του Αλέκου Αναγνωστάκη

Είναι βράδυ Κυριακής και έχω μπροστά μου την ιστοσελίδα coronavirus.jhu.edu την οποία συγκρότησαν ο καθηγητής Μηχανολογίας και Συστημάτων Μηχανικής στο πανεπιστήμιο Johns Hopkins, Lauren Gardner, με τη μεταπτυχιακή φοιτήτρια Ensheng Dong.

Το ταμπλό δείχνει την εξάπλωση του κορονοϊού στις διάφορες χώρες σε πραγματικό χρόνο. Ο κορονοϊός, από την ίδια τη φύση του, φέρνει τον άνθρωπο ενώπιον της μοίρας του, τον ανυψώνει επομένως πάνω από τα σύνορα, τα κράτη, τον εθνικισμό, το ρατσισμό, τον θρησκευτικό φανατισμό.

Αυτός είναι και ένας από τους θεμελιώδης  λόγους που παλιά και σύγχρονα σκοταδιστικά ρεύματα και αυταρχικά καθεστώτα επιχείρησαν να αποκρύψουν ή να υποτιμήσουν το όλο ζήτημα (Τραμπ, Ερντογάν, Βόρεια Κορέα κ.α.) ή να του προσδώσουν μυστικιστική, υπερφυσική και εξωκοινωνική προέλευση και περιεχόμενο.

Πέντε μέρες πριν, παρακολουθήσαμε ανακοίνωση των τζιχαντιστών που καλούσε τους πολίτες να εγκαταλείψουν τη «μολυσμένη Ευρώπη», προφανώς προς την «αμόλυντη» Αφρική ή προς αμόλυντες χώρες της Ασίας.

Σήμερα, 16 Μάρτη, ο ιός έχει επεκταθεί σε 26 χώρες της Αφρικής στις οποίες τα κρούσματα ανέρχονται ήδη από 100 έως 900. Ο ισλαμοφασιστικός σκοταδισμός και η κατάρρευσή του, θα έλεγε κάποιος.

Στο ίδιο μήκος κύματος με τους τζιχαντιστές κινείται και μερίδα της ελληνικής και κυπριακής ορθόδοξης ιεραρχίας.

Στις 6 του Μάρτη οι διαπιστωμένες περιπτώσεις ασθενών, παγκόσμια, ανέρχονται στις 95.333 και οι θάνατοι στους 3.282. Δέκα μέρες μετά, βράδυ της 16ης Μαρτίου οι ασθενείς ανέρχονται στους 169.387 (77,7% πάνω) και οι θάνατοι στους 6.513 (100% πάνω). Φυσικά τα κρούσματα είναι πολλά παραπάνω εξαιτίας της μη διαγνωσιμότητας (υπάρχουν αυστηρά μαθηματικά μοντέλα, με τη μεθοδολογία των οποίων συμφωνώ, που τα δεκαπλασιάζουν).

Μετά το πρώτο σοκ, τη γεωμετρική αρχικά και την εκθετική, από ένα σύντομο σημείο και μετά, εξάπλωση του ιού, κατέκλυσαν το διαδίκτυο προϊόντα θεωριών συνωμοσίας και παραπληροφόρησης σχετικά με την προέλευση (κυρίως) όσο και την κλίμακα του κορονοϊού της Ουχάν. Κοινό γνώρισμα των αναρτήσεων είναι ο ισχυρισμός ότι ο ιός είναι βιοόπλο, πρόγραμμα ελέγχου του πληθυσμού, ή αποτέλεσμα μιας επιχείρησης κατασκοπείας.

Σύμφωνα με τον Economist, θεωρίες συνωμοσίας σχετικά με το ότι ο COVID-19 δημιουργήθηκε από τη CIA για να πολεμήσει την Κίνα είναι διάσπαρτες σε όλο στο κινεζικό διαδίκτυο. Ταυτόχρονα, στις 22 Φεβρουαρίου, αμερικανοί αξιωματούχοι ισχυρίστηκαν ότι ανακάλυψαν κρατικά υποστηριζόμενη εκστρατεία παραπληροφόρησης από τη Ρωσία που προωθεί σκόπιμα στα ΜΜΕ αντιαμερικανικές θεωρίες συνωμοσίας.

Σύμφωνα με το Radio Farda, ο Ιρανός κληρικός Σεϊέντ Μοχαμάντ Σαϊντί κατηγόρησε τον Πρόεδρο Τραμπ πως μέσω του κορονοϊού σκοπεύει να εκπληρώσει την προηγούμενη υπόσχεσή του για αντίποινα εναντίον του Ιράν. Οι αρχές της Ταϊβάν κατηγόρησαν τα τρολ της Κίνας ότι διαδίδουν παραπληροφόρηση και θεωρίες συνωμοσίας για να σπείρουν τον φόβο και τον πανικό μεταξύ των ταϊβανέζων.

Το Ινστιτούτο Μελετών Μέσης Ανατολής αναφέρει ότι δημοσιογράφοι στα αραβικά μέσα προωθούν τη θεωρία συνωμοσίας. Ότι δηλαδή ο COVID-19 δημιουργήθηκε και διαδόθηκε σκόπιμα από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως «μέρος ενός οικονομικού και ψυχολογικού πολέμου που διεξήγαγαν εναντίον της Κίνας με στόχο την αποδυνάμωση και την εμφάνισή της ως υποβαθμισμένης χώρας και πηγής ασθενειών». Ο Ιρανός ερευνητής Αλί Ακμπάρ Ρεφιπούρ ισχυρίστηκε ότι ο κορονοϊός ήταν μέρος ενός προγράμματος «υβριδικού πολέμου» που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ στο Ιράν και την Κίνα.

Ήδη όμως η Ουάσιγκτον μετατρέπεται σε επαρχία Ουχάν των ΗΠΑ. Ο δε αμερικανός πρόεδρος, ο ίδιος που επί εβδομάδες έδειχνε να υποβαθμίζει την απειλή, αντιμέτωπος με την πανδημία του νέου κορονοϊού, κήρυξε τις ΗΠΑ σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης που συνοδεύτηκε από τη δήλωση πως «ο Covid-19 θα έχει ακόμη μεγαλύτερη επίδραση στη χώρα, η κατάσταση θα χειροτερέψει, οι επόμενες οχτώ εβδομάδες είναι κρίσιμες».

Ανακοίνωσε επίσης τη διάθεση 50 δισ. δολαρίων ομοσπονδιακής βοήθειας σε Πολιτείες και τοπικές κυβερνήσεις. Τα αμερικανικά κέντρα για τον Έλεγχο και την Πρόληψη των Ασθενειών (CDC) ανακοίνωσαν την Παρασκευή 13 Μαρτίου ότι σε 46 πολιτείες των ΗΠΑ έχουν καταγραφεί 1.678 κρούσματα του νέου κορονοϊού, μια αύξηση 414 κρουσμάτων σε σύγκριση με τον προηγούμενο απολογισμό τους, κι ότι ο αριθμός των θανάτων από τη νόσο ανέβηκε στους 41 (+5).

Άρα ο Τραμπ εξαπέλυσε έναν βακτηριολογικό πόλεμο εναντίον του εαυτού του. Περίεργη λογική, που συνοδεύεται από ένα: ποιος να ξέρει άραγε;

Η κατάσταση αυτή οδήγησε ακόμη και τον ΠΟΥ να δηλώσει στις 2 Φεβρουαρίου ότι υπάρχει μια «τεράστια πληροφοριοδημία» που «δυσκολεύει τους ανθρώπους να βρουν αξιόπιστες πηγές και αξιόπιστη καθοδήγηση όταν τη χρειάζονται».

Και έχει δίκιο. Τι συμβαίνει λοιπόν;

Σύμφωνα με τους ερευνητές Mark Woolhouse και Sonya Gowtage-Sequeria του Κέντρου Μολυσματικών Νόσων στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και τους καθηγητές Andy Dobson και Akilesh Mishra, για τη δημιουργία μιας επιδημίας λειτουργεί ένας συνδυασμός των παρακάτω συντελεστών:

Αλλαγές στις γεωργικές πρακτικές και χρήσεις της γης, κλιματική αλλαγή, κοινωνικές και δημογραφικές αλλαγές, μόλυνση νερού ή τροφίμων, αποτυχία προγραμμάτων δημόσιας υγείας, κακή υγεία του πληθυσμού, αλλά και αυτή καθαυτή η αντοχή του παθογόνου στα φάρμακα.

Η ιστοσελίδα toperiodiko.gr (15/03/2020) δημοσιεύει επίσης ένα άρθρο από τη Monde Diplomatique που συνοδεύεται από μια αξιοπρόσεκτη, πλήρη κατ’ εμέ, βιβλιογραφία. Το άρθρο συμπυκνώνει πως «η αυξανόμενη ευαλωτότητά μας στις πανδημίες έχει μια βαθύτερη αιτία: την επιταχυνόμενη καταστροφή των οικοσυστημάτων».

Επισημαίνει δε πως παρόλο που η πλειοψηφία των ιών προέρχεται από ζώα και εμφανίστηκαν ή επανεμφανίστηκαν σε περιοχές όπου, πολλές φορές, δεν είχαν παρατηρηθεί ποτέ πριν (HIV, Ebola, Zika κ.α.) εντούτοις «…είναι λάθος να πιστεύουμε ότι αυτά τα ζώα είναι ιδιαίτερα μολυσμένα από θανατηφόρα παθογόνα μικρόβια που είναι έτοιμα να μας μολύνουν. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα από τα μικρόβιά τους ζουν χωρίς να βλάπτουν τα ζώα αυτά. Το πρόβλημα είναι αλλού: με την αχαλίνωτη αποψίλωση των δασών, την αστικοποίηση και την εκβιομηχάνιση, έχουμε παράσχει σε αυτά τα μικρόβια τα μέσα για να φθάσουν στο ανθρώπινο σώμα και να προσαρμοστούν».

«Ο κίνδυνος εμφάνισης ασθενειών, συνεχίζει το άρθρο, δεν αυξάνεται μόνο λόγω της απώλειας οικοσυστημάτων, αλλά και λόγω του τρόπου με τον οποίο αντικαθίστανται. Για να ικανοποιήσει τη σαρκοφάγα του όρεξη, ο άνθρωπος έχει ξυρίσει σε όλο τον πλανήτη έκταση ισοδύναμη με εκείνη της Αφρικής, προκειμένου να ταΐσει και να αυξήσει τα ζώα που προορίζονται για σφαγή ή για εμπόριο ζωντανών ζώων (wet markets)».

Ειδική πλευρά της απειλής νέων επιδημιών και πανδημιών είναι η καταστροφή που έχουν επιφέρει στη δημόσια υγεία οι ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού.

Να θυμηθούμε πως εκτός από αυτά τα σούργελα της αδιέξοδης και παρακμιακής  νεοφιλελεύθερης πολιτικής τύπου Γεωργιάδη, Παπαδημητρίου και Πορτοσάλτε, εκτός του ίδιου του Μητσοτάκη, που πριν λίγα χρόνια διαφήμιζε την απόλυση 70.000 υγειονομικών!.., είναι οι ίδιοι οι ηγέτες των πρώτων καπιταλιστικών χωρών οι οποίοι διαλαλούν τη σκοταδιστική και αντιλαϊκή τους πραμάτεια και στην υγεία.

Είτε αποδέχονται δημόσια και ανερυθρίαστα τη θεωρία περί ανοσίας της αγέλης (Μπόρις Τζόνσον), είτε υποχρηματοδοτούν την υγεία και ειδικά την έρευνα, ειδικότερα τη βασική έρευνα στην υγεία (στις αρχές Φεβρουαρίου του 2020, η κυβέρνηση Τραμπ ανακοίνωσε την πρόθεσή της να μειώσει κατά 53% τη συνεισφορά της στον προϋπολογισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, τον Οκτώβριο του 2019 ο Τραμπ αποφάσισε να τερματίσει το πρόγραμμα Predict).

Αυτό έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή ισοπέδωση της δημόσιας υγείας, ειδικά σε μια πρωτοφανή αποδυνάμωση των Μονάδων Εντατικής Θεραπείας.

Στα δημόσια νοσοκομεία της χώρας μας σήμερα υπάρχουν μόνο 750 κρεβάτια ΜΕΘ και λειτουργούν μόλις τα 560. Αν, όπως φαίνεται, ένα 3% των κρουσμάτων χρειαστεί ΜΕΘ και τα κρούσματα είναι ας πούμε 40.000 τότε χρειάζονται 1200 ΜΕΘ, σχεδόν οι διπλάσιες!.. Η κατάσταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο που φοβούνται, επειδή τη γνωρίζουν, κοινωνική έκρηξη στην περίπτωση σχετικά μαζικής εξάπλωσης του ιού.

Αυτό το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης κατάστασης τους απασχολεί και όχι η δημόσια υγεία ή η ανθρώπινη ζωή. Γι’ αυτό, εξάλλου, σχεδιάζουν την υπαγωγή στους νόμους της αγοραίας υγείας ακόμη και την έκρηξη επιδημιών, ακόμη και την σε εξέλιξη πανδημία. Εξ ου και ο οικονομικός πόλεμος που έχει ανοίξει, η διαπάλη στο ποιος θα είναι ο πρώτος έμπορος του εμβολίου.

Οι ιοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Δεν είναι μόνο βλαβεροί, συντείνουν στη βιοποικιλότητα.

Επομένως η εμφάνιση ιώσεων είναι αναπόφευκτη. Αυτό όμως που δεν είναι μοιραίο είναι οι πανδημίες. Αυτό που επίσης δεν είναι του ριζικού μας είναι η λατρεία του κέρδους, η αντιμετώπισή του ως αρχής και τέλους της ανθρώπινης δραστηριότητας. Αλλά γι’ αυτό απαιτείται να αντιστραφούν οι σκοποί και οι όροι παραγωγής και κατανάλωσης, να αντιστραφούν οι πολιτικές που διαταράσσουν τη φύση, τερατοποιούν την εκτροφή, διακίνηση και εμπορία στη γεωργία, την ιχθυοκαλλιέργεια και την κτηνοτροφία.

Ένα τέτοιος σκοπός δίνει νόημα και μέλλον στον εξαιρετικά σοβαρό και αναγκαίο άμεσο αγώνα των υγειονομικών και του κόσμου της εργασίας, στη συλλογική και προσωπική αυστηρή πειθαρχία για την τήρηση των κανόνων του οργανισμού υγείας. Για τον αναγκαίο περιορισμό της πανδημίας, προκειμένου – μπρος στη διαμορφωμένη άθλια κατάσταση στην υγεία από τα πιράνχας της σχολής του Σικάγου – να αντιμετωπιστεί με μια άμεση τακτική νίκη η όλη κατάσταση.

Η ζωή είναι ανεκτίμητη. Ακόμη και τα μικρά ποσοστά οδηγούν σε μεγάλα νούμερα, κυρίως όμως σε ξεχωριστούς μονάκριβους ανθρώπους μας, που πρέπει και μπορούν να ζήσουν.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Παναγιώτης Μαυροειδής

Στην Κίνα έλαχε να είναι η πρώτη χώρα που αντιμετώπισε το θέμα του κορωνοϊού. Τότε φαινόταν εξαιρετικά τραγικό αυτό που γινόταν. Και ήταν. Έλα όμως, πως σε σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα στη Ιταλία, φαίνεται μικρής σημασίας! Με όλη την αβεβαιότητα που έχουν οι σχετικοί δείκτες (καθότι δεν γνωρίζουμε τον πραγματικό αριθμό των περιστατικών), τα ποσοστά εξάπλωσης των περιστατικών είναι τετραπλάσια στην Ιταλία, ενώ τα ποσοστά θανάτων είναι διπλάσια. Η μακάβρια αλήθεια είναι ότι μόνο οι θάνατοι είναι αυτοί που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν…

Αν αφήσουμε την Κίνα και πάμε σε άλλες Ασιατικές χώρες δίπλα της, που είχαν βέβαια την «τύχη» να τους βρει η συμφορά μετά την Κίνα, εκεί βλέπουμε μια εντελώς διαφορετική και πολύ καλύτερη εικόνα και από την Κίνα και βέβαια από την Ιταλία.

Η Ταιβάν είναι μια χώρα με πληθυσμό 23 εκ., μόλις 100 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Κίνα, με κοντά 1 εκ πολίτες της να δουλεύουν ή/και να πηγαινοέρχονται στην Κίνα και με 2,7 εκ. Κινέζους επισκέπτες το 2019. Παρ’ όλα αυτά, έχει ως τώρα 77 περιστατικά και 1 θάνατο.

Η Κορέα μια χώρα με πληθυσμό 52 εκ., έχει ως τώρα 8.320 περιστατικά και 81 θανάτους.

Η Σιγκαπούρη μια πόλη-κράτος με πληθυσμό 5,7 εκ., έχει ως τώρα 243 περιστατικά και κανένα θάνατο.

To Χόνγκ Κόνγκ μια ημι-αυτόνομη επαρχία της Κίνας με πληθυσμό 7,4 εκ., έχει ως τώρα 162 περιστατικά και 4 θανάτους.

Μη κάνουμε το λάθος να συγκρίνουμε τα νούμερα αυτά με την Ελλάδα (352 περιστατικά και 4 θάνατοι ως τώρα), διότι στις χώρες αυτές (εκτός ίσως της Σιγκαπούρης που είναι σε πιο ζεστή ζώνη), τα πιο δύσκολα μάλλον πέρασαν ήδη (χωρίς να έχει τελειώσει τίποτα ακόμη), ενώ σε εμάς όχι.

Οι παραπάνω περιπτώσεις χωρών, εκτός από τη γειτνίαση με την ηπειρωτική Κίνα και το ότι αντιμετωπίζουν με σχετική επιτυχία την απειλή του κορωνοϊού, έχουν και άλλα κοινά εξαιρετικής σημασίας: Είναι περιοχές που δοκιμάστηκαν παλιότερα από τον SARS, ενώ έχουν και πολύ μεγάλη πληθυσμιακή πυκνότητα.

Τι συμβαίνει λοιπόν στην Κίνα και ακόμη σε Κορέα, Ταιβάν, Σιγκαπούρη, Χόνγκ Κόνγκ και κερδίζουν το σεβασμό εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ, του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού και άλλων; Γιατί τα πράγματα στην Ιταλία, φαίνεται να είναι τόσο διαφορετικά και γιατί φουντώνει η αγωνία σε Ευρώπη και ΗΠΑ;

Στην Ελλάδα και στην Ευρώπη έχει κυριαρχήσει η συζήτηση για τα λεγόμενα δύο μοντέλα διαχείρισης.

Το πρώτο και κυρίαρχο στις περισσότερες χώρες,  είναι αυτό που θα μπορούσαμε να το πούμε μοντέλο «καταντίνας»: ««Αν είναι δυνατό, μηδενίζονται οι επαφές όλων με όλους, οπότε ο ιός δε μπορεί να μεταδοθεί και θα σωθούμε». Στην πιο ρεαλιστική εκδοχή του, η υπόθεση είναι ότι η μείωση της ταχύτητας εξάπλωσης θα είναι ο κρίσιμος παράγοντας της αντοχής του δημόσιου συστήματος υγείας, ειδικά στις περιπτώσεις που αυτό έχει μαύρα χάλια.

Το δεύτερο μοντέλο, είναι αυτό της Βρετανίας που σοκάρει αρκετά: «Καλύτερα να νοσήσει γρήγορα ο πληθυσμός, ώστε να αναπτυχθούν και γρηγορότερα τα αντισώματα που θα αποτελέσουν φράγμα στον ιό, παίρνοντας παράλληλα μέτρα απομόνωσης για τους ηλικιωμένους και τις ευπαθείς ομάδες». Ένα από τα «πλεονεκτήματα» της προσέγγισης αυτής, είναι ότι «το φαινόμενο θα εξελιχθεί γρήγορα, ο παραγωγικός πληθυσμός δε θα πάθει και τίποτα, άρα και η οικονομία δε θα βυθισθεί σε κρίση. Όσο για τις παράπλευρες απώλειες, τι να κάνουμε αυτά έχει ζωή, πάντως θα κάνουμε το καλύτερο δυνατό». Πέρα από τον προφανή ταξικό κυνισμό αυτού του μοντέλου ή τα όρια της αποτελεσματικότητας του πρώτου, ερωτήματα που τίθενται από επιστημονική άποψη, αποτελούν μια άλλης τάξης συζήτηση, που γνώμη έχουν μόνο όσοι επιστήμονες γνωρίζουν το αντικείμενο καλά. Σε κάθε περίπτωση, αυτό ΔΕΝ είναι δουλειά απλών στατιστικολόγων. Πολλοί από αυτούς, μαθηματικοποιούν με πρόχειρο τρόπο τα δύο μοντέλα, αγνοώντας το πλήθος και την έκταση των αβεβαιοτήτων, θεωρώντας τις εύλογες υποθέσεις ως σταθερές και αμετάβλητες δυναμικά στην εξέλιξη του φαινομένου. Έτσι, καταλήγουν σε αστόχαστα τερατουργήματα, με μοναδικό αποτέλεσμα να σκορπούν τον ακόμη πιο επικίνδυνο ιό του φόβου και του πανικού.

Η εμπειρία των χωρών της Ασίας, με διαφορές μεταξύ τους στην απάντηση, φαίνεται ωστόσο να υπερβαίνει την συζήτηση αυτή και να αναδεικνύει άλλα σημαντικά πράγματα.

Από μια πρώτη ματιά, σε Κίνα και Χόνγκ Κόνγκ φαίνεται να εφαρμόζεται η μέθοδος της σκληρής καραντίνας, όπως τη ζούμε τώρα στην Ελλάδα.

Στο Χόνγκ Κόνγκ, έκλεισαν σχεδόν τα πάντα, αντιγράφοντας σε πιο πετυχημένη εκδοχή τα μέτρα που εφαρμόστηκαν στην Κίνα. Κλειστά σχολεία, καταστήματα, άδειοι δρόμοι, ελάχιστες μετακινήσεις μόνο για δουλειά και τρόφιμα.

Ο έλεγχος είναι ασφυκτικός και συχνά εφιαλτικός. Μέσω των κινητών και σχετικής εφαρμογής, οι αρχές επικοινωνούν διαρκώς με όλους, δίνοντας μάλιστα μέσω της εφαρμογής και επισήμανση κάθε κτιρίου στο οποίο υπάρχει κρούσμα!

Ο καθοριστικός παράγοντας ωστόσο, που κρίνει την επιτυχία των μέτρων κατά τον καθηγητή David Hui από το Κινεζικό Πανεπιστήμιο του Χόνγκ Κόνγκ, είναι συγκεκριμένος: «Οι πολίτες, ενώ καθόλου δεν εκτιμούν την κυβέρνηση, εμπιστεύονται απόλυτα την αποτελεσματικότητα του δημόσιου συστήματος υγείας».

Αυτό φαίνεται από την ακόμη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα αντιμετώπισης του ιού σε άλλες χώρες, που δεν υιοθετούν ακριβώς το μοντέλο Κίνας και Χόνγκ Κόνγκ.

Στην Ταιβάν, η ζωή κυλάει κανονικά σε ότι αφορά τους ρυθμούς της και την «κανονικότητά» της. Επιχειρήσεις, γραφεία, εστιατόρια, καφέ, γυμναστήρια  είναι ανοιχτά και  οι δρόμοι γεμάτοι κίνηση και βουή. Ακόμη και τα σχολεία είναι ανοιχτά!

Η έμφαση δόθηκε αλλού:

α. Γενικευμένη προσπάθεια εκπαίδευσης και πειθούς του κοινού να τηρήσει μέτρα προστασίας (μάσκα, πλύσιμο χεριών και άλλα γνωστά). Στα σχολεία για παραδείγματα, μπήκαν διαχωριστικά στα θρανία! Δόθηκε ιδιαίτερη μέριμνα για τις μάσκες, με την κυβέρνηση να διασφαλίζει η ίδια ότι, αφενός θα διατίθενται σταθερά 3 μάσκες σε κάθε πολίτη ανά βδομάδα και αφετέρου, ότι το κράτος θα έχει ένα σταθερό στοκ 44 εκ. μασκών

β. Λεπτομερής έλεγχος και παρακολούθηση για πιθανή εμφάνιση περιστατικού και έγκαιρη απομόνωση και αντιμετώπισή του, ακόμη και πριν  υπάρξει οποιοδήποτε σύμπτωμα. Υπάρχει για αυτό αξιοποίηση και εδώ των κινητών και πλήρους συστήματος καταγραφών όλων και μάλιστα με το ιστορικό τους, πολιτών και επισκεπτών, ακόμη και μιας μέρας. Με εξονυχιστική μάλιστα παρέμβαση σε όλους όσους, λόγω ιατρικού  ιστορικού, θα μπορούσαν να έχουν προσβολή και συνέπειες. Η εμπειρία του SARS εδώ μέτρησε πολύ.

γ. Κρίσιμος θεωρείται ο πρόωρος εντοπισμός και περίθαλψη με μαζικά οργανωμένα τεστ ακόμη και στο δρόμο, κατά το μοντέλο της Κίνας, με ρυθμούς 2.500 τη μέρα. Τα αποτελέσματα είναι αρκετά εντυπωσιακά.

Αν αυτός ο αριθμός ελέγχων φαίνεται μεγάλος (με δεδομένο ότι στην Ελλάδα δεν γίνονται παρά μόνο αν νοσήσεις), στην Ταιβάν ξέσπασε θύελλα διαμαρτυριών ότι ήταν πολύ μικρή η έκτασή τους.

Πράγματι, στη Νότια Κορέα, γίνονται περίπου 15.000 τεστ τη ημέρα και αθροιστικά μιλάμε ήδη για κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες. Το πρόβλημα στη χώρα αυτή ξέφυγε μόνο στην περίπτωση μας θρησκευτικής χριστιανικής σέχτας που υπήρξαν μαζικά κρούσματα και άργησαν να αντιμετωπιστούν. Κατά τα άλλα η αποτελεσματικότητα του δημόσιου συστήματος της χώρας αποδεικνύεται πολύ ισχυρή.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει και η περίπτωση της Σιγκαπούρης. Σύμφωνα με δηλώσεις του επικεφαλής του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, «στη χώρα αυτή δεν έμεινε πέτρα που να μην αναποδογύρισαν».

Πιο πρακτικός ο καθηγητής Dale Fisher στο πανεπιστήμιο της Σιγκαπούρης δηλώνει: «είναι πολύ απλό, βρίσκουμε τα περιστατικά, αλλά την ίδια στιγμή, έχουμε όλα τα απαραίτητα για την περίθαλψή τους και τους προστατεύουμε».

Ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο με την Κορέα, οι αρχές, για να διασφαλίσουν τον έγκαιρο εντοπισμό και περιορισμό, καλούν τους πολίτες να απευθύνονται ακόμη και  με ελάχιστο σύμπτωμα στο γιατρό, διαθέτουν για όλους δωρεάν το τεστ, απαγορεύουν ρητά στους εργοδότες την αφαίρεση ημερών κανονικής άδειας από τους εργαζόμενους, ενώ το κράτος δίνει και 75 δολάρια τη μέρα κίνητρο σε αυτο-απασχολούμενους για  να δουλέψουν από το σπίτι τους.

Βεβαίως, την ίδια στιγμή που μέσα όπως TIME, The Guardian, Financial Times, αναφέρονται με θαυμασμό σε αυτή την αποτελεσματικότητα των δημόσιων συστημάτων υγείας χωρών της Ασίας και αναλογίζονται τι θα γίνει στις ΗΠΑ και την Ευρώπη, ισχυρίζονται ότι αυτή η αντιμετώπιση «είναι εφικτή μόνο σε κρατικο-γραφειοκρατικά αυταρχικά καθεστώτα και όχι σε δημοκρατίες». Οποία υποκρισία και τύφλωση, μαζί και μανία υπεράσπισης του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που έχει υποβαθμίσει τραγικά τα συστήματα υγείας στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες! Από την άλλη, ο  Εmanuele Capobiano από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, δηλώνει χωρίς περιστροφές  στο TIME: “χώρες χωρίς ισχυρά συστήματα υγείας, όπου κάθε χρόνο οι γιατροί μειώνονται, δεν μπορούν να ανταποκριθούν στην ανάγκη αντίδρασης σε τόπο σύντομο χρονικό διάστημα”

Οπωσδήποτε υπάρχουν και άλλες σοβαρές διαστάσεις στην όλη συζήτηση που δεν περιορίζονται στην αποτελεσματική ή όχι διαχείριση της νόσου με τον κορωνοϊό, παρά την τεράστια σημασία που αυτή έχει.

Ήδη, μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες στον τομέα της διατροφής, που δραστηριοποιείται σε όλες τις ηπείρους, σε σχετική της έκθεση αναφέρει, τα εξής νέα δεδομένα που διαμορφώνονται, μετά τον μαζικό εγκλεισμό ανθρώπων στα σπίτια σε όλο τον κόσμο:

Πρώτο, θα υπάρξει αλλαγή διατροφικών συνηθειών, στην κατεύθυνση της κατανάλωσης λιγότερο φρέσκων τροφών και περισσότερο τυποποιημένων (κονσέρβες, κατεψυγμένα κρέατα κλπ), μακράς διάρκειας (δηλαδή γεμάτες συντηρητικά), πολυβιταμινούχα σκευάσματα και άλλα σχετικά, που μόνο οι μεγάλες αλυσίδες μπορούν να παράσχουν

Δεύτερο, οι άνθρωποι εθίζονται σταθερά και αποδέχονται ευκολότερα την αυστηρή επιτήρησή τους και άρα θα υπάρχει αύξηση της ζήτησης στον αντίστοιχο κλάδο της τεχνολογίας

Τρίτο, οι καταναλωτές, όλο και περισσότερο, θα καταφεύγουν στις αγορές στο διαδίκτυο (για αποφυγή επαφών) και μάλιστα, όλο και περισσότερο με υποβάθμιση των κριτηρίων τόσο του κόστους όσο και της ποιότητας, λόγω του φόβου της «έλλειψης»

Τέταρτο και σπουδαιότερο, γίνεται η εκτίμηση ότι «η ταχύτατη υιοθέτηση αυτών των νέων συμπεριφορών, δημιουργεί προϋποθέσεις ώστε αυτές να γίνουν μόνιμες.

Συνεπώς, τα πράγματα είναι πολύ σοβαρότερα από τη συζήτηση για τον τρόπο διαχείρισης μια πανδημίας και από μια αφελή επίκληση  «ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ».

Πέραν των αυτονόητων, δηλαδή της αυστηρής τήρησης των μέτρων αυτοπροστασίας, χωρίς αμφισβήτηση και αντίδραση, ο κύκλος «νοσογόνος διατροφή και ζωή, εμφάνιση όλων και πιο επιθετικών νόσων, αντιμετώπισή τους με σχήματα άσκησης αυταρχικής βιο-εξουσίας», θα τείνει να καταστεί ένας ατέρμων εφιάλτης.

Αναμφίβολα ζούμε στην εποχή μιας συγκλονιστικής μετάβασης. Αυτή όμως δεν περιγράφεται μονοσήμαντα με την δυστοπία του σύγχρονου καπιταλισμού, που συνδέεται όλο και περισσότερο με τη νόσο και το θάνατο.

Ακόμη και η  δραματική εμπειρία του εξαναγκασμού σε καραντίνα με την αρχή «ένας αν νοσεί, θα τρέχουμε ή/και θα πεθάνουμε όλοι!», επαναφέρει με ριζικό τρόπο την ανάγκη καθολικής και δωρεάν κάλυψης  στα θέματα υγείας και περίθαλψης όλου του πληθυσμού και μάλιστα με ποιοτικό τρόπο. Αυτό οπωσδήποτε, όντως μη επιδεκτικό σε άντληση ιδιωτικού κέρδους, δεν μπορεί παρά να εξασφαλιστεί μόνο μέσα από ένα αποκλειστικά δημόσιο, ισχυρό σύστημα υγείας για όλους/ες, ντόπιους και πρόσφυγες. Ο κορωνοϊός επομένως, πέραν των οικονομικών τρανταγμών που προκάλεσε στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία, έπληξε σημαντικά ιδεολογικά θεμέλια του νεοφιλελευθερισμού και αυτό είναι σημαντική παρακαταθήκη.

Παράλληλα ωστόσο, η αναζήτηση μορφών εργατικού-λαϊκού δημοκρατικού ελέγχου στη λειτουργία ενός τέτοιου συστήματος, είναι εξαιρετικά αναγκαία, διαφορετικά οδεύουμε προς ένα κράτος που θα εποπτεύει, θα φακελώνει, θα ρυθμίζει τα πάντα όσο αφορά την ύπαρξή μας. Και εδώ βέβαια τα ερωτήματα πολλαπλασιάζονται…

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Καταγγέλλουμε την εκδικητική απόλυση από τις εκδόσεις Σπαντίδος του συναδέλφου και αντιπροέδρου του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου - Χάρτου - Ψηφιακών Μέσων Αττικής Ηλία Μ.

Το πρόσχημα της χαμηλής απόδοσης που ξαφνικά ανακάλυψαν οι εργοδότες μετά από 7 χρόνια, βρίσκεται σε πλήρη αντίφαση με την φύση και το εύρος των καθηκόντων που οι ίδιοι οι είχαν αναθέσει στο συνάδελφο. Η απόλυση συνδέεται ευθέως με τη συνδικαλιστική του δράση, τη συμμετοχή του στις απεργίες, με τελευταία αυτή της 18ης Φλεβάρη για το ασφαλιστικό, τρεις μέρες πριν την απόλυση και την σταθερή εναντίωσή του σε περιστατικά αυθαίρετης και εμπαθούς μεταχείρισης που υπερβαίνουν το διευθυντικό δικαίωμα.

Σε μια κατάσταση ισοπέδωσης των εργατικών δικαιωμάτων, στοχοποίησης και περιθωριοποίησης των σωματείων και του συνδικαλισμού βάσης και αποθέωσης των επενδύσεων και της επιχειρηματικότητας σε βάρος του κόσμου της εργασίας, οι εργοδότες αποθρασύνονται και καταπατούν ακόμα και θεσμοθετημένα δικαιώματα θεωρώντας ότι είναι στο απυρόβλητο.

Η απόλυση ενός συναδέλφου είναι επίθεση σε όλους μας.

Στον εκβιασμό της απόλυσης η απάντηση μας είναι οι συλλογικοί αγώνες.

Άμεση ανάκληση της εκδικητικής απόλυσης του Ηλία Μ.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Ολο και σε πιο κρίσιμη κατάσταση η Ιταλία, με τη χθεσινή ημέρα και το αρνητικό ρεκόρ σε κρούσματα και νεκρούς από την αρχή της κρίσης του κορονοϊού. Συνολικά, οι θετικοί στον ιό σε όλη τη χώρα είναι 24.747 και οι νεκροί, πλέον, έφτασαν τους 1.809.

Μέσα σε μόλις ένα εικοσιτετράωρο διαγνώστηκαν 3.590 κρούσματα και 368 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι ότι 2.335 άνθρωποι έχουν ξεπεράσει τη δοκιμασία αυτή και έχουν γίνει καλά.

Η Πολιτική Προστασία ζητά από τους πολίτες να αποφεύγουν πάση θυσία να βγαίνουν από το σπίτι και να ακολουθήσουν όλες τις συμβουλές των ειδικών για να περιοριστούν, όσο γίνεται, οι ήδη τραγικές αυτές συνέπειες. Η κατάσταση, η καθημερινότητα είναι αναμφίβολα βαριά.

Στο Μπέργκαμο τα γραφεία τελετών χθες δεν αναλάμβαναν κηδείες και κάποια φέρετρα τοποθετήθηκαν, προσωρινά, ακόμη και μέσα σε εκκλησίες. Πάντα στη βόρεια Ιταλία, ένας άνδρας σαράντα επτά ετών, ο οποίος εργαζόταν σε σταθμό πρώτων βοηθειών και είχε δώσει όλες του τις δυνάμεις για να βοηθήσει τους ασθενείς, πέθανε από κορονοϊό.

Εστω και αν όλοι έλπιζαν ότι επρόκειτο για ένα απόλυτα αντιμετωπίσιμο κρούσμα. Οι δε γιατροί της Λομβαρδίας κατήγγειλαν ότι τους μοίρασαν υπερβολικά λεπτές μάσκες, οι οποίες δεν τους προστατεύουν. Τώρα ο πρωθυπουργός Τζουζέπε Κόντε υπόσχεται ότι θα αντικατασταθούν άμεσα και ότι το λάθος δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

Δεν ξαφνιάζει, μέσα σε ένα τέτοιο πρωτόγνωρο κλίμα, το ότι ο Πάπας Φραγκίσκος χθες το απόγευμα αποφάσισε να βγει χωρίς μεγάλη συνοδεία από το Βατικανό και να μεταβεί στη βασιλική εκκλησία Σάντα Μαρία Ματζιόρε, στο κέντρο της Ρώμης.

Προσευχήθηκε μπροστά σε εικόνα της Παναγίας και της ζήτησε να μεσολαβήσει για να ξεπεραστεί η πανδημία. Αμέσως μετά, μετέβη στην εκκλησία Σαν Μαρτσέλο Αλ Κόρσο, στην άλλοτε κατάμεστη εμπορική οδό Βία Ντελ Κόρσο.

Εδώ προσευχήθηκε μπροστά από έναν ιστορικό ξύλινο Εσταυρωμένο, του 1522. Τον είχαν βγάλει σε λιτανεία πριν από πέντε αιώνες και οι καθολικοί πιστεύουν ότι βοήθησε καθοριστικά την Αιώνια Πόλη να ξεπεράσει τη θανατηφόρα επιδημία πανούκλας. Και χτες αποφασίστηκε από το Βατικανό ότι όλες οι τελετές για το Πάσχα των καθολικών θα πραγματοποιηθούν χωρίς πιστούς.

Προς το παρόν, στην ιταλική πρωτεύουσα δεν έχει σημειωθεί έκρηξη των μεταδόσεων, αλλά υπάρχει μεγάλος φόβος -όπως και στον Νότο- διότι μέχρι χθες πολλοί νέοι προσπαθούσαν να φύγουν από το Μιλάνο με προορισμό τη Ρώμη και την Κάτω Ιταλία. Τόσο που η κυβέρνηση αναγκάστηκε να κάνει νέα έκκληση, ζητώντας επιτακτικά από όλους (και από τους πολίτες που θα ήθελαν να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής τους) να μείνουν σπίτι τους.

Στην πρώτη γραμμή της μάχης, η κατάσταση παραμένει δύσκολη. Η Ιταλία αγοράζει ιατρικό εξοπλισμό από τη Γαλλία και τη Γερμανία, ενώ η περιφέρεια της Λομβαρδίας αναγκάζεται να στείλει ασθενείς που έχουν διασωληνωθεί σε άλλες περιοχές της χώρας, μέχρι και στη Σικελία.

Ενισχύονται οι εντατικές μονάδες σε νέα νοσοκομεία στην ευρύτερη περιοχή του Μιλάνου, αλλά είναι ένας αγώνας ενάντια στον χρόνο. Οι γιατροί ζητούν επειγόντως γάντια, ειδικές φόρμες και μάσκες.

«Είμαστε πραγματικά εξουθενωμένοι», λένε στους δημοσιογράφους. Και ουδείς είναι σε θέση να αποκλείσει ότι τις επόμενες ημέρες μπορεί να χρειαστεί η έγκριση ακόμη αυστηρότερων μέτρων.

Ενέσεις αισιοδοξίας με τραγούδια, πανό, και φώτα

«Μα ο ουρανός είναι πάντα γαλάζιος». Οι Ιταλοί είχαν δώσει ραντεβού στις 6 το απόγευμα (7 ώρα Ελλάδας) στα μπαλκόνια και τα παράθυρα με ένα συγκεκριμένο τραγούδι με αισιόδοξο ρεφρέν από τον τραγουδιστή Ρίνο Γκαετάνο.

»Μέρες τώρα δίνουν ραντεβού με ύμνους, αποσπάσματα από άριες και λαϊκά τραγούδια για να σπάσουν την απομόνωση και την κατήφεια που έφερε στη ζωή τους ο κορονοϊός. Κρεμούν από τα μπαλκόνια τους αυτοσχέδια πανό με το ουράνιο τόξο και το σύνθημα «Ολα θα πάνε καλά».

Χθες, το ραντεβού ήταν τριπλό: Στις 12 το μεσημέρι ένα γενναίο χειροκρότημα για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, εκείνους τους ανθρώπους που δουλεύοντας στα όρια της εξάντλησης σώζουν καθημερινά ζωές. Στις 6 πήραν δυνάμεις με το «ο ουρανός είναι πάντα γαλάζιος».

Στις 9 άναψαν κεριά, φακούς και αναπτήρες για να δώσουν την εικόνα μιας φωτισμένης Ιταλίας μέσα στο σκοτάδι. Γιατί η ζωή πρέπει να συνεχιστεί, παρ’ όλη την ασχήμια.

πηγη: efsyn.gr