γνωστός, όπως και οι θέσεις της Ν.Δ επίσης, και δεν μας εκπλήσσουν στο ελάχιστο...
Αυτό που οικοδόμησε με την αντιδραστική και εφοπλιστόδουλη πολιτική του ο ΣΥΡΙΖΑ το διατηρεί και το διευρύνει στο έπακρο η δεξιά κυβέρνηση της Ν.Δ.
Προφανώς αντιπολίτευση στην αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική δεν περιμένουμε από το αστικό πολιτικό προσωπικό όπως αυτό διαμορφώθηκε στις πρόσφατες εκλογές, το οποίο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο οι πολιτικές τους κατά συντριπτική πλειοψηφία κινούνται στον άξονα της ανταγωνιστικότητας και της ενίσχυσης της επιχειρηματικής κερδοφορίας.
Προφανώς επίσης το ίδιο ισχύει για το παραδομένο και υποταγμένο στις ίδιες πολιτικές συνδικαλιστικό προσωπικό.
Όμως οι Ναυτεργάτες και η ΠΕΝΕΝ που έχουν αποδείξει διαχρονικά ότι είναι από τα πλέον μαχητικά τμήματα της εργατικής τάξης και του ανεξάρτητου ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος, παρά το δυσμενέστατο πολιτικό συσχετισμό, θα σταθούν με όλες τις δυνάμεις τους αποφασιστικά ενάντια στην βάρβαρη πολιτική της κυβέρνησης της Ν.Δ.
Τέλος οφείλουμε μια απάντηση που αφορά την επαναλαμβανόμενη υποκριτική ψευτοθεωρία που αναπαράγεται από όλες τις κυβερνήσεις (Ν.Δ - ΠΑΣΟΚ (ΚΙΝΑΛ) - ΣΥΡΙΖΑ) ότι η Ναυτιλία είναι "εθνικό κεφάλαιο" ή "εθνική υπόθεση", για αυτό, όπως ισχυρίζεται ο κ. Πλακιωτάκης, χρειάζεται "εθνική προσπάθεια", "ο ναυτιλιακός κόσμος (η εφοπλιστική ελίτ) να παραμείνει πρωταγωνιστής"!!!
Πίσω από το ψευδεπίγραφο περί εθνικής Ναυτιλιακής πολιτικής (το εφεύρημα αυτό εμφανίζεται για πρώτη φορά σε έγγραφο της Ε.Ε.Ε το 1923) βρίσκεται μια σκληρή βάρβαρη ταξική πολιτική που παρέχει απλόχερα προνόμια στο παρασιτικό εφοπλιστικό κεφάλαιο, είναι το δόγμα που υπηρέτησαν σαν πιστά μαντρόσκυλα όλες ως τώρα οι αστικές κυβερνήσεις και στην πορεία αυτής της πολιτικής έχουν ισοπεδώσει τα Ναυτεργατικά δικαιώματα, τις θέσεις εργασίας και έχουν αποδεκατίσει το ελληνικό ναυτεργατικό δυναμικό το οποίο έχουν αποβάλει στο όνομα της περιβόητης ανταγωνιστικότητας.
Στην ουσία συνιστά ένα ιδεολόγημα των ίδιων των εφοπλιστών μέσα από μια ευρεία πολιτική συναίνεση να νομιμοποιείται το καθεστώς των προνομίων που έχουν επιβάλει στην επιχειρηματική τους δράση.
Μια κάστα εφοπλιστών μέσα από αυτό το άθλιο καθεστώς των φοροαπαλλαγών και του εργασιακού μεσαίωνα το αστικό πολιτικό σύστημα τους εξασφαλίζει προνόμια που μεταφράζονται σε δισεκατομμύρια κέρδη..
Ο Τσίπρας και οι θλιβεροί Υπουργοί επί της Ναυτιλίας γονυπετείς τους εκλιπαρούσαν 4,5 χρόνια από αυτά τα ιλιγγιώδη κέρδη τους που τους εξασφάλισαν με το αντιλαϊκό θεσμικό πλαίσιο να επενδύσουν στην Ελλάδα, όμως αυτοί έστελναν τις παρακλήσεις τους στον κάλαθο των αχρήστων....
Τα εγκώμια, οι φιλοφρονήσεις, οι παρασημοφορήσεις και οι αγιοποίησή τους δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα....
Την ίδια πολιτική υπόσχεται ότι θα ακολουθήσει ακόμη πιο αποφασιστικά η δεξιά κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Οι εργαζόμενοι, τα λαϊκά στρώματα και οι Ναυτεργάτες δεν έχουν τίποτα το θετικό να περιμένουν από την νέα κυβέρνηση, το αντίθετο περιμένουμε κλιμάκωση της επιθετικότητας του κεφαλαίου και της κυβερνητικής πολιτικής.
Είμαστε βέβαιοι ότι η προσωρινή υποχώρηση του εργατικού και λαϊκού κινήματος θα δώσει την θέση της σε μια νέα ανάταση και προοπτική η οποία είναι μονόδρομος για τα εργατικά προβλήματα και συμφέροντα.
Αντώνης Νταλακογεώργος
Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ
- Τελευταια
- Δημοφιλή