Την Τρίτη 24 Μάρτη 2020 στο λιμάνι του Πειραιά έλαβε χώρα μία πρωτοφανής επιχείρηση βίας και εκδιωγμού εναντίον δεκάδων αστέγων οι οποίοι έχουν βρει το δικό τους «καταφύγιο», για να εξασφαλίσουν την διαμονή τους, σε διάφορους χώρους στο λιμάνι του Πειραιά.

Σύμφωνα με καταγγελία που μας γνωστοποιήθηκε προχθές το βράδυ από πρώην Ναυτεργάτες - αστέγους που βρίσκονται εκεί με 100 - 120 ακόμη άτομα, το λιμενικό σώμα οργάνωσε ολόκληρη επιχείρηση και με την άσκηση βίας απομάκρυνε τους αστέγους από τον χώρο του λιμανιού ενώ από την μανία και τον υπερβάλλοντα ζήλο των λιμενικών δεν γλίτωσαν διάφορα προσωπικά αντικείμενα που διατηρούσαν για την προστασία τους και την καλύτερη διαμονή τους σε διάφορα σημεία του λιμανιού και κοντά στις πύλες Ε8 και Ε9.

Να σημειώσουμε ότι σε αυτήν τη χρονική περίοδο το λιμάνι είναι εντελώς «ερημωμένο» αφού η επιβατική κίνηση και ο αριθμός των επιβατών που μετακινούνται προς τα νησιά είναι ελάχιστος.

Η ανυπαρξία κρατικής κοινωνικής πρόνοιας και η αντίστοιχη έλλειψη φροντίδας από τις τοπικές δημοτικές αρχές αναγκάζουν αυτούς τους ανθρώπους να βιώνουν τον δικό τους Γολγοθά για την επιβίωσή τους ενώ οι συνθήκες διαμονής τους είναι τραγικές όποιο χώρο και αν επιλέξουν.

Δεν φθάνει που το απάνθρωπο καπιταλιστικό σύστημα τους έχει οδηγήσει στον κοινωνικό αποκλεισμό, δεν φθάνει που δεν τους παρέχει στέγη, ιατρική – νοσοκομειακή και φαρμακευτική φροντίδα και αρωγή, δεν φθάνει που καμιά υπηρεσία δεν ασχολείται με αυτούς, τώρα αντιμετωπίζουν τον αυταρχισμό, την βία και την καταστολή των ένστολων του λιμενικού σώματος στο όνομα της καλής δημόσιας εικόνας ενός λιμανιού το οποίο είναι απονεκρωμένο!!!

Η επιχείρηση βίας εναντίον των αστέγων εγείρει σοβαρά ερωτηματικά για τους υπαίτιους αυτής της παλιανθρωπιάς που εξελίχθηκε εναντίον των ανήμπορων αστέγων στο λιμάνι του Πειραιά.

Η κυβέρνηση της Ν.Δ, η κινέζικη Cosco (που έχει γίνει ιδιοκτήτης του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας μας), η ηγεσία του ΥΕΝ και του Λιμενικού σώματος και οι συμμετέχοντες σε αυτή την επιχείρηση είναι οι ηθικοί και φυσικοί αυτουργοί και πρέπει να λογοδοτήσουν.

Η ΠΕΝΕΝ καταδικάζει την επίθεση εναντίον των αστέγων και θα προβεί σε διάβημα και καταγγελία στις τοπικές δικαστικές αρχές της πόλης.

Παράλληλα θεωρούμε επιβεβλημένο σε αυτές τις δύσκολες κοινωνικές συνθήκες που έχει διαμορφώσει η υγειονομική κρίση, να ληφθούν άμεσα όλα τα αναγκαία μέτρα από τις κρατικές και δημοτικές υπηρεσίες για την στέγαση, την ανθρώπινη διαμονή, την περίθαλψη και την διατροφή των αστέγων.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Τα πολυαναμενόμενα κυβερνητικά μέτρα για την κατάσταση που διαμορφώθηκε στην ακτοπλοΐα με την υγειονομική κρίση, επιβεβαίωσαν τους χειρότερους φόβους των Ναυτεργατών και δικαιώνουν τις εκτιμήσεις της ΠΕΝΕΝ σε ότι αφορά τον χαρακτήρα και το περιεχόμενό τους.

Πρόκειται για μέτρα τα οποία καταφέρνουν συντριπτικό πλήγμα στο υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο, υπονομεύουν σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες το ακτοπλοϊκό δίκτυο και την σύνδεση της νησιωτικής Ελλάδας με την ηπειρωτική χώρα, χτυπούν αδίστακτα και καταστρέφουν τα κατοχυρωμένα ναυτεργατικά δικαιώματα, οδηγούν σε μαζικές απολύσεις μέσω των αποδρομολογήσεων, των ακινησιών ακτοπλοϊκών πλοίων, της χρονικής παράτασης στην έναρξη των δρομολογίων των ταχύπλοων πλοίων και της αντίστοιχης εφαρμογής της θερινής οργανικής σύνθεσης.

Ειδικότερα από τα ανακοινωθέντα μέτρα από τον Υπουργό Ε.Ν αποδεικνύεται ότι το κύριο μέλημα της κυβέρνησης είναι η στήριξη και ενίσχυση των ακτοπλοϊκών εταιρειών με την παροχή ζωντανού δημόσιου χρήματος, η σκανδαλώδης διευκόλυνση να αντιμετωπίσουν και να ξεπεράσουν την κρίση με πλήθος μέτρων και προνομίων που γενναιόδωρα εξασφαλίζει η κυβέρνηση.

Το ταξικό πρόσημο αυτών των μέτρων δεν κρύβεται, στους εφοπλιστές, με αυτά και άλλα μέτρα που θα ακολουθήσουν, η κυβέρνηση σπρώχνει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στα ταμεία τους και για τους Ναυτεργάτες επιφυλάσσει ένα ξεροκόμματο κι αυτό όχι για όλους.

Σε αυτό το πλαίσιο τα μέτρα που προβλέπονται είναι τα παρακάτω:

- Η ενίσχυση των ακτοπλοϊκών εταιρειών και επιχειρήσεων μέσα από ειδικό καθεστώς, προκειμένου να ενισχυθούν από την καθίζηση της ακτοπλοϊκής κρίσης.

- Εντάσσονται οι επιχειρήσεις της Ακτοπλοΐας στους ΚΑΔ.

- Διαμορφώνονται συνθήκες εκτεταμένων αποδρομολογήσεων πλοίων παρέχοντας την σχετική ελευθερία στους εφοπλιστές να ενεργήσουν σχετικά κατά παράβαση του σχετικού νομοθετικού πλαισίου.

- Το ίδιο ισχύει για τις εταιρείες που δεν θα δρομολογήσουν τα πλοία τους το επόμενο διάστημα.

- Παρατείνει την χειμερινή σύνθεση έως 30/4/2020.

- Μειώνει κατά 20% τα λιμενικά τέλη σε όλα τα λιμάνια της χώρας.

- Παρατείνει ακόμη περισσότερο τις ακινησίες των ταχύπλοων πλοίων αφήνοντας τελείως ανοιχτό πότε αυτά θα δρομολογηθούν.

- Προβλέπεται νέα νομοθετική ρύθμιση για έκτακτη ανάθεση συμβάσεων δημόσιας υπηρεσίας, τόσο στο κύριο όσο και στο τοπικό συγκοινωνιακό ακτοπλοϊκό δίκτυο.

Η κυβέρνηση με τις εξαγγελίες της αυτές αποδείχνει πέρα πάσης αμφιβολίας την ταξική της προσήλωση στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου και την στήριξή του να αντεπεξέλθει στην παρούσα κρίση.

Από την άλλη, στα μέτρα που ανακοίνωσε για τους Ναυτεργάτες επιφυλάσσει το επίδομα ανεργίας που είναι σε επίπεδα φτώχειας και εξαθλίωσης και την έκτακτη οικονομική ενίσχυση των 800 ευρώ για τα οποία, με τις εξαγγελθείσες προτάσεις της, ένα τεράστιο μέρος δεν θα είναι δικαιούχοι.

Είναι τέτοια και τόση η προκλητική και εξόφθαλμη άνιση μεταχείριση των Ναυτεργατών από την πλευρά των κυβερνητικών μέτρων, που δεν πήραν υπόψη ότι ένας τεράστιος αριθμός Ναυτεργατών δεν απώλεσε την εργασία του στην ευρύτερη εσωτερική ακτοπλοΐα την 1η Μάρτη 2020 αλλά στην πραγματικότητα από την 1η Νοέμβρη 2019 που τέθηκε σε εφαρμογή η χειμερινή οργανική σύνθεση και όλοι αυτοί παραμένουν άνεργοι και η επιδότησή τους ξεκίνησε μετά τον 4ο μήνα.

Τα κυβερνητικά μέτρα για την Ακτοπλοΐα αποτελούν συνέχεια της ίδιας αντιλαϊκής πολιτικής η οποία είχε και έχει στο επίκεντρο τα εφοπλιστικά συμφέροντα και την κερδοφορία τους.

Αγνοεί και περιφρονεί τα προβλήματα, τις ανάγκες και τα ναυτεργατικά δικαιώματα.

Το ταξικό σ.κ οφείλει και πρέπει σήμερα να λογαριαστεί με την κατεδάφιση των εργατικών δικαιωμάτων. Αυτή την αντιδραστική πολιτική οφείλουμε να την αντιμετωπίσουμε τώρα, όχι αύριο, πρέπει οι Ναυτεργάτες να μην υποκύψουν σε τετελεσμένα, πρέπει να υπερασπιστούν το δικαίωμα στη δουλειά, να επιβάλλουν ουσιαστικά μέτρα για την προστασία των δικαιωμάτων τους, τα οποία γίνονται θυσία στο βωμό της επιβίωσης των εφοπλιστικών επιχειρήσεων.

Μπροστά σε αυτή τη νέα επίθεση η ΠΕΝΕΝ θα είναι στην πρωτοπορία μίας οργανωμένης αντίστασης και πάλης, όπως επιβάλλουν οι συνθήκες, δεν θα περιοριστεί μόνο στην καταγγελία και αποδοκιμασία της αντιλαϊκής κυβερνητικής πολιτικής. Δεν θα υποταχθούμε στο κυβερνητικό δόγμα "μένουμε στο σπίτι" την στιγμή που συντρίβονται τα εργατικά δικαιώματα, δεν θα συμμορφωθούμε με το αντιδραστικό νομοθετικό πλαίσιο των απαγορεύσεων, των διώξεων και της καταστολής.

Καλούμε τους Ναυτεργάτες μέσα και έξω από τα καράβια, τηρώντας όλους τους κανόνες για την προστασία της υγείας, να δώσουμε από κοινού τον αγώνα για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.

Πειραιάς 28/3/2020

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΟΥΛΑΛΗΣ

Η Αμερική στη δίνη του κορωνοϊού, το γεωοικονομικό παιχνίδι πίσω από την πυρετώδη προσπάθεια εξεύρεσης του φαρμάκου για την καταπολέμηση της πανδημίας και οι θανάσιμες επιπτώσεις των οικονομικών κυρώσεων των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν. Πώς συνδέονται όλα αυτά; Ακολουθούν οι απαντήσεις…

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές ο Μιτς Μακόνελ , επικεφαλής της Ρεπουμπλικανικής πλειοψηφίας της αμερικανικής Γερουσίας ανακοινώνει το νέο «Σχέδιο Μάρσαλ», την «ιστορική συμφωνία» μεταξύ Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών για το έκτακτο οικονομικό πακέτο ύψους 2 τρισ. δολαρίων που θα δοθεί  ως αντίβαρο στην οικονομική κρίση που προκαλεί στις ΗΠΑ η πανδημία του κορωνοϊού.

Πρόκειται για χρήματα που θα διανεμηθούν «απευθείας στα νοικοκυριά», τόνισε κατά την έξοδό του από τη Γερουσία ο Μακόνελ, προσθέτοντας ότι μέρος αυτών προορίζεται για τη σταθεροποίηση σημαντικών τομέων της  «εθνικής οικονομίας», αλλά και για τα  «νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα».

Οι δηλώσεις Μακόνελ, έρχονται λίγες μόνο ώρες μετά την ανακοίνωση της εκπροσώπου του ΠΟΥ, Μάργκαρετ Χάρις , η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ έχουν τις «προϋποθέσεις» για να μετατραπούν στο νέο παγκόσμιο επίκεντρο της πανδημίας.

Μέχρι τώρα, βάσει των στοιχείων του Πανεπιστημίου Τζον Χόπκινς , στη χώρα έχουν καταγραφεί επισήμως 55χιλ. κρούσματα, με τα 25χιλ. απ’ αυτά να εντοπίζονται στη Ν. Υόρκη, ενώ πληθαίνουν οι φωνές που προβλέπουν-  στο πιο εφιαλτικό από όλα τα σενάρια- την εισαγωγή έως και  140χιλ. ατόμων  στα νοσοκομεία, όταν σε όλη την επικράτεια διαθέτονται  μόλις 3χιλ. κρεβάτια σε ΜΕΘ [CTV Νews, BBC].

Παράλληλα, η αμερικανική φαρμακοβιομηχανία παίζει τα ρέστα της για την εξεύρεση πιθανής θεραπείας από τον κορωνοϊό, με την εταιρεία Gilead Sciences (G.S) να ‘χει αναπτύξει ένα νέο πειραματικό σχέδιο, χορηγώντας το φάρμακο remdesivir (που μέχρι τώρα προορίζονταν για την ασθένεια του Έμπολα) σε πάσχοντες από τον COVID-19.

Το θέμα έχει και γεωπολιτικό ενδιαφέρον, μα, για την ώρα, θα αρκεστούμε να αναφέρουμε ότι όταν το Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan υπέβαλλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, ώστε να κατέχει εκείνο το μονοπώλιο στην παραγωγή του φαρμάκου, η G.S πολέμησε με νύχια και με δόντια για να ακυρώσει αυτή την προοπτική, καθώς υπήρχε το ενδεχόμενο να… μετριαζόταν ο ενθουσιασμός των επενδυτών που ανέβασαν τη μετοχή της κατά 22% τους δύο τελευταίους μήνες.

Στο πεδίο της οικονομίας, πέραν απ’ τις καμπάνες- όχι πια καμπανάκια- που βαρούν στη Wall Street, στην  πραγματική οικονομία, δηλαδή χάνονται εκατομμύρια θέσεις εργασίας κάθε εβδομάδα, ενώ τα όποια προστατευτικά για την υγεία και τα δικαιώματα των εργαζομένων μέτρα πάρθηκαν, δεν αποτελούν παρά σταγόνα στον Ατλαντικό, μιας και είναι αρκετές οι καταγγελίες εργαζομένων που κάνουν λόγο για ανεπαρκή μέτρα προστασίας στους χώρους εργασίας και για ανύπαρκτη προνοιακή πολιτική από την πλευρά της κεντρικής κυβέρνησης για όσους έχασαν τη δουλειά τους ή αναγκάστηκαν να μείνουν  στο σπίτι τους, λόγω του lockdown σε διάφορες πολιτείες.

Κι ενώ ο ιός μεταδίδεται με ταχύτητα φωτός στη γη της ελευθερίας, ένας από τους μεγάλους αντιπάλους της Ουάσινγκτον, το Ιράν μέτρησε μέσα σε ένα μόλις εικοσιτετράωρο άλλους 122 νεκρούς , με τον εκπρόσωπο του υπουργείου Υγείας, Κ. Τζαχανπούρ να προσθέτει επιπλέον 1.762 κρούσματα στη λίστα των ήδη 24.811 καταγεγραμμένων φορέων του νέου ιού.

Η κατάσταση, δίχως άλλο, είναι τραγική.  Με το καθεστώς να βαρύνεται με την κατηγορία της αποσιώπησης των πραγματικών δεδομένων, τουλάχιστον για το διάστημα λίγο μετά την εμφάνιση του πρώτου κρούσματος στις 19 Φεβρουαρίου, γεγονός που οδήγησε, λένε οι επικριτές της ιρανικής κυβέρνησης, στην έκρηξη των κρουσμάτων, αφού, μετά την εμφάνιση του ιού στη χώρα, αρκετοί κάτοικοι των μεγαλουπόλεων κατέφυγαν στην επαρχία με αποτέλεσμα τη διασπορά του ιού.

Εκτός, όμως, από τις κατηγορίες για απόκρυψη του πραγματικού αριθμού των προσβληθέντων από τον COVID-19, ο Πρόεδρος Χασάν Ρουχανί έχει να αντιμετωπίσει τις νέες, ακόμη πιο δραστικές κυρώσεις των ΗΠΑ.

Ο Τράμπ, αφού έκανε αισθητή εκ νέου την εχθρική του παρουσία στη Βενεζουέλα, επιβάλλοντας επιπλέον κυρώσεις, αξιοποίησε για άλλη μια φορά το άρθρο 311 του Patriot, στρέφοντας τα οικονομικά του πυρά απέναντι  στο Ιράν, δίνοντας όμως έτσι ένα βολικό άλλοθι στο καθεστώς της Τεχεράνης ώστε να κρύψει τις τεράστιες ευθύνες του για την εξάπλωση του ιού στη χώρα.

Πέραν όμως του σκληρού ανταγωνισμού των δύο ηγεσιών (οι Ιρανοί αξιωματούχοι, παρότι δεν προσέρχονται με τον  λουστραρισμένο κυνισμό των Αμερικανών ομολόγων τους στο τραπέζι της διεθνούς διπλωματίας , παίζουν εξίσου δυναμικά κορόνα ή γράμματα το μέλλον της ανθρωπότητας), υπάρχει κι ο αντίκτυπος αυτών των κυρώσεων στις ζωές των πολιτών της μεσανατολικής χώρας.

Στην εποχή πριν την πανδημία (συνηθίστε το, έτσι θα ορίζεται ο κόσμος μας πλέον), έπειτα από τις πρώτες κυρώσεις που ακολούθησαν την αποχώρηση των ΗΠΑ από τη  συμφωνία για το πυρηνικό  πρόγραμμα του Ιράν,  το ΑΕΠ της Ισλαμικής Δημοκρατίας υποχώρησε κατά 4,8% το 2018 (ΔΝΤ), η ανεργία αυξήθηκε από το 14,5% στο 16,8%, ενώ, βάσει των στοιχείων της ΠΤ, ο καλπασμός του πληθωρισμού (έτερο τέκνο των αμερικανικών κυρώσεων) είχε ως αποτέλεσμα την εκτόξευση της τιμής βασικών αγαθών (όπως το κρέας) πάνω από το 100%.

Επιπλέον, όπως αναφέρει η Έκθεση του Παρατηρητηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στο Ιράν (ΠΑΔ): «οι οικονομικές κυρώσεις (…) των ΗΠΑ», έθεσαν σοβαρά εμπόδια στην εισαγωγή «φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού» στη χώρα, αφήνοντας ουσιαστικά τους Ιρανούς που πάσχουν από «χρόνιες παθήσεις, χωρίς τη θεραπεία που έχουν ανάγκη».

Καταλαβαίνουμε  τι σημαίνει αυτό την περίοδο που διανύουμε, με τις ευπαθείς ομάδες της παγκόσμιας κοινότητας να αποτελούν την κατεξοχήν κατηγορία πολιτών που προσβάλλονται (πιθανότατα θανάσιμα) από τον COVID19;

Νομίζουμε, η απάντηση είναι προφανής.

Φυσικά, στην κυνική γλώσσα της «ρίαλπολιτίκ» του ιμπεριαλισμού, οι κυρώσεις δεν αποτελούν παρά «ένα μέτρο χαμηλού κόστους και κινδύνου- μεταξύ πολέμου και διπλωματίας- εκεί όπου η στρατιωτική επέμβαση δεν είναι εφικτή», αποσκοπώντας στην οικονομική απομόνωση του αντιπάλου και, γιατί όχι, στην αντικατάσταση της εχθρικής κυβέρνησης  με μια άλλη, πιο φιλική προς τους γραβατωμένους πολιτικούς υπηρέτες της οικονομικής ελίτ.

Η χρονική στιγμή επιβολής των  νέων οικονομικών πολεμικών μέτρων από τον Τραμπ, μόνο τυχαία δεν μπορεί να θεωρηθεί, αφού εκτός του προφανούς, την προσπάθεια δημιουργίας κλίματος οικονομικής και κοινωνικής ασφυξίας εν μέσω μιας απειλής για τη δημόσια υγεία, δεν είναι λίγοι εκείνοι, σε Ουάσινγκτον και Τελ Αβίβ,  που θέλουν να επισπεύσουν την όποια εμπλοκή με το Ιράν πριν τη διεξαγωγή των αμερικανικών εκλογών και, προς θεού, πριν σκάσει η «βόμβα» του κοροναϊού για τα καλά στις ΗΠΑ.

Αυτά, όμως, είπαμε, αποτελούν τη γλώσσα των πολεμοκάπηλων γερακιών που βλέπουν σε κάθε κρίση την ευκαιρία να μπουκώσουν με ακόμα περισσότερα αιματοβαμμένα δολάρια τα ήδη ξέχειλα σεντούκια του ξεδιάντροπου πλουτισμού τους.

Γιατί, στην πραγματική ζωή, των πραγματικών ανθρώπων η διπλωματία τους έχει θύματα. Με ονοματεπώνυμο και οικογένεια. Ως εκ τούτου, κανείς δε μπορεί να μείνει βουβός απέναντι σε πολιτικές, οι οποίες, όπως πρόσφατα δήλωσε ο πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος του ΟΗΕ, AlfreddeZayas, εκτός από «παράλογες» μπορούν να χαρακτηριστούν και γενοκτονικές…

πηγη: imerodromos.gr

Την περασμένη εβδομάδα, ο Ντόναλντ Τραμπ ζήτησε από τον Κιμ Γιονγκ Ουν συνεργασία για την καταπολέμηση του κορονοϊού και σύμφωνα με τα ειδησεογραφικά πρακτορεία, ο πρόεδρος των ΗΠΑ δήλωσε στον ηγέτη της Βόρειας Κορέας «εντυπωσιασμένος από τις προσπάθειες να προασπίσει τον λαό του από τη σοβαρή απειλή της επιδημίας». Λίγο νωρίτερα, η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία κατηγορούσαν την Πιονγιάνγκ για νέες πυραυλικές δοκιμές, ενώ αυτές δοκιμάζονται από τον Covid 19.

Βεβαίως, όλα μπορεί να τα περιμένει κανείς από τον Πρόεδρο Τραμπ και τον Ηγέτη Κιμ. Τι είδους συνεργασία θα έχουν για τον κορονοϊό είναι μάλλον αδιάφορο, την ώρα που η Υφήλιος βρίσκεται σχεδόν ολόκληρη σε κατάσταση συναγερμού και πολλές χώρες έχουν επιβάλει καθεστώς έκτακτης ανάγκης, οπότε ας τεθεί σε ευθετότερο χρόνο εάν οι ΗΠΑ θέλουν να γίνουν Βόρεια Κορέα ή τανάπαλιν. Το γεγονός πάντως ότι στον Πρόεδρο Τραμπ δεν προκαλεί καμία εντύπωση μέχρι τώρα, η προσπάθεια που καταβάλλουν οι άλλοι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων για την προάσπιση των λαών τους απέναντι στον κορονοϊό, έχει ενδιαφέρον. Η Σύνοδος G7, που επρόκειτο να γίνει στις ΗΠΑ, ακυρώθηκε λόγω της πανδημίας (αναμενόμενο), αλλά οι επτά πλουσιότεροι δεν έχουν καταφέρει ακόμα να ασχοληθούν με το πρόβλημα, ούτε σε τεχνοκρατικό επίπεδο και να συντονίσουν τις κινήσεις τους, ώστε να ακολουθήσουν οι 20 πλουσιότεροι στη σειρά, οι διεθνείς ενώσεις και οργανισμοί κ.ο.κ.

Προοπτική συνεργασίας των πιο ανεπτυγμένων οικονομικά χωρών δε φαίνεται στον ορίζοντα, παρά το γεγονός ότι οι επιπτώσεις του Covid-19 στην οικονομία διαγράφονται χειρότερες από την χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Ακόμη και στην περίπτωση που περιοριστούν οι απώλειες σε ανθρώπινες ζωές, θα είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψει η κανονικότητα σύντομα και να ξαναρχίσει η κοινωνική και οικονομική ζωή από εκεί που ήταν πριν το ξέσπασμα της επιδημίας. Πως θα είναι, λοιπόν, ο Κόσμος την επόμενη ημέρα; Το ερώτημα είναι ίσως πρόωρο για τους ανθρώπους που δοκιμάζονται και δεν ξέρουν αν θα έχουν επόμενη ημέρα, όμως για τις πολιτικές ηγεσίες είναι μία από τις κρισιμότερες μεταβλητές στην διαμόρφωση των αποφάσεών τους.

Η Ευρώπη βρίσκεται και σε αυτή την κρίση, στο επίκεντρο του παγκόσμιου ενδιαφέροντος, αφενός γιατί δοκιμάζεται υγιειονομικά δριμύτερα και από την Κίνα και αφετέρου γιατί φεύγει πλέον από τους απαράβατους κανόνες που είχε θεσπίσει με την ΟΝΕ. Η σταθερότητα άλλωστε είναι ζητούμενο και το Σύμφωνο μπήκε de facto σε αναστολή. Μπορεί η Ε.Ε., υπό την πίεση της πανδημίας, να περάσει σε νέα, πιο λειτουργική και ορθολογική βάση; Ή θα επιστρέψει μετά από μερικούς μήνες στη γνωστή παραφωνία που διέλυε κάθε προοπτική για περαιτέρω εμβάθυνση της συνεργασίας;

Στην χρηματοπιστωτική κρίση, αλλά και στο προσφυγικό, η Ε.Ε. εφάρμοσε στοχευμένα το μέτρο της καραντίνας σε περιφερειακές εστίες και συνέχισε να ακολουθεί την πεπατημένη του ελάχιστου κοινού παρονομαστή. Εάν ο κορονοϊός περιοριζόταν στις χώρες του Νότου, πάλι το ίδιο θα συνέβαινε, με τις χώρες του Βορρά να οριοθετούν την υποχρέωση αλληλεγγύης στην προσφορά ανθρωπιστικής βοήθειας. Η πανδημία όμως δεν είναι δυνατόν να ανακοπεί με ad hoc μνημόνια και κλείσιμο των περιφερειακών διαδρόμων.

Η Γερμανία παρέκαμψε λοιπόν επισήμως τους δικούς της δημοσιονομικούς κανόνες και συναίνεσε στη χαλάρωση του συμφώνου σταθερότητας. Το ίδιο και οι άλλες εύρωστες οικονομικά χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης. Εντούτοις, το ζήτημα της δημιουργίας ενός κοινού ταμείου για την αντιμετώπιση κρίσεων, ειδικού ή με την έκδοση ευρωπαϊκού ομολόγου, σκοντάφτει πάλι στις επιφυλάξεις των «τεσσάρων της σταθερότητας» (Ολλανδία, Δανία, Αυστρία, Σουηδία) και στη διστακτικότητα της Άνγκελα Μέρκελ. Η έκδοση ειδικού ομολόγου θα απαιτούσε την παροχή εγγυήσεων από όλες τις χώρες της Ε.Ε., αναλογικά.

Ωστόσο, οι «τέσσερις της σταθερότητας» αρνούνται να δεχθούν ακόμα και την αύξηση του προϋπολογισμού της Ε.Ε. από το 1% στο 1,074%. ενώ η ομάδα των «16 που τάσσονται υπέρ των διαρθρωτικών αλλαγών», έχει προτείνει 1,114%. Ως προς το ευρωομόλογο για τον κορονοϊό, οι «τέσσερις» δε θέλουν καν να τεθεί σε συζήτηση, ενώ το Βερολίνο περιμένει να δει πως θα εξελιχθεί η αντιπαράθεση, παράλληλα με την κρίση του Covid-19. Στην περίπτωση δημοσιονομικού εκτροχιασμού της Ιταλίας, εξετάζεται η παρέμβαση του αναβαθμισμένου ESM, δηλαδή ένα κορονομνημόνιο, που θα επεκταθεί μετά στην Ισπανία και όπου αλλού χρειαστεί.

Το τελευταίο πράγμα που θα μπορούσε να περιμένει αυτές τις ώρες η Ιταλία, είναι ένα μνημόνιο υπό τύπον έκτακτης οικονομικής στήριξης από τον ESM, με τη διασταλτική ερμηνεία των αρμοδιοτήτων του Μηχανισμού ή τη σύσταση ενός άλλου Ειδικού Μηχανισμού. Είναι δε αμφίβολο εάν και η Ε.Ε. μπορεί να αντέξει τον αντίκτυπο μίας τέτοιας επιλογής, την στιγμή που όλα τα βλέμματα (και αυτά των αγορών) είναι στραμμένα πάνω της. Στην τηλεδιάσκεψη των ηγετών της Ε.Ε., την περασμένη εβδομάδα, δεν υπήρξε η παραμικρή πρόοδος στο θέμα του προϋπολογισμού και η ιδέα του ευρωομολόγου για τον κορονοϊό πέρασε από το τραπέζι ασυζητητί.

Η Φον ντερ Λάιεν και ο Σαρλ Μισέλ ζήτησαν να κλείσει τουλάχιστον το θέμα του προϋπολογισμού, ώστε στις αρχές του επόμενου χρόνου να διατεθεί διαρθρωτική βοήθεια 1 τρισ. ευρώ, προκειμένου να μετριαστούν οι επιπτώσεις της νέας οικονομικής κρίσης στην Ε.Ε. Θα κινηθεί προς αυτή την κατεύθυνση η Γερμανία στη νέα τηλεδιάσκεψη της Συνόδου Κορυφής, την Πέμπτη; Το Βερολίνο δε δείχνει έτοιμο να παρέμβει αποφασιστικά, ούτε για τον προϋπολογισμό, με τη δικαιολογία ότι ίσως έχει ξεπεραστεί από τις αρνητικές εξελίξεις της επιδημίας του Covid-19. Η διαπίστωση δε σημαίνει αύξηση, αλλά ανακατανομή των κονδυλίων. Για κορονοομόλογο δεν βλέπει καν λόγο συζήτησης.

Όπως με το δημόσιο χρέος, η Γερμανία και οι «τέσσερις της σταθερότητας» δεν έχουν καμία διάθεση αμοιβαιοποίησης (και με το ιδιωτικό χρέος που αποτυπώνεται στο πρόβλημα των κόκκινων δανείων-τραπεζική ενοποίηση), έτσι και με τις οικονομικές επιπτώσεις του κορονοϊού δεν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις για ενιαία ευρωπαϊκή πολιτική, με κοινό ταμείο και συντονισμένες παρεμβάσεις. Εκτός και αν ο κορονοϊός χτυπήσει πιο βαριά την οικονομία της Γερμανίας και των «τεσσάρων της σταθερότητας», κάτι που θα απευχόταν κάθε λογικός άνθρωπος. Τότε θα είναι αργά για την Ε.Ε. Μία κοινότητα κατεστραμμένων χωρών δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αλλά και μία κοινότητα χωρίς κοινά εργαλεία απέναντι σε μία φοβερή κρίση, είναι δύσκολο να κρατηθεί έτσι όπως είναι.

Με τον κορονοϊό, οι ηγέτες της Ε.Ε. έδειξαν ότι μπορούν να συγκατανεύσουν στη λογική, ακολουθώντας τις οδηγίες των ειδικών, έστω και με καθυστέρηση. Από την άλλη, στο πεδίο της οικονομίας, φαίνεται πως είναι πιο δύσκολο να συζητήσουν ευρωπαϊκές λύσεις. Άντε να στείλουν και μερικούς οικονομικούς αναπνευστήρες μετά τις μάσκες και γάντια στις γειτονιές της Κοινότητας, που δοκιμάζονται σκληρότερα. Το μοντέλο Κιμ, της αέναης καραντίνας, είναι σε άλλη διάσταση, όμως η λογική Τραμπ, του στενού και σκοτεινού, αλλά ασφαλούς καταφυγίου, δεν είναι δα και τόσο ξένο πια στην Ευρώπη και ας έχουν χαθεί από το προσκήνιο, λόγω της κρισιμότητας των στιγμών, οι ασυνάρτητοι λαϊκιστές κάθε λογής, που μοιράζουν αφειδώς μαντζούνια για πάσα νόσο.

πηγη: efsyn.gr