ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Μέχρι να κατανοήσουμε ποιες ακριβώς είναι οι αρμοδιότητες του επιτρόπου Μαργαρίτη Σχοινά, ενδεχομένως θα έχει ολοκληρωθεί η προσοδοφόρος θητεία του χωρίς να το έχουμε καταφέρει.

Σύμφωνα με τις ανακοινώσεις, οι οποίες μάλιστα προκάλεσαν ενθουσιασμό σε διάφορα ΜΜΕ και, φυσικά, στην κυβέρνηση, ο Μαργαρίτης Σχοινάς (δι)ορίστηκε σε μια από τις θέσεις των αντιπροέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναλαμβάνοντας την ευθύνη της προστασίας του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής.

Για έναν γραφειοκράτη γέννημα θρέμμα των μηχανισμών των Βρυξελλών, όπως είναι ο Σχοινάς, το σκαρφάλωμα εκεί γύρω στην κορυφή της πυραμίδας της ιεραρχίας αποτελεί σίγουρα προσωπική επιτυχία και απόδειξη των ικανοτήτων αναρρίχησης που απαιτούνται.

Εκτός από τον Σχοινά ιδιαίτερα ικανοποιημένη δηλώνει και η ελληνική κυβέρνηση για το ότι ο άνθρωπος που πρότεινε (ο Σχοινάς δηλαδή) για μια από τις θέσεις των επιτρόπων πήρε «κάτι παραπάνω», έγινε αντιπρόεδρος, με το καθήκον μάλιστα να προστατεύει τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής μας…

Υπάρχουν σίγουρα, ωστόσο, και κάποιοι που δεν τους είναι εύκολο να συμμεριστούν αυτήν την ικανοποίηση που διατυπώνεται τόσο έντονα. Πρόκειται για όσους δυσκολεύονται να κατανοήσουν τι ακριβώς σημαίνει προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής. Από ποιους άραγε απειλείται; Με ποιους τρόπους θα μας προστατεύσει άραγε ο Σχοινάς;

Ως γνήσιο τέκνο του ευρωμηχανισμού, ο Σχοινάς ασφαλώς και θα συμμερίζεται απόλυτα τις αποφάσεις που οι Ευρωπαίοι έχουν λάβει για την αντιμετώπιση της προσφυγικής – μεταναστευτικής «απειλής».

Πρόκειται για αποφάσεις οι οποίες έχουν σφραγίσει τις εξόδους της Ελλάδας μετατρέποντας τη χώρα σε φράγμα και αποθήκη, έτσι ώστε πρόσφυγες και μετανάστες που έρχονται από την Τουρκία να εγκλωβίζονται εδώ για να μην απειλήσουν τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής των Βορειοευρωπαίων.

Πώς θα βοηθήσει, λοιπόν, ο – ένας από τους οκτώ – αντιπρόεδρος Σχοινάς στην προστασία του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής; Εργαζόμενος για να πάψει η Ελλάδα να αποτελεί αποθήκη ανθρώπων ή ενισχύοντας το ελληνικό φράγμα, παρά το γεγονός ότι με αυτόν τον τρόπο η χώρα θα αντιμετωπίσει, όπως συμβαίνει και μέχρι τώρα, ένα βάρος που δεν της αναλογεί;

Οι απαντήσεις σ’ αυτά και άλλα συναφή ερωτήματα έχουν ήδη δοθεί εμπράκτως από τον Σχοινά. Σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχε καταφέρει όσα κατάφερε στη σπουδαία αναρριχητική σταδιοδρομία του στην ευρωπαϊκή Βαβέλ.

Πηγή: Εφημερίδα «Το Ποντίκι» - imerodromos.gr

Δημήτρης Γρηγορόπουλος

Στην παρατεταμένη προεκλογικήπερίοδο το ΚΚΕ κατέβαλε μια συστηματική προσπάθεια διείσδυσης στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά και απόσπασης δηλώσεων υποστήριξης περιορισμένης πολιτικής σημασίας και εμβέλειας. Ποσοτικά το εγχείρημα είχε κάποιαν ανταπόκριση. Ανελλιπώς μάλιστα στον Ριζοσπάστη, στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, δημοσιεύονταν δηλώσεις στήριξης του ΚΚΕ από προσωπικότητες διαφόρων χώρων της αριστεράς. Αυτό το εγχείρημα καθορίστηκε,κυρίως, από τρεις παράγοντες: Πρώτο, απ’το σταθερό και οξύ ιδεολογικοπολιτικό μέτωπο του ΚΚΕ κατά της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Δεύτερο, απ’τον περιορισμό της επιρροής του χώρου αυτού στο κοινωνικό σώμα,απ΄την όξυνση των αντιθέσεων στους κόλπους του, από κρυαγαλέες ιδεολογικές παρεκκλίσεις, όπως η σύμπλευση του ΣΕΚ με τον ΣΥΡΙΖΑ στον δεύτερο γύρο των τοπικών εκλογών, από το φόβο συρρίκνωσης της αριστεράς λόγω της αντιδεξιάς κινδυνολογίας του ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτο, απ’την ισχυρή πίεση που δεχόταν το ΚΚΕ απ’τον ΣΥΡΙΖΑ, απειλούμενο με τη σειρά του απ’τη ΝΔ, που στην εξισορρόπησή της συνέβαλε η προσπάθεια διείσδυσης του ΚΚΕ στην εξωκοινοβουλευτική Αριστερά.
Αυτό το εγχείρημα έχει μάλλον επιφανειακό χαρακτήρα και δεν μπορεί ν’αποτελέσει πρόκριμα ουσιαστικών μετασχηματισμών στη ριζοσπαστική Αριστερά (συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ) για τους εξής κυρίως λόγους: Πρώτο,η δήλωση υποστήριξης στο ΚΚΕ αφορούσε κυρίως τις εκλογές, χωρίς να δηλώνει ευρύτερη συμφωνία έστω και σε ορισμένα τουλάχιστον ζητήματα. Δεύτερο, δεν έχει χαρακτήρα σύγκλισης και συνεργασίας, έστω σε ορισμένα ζητήματα, του ΚΚΕ με κάποιες συσπειρώσεις των υποστηρικτών του απ’τον ριζοσπαστικό χώρο. Απεναντίας, οι δηλώσεις  εκλογικής υποστήριξης γίνονταν σε αποκλειστικά ατομική βάση. Επομένως, ο σεχταρισμός του ΚΚΕ όχι μόνο δεν παρουσιάζει σημεία κάμψης, αλλά από μιαν άποψη, γίνεται ακόμη πιο σκληροπυρηνικός, αφού αποκλείει την όποια συνεργασία ακόμη και με ομαδοποιήσεις αγωνιστών, που υποστηρίζουν το ΚΚΕ σχεδόν ανεπιφύλακτα έως και υμνητικά. Άρα,δεν πρόκειται για μορφή κοινωνικής συμμαχίας, όπως διατείνεται η ηγεσία του ΚΚΕ, αλλά για αναβάθμιση της περιχαράκωσης του ακόμη και από υποστηρικτές του, που απλώς έχουν την ατυχία να μην είναι μέλη του… Τρίτο, όπως προαναφέρθηκε,αυτή η υποστήριξη δεν έχει μια διακριτή κοινή ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική βάση,αλλά εδράζεται πρώτιστα στον ψυχολογικό και ηθικό παράγοντα,στο φοβικό σύνδρομο ή και στην ηττοπάθεια ενός αριθμού αγωνιστών.
Το ΚΚΕ, όπως φαίνεται και απ’το άρθρο της ΚΟΜΕΠ (τ.4/2019, σ.25), θα συνεχίσει το εγχείρημα της «συμπόρευσης» σε ατομική βάση με αγωνιστές «που βγάζουνσυμπεράσματα απ’την αδιέξοδη πολιτική αυτών των ομάδων» και «ξεπερνούν αντι-ΚΚΕ σύνδρομα που καλλιεργήθηκαν απ΄τα ηγετικά στελέχη τους». Δηλαδή, το ΚΚΕ για την αποδοχή της συμπόρευσης αποκλείει τον ισότιμο διάλογο, την ιδεολογικοπολιτική ιδιαιτερότητα, την ισότιμη κοινή δράση και απαιτεί απ΄τους αγωνιστές την ολοκληρωτική απόρριψη της «αδιέξοδης πολιτικής» των φορέων τους και την παραίτηση  απ’ την κριτική στάση απέναντι στο ΚΚΕ.
Η προσπάθεια του ΚΚΕ για την προσέλκυση αγωνιστών απ’τις ριζοσπαστικές δυνάμεις δεν αμβλύνει ούτε κατά κεραία και τα πιο αντιδραστικά στοιχεία της πολιτικής του. Αναπαράγει τον σεχταρισμό του σε ανώτερο επίπεδο,απαιτώντας πλήρη αναβάπτιση των υποστηρικτών του στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ (του ΚΚΕ). Δεν τροποποιεί, έστω περιορισμένα, ακόμη και τις πιο αντιδραστικές πολιτικές επιλογές του, ώστε να υπάρξουν προοπτικές αγωνιστικής σύγκλισης. Με εμμονική παραγνώριση της αντικειμενικής πραγματικότητας αμετανόητα απαξιώνει τις «συνάξεις» των αγανακτισμένων στις πλατείες (2010-12), που κλόνισαν το σύστημα, «ως αταξικές μορφές ανώδυνης για το σύστημα κινητοποίησης». Ενώ ούτε στο ελάχιστο δεν εξετάζει αν η ενεργός συμμετοχή του στις πλατείες, θα μπορούσε να ανοίξει τη δυνατότητα μιας ριζοσπαστικής εξόδου στο κίνημα, αντί της χειραγώγησής του απ’το κυβερνητικό πρόταγμα του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά ούτε την επιλογή του λευκού στο δημοψήφισμα του 2015, που αντικειμενικά πριμοδοτούσε το Ναι στο νέο μνημόνιο, δεν επανεξετάζει κριτικά η ηγεσία του ΚΚΕ. Ούτε και τη δυνατότητα με μιαν αγωνιστική στάση να συμβάλει, ώστε το βραχύβιο αλλά ορμητικό αυτό κίνημα να αναβαθμιστεί σε ανατρεπτική στάση. Με τέτοια στάση σε κορυφαίες κινηματικές στιγμές, που δεν τη διορθώνει, τι να περιμένει κανείς απ’ το ΚΚΕ;
Επιπλέον, η στρεβλωτική και ισοπεδωτική στάση του ΚΚΕ απέναντι στο μεταβατικό πρόγραμμα αποκλείει την όποια προσέγγιση με ριζοσπαστικές δυνάμεις στο θέμα μιας ανατρεπτικής μετάβασης στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Παραγνωρίζοντας διαμετρικά αντίθετες αντιλήψεις αριστερών δυνάμεων στο θέμα αυτό (όπως η παραγωγική ανασυγκρότηση του καπιταλισμού και η αντικαπιταλιστική ανατροπή του), βαφτίζει συλλήβδην το μεταβατικό πρόγραμμα «αυταπάτη της φιλολαϊκής διαχείρισης του καπιταλισμού». Και παραμένει ασφαλώς το ΚΚΕ αμετακίνητο στην αντίληψη μιας ρεφορμιστικής μετάβασης με οικονομικούς κυρίως αγώνες σε συνδυασμό με μιαν «ουρανοκατέβατη» επαναστατική κατάσταση, χωρίς τον πρωταρχικό επαναστατικό ρόλο του κοινωνικοπολιτικού υποκειμένου.
Το ΚΚΕ χαρακτηρίζει χωρίς διακρίσεις τις ριζοσπαστικές αριστερές δυνάμεις με τον υποτιμητικό όρο «οπορτουνισμός». Έτσι, δεν διακρίνει τις επαναστατικές δυνάμεις απ΄τις σοσιαλρεφορμιστικές, ώστε να ανοίξει μια δυνατότητα αριστερής ριζοσπαστικής κοινής δράσης ή και συμμαχίας. Απεναντίας, χαρακτηρίζει συλλήβδην όλες τις αριστερές δυνάμεις οπορτουνιστικές. Δηλαδή, σύμφωνα με τον ορισμό του Λένιν, δυνάμεις που ιδεολογικά και πολιτικά προσεγγίζουν ή και συμφωνούν με την ιδεολογία και την πολιτική της αστικής τάξης.Έτσι, αφοριστικά το ΚΚΕ αποκλείει τη συνεργασία-συμμαχία μ’όλες τις αριστερές δυνάμεις και απλώς αποδέχεται την προσχώρηση των οπαδών και στελεχών τους στην ιδεολογικοπολιτική και οργανωτική του αντίληψη. Γι’αυτό, και στη σύγχρονη συγκυρία των διάχυτων αμφιβολιών ή και ενός ρεύματος απογοήτευσης, στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς,το ΚΚΕ αντί για ένταση της προσπάθειας για διάλογο και συνεργασία με όσες απ’  αυτές τις δυνάμεις είναι δυνατόν, επιλέγει σε αποκλειστικά ατομική βάση αριστερούς, «συμπορευτές» με μοναδικό όρο τους «όρκους πίστης» στο ανεξέλικτο ΚΚΕ…

Παραθέτουμε στην συνέχεια το αίτημα της ΠΕΝΕΝ για την έκτακτη σύγκληση της Διοίκησης της ΠΝΟ με αφορμή την δημοσιοποίηση του "αναπτυξιακού" πολυνομοσχεδίου στο οποίο περιλαμβάνονται μια σειρά από αντεργατικές και αντιδραστικές διατάξεις στην ΣΣΕ και στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των Συνδικάτων.

Προς: Γ.Γ και μέλη Διοίκησης ΠΝΟ

Θέμα: Σύγκληση έκτακτης συνεδρίασης Εκτελεστικής Επιτροπής ΠΝΟ

Η κυβέρνηση της ΝΔ έδωσε χθες στην δημοσιότητα για διαβούλευση το "αναπτυξιακό" πολυνομοσχέδιο στο οποίο υπάρχουν πλήθος διατάξεων οι οποίες το καθιστούν ένα αντεργατικό τερατούργημα.

Ειδικότερα σε αυτό περιλαμβάνονται ρυθμίσεις με τις οποίες προωθείται η ηλεκτρονική ψηφοφορία για τις αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και λοιπών οργάνων Διοίκησης των Συνδικάτων, "συμπεριλαμβανομένων των αποφάσεων κήρυξης απεργίας".

Πρόκειται για παρέμβαση στα Συνδικάτα που επιβάλει στους εργαζόμενους ψηφοφορίες μακριά από οποιαδήποτε συλλογική διαδικασία και με τον τρόπο αυτό επιχειρείται ο έλεγχος των αποφάσεων να περάσει στην εργοδοσία και στους δικούς της ανθρώπους και στην ουσία καταργεί την ζωντανή διαδικασία της συμμετοχής των ίδιων των εργαζομένων και τις εσωτερικές σωματειακές διαδικασίες του κορυφαίου αντιπροσωπευτικού οργάνου των Σωματείων που αποτελεί η Γενική Συνέλευση.

Επίσης στο ίδιο πολυνομοσχέδιο η κυβέρνηση επιχειρεί να ανοίξει τον δρόμο για την ενίσχυση του φακελώματος των εργαζομένων και του απόλυτου ελέγχου των Συνδικάτων από την εργοδοσία και το κράτος. Πρόκειται για μεθόδευση η οποία αποσκοπεί να δημιουργήσει ηλεκτρονικό μητρώο, δηλαδή το φακέλωμα και μετά όλα τα υπόλοιπα να καθορίζονται με Υπουργικές αποφάσεις.

Και στις δύο αναφερόμενες διατάξεις του σχεδίου νόμου παραπέμπει σε απόφαση του Υπουργού Εργασίας "κάθε θέμα σχετικά" στα εκκρεμή ζητήματα που θα θέλουν περαιτέρω επεξεργασία και ολοκλήρωση.

Επίσης στο σχέδιο νόμου σειρά άλλων διατάξεων υπονομεύουν τις κλαδικές ΣΣΕ θέτοντας την πρόβλεψη για ¨ρήτρα εξαίρεσης" από την εφαρμογή της. Προσχηματικά τίθεται για την εξαίρεση αυτή η οικονομική κατάσταση που θα επικαλούνται οι εργοδότες....

Έτσι ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για την μη εφαρμογή των ΣΣΕ και ακολούθως για το χτύπημα των μισθών έτσι ώστε να κατρακυλήσουν στο όριο των κατωτέρων....

Μπροστά σε αυτή την σκληρή και βάρβαρη επίθεση η οποία αποτελεί συνέχεια αντίστοιχων αντεργατικών μέτρων που προώθησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επιβάλλεται όλο το συνδικαλιστικό κίνημα να δώσει αποφασιστική αγωνιστική και απεργιακή απάντησ έτσι ώστε να μην ευοδωθούν οι αντεργατικοί σχεδιασμοί κυβέρνησης - εργοδοσίας.

Επιβάλλεται η επείγουσα σύγκληση της Διοίκησης της ΠΝΟ και η λήψη απόφασης για απεργιακή κινητοποίηση σε πανελλαδική έκταση.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Η επικουρική ασφάλιση παραδίδεται στα ιδιωτικά συμφέροντα, ενώ τα Ταμεία Πρόνοιας (εφάπαξ) δεν έχουν λόγο ύπαρξης, σύμφωνα με τον υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων Νότη Μηταράκη.

Αυτά είναι τα συμπεράσματα από την τοποθέτησή του κατά τις συναντήσεις που πραγματοποίησε μαζί του η Πανελλήνια Ομοσπονδία Προσωπικού Οργανισμών Κοινωνικής Πολιτικής (ΠΟΠΟΚΠ), την Τετάρτη 4 και την Τρίτη 10 Σεπτεμβρίου.

Όπως αναφέρει η σχετική ανακοίνωση της ΠΟΠΟΚΠ, “στις συζητήσεις τέθηκαν από την πλευρά μας – με την κατάθεση σχετικού υπομνήματος – οι σοβαρές επιπτώσεις του νόμου Κατρούγκαλου, τα μεγάλα οργανωτικά και λειτουργικά προβλήματα του ΕΦΚΑ και του ΕΤΕΑΕΠ, η τραγική υποστελέχωση, οι άθλιες συνθήκες εργασίας και κάποια επιμέρους ζητήματα που αφορούν σε συγκεκριμένες κατηγορίες συναδέλφων. Εκφράσαμε την απόλυτη αντίθεσή μας τόσο όσον αφορά στον υφιστάμενο νόμο-πλαίσιο 4387/16 όσο και στις πρόσφατες κυβερνητικές εξαγγελίες και πρωτοβουλίες του ίδιου του Υφυπουργού σχετικά με τη μετεξέλιξη – κατάργηση του θεσμού της δημόσιας επικουρικής ασφάλισης και την παράδοσή της σε ιδιωτικά συμφέροντα”.

“Σύμφωνα με τον κ. Μηταράκη”, συνεχίζει η ανακοίνωση, “για την οργανωτική μορφή του ΕΦΚΑ – και κατά συνέπεια για τις καθοριστικές παρεμβάσεις σε λειτουργικό επίπεδο – δεν υπάρχει κυβερνητικό σχέδιο άμεσης εφαρμογής και εναπόκειται στις τελικές αποφάσεις του ΣτΕ επί των σχετικών προσφυγών, η εκπόνηση σχεδίου «άμεσης και κατά γράμμα» εφαρμογής των αποφάσεων αυτών. Ωστόσο, αυτή η συγκεκριμένη, απόλυτη θέση «συμμόρφωσης» με το ΣτΕ, μάς δημιουργεί την αίσθηση ότι, στην Κυβέρνηση υπάρχουν «αυξημένες προσδοκίες» για αποφάσεις οι οποίες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο εξυπηρετούν τον ευρύτερο πολιτικό της σχεδιασμό. (Πάντως δεν είναι στις προθέσεις της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας η δημιουργία 3 Ταμείων σε περίπτωση που το ΣτΕ θεωρήσει συνταγματική την δημιουργία του ΕΦΚΑ).

Για ό,τι αφορά στα άμεσα ζητήματα – υποστελέχωση, συνθήκες εργασίας, διοικητικές δυσχέρειες κ.λ.π – δυστυχώς δεν υπήρξε καμιά ουσιαστική απάντηση. Επαναλαμβάνοντας τις θέσεις του Υπουργείου για την ψηφιακή σύνταξη και την αναβάθμιση των μηχανογραφικών υποδομών και εφαρμογών, ο κ. Μηταράκης κατέθεσε στο τραπέζι μια ακόμη «έκθεση ιδεών». Ανέπτυξε τις απόψεις του σχετικά με το πώς επιθυμεί ή εύχεται να διαμορφωθεί το μέλλον, χωρίς την παραμικρή σύνδεση τόσο με τη συνολική τραγική πραγματικότητα του ΕΦΚΑ όσο και με συγκεκριμένες αντικειμενικές δυσκολίες και περιορισμούς που θέτουν η ενοποίηση και οι δεκαετίες εγκατάλειψης των φορέων, οι οποίες προσδιορίζουν και περιορίζουν σε μεγάλο βαθμό την όποια ομαλή μετάβαση. Κατά την δική μας εκτίμηση, ασφαλισμένοι, συνταξιούχοι και εργαζόμενοι, παρά τα επικοινωνιακά τεχνάσματα από την πλευρά της Κυβέρνησης, θα συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα ίδια ακριβώς προβλήματα και αδιέξοδα, χωρίς μάλιστα να γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον…

Σχετικά με τα κρίσιμα και επείγοντα ζητήματα των συναδέλφων που απασχολούνται με δικαστικές αποφάσεις και των μετατάξεων σε ανώτερη κατηγορία, για το πρώτο δεν δεσμεύτηκε ενώ για το δεύτερο υποσχέθηκε ότι θα εξεταστεί άμεσα από τον ίδιο και τους συνεργάτες του προκειμένου να βρεθεί οριστική λύση. Για το πρόβλημα με τις απλήρωτες εργοδοτικές εισφορές των διπλωματούχων μηχανικών του ΟΕΚ μας απάντησε ότι θα το διερευνήσει και θα μας απαντήσει σχετικά σύντομα.

Εκεί όμως όπου πραγματικά εκφράστηκαν χωρίς περιστροφές η «στρατηγική αντίληψη» και ο τελικός στόχος της κυβέρνησης – όπως και των προηγούμενων – για το παρόν και το μέλλον της Κοινωνικής Ασφάλισης, ήταν στην περιγραφή του γνωστού σχεδίου για την επικουρική ασφάλιση. Χωρίς όπως ήταν αναμενόμενο να διαφοροποιηθεί από τις κυβερνητικές εξαγγελίες και τις δικές του πρόσφατες δηλώσεις επιβεβαίωσε ουσιαστικά ότι, εκτός από την εφαρμογή κεφαλαιοποιητικού συστήματος – κατά κάποιο τρόπο ισχύει άλλωστε από 1/1/2015 – η βασική στόχευση αφορά στην οριστική αποδέσμευση του κράτους από την τυπική εξασφάλιση και υποχρέωση χορήγησης επικουρικής σύνταξης. Ωστόσο, παραδέχτηκε ότι υπάρχει πρόσφατη αναλογιστική μελέτη επικυρωμένη από την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι, το ΕΤΕΑΕΠ στον τομέα της επικουρικής σύνταξης δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα για τα επόμενα 50 χρόνια (2070)!

Η συγκεκριμένη δραστηριότητα παραδίδεται στον ιδιωτικό τομέα, μέσω της δυνατότητας επιλογής φορέα διαχείρισης των εισφορών – κρατικού ή ιδιωτικού – για τους νεοεισερχόμενους στην αγορά εργασίας από 1/1/2021. Πρόθεση δε του Υπουργείου είναι στο καινούργιο σύστημα να ενταχθούν υποχρεωτικά όλες οι επαγγελματικές κατηγορίες (ελεύθεροι επαγγελματίες κλπ). Η κυβέρνηση προσδοκεί ότι οι νέοι άνθρωποι θα επιλέξουν μαζικά την ιδιωτική ασφάλιση, αφού η «δαιμονοποιημένη» και «κακοποιημένη» – διαχρονικά από τις μέχρι τώρα κυβερνήσεις – έννοια της σύνταξης και της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης μοιάζει γι’ αυτούς με όνειρο θερινής νύχτας. Ταυτόχρονα και επειδή θα είναι «ελεύθερη» η επιλογή φορέα, μεταθέτουν την ευθύνη στους ίδιους για το αν θα πάρουν στο τέλος σύνταξη ή όχι… Αυτό ακριβώς επεξεργάζεται η αρμόδια επιτροπή που συγκροτήθηκε και στην οποία έχουν «εξέχουσα» θέση οι εκπρόσωποι των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Όσο για τους εν ενεργεία ασφαλισμένους και συνταξιούχους, οι συντάξεις τους θα εξαρτώνται και θα διαμορφώνονται με βάση τις συνεχώς φθίνουσες ασφαλιστικές εισφορές των «παλαιών» και την ελεημοσύνη της εκάστοτε κυβέρνησης μέσω του κρατικού προϋπολογισμού.

Οι εισφορές προφανώς – όπως και τα αποθεματικά ύψους άνω των 6 δισ – θα «παραδοθούν» στους ιδιώτες προκειμένου να κερδοσκοπήσουν τζογάροντας τα χρήματα των εργαζομένων, «λαδώνοντας» παράλληλα τον τροχό της «ανάπτυξης» και την αγορά με φρέσκο χρήμα. Ιδιαίτερη έκπληξη και ανησυχία δε, μας προκάλεσε η άποψη του κ. Μηταράκη ότι, αν το ΕΤΕΑΠ δεν μεταλλαχθεί σ’ αυτό που ανωτέρω περιγράψαμε, θα είναι προτιμότερο να ενσωματωθεί στον ΕΦΚΑ! Κατά δήλωσή του επίσης και με αφορμή το ζήτημα της κάλυψης των απωλειών από τις ασφαλιστικές εισφορές στην επικούρηση, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθεί ένα μέρος από τα περίπου 8,8 δισ του «μεγάλου ΑΚΑΓΕ», ο οποίος παρεμπιπτόντως αφορά στην κύρια σύνταξη!

Δεν απέφυγε όμως να αναφερθεί και στην ανταποδοτική σύνταξη του ΕΦΚΑ αφήνοντας να εννοηθεί ότι, είναι υπέρ ενός αμιγώς κεφαλαιοποιητικού συστήματος!!! Ιδιαίτερα ανησυχητική επίσης είναι η άποψη που εξέφρασε σχετικά με τα ταμεία πρόνοιας (εφάπαξ), υποστηρίζοντας ότι δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης! (μήπως συνδέεται κι αυτό με τη μείωση των εισφορών;). Για το ζήτημα των ασφαλιστικών εισφορών επιβεβαίωσε την κυβερνητική απόφαση για μείωση των εισφορών και στην κύρια σύνταξη. (Το ζήτημα της μείωσης των εισφορών πάντως – βλέπε κατάργηση εργοδοτικών εισφορών – αποτελεί συνολικά ένα «παραμύθι με δράκο» και θα επανέλθουμε σ’ αυτό το συντομότερο δυνατό). Όσο για τις οφειλές του ΕΦΚΑ προς φορείς του Δημοσίου (τ. ΟΕΕ – ΟΕΚ κλπ), άποψη του είναι ότι πρέπει πλέον να διαγραφούν.

Συμπερασματικά αυτό το οποίο προέκυψε από τις συναντήσεις μας με τον κ. Μηταράκη, είναι τόσο η ανυπαρξία οποιουδήποτε σχεδίου άμεσης αντιμετώπισης των συσσωρευμένων προβλημάτων και δυσχερειών που αφορούν στον ΕΦΚΑ και στο ΕΤΕΑΕΠ όσο και η επιβεβαίωση επιτάχυνσης της διαδικασίας υπονόμευσης και διάλυσης σε ό,τι έχει απομείνει από την Κοινωνική Ασφάλιση”.

πηγη:  iskra.gr