Tον περασμένο Αύγουστο, ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έγινε θέμα στα διεθνή πρωτοσέλιδα, όταν εξέφρασε ενδιαφέρον για την αγορά της Γροιλανδίας, του μεγαλύτερου νησιού του κόσμου, στην άκρη του παγωμένου Αρκτικού Ωκεανού.

Οπως αποδείχθηκε, η Γροιλανδία δεν είναι προς πώληση και ο Τραμπ γελοιοποιήθηκε για τις διπλωματικές του αδεξιότητες. Ωστόσο, πολλοί αναρωτήθηκαν για το τι θα μπορούσε να βρίσκεται πίσω από αυτή την άνευ προηγουμένου κίνηση -και αν συνδέεται με το αυξανόμενο ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την κατοχή ενός μεριδίου της Αρκτικής.

Οι ΗΠΑ είναι μία από τις οκτώ χώρες που περιβάλλουν την Αρκτική -μαζί με τον Καναδά, τη Δανία, τη Φινλανδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία, τη Ρωσία και τη Σουηδία. Σήμερα, όλες τους συνωστίζονται για την κυριότητα της περιοχής των παγωμένων θαλασσών. Αρκετές από τις χώρες έχουν ήδη υποβάλει επίσημα έγγραφα στον οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών, διεκδικώντας τμήματα του απέραντου βυθού της Αρκτικής.

Η αλλαγή του κλίματος ανοίγει, επίσης, τα άλλοτε κλειδωμένα από πάγους νερά της Αρκτικής, καθιστώντας την περιοχή πιο προσιτή από ποτέ. Με βάση τις τρέχουσες τάσεις, οι προβλέψεις για μια Αρκτική εντελώς απαλλαγμένη από πάγους αναφέρουν ότι αυτό θα συμβεί περίπου το 2040 ή το 2050.

Αυτή η απότομη αύξηση του ενδιαφέροντος στην περιοχή έχει ονομαστεί το «σκραμπλ για την Αρκτική» ή «ο νέος Ψυχρός Πόλεμος», επειδή η Ρωσία και οι ΗΠΑ είναι μεγάλοι παίκτες. Ομως, παρά τις ευκαιρίες που παρουσιάζει η περιοχή, μπορεί ο Αρκτικός Ωκεανός να ανήκει πραγματικά σε κάποιον; Και γιατί τόσο πολλές χώρες θέλουν ένα μερίδιο σε αυτό το τοπίο των παρασυρόμενων παγόβουνων και των πολικών αρκούδων;

Στο δεύτερο ερώτημα υπάρχει μια απλή απάντηση. Η Αρκτική διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίου και φυσικού αερίου. Ο βυθός κάτω από τον Αρκτικό Ωκεανό εκτιμάται ότι φιλοξενεί περίπου 90 δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου -περίπου το 13% των ανεξερεύνητων πετρελαϊκών αποθεμάτων του κόσμου- και το 30% του ανεκμετάλλευτου φυσικού αερίου του πλανήτη, σύμφωνα με την Αμερικανική Υπηρεσία Ενέργειας.

Πριν από έναν αιώνα, αυτός ο τεράστιος ορυκτός πλούτος θα ήταν απρόσιτος, γιατί δεν υπήρχε η τεχνολογία για να τον εκμεταλλευτεί. Τότε, οι χώρες είχαν περιοριστεί στη διερεύνηση μόνο μιας μικρής θαλάσσιας περιοχής κατά μήκος των ακτών τους, ενώ οι περιοχές του απομακρυσμένου ωκεανού, στα βαθιά της Αρκτικής, ορίστηκαν ως ανοικτές θάλασσες που δεν ανήκαν σε καμία χώρα. Αλλά, με τις μεγάλες τεχνολογικές εξελίξεις των τελευταίων δεκαετιών, τα απομακρυσμένα τμήματα του ωκεανού γίνονται όλο και πιο προσιτά.

Επί του παρόντος, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), τα κράτη έχουν τη δυνατότητα να εκμεταλλεύονται τους πόρους από τον βυθό της θάλασσας σε απόσταση 370 χιλιόμετρων μακριά από τις ακτές τους. Αλλά αν μια χώρα μπορεί να αποδείξει ότι συγκεκριμένα γεωλογικά χαρακτηριστικά στον πυθμένα, που βρίσκονται μακρύτερα από αυτό το όριο των 200 μιλίων, συνδέονται με τα εδάφη της, τότε η δικαιοδοσία τής χώρας μπορεί να επεκταθεί βαθύτερα μέσα στη θάλασσα.

Στην Αρκτική, αυτή η προσέγγιση θέτει μεγάλα περιθώρια για την αρπαγή του απρόσβλητου ωκεανού από τα γύρω έθνη, γνωστά ως «Arctic 8». Για να τεκμηριώσουν τις διεκδικήσεις τους, επικεντρώνονται πλέον στην υποβρύχια κορυφογραμμή Lomonosov, που αποτελείται από μια αλυσίδα υποθαλάσσιων βουνών που διασχίζουν τον Αρκτικό Ωκεανό σε μήκος 1.800 χιλιομέτρων και εκτείνεται μεταξύ του Καναδά και της Σιβηρίας. Αρκετά κράτη ισχυρίζονται ότι αυτή η κορυφογραμμή είναι μια επέκταση της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας τους. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που θα τους επέτρεπε να έχουν πρόσβαση σε μεγαλύτερες περιοχές του βυθού της Αρκτικής και, έτσι, στον τεράστιο ορυκτό της πλούτο.

Ωστόσο, το μοίρασμα της Αρκτικής δεν είναι πιθανό να συμβεί πολύ σύντομα. Αρχικά, η συγκέντρωση των πειστηρίων σχετικά με τον θαλάσσιο πυθμένα, η επεξεργασία λεπτομερών εκθέσεων - αναφορών και των περίπλοκων επιστημονικών ισχυρισμών, θα είναι μια μακρά διαδικασία που μόλις ξεκίνησε και κάποιοι προβλέπουν ότι θα απαιτήσει δύο δεκαετίες. Αλλά, ακόμη κι αν αυτές οι χώρες πάρουν το «πράσινο φως», τότε θα πρέπει να επωμισθούν το τεράστιο κόστος να στείλουν πλοία στην Αρκτική, να κατασκευάσουν υποδομές βαθέων υδάτων και να εξαγάγουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο πολλά μίλια κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

Σε αυτό το στάδιο, λοιπόν, οι αξιώσεις των χωρών για την Αρκτική είναι ως επί το πλείστον προκαταβολικές. Πολλές από αυτές δεν έχουν καμία σχέση με τις άμεσες ανάγκες τους, αλλά προσπαθούν να πάρουν ό,τι μπορούν στο πλαίσιο της UNCLOS, έτσι ώστε να έχουν πρόσβαση σε όλη αυτή την περιοχή στο μέλλον. Υπό αυτές τις συνθήκες, δεν διαφαίνεται ότι θα έχουμε έναν πόλεμο πολύ σύντομα για την κατάκτηση της Αρκτικής. Ωστόσο, αυτό δεν αποτρέπει μια θεμελιώδη αναστάτωση στο οικοσύστημά της. Κάτι που δεν είναι διόλου αμελητέο, αν αναλογιστεί κανείς ότι τα ψυχρά ύδατα της Αρκτικής, που ήδη απειλούνται από την κλιματική αλλαγή, υποστηρίζουν τις αλυσίδες τροφίμων που ωφελούν ολόκληρο τον πλανήτη.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Γιάννης Ελαφρός

Χιλιάδες λαού και νεολαίας διαδήλωσαν το Σάββατο 12 Οκτώβρη ενάντια στον πόλεμο και την τουρκική εισβολή στη Συρία, εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους στους Κούρδους. Το ίδιο και την Πέμπτη. Τα αγωνιστικά αντανακλαστικά που δείχνει ο κόσμος, πέρα από τη συμπάθεια προς τον πολύχρονο, δίκαιο και χιλιοπροδομένο αγώνα των Κούρδων για ελευθερία, είναι αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης πως απαιτείται επειγόντως αντίσταση στο πολεμικό φρενοκομείο που βλέπουμε να αλέθει την περιοχή μας.
Το αντιπολεμικό σύνθημα «οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν – με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν», γίνεται ξανά τραγικά επίκαιρο. Γιατί πέρα από τα κυνικά διπλωματικά παιχνίδια –εύστοχα ή γελοία– σε Ουάσινγκτον, Άγκυρα, Μόσχα και Βρυξέλλες, υπάρχουν χιλιάδες ζωές που χάθηκαν το προηγούμενο δεκαήμερο στη βορειοανατολική Συρία, δεκάδες χιλιάδες, κυρίως Κούρδοι, που εκτοπίστηκαν. Αίμα, νεκροί, βομβαρδισμοί αμάχων, τρομοκρατικές εκτελέσεις από την πλευρά του τουρκικού στρατού και των μισθοφόρων του, αλλά και σκληρή αντίσταση από τους κούρδους μαχητές (έχοντας στο πλευρό τους πολλούς διεθνιστές).

Η καπιταλιστική κρίση και ο παροξυσμός των ιμπεριαλιστικών-αστικών ανταγωνισμών έχουν μετατρέψει τον πόλεμο σε διαρκή απειλή και φονική πραγματικότητα. Τώρα φαίνεται πόσο τυχοδιωκτικά είναι τα σχέδια της ελληνικής ολιγαρχίας για «στρατηγική συμμαχία» με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, για αναβάθμιση της θέση της στην περιοχή, με βασικό όχημα τις εξορύξεις και τα δίκτυα υδρογονανθράκων στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Σε μια εποχή που οι συμμαχίες είναι πιο εύθραυστες από ποτέ η μόνη σταθερή αξία για το μέλλον των λαών είναι η συνολική εναντίωση στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς συνασπισμούς και στα πολεμοκάπηλα σχέδια της ελληνικής αστικής τάξης, ο ανυποχώρητος αγώνας για ειρήνη και αλληλεγγύη των λαών, καταρχήν με τις δυνάμεις που αντιστέκονται στη Συρία και στις κουρδικές περιοχές, αλλά και με το αντιπολεμικό κι εργατικό κίνημα στην Τουρκία.

ΗΠΑ, Ρωσία, Τουρκία, ΕΕ σε ένα κυνικό «παιχνίδι» για την κατάληψη θέσεων στη Συρία

Μια αιματοβαμμένη μοιρασιά εδαφών και θέσεων-ρόλου για την επόμενη μέρα βρίσκεται σε εξέλιξη στις βορειοανατολικές περιοχές της Συρίας. Ξεκάθαρο θύμα αυτής της κυνικής διαδικασίας είναι οι Κούρδοι, που όχι μόνο μετρούν χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, περίπου 150.000 εκτοπισμένους, αλλά και βλέπουν το όραμα της αυτονομίας να απομακρύνεται και τις κατακτήσεις της δημοκρατικής διακυβέρνησης στην περιοχή της Ροζάβα να τίθενται σε αμφισβήτηση. Το σίγουρο είναι πως πέρα από τις προσωρινές ή όχι λυκοφιλίες, το κουβάρι των αντιθέσεων στη Συρία γίνεται ακόμα πιο μπλεγμένο και εκρηκτικό.

Η τουρκική εισβολή στη Συρία και στις κουρδικές περιοχές, κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και συνόρων (που οι ιμπεριαλιστές τα θυμούνται μόνο όταν τους συμφέρει) είναι φανερό πλέον πως είχε το πράσινο (ή έστω το πορτοκαλί) φως των ΗΠΑ και της Ρωσίας. Στη συμφωνία της Αστάνα για το συριακό (μεταξύ Ρωσίας, Τουρκίας, Ιράν) είχε προβλεφθεί η δημιουργία μιας «ζώνης ασφαλείας» από την Τουρκία, 5-10 χιλιομέτρων μέσα στη Συρία! Αντίστοιχη συμφωνία φαίνεται πως υπήρχε μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας. Το ίδιο εξάλλου είχε κάνει και η Τουρκία στην περιοχή του Αφρίν το 2018. Γι’ αυτό η Ρωσία εμπόδισε καταδικαστική για την Τουρκία απόφαση από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, όχι βέβαια πως οι ΗΠΑ «καίγονταν». Συμπεράσματα: Πρώτο, ΗΠΑ και Ρωσία δεν υποστηρίζουν τον αγώνα των Κούρδων, παρότι οι Αμερικανοί τους χρησιμοποίησαν ως δυνάμεις εδάφους στη σκληρή μάχη κατά του ISIS (ανάλογη θέση έχει και το Ιράν, που επίσης έχει Κούρδους στα εδάφη του). Δεύτερο, ΗΠΑ και Ρωσία δέχονται την ανησυχία της Τουρκίας για την ασφάλειά της(!), της Τουρκίας που έχει εισβάλλει σε τρεις χώρες της περιοχής (Συρία, Ιράκ, Κύπρος), ενώ ο Τραμπ μίλησε ανοικτά για τρομοκράτες του ΡΚΚ («πιο επικίνδυνους από τον ISIS»!). Βεβαίως πολλά κράτη-μέλη της ΕΕ χαρακτηρίζουν επίσης «τρομοκρατική οργάνωση» το ΡΚΚ. Τρίτο, η Τουρκία έχει μετατραπεί σε πολύφερνη νύφη, καθώς τόσο η Ουάσινγκτον όσο και η Μόσχα προσπαθούν να την τραβήξουν προς το μέρος τους. Βεβαίως, ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες, καθώς δεν υπήρχε συμφωνία για το μέχρι που θα φτάσουν οι Τούρκοι και βεβαίως πόσο και πως θα μείνουν, παρότι σε αυτές τις περιπτώσεις ισχύει το ουδέν μονιμότερο του προσωρινού…

Οι αντιφάσεις αποτυπώνονται και στη συμφωνία εκεχειρίας που ανακοίνωσαν ο Ερντογάν και ο αμερικανός αντιπρόεδρος Μάικ Πέινς την Πέμπτη στην Άγκυρα. Η συμφωνία προβλέπει εκεχειρία πέντε ημερών, με σκοπό να υποχωρήσουν οι κουρδικές δυνάμεις. Καθόλου τυχαία το πενθήμερο της εκεχειρίας τελειώνει την Τρίτη, που ο Ερντογάν θα συναντηθεί με τον Πούτιν… Η συμφωνία αποτέλεσε επιτυχία του Ερντογάν, που από εισβολέας και σφαγέας, εμφανίζεται ως έγκυρος συνομιλητής, εγγυητής της ειρήνης! Αλλά έσωσε και τα προσχήματα για τις ΗΠΑ, που μετά τα καραγκιοζιλίκια του Τραμπ, εμφανίστηκαν να πετυχαίνουν «κάτι καλό», παρότι είναι «περίεργο» δύο ξένες δυνάμεις να συμφωνούν τι θα γίνει στη Συρία και τι θα κάνουν οι Κούρδοι. Αμέσως μετά άρχισαν τα προβλήματα. Καταρχάς, παρότι οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF), με βασικό στοιχείο τις κουρδικές πολιτοφυλακές YPG, δέχθηκαν την εκεχειρία (μόνο αυτό το σημείο) οι τουρκικές δυνάμεις συνέχισαν τις επιθέσεις για την κατάληψη θέσεων. Δεύτερο, ο Ερντογάν μιλάει για μια ζώνη μήκους 440 χλμ. και πλάτους 30-32 χλμ, από την Μιανμπίτζ μέχρι τα σύνορα με το Ιράκ, αλλά αυτό δεν φαίνεται να το δέχονται οι Ρώσοι και η Δαμασκός, οι οποίες σε συμφωνία με τους Κούρδους έσπευσαν να καταλάβουν θέσεις γύρω από την Μιανμπίτζ, το Κομπάνι και άλλες περιοχές, ανακόπτοντας την προέλαση των Τούρκων. Εξάλλου, οι τουρκικές δυνάμεις έχουν περιορισμένα κέρδη στο πεδίο των μαχών, καθώς έχουν εισβάλλει κυρίως στην περιοχή μεταξύ Ταλ Αμπιγιάντ και Ρας Αλ Αΐν (μήκους περίπου 100 χλμ.), όπου ακόμα και τώρα συναντούν σκληρή αντίσταση από κούρδους μαχητές. Τρίτο, δεν έχει μέχρι στιγμής εκδηλωθεί καμία κίνηση υποχώρησης των δυνάμεων των Κούρδων.

Μέχρι στιγμής πάντως το τουρκικό κράτος βγαίνει κερδισμένο από τις εξελίξεις, καθώς έκανε εισβολή χωρίς συνέπειες, κτύπησε τους Κούρδους και έπληξε καίρια το σχέδιο της μερικής αυτονομίας τους εντός Συρίας, ενώ έβαλε περαιτέρω πόδι στη Συρία. Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν ενισχύθηκε στο εσωτερικό της Τουρκίας, όπου επικρατεί εθνικιστικός πυρετός και καταστολή της αντιπολεμικής στάσης και γνώμης (24 άτομα συνελήφθησαν την Τετάρτη για επικριτικά σχόλια για την εισβολή στο διαδίκτυο). Βεβαίως, πολλές φορές πιο εύκολα μπαίνεις σε ένα πόλεμο (και μια χώρα) παρά βγαίνεις.

Η Ρωσία ενισχύει αποφασιστικά το ρόλο της, ενώ το συριακό καθεστώς του Άσαντ θέτει υπό τον έλεγχό της σημαντικά εδάφη μετά από εφτά χρόνια, ενώ και οι Κούρδοι υποχρεώνονται να δεχθούν την κυριαρχία της (αν και πριν δεν είχαν θέσει ζήτημα απόσχισης). Όμως τα ζητήματα της σχέσης με την Τουρκία και της διασφάλισης της ακεραιότητας της Συρίας παραμένουν ανοικτά.

Πίσω από τις τραγελαφικές καταστάσεις και την ανοικτή αντιπαράθεση στην Ουάσινγκτον δεν βρίσκεται μόνο ή κυρίως η «τρέλα» του Ντόναλντ Τραμπ, ούτε βέβαια όσοι θέλουν να αναγνωριστεί η «ηθική υποχρέωση» στους συμμάχους Κούρδους «για να διαφυλαχθεί το κύρος της Αμερικής». Η αφετηριακή αιτία βρίσκεται όμως στη βαθιά κρίση και σχετική υποχώρηση του αμερικανικού καπιταλισμού, η οποία ενίσχυσε την άποψη της απόσυρσης των ΗΠΑ από μέτωπα που δεν θεωρούνται κρίσιμα, για να επικεντρωθεί στα πιο σοβαρά. Αυτή τη θέση εκφράζει ο Τραμπ, η οποία συναντά βεβαίως μεγάλες αντιστάσεις και οδηγεί σε απίστευτες παλινωδίες. Δεν σημαίνει πως οι ΗΠΑ γίνονται λιγότερο επιθετικές, αλλά πιο απρόβλεπτες και τυχοδιωκτικές.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση για μια ακόμα φορά αναδεικνύεται ως μια δύναμη αντιπροσφυγικού κυνισμού και οικονομικού ωφελιμισμού. Με χλιαρές ανακοινώσεις καταδίκης, ένα εμπάργκο όπλων στην Τουρκία προσχηματικό, καθυστερημένο και διάτρητο (η Γερμανία συνεχίζει το πρόγραμμα παραγωγής υποβρυχίων με την Τουρκία!), βασικά παρακαλά τον Ερντογάν να συνεχίσει να κρατά φυλακισμένους τους πρόσφυγες στην Τουρκία.

Οι Κούρδοι νιώθουν στο πετσί τους πως δεν μπορεί να προχωρήσει η εθνική και κοινωνική απελευθέρωση με σπόνσορα τον ιμπεριαλισμό και τις ΗΠΑ και θα βρεθούν υπό μεγάλη πίεση. Οι δυνάμεις που μάχονται για την ελευθερία και ειδικά εκείνες που καλλιεργούν χρόνια τώρα πρακτικές αυτοδιεύθυνσης και χειραφέτησης έχουν ανάγκη την αλληλεγγύη μας.

ΠΗΓΗ:  prin.gr

Πρωτοβάθμια εργατικά Σωματεία στα οποία συμμετείχε και η ΠΕΝΕΝ με δικό της μπλοκ και πανό πραγματοποίησαν συγκέντρωση και διαδήλωση στην Αθήνα την ώρα που στην Βουλή ήταν υπό ψήφιση το Πολυνομοσχέδιο με τα νέα αντεργατικά μέτρα.

Η συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε στην πλατεία Κολοκοτρώνη, ακολούθησε πορεία η οποία κατέληξε στη Βουλή.

Οι συγκεντρωμένοι παρέμειναν αρκετή ώρα έξω από την Βουλή φωνάζοντας συνθήματα ενάντια στις αντεργατικές διατάξεις του νομοσχεδίου βάζοντας μπροστά τα εργατικά δικαιώματα και διεκδικήσεις που αφορούν τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες, τις ΣΣΕ και τις εργασιακές σχέσεις.

Σημειώνουμε ότι το αντιδραστικό - αντισυνδικαλιστικό πολυνομοσχέδιο αργά χθες το βράδυ ψηφίστηκε από τους βουλευτές που ανήκουν στην Ν.Δ. και την "Ελληνική Λύση" ενώ καταψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ και το ΜΕΡΑ 25.

*************************************************

ΠΕΝΕΝ: Συμμετέχουμε στην συγκέντρωση ενάντια στο αντισυνδικαλιστικό πολυνομοσχέδιο στις 24/10/2019 (πλατεία Κολοκοτρώνη, Αθήνα, στις 6.00 μ.μ)

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ καλεί τα μέλη της στο συλλαλητήριο που οργανώνει η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων ενάντια στο νομοσχέδιο σκούπα με το οποίο η κυβέρνηση της Ν.Δ δίνει "γη και ύδωρ" στο κεφάλαιο διαμορφώνοντας ένα καθεστώς επιχειρηματικής ασυδοσίας προκειμένου οι επενδύσεις του να είναι και με θεσμική εγγύηση καρποφόρες, κερδοφόρες και στην κατεύθυνση αυτή ποδοπατά αδίστακτα τα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα στις ΣΣΕ, στην συνδικαλιστική δράση και στην υπονόμευση της ίδιας της ύπαρξης των συνδικάτων.

Οι ηγεσίες και οι συνδικαλιστικές τους παρατάξεις σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και άλλες κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, παρά την διαφορετική δημόσια ρητορική τους, οδήγησαν το συνδικαλιστικό κίνημα και τους αγώνες για άλλη μια φορά σε αποκλιμάκωση περιοριζόμενοι στις μέρες που συζητείται και ψηφίζεται το νομοσχέδιο σε συγκεντρώσεις- συλλαλητήρια οι οποίες είναι τραγικά αναντίστοιχες ως μορφές δράσης απέναντι στην σφοδρή επίθεση που έχει εγκαινιάσει η κυβέρνηση ενάντια στα εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις.

Οι πρωτοβουλίες της ΠΕΝΕΝ προς το Εργατικό Κέντρο Πειραιά, την ΠΝΟ αλλά και άλλων ταξικών δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα να υπάρχει κλιμάκωση των αναγκαίων κινητοποιήσεων με νέα απεργία τορπιλίστικε στο όνομα είτε των δυσκολιών είτε ακόμη χειρότερα στην προσπάθεια να βάλουν πλάτη αυτό το έκτρωμα να περάσει με ότι αρνητικό συνεπάγεται για τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους και τα δικαιώματά τους.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ προκειμένου να εκφραστεί με κάθε δυνατό μαζικό και αγωνιστικό τρόπο η αντίθεση των εργαζομένων ενάντια στο πολυδιαφημισμένο "αναπτυξιακό" νομοσχέδιο, καλεί τα μέλη της στην συγκέντρωση που οργανώνουν πρωτοβάθμια εργατικά Σωματεία στις 24/10/2019 στην πλατεία Κολοκοτρώνη στις 6.00 μ.μ στην Αθήνα.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Συνάδελφοι,

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ σας καλεί να πάρετε μέρος στην Β΄Τακτική Ετήσια Γενική Συνέλευση η οποία θα πραγματοποιηθεί στις 30/10/2019 στην αίθουσα Συνελεύσεων της ΠΝΟ στον Πειραιά (Κολοκοτρώνη 132 - 2ος όροφος) στις 9 π.μ.

Κεντρικό θέμα συζήτησης στην Συνέλευση θα είναι οι ΣΣΕ, τα αιτήματα, οι στόχοι, οι διεκδικήσεις και η τακτική της ΠΕΝΕΝ στην πάλη για ουσιαστικές αυξήσεις και θετική αντιμετώπιση των δίκαιων αιτημάτων μας.

Το χρονικό διάστημα που διανύουμε η κυβέρνηση πατώντας στο έδαφος που έστρωσε το προηγούμενο διάστημα με την πολιτική του ο ΣΥΡΙΖΑ, κλιμακώνει την επίθεσή της ενάντια στα εναπομείναντα εργατικά δικαιώματα βάζοντας στο επίκεντρο τις ΣΣΕ.

Με το "αναπτυξιακό" πολυνομοσχέδιο επιχειρεί νέα πλήγματα στον θεσμό των ΣΣΕ, θέτοντας ρήτρα εξαίρεσης από την εφαρμογή των κλαδικών συμβάσεων για επιχειρήσεις - εταιρίες που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα, διαμορφώνει ειδικές οικονομικές ζώνες από τις οποίες δεν θα εφαρμόζονται οι ΣΣΕ, απαξιώνει την διαιτησία (ΟΜΕΔ), καταργεί την Κυριακάτικη αργία σε κέντρα διανομής - LOGISTICSγια κάθε εμπόρευμα, παρέχει νέα προνόμια στο κεφάλαιο και στις επενδύσεις τους για να αυξήσουν τα κέρδη τους.

Στο ίδιο αυτό πολυνομοσχέδιο χτυπιούνται αδίστακτα τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, η ελεύθερη συνδικαλιστική δράση και μέσω του ηλεκτρονικού μητρώου μεθοδεύεται το φακέλωμα της συνδικαλιστικής δράσης και των ίδιων των εργαζομένων.

Όμως η κυβέρνηση προκειμένου να παράσχει νέα σκανδαλώδη κίνητρα για το κεφάλαιο όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσει την επίθεση ενάντια στα εργατικά και κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

Ήδη έχει εξαγγείλει ότι μέσα στον Νοέμβρη θα δώσει σε δημόσια διαβούλευση το σχέδιό της για την ιδιωτικοποίηση της επικουρικής ασφάλισης και για τον σκοπό αυτό δημοσιοποιήθηκε σχετική μελέτη της αρμόδιας επιτροπής από την οποία προκύπτει ότι επιδίωξή της είναι να μπει ταφόπλακα στην κοινωνική ασφάλιση.

Οι δύο πρόσφατες πανεργατικές 24ωρες απεργιακές κινητοποιήσεις έδειξαν ότι μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης επανεντάσσονται και κινητοποιούνται πιο ενεργά σε έναν αγωνιστικό σχεδιασμό ενάντια στις αντεργατικές πολιτικές κυβέρνησης - κεφαλαίου.

Στον Ναυτεργατικό χώρο δόθηκαν με επιτυχία δύο κρίσιμες και αποφασιστικής σημασίας απεργίες κόντρα στην κυβερνητική αντιλαϊκή πολιτική, στην προσπάθεια υπονόμευσης που επιχείρησαν οι εφοπλιστές αλλά και τις δικαστικές αποφάσεις που έκριναν τις απεργίες ως παράνομες.

Η μάχη κατά του πολυνομοσχεδίου, παρά την αποκλιμάκωση που επέλεξαν οι ηγεσίες σε ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ και άλλες κορυφαίες συνδικαλιστικές οργανώσεις, αποτελεί ένα ηχηρό μήνυμα προς την κυβέρνηση ότι οι εργατικοί αγώνες είναι ο μόνος δρόμος που μπορούν οι εργαζόμενοι να φρενάρουν, να εμποδίσουν ακόμη και να ανατρέψουν τους σχεδιασμούς κυβέρνησης και κεφαλαίου.

Στον φόντο των παραπάνω εξελίξεων και μπροστά στις νέες μάχες που θα έχουμε το επόμενο διάστημα, η Συνέλευση των μελών μας πρέπει να καθορίσει τα καθήκοντα του κλάδου , να εξασφαλίσει ακόμη μεγαλύτερη μαζική και κυρίως δραστήρια συμμετοχή σε κάθε αγωνιστική κινητοποίηση που σχεδιάζεται από το ιστορικό μας Σωματείο.

• Στις 30 Οκτωβρίου συμμετέχουμε όλοι μαζικά - ενωτικά στην Συνέλευση.
• Εκφράζουμε την γνώμη μας, διαμορφώνουμε τα αιτήματά μας.
• Συμβάλουμε με την άποψή μας στην τακτική και στρατηγική της ΠΕΝΕΝ ώστε αυτή να παίξει ακόμη πιο καθοριστικό ρόλο στα ναυτεργατικά προβλήματα.
• Δίνουμε την μάχη μέσα και έξω από τα καράβια βάζοντας μπροστά τα εργατικά δικαιώματα και τις δίκαιες διεκδικήσεις μας .

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ