Χωρίς αίμα δεν μπορεί να λειτουργήσει ο οργανισμός. Το αίμα είναι ένα αρκετά πολύπλοκο όργανο / ιστός που αποτελείται από ένα υγρό μέρος και διάφορα είδη κυττάρων του αίματος.

Υπάρχουν οκτώ διαφορετικοί τύποι αίματος (ομάδες αίματος), από τις οποίες καθορίζεται η συμβατότητα μεταξύ του δότη και του δέκτη.

Στις Η.Π.Α. υπολογίζεται ότι κάθε δύο δευτερόλεπτα κάποιος άνθρωπος έχει ανάγκη από αίμα με αποτέλεσμα να χρειάζονται πάνω από 41.000 αιμοδοσίες καθημερινά, σύμφωνα με τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό.

Δείτε τέσσερα οφέλη που έχει η αιμοδοσία για τη δική σας υγεία:

Βελτιώνεται η ροή του αίματος: Όταν το αίμα είναι πολύ πηχτό (λόγω κακής διατροφής, υψηλής χοληστερόλης, υψηλού ουρικού οξέος, καπνίσματος, στρες κλπ.) ρέει αργά, με αποτέλεσμα να διατρέχετε αυξημένο κίνδυνο θρόμβωσης και εγκεφαλικού. Η τακτική αιμοδοσία βελτιώνει τη ροή του αίματος και μειώνει τις βλάβες στα τοιχώματα των αγγείων και των αρτηριών. Έρευνες έχουν δείξει ότι οι τακτικοί αιμοδότες έχουν 88% μικρότερο κίνδυνο να υποστούν έμφραγμα.

Κάνετε μίνι τσεκάπ: Πριν δώσετε αίμα, γίνεται μέτρηση της θερμοκρασίας, των καρδιακών παλμών, της αρτηριακής πίεσης και των επιπέδων αιμοσφαιρίνης. Μετά το πέρας της διαδικασίας, το αίμα ελέγχεται για 13 μολυσματικές ασθένειες, όπως ο HIV, η ηπατίτιδα και ο ιός του Δυτικού Νείλου. Εάν το αποτέλεσμα κάποιας από αυτές τις εξετάσεις βγει θετικό, ειδοποιείστε αμέσως. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να αρκεστείτε στην αιμοδοσία και να παραλείπετε άλλες σημαντικές εξετάσεις.

Εξισορροπούνται τα επίπεδα σιδήρου: Οι υγιείς ενήλικες έχουν περίπου 5 γραμμάρια σιδήρου στο σώμα τους, κυρίως στα ερυθρά αιμοσφαίρια και τον μυελό των οστών. Όταν δίνετε αίμα, χάνετε περίπου το ¼ ενός γραμμαρίου σιδήρου, το οποίο αναπληρώνεται από τις τροφές που τρώτε τις εβδομάδες μετά τη δωρεά. Η ρύθμιση των επιπέδων σιδήρου ωφελεί τα αιμοφόρα αγγεία και μειώνει τον κίνδυνο παθήσεων που σχετίζονται με αυτά, όπως το έμφραγμα και το εγκεφαλικό.

Συμβάλλει στην μακροζωία: Το να κάνετε καλό στους άλλους αποτελεί ένα τρόπο να ζήσετε περισσότερο. Σχετική μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιστημονική επιθεώρηση Health Psychology διαπίστωσε ότι οι άνθρωποι που πρόσφεραν εθελοντικά για αλτρουιστικούς λόγους είχαν σημαντικά μειωμένο κίνδυνο θανάτου τέσσερα χρόνια αργότερα. Παρά τα οφέλη που έχει η αιμοδοσία για σας, δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι μια δωρεά αίματος μπορεί να σώσει ακόμη και τρεις ζωές, σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό.

ΠΗΓΗ;  health.com - onmed.gr

Νόμιμη έκρινε η Ολομέλεια του ΣτΕ την περικοπή των δώρων-επιδομάτων Χριστουγέννων, Πάσχα και θερινής άδειας των δημοσίων υπαλλήλων.
Κατά τους δικαστές ο βασικός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων που κυμαίνεται από τα 780 ευρώ έως και 1.092 ευρώ, ακόμη και μετά την κατάργηση των τριών επίμαχων επιδομάτων, εξασφαλίζουν «αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τόσο σε σχέση με όσους διαβιούσαν στα όρια της φτώχειας όσο και με όσους απασχολούνταν στον ιδιωτικό τομέα με τον κατώτατο βασικό μισθό και ημερομίσθιο» (!!!) ενώ η περικοπή του 13ου και 14ου μισθού ήταν αναγκαία (!!!) σύμφωνα με τα δημοσιονομικά δεδομένα.

Ειδικότερα η Ολομέλεια του Ανώτατου Δικαστηρίου με μια σειρά αποφάσεων της (1307-1316/2019) έκρινε μεταξύ άλλων κατά πλειοψηφία (μειοψήφησαν 2 αντιπρόεδροι και 4 συμβούλοι Επικρατείας), ότι η κατάργηση των τριών επιδομάτων, «τεκμηριώνεται επαρκώς»!  

Έτσι οι σύμβουλοι Επικρατείας «έκλεισαν οριστικά την πόρτα» στους δημοσίους υπαλλήλους ως προς τη χορήγηση 13ου και 14ου μισθός, αφήνοντας στην άκρη τις αποφάσεις του Μισθοδικείου και ειδικά τις τελευταίες για τις μισθολογικές ωριμάνσεις και τα χρονοεπιδόματα των δικαστών και εισαγγελέων, όπως έλεγαν δικηγόροι, οι οποίοι κάνουν λόγο, με νόημα, για δύο μέτρα και δύο σταθμά. 

Από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Ακυρωτικού Δικαστηρίου κατά πλειοψηφία και αφού αντικαταστάθηκαν εισηγητές και τακτικά μέλη της σύνθεσης του δικαστηρίου με αναπληρωματικά μέλη (με δικαίωμα ψήφου), αναστράφηκαν κατά 180 μοίρες οι θετικές για τους δημοσίους υπαλλήλους αποφάσεις της επταμελούς σύνθεσης του ΣΤ΄ Τμήματος του ΣτΕ, που είχαν κρίνει αντισυνταγματικές τις περικοπές των τριών επιδομάτων-δώρων, που έγιναν με το νόμο 4093/2012. Υπενθυμίζεται ότι το ΣΤ΄ Τμήμα του ΣτΕ είχε κρίνει ότι η κατάργηση των δώρων-επιδομάτων αντίκεινται στα άρθρα 25 και 4 του Συντάγματος και τις απορρέουσες από αυτά αρχές της ισότητας και της αναλογικότητας.

Συγκεκριμένα η Ολομέλεια του ΣτΕ (πρόεδρος η Αικατερίνη Σακελλαροπούλου και εισηγητές οι σύμβουλοι Επικρατείας, Ελένη Παπαδημητρίου και Ιωάννης Σπερελάκης (αρχικά εισηγήτρια ήταν η Κωνσταντίνα Φιλοπούλου) με μια σειρά αποφάσεων της (1307-1316/2019) έκρινε κατά πλειοψηφία (μειοψήφησαν 2 αντιπρόεδροι και 4 σύμβουλοι Επικρατείας), μεταξύ των άλλων, ότι η κατάργηση των τριών επιδομάτων, «τεκμηριώνεται επαρκώς» και δεν παρίσταται απρόσφορο μέτρο, και μάλιστα προδήλως, για «την επίτευξη των επιδιωκόμενων σκοπών, ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν ήταν αναγκαίο, δεδομένου ότι με αυτό το μέτρο, το οποίο εφαρμόζεται γενικά σε όλους τους μισθωτούς του δημόσιου τομέα, γίνεται προσπάθεια εξοικονόμησης και περιορισμού των διογκωμένων δαπανών της Γενικής Κυβέρνησης, η οποία υπαγορεύεται από επιταγές της Ε.Ε. για μείωση του υπερβολικού δημοσίου ελλείμματος».

Περαιτέρω, συνεχίζει η Ολομέλεια του ΣτΕ, «κατά τη λήψη του επίμαχου μέτρου», ο νομοθέτης «είχε πλήρη επίγνωση όχι μόνο του εν γένει επιπέδου διαβίωσης του πληθυσμού της χώρας, αλλά και ειδικά του επιπέδου διαβίωσης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως προκύπτει: α) από τα δημοσιευμένα και διαθέσιμα στις υπηρεσίες του Ελληνικού Δημοσίου στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για το όριο κινδύνου φτώχειας ανά άτομο μετά τις κοινωνικές μεταβιβάσεις (6.591 ευρώ) και το μέσο ετήσιο ισοδύναμο ατομικό εισόδημα (12.637,08 ευρώ) κατά το έτος 2011, β) από το νέο ενιαίο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων που θεσπίστηκε με τον ν. 4014/2011, με το οποίο ο βασικός μισθός των δημοσίων υπαλλήλων κυμαίνεται μεταξύ 780 (ΥΕ με βαθμό ΣΤ) και 1092 ευρώ (ΠΕ με βαθμό ΣΤ) και γ) από τη θέσπιση νέου κατώτατου βασικού μισθού και ημερομισθίου με τον ίδιο ν. 4093/2012 (586,08 ευρώ και 26,18 ευρώ, αντίστοιχα)».

Κατά συνέπεια, υπογραμμίζουν οι σύμβουλοι Επικρατείας, «οι αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων, ακόμη και μετά την κατάργηση των επίμαχων επιδομάτων, εξασφάλιζαν αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης, τόσο σε σχέση με όσους διαβιούσαν στα όρια της φτώχειας όσο και με όσους απασχολούνταν στον ιδιωτικό τομέα με τον κατώτατο βασικό μισθό και ημερομίσθιο». Επιπλέον, σημειώνουν οι δικαστές του ΣτΕ, «η τυχόν ύπαρξη εναλλακτικών λύσεων δεν καθιστά, ενόψει των ευρέων περιθωρίων εκτίμησης που απολαμβάνει ο νομοθέτης στη χάραξη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και του οριακού ελέγχου, στον οποίο υπόκειται κατά τούτο, από μόνη της μη αιτιολογημένη την επίδικη ρύθμιση, ούτε, άλλωστε, υπόκειται σε δικαστικό έλεγχο η συγκεκριμένη επιλογή, αν, δηλαδή, ο νομοθέτης επέλεξε τον καλύτερο τρόπο χειρισμού του προβλήματος ή αν έπρεπε να είχε ασκήσει διαφορετικά την εξουσία του».

Σε άλλο σημείο οι σύμβουλοι Επικρατείας υπογραμμίζουν ότι «το ίδιο μέτρο δεν αντίκειται στα άρθρα 4 παρ. 5 και 25 παρ. 4 του Συντάγματος, δεδομένου ότι αφορά όλους τους υπαλλήλους του Δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, ενώ διαφορετικό είναι το ζήτημα της χορήγησης των επιδομάτων εορτών και αδείας στους υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα, οι οποίοι αποτελούν διαφορετική κατηγορία, σε βάρος της οποίας έχουν επιβληθεί άλλα οικονομικής φύσεως μέτρα».

Παράλληλα, η πλειοψηφία αντέκρουσε την άποψη της μειοψηφίας ότι με τις το ΣτΕ «μεταστρέφει τη νομολογία του ως προς τον ν. 4093/2012, τον οποίο συστηματικά κρίνει αντίθετο στις προεκτεθείσες συνταγματικές διατάξεις, με το επιχείρημα ότι, εκ μόνου του λόγου ότι άλλες ρυθμίσεις του νόμου αυτού, οι οποίες αφορούν διαφορετικά θέματα (μισθούς και συντάξεις), κρίθηκαν αντισυνταγματικές με αποφάσεις του Δικαστηρίου, δεν προκύπτει αναγκαίως αντισυνταγματικότητα και της επίδικης ρύθμισης. Και τούτο, διότι, ανεξάρτητα από το ότι σε αυτόν περιλαμβανόταν πλήθος μέτρων με άμεσο οικονομικό αντίκτυπο στα εισοδήματα διαφόρων κοινωνικών ομάδων, αλλά και οικονομικών φορέων, ορισμένα από τα οποία κρίθηκαν συνταγματικά, πάντως αντίθετη εκδοχή θα ισοδυναμούσε με αφηρημένο έλεγχο συνταγματικότητας του νόμου, ο οποίος, σύμφωνα με το Σύνταγμα, δεν έχει ανατεθεί στο Δικαστήριο».

Η μειοψηφία

Σύμφωνα με τη μειοψηφία, με τον ίδιο ν. 4093/2012 και με τα ίδια ακριβώς κριτήρια, τα οποία με προηγούμενες αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίθηκαν καθ’ εαυτά απρόσφορα, ανεπαρκή και, συνεπώς, ακατάλληλα να στηρίξουν περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, έλαβε χώρα και η επίδικη ήδη κατάργηση των δώρων Χριστουγέννων και Πάσχα και του επιδόματος αδείας των εν ενεργεία λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου.

Και στην περίπτωση, όμως, αυτή, όπως και στις προηγηθείσες περιπτώσεις, ούτε στην αιτιολογική έκθεση του ν. 4093/2012 ούτε στις προπαρασκευαστικές εργασίες ψήφισης αυτού περιέχεται, σε σχέση με την κατάργηση των εν λόγω παροχών, οποιαδήποτε ειδικότερη αναφορά, εκτίμηση ή άλλη αιτιολογία, η οποία, πάντως, ήταν ιδιαιτέρως επιβεβλημένη, δεδομένου ότι πρόκειται περί παροχών, οι οποίες, όπως δηλώνεται στην ονομασία τους και συνάγεται από τη μακρά ιστορική τους επιβίωση συνδέονται αμέσως με την προστατευόμενη από το Σύνταγμα (άρθρα 2, 5, παρ. 1 και 21) κοινωνική και οικογενειακή ζωή, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία τουλάχιστον 60 χρόνια. Εξάλλου, δεν αρκεί ούτε στην περίπτωση του επίμαχου μέτρου η επίκληση του δημοσιονομικού οφέλους και μόνον ούτε η χρονίζουσα αδυναμία προώθησης των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και είσπραξης των ληξιπρόθεσμων φορολογικών οφειλών, που αποτέλεσαν τους λόγους για τους οποίους κρίθηκαν και πάλι αναγκαίες, μεταξύ άλλων, οι νέες μειώσεις στις αποδοχές των λειτουργών και υπαλλήλων του Δημοσίου που επέφερε η επίμαχη πλήρης κατάργηση των επιδομάτων εορτών και αδείας.

Πέραν αυτού, «απαιτείτο και στην προκείμενη περίπτωση η προηγούμενη εξέταση τυχόν εναλλακτικών επιλογών και η εκτίμηση της προσφορότητας και αναγκαιότητας της επίμαχης κατάργησης υπό το φως των αρχών της αναλογικότητας και της ίσης συμμετοχής στα δημόσια βάρη, ιδίως ενόψει του γεγονότος ότι τα καταργηθέντα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και επίδομα αδείας, συνολικού ετησίου ύψους 1.000 ευρώ, χορηγούνταν μόνο στους χαμηλόμισθους υπαλλήλους του Δημοσίου που είχαν μικτές μηνιαίες αποδοχές (συμπεριλαμβανομένων και των ως άνω δώρων και επιδόματος αδείας) μέχρι 3.000 ευρώ, σύμφωνα με τους νόμους 4875/2010 και 4024/2011». «Οι εν λόγω υπάλληλοι έχουν ήδη υποστεί αλλεπάλληλες μειώσεις τόσο των αποδοχών τους, όσο και του εν γένει εισοδήματός τους βάσει των διαφόρων νομοθετημάτων της περιόδου της κρίσης.

Εξάλλου, οι επίμαχες καταργήσεις δεν μπορούν να δικαιολογηθούν ειδικότερα ούτε εκ του λόγου ότι αποτελούν τμήμα ενός ευρύτερου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής που περιέχει δέσμη μέτρων για την ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας και την εξυγίανση των δημόσιων οικονομικών, διότι η προϋπόθεση αυτή αποτελεί αναγκαίο όχι όμως και επαρκή όρο για τη συνταγματικότητα των εν λόγων περικοπών».

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Χρίστος Κρανάκης

Καταλύτης η αποφασιστικότητα και η επιμονή του κινήματος. Νέες ισορροπίες ανάμεσα σε Χρυσή Αυγή, Βελόπουλο και «ορφανά»

Δεν είναι κακό να χαιρόμαστε… Η καταβύθιση των εκλογικών ποσοστών της Χρυσής Αυγής και η αποτυχία της να πιάσει το όριο του 3% για είσοδο στη Βουλή αποτελεί – ως έναν βαθμό – νίκη του αντιφασιστικού κινήματος και δικαίωση της ριζοσπαστικής αριστεράς για τον πολιτικό και οργανωτικό τρόπο που αντιμετώπισε την άνοδο της νεοναζιστικής συμμορίας, τα τελευταία χρόνια. Είναι ιδιαίτερα κακό όμως να εφησυχάζουμε… Η ακροδεξιά στην Ελλάδα δεν άφησε την τελευταία της πνοή στις κάλπες της 7ης Ιουλίου. Αναδιατάχτηκε με διαφορετικούς όρους που, εν δυνάμει, μπορούν να την καταστήσουν ακόμα πιο επικίνδυνη. Η αναδιάταξη αυτή πρέπει να ακτινογραφηθεί και να αναλυθεί στα εξής δύο επικαλυπτόμενα επίπεδα: Την επίδραση του μαχητικού αντιφασιστικού κινήματος στην πτώση της Χ.Α. και τις τακτικές επιλογές του συστήματος που ανέπλασε τον ακροδεξιό χώρο προς όφελος των τωρινών αναγκών του.

Είναι γεγονός πως η Χρυσή Αυγή έχασε μεγάλο μέρος της δυναμικής της στο δρόμο και τις γειτονιές, χάρη στην ατέρμονη και αποφασιστική δράση του αντιφασιστικού κινήματος και την ηρωική θυσία του Παύλου Φύσσα που οδήγησε στην αποκάλυψη του εγκληματικού χαρακτήρα της. Το αστικό πολιτικό σύστημα όμως άδραξε την ευκαιρία και αφού έδεσε χειροπόδαρα τον ηγετικό πυρήνα της, κατάφερε τη μετατόπιση χιλιάδων ακροδεξιών ψηφοφόρων στη κάλπη της Νέας Δημοκρατίας. Καθόλου τυχαίες δεν ήταν όπως φάνηκε, οι επιλογές του Κ. Μητσοτάκη να πουλήσει εθνικισμό μπροστά στην Συμφωνία των Πρεσπών για να εξαργυρώσει ψήφους  και να ανάγει επιφανή πρόσωπα της Σαμαρικής πτέρυγας εντός ΝΔ (Βορίδης, Άδωνις κλπ) σε στελέχη “πρώτης ταχύτητας”.

Ταυτόχρονα στο πολιτικό κενό ανάμεσα στην “κεντροδεξιά” και την Χρυσή Αυγή αναγεννήθηκε ένας παλιός γνώριμος του ακροδεξιού-εθνικιστικού χώρου, ο Κυριάκος Βελόπουλος. Η Ελληνική Λύση λεηλάτησε και αυτή με τη σειρά της τις εκλογικές δεξαμενές της Χρυσής Αυγής, πετυχαίνοντας την ανάδειξή της ως ο κύριος και κοινοβουλευτικός πυλώνας της ακροδεξιάς στην Ελλάδα. Η διαρροή όμως ψηφοφόρων από τη Χρυσή Αυγή προς ΝΔ και Ελληνική Λύση δεν αποτελεί στρατηγική ήττα των βασικών δογμάτων της ακροδεξιάς, αλλά αντίθετα, συνιστά μια ριζική αλλά εκ νέου επικίνδυνη ανακατανομή του εθνικιστικού χώρου στην Ελλάδα για τους εξής τρεις λόγους.

Πρώτον, το κυβερνών πλέον κόμμα, προκειμένου να αγκαλιάσει το πιο σκληροπυρηνικό ακροδεξιό ακροατήριο, μετατόπισε την πολιτική του ατζέντα προς τα δεξιά. Η ασφάλεια, ο «πόλεμος» των Εξαρχείων, το άσυλο ανομίας, η «προδοτική» Συμφωνία των Πρεσπών, το «να τελειώνουμε επιτέλους με την Αριστερά» κ.α. αποτελούν στοιχεία του προεκλογικού λόγου της ΝΔ, που πρόσφεραν ενέσεις ακροδεξιάς έξαρσης σε ένα σκληρά συντηρητικό δυναμικό της ελληνικής κοινωνίας.

Δεύτερον, ο Βελόπουλος (που πουλάει και το… χρίσμα του «εκλεκτού του Πούτιν»), αναδεικνύεται στο ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» για το σύστημα. Το πιο επικίνδυνο στοιχείου του δεν είναι ότι θα αποτελέσει αποκούμπι στην προσπάθεια για διασφάλιση πάση θυσία της αντιλαϊκής ομαλότητας, αυτό είναι δεδομένο. Ο φόβος έγκειται στη προαγωγή ενός γνήσιου φασιστικού λόγου ντυμένου με έναν επικοινωνιακό μανδύα αρκετά διαφορετικό από αυτόν της Χρυσής Αυγής. Η ακροδεξιά του Βελόπουλου συνδυάζει σαφώς πιο αρμονικά στοιχεία αστικής ευγένειας  και «κοινής λογικής» την ίδια ώρα που αναπτύσσει τον πιο σκληρό και επιθετικό λόγο. Η «γραβατωμένη» Ακροδεξιά, αυτή που δεν μισεί (ανοιχτά) τους μετανάστες αλλά απαιτεί να διαφυλάσσονται πρώτα οι Έλληνες, έχει τη δυνατότητα ανώτερης κοινωνικής γείωσης από ένα αμιγώς νεοναζιστικό μόρφωμα.

Τρίτον, οι εξελίξεις εντός Χρυσής Αυγής απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή. Το πλήγμα της κοινοβουλευτικής εξόδου πιθανότατα να αναζωπυρώσει ενδοκομματικές διαμάχες και να καταλήξει στην επικράτηση ακόμα πιο εξτρεμιστικών απόψεων εντός της. Ο ηγετικός πυρήνας θα αμφισβητηθεί ως προδοτικός, καθώς «γονάτισε» μπροστά στο σκαμνί των δικαστηρίων και απομάκρυνε την οργάνωση από «τους δρόμους και τις πλατείες» από όπου κέρδισε αρχικά τη δυναμική της (βλ. μετεκλογικές δηλώσεις Μιχαλολιάκου). Δεν θα είναι η πρώτη φορά που πιθανώς θα υπάρξουν πισώπλατα μαχαιρώματα εντός της και το μόνο σίγουρο είναι πως στην ευρύτερη περιφέρεια της καραδοκούν ακόμα πιο επιθετικά στοιχεία με σκληρή οργανωτική δράση.

Για να μην ανασυγκροτηθεί η Χρυσή Αυγή στο δρόμο απαιτείται διαρκής επαγρύπνηση του αντιφασιστικού κινήματος που θα στοχεύει στην ολική εξαφάνισή της από τον κοινωνικό χάρτη.

ΠΗΓΗ:  prin.gr