Θεαματική χαρακτηρίζεται η αύξηση της κίνηση στις Αρκτικές ρότες καθώς σύμφωνα με στοιχεία αναλύσεων που είδαν το φώς της δημοσιότητας στην χρονική περίοδο μεταξύ 2013- 2019 η αύξηση ήταν της τάξης του 25%. Η Αρκτική έχει γίνει μια περιοχή ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για τη ναυτιλιακή βιομηχανία, καθώς έχει τη δυνατότητα να μετασχηματίσει το παγκόσμιο εμπόριο μειώνοντας τους χρόνους ταξιδιού μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής βρίσκεται εντός του κυρίαρχου εδάφους της Ρωσίας και η ρωσική κυβέρνηση προσπαθεί να την προωθήσει ως βιώσιμη ναυτιλιακή εναλλακτική λύση. Υπενθυμίζεται ότι τον Ιανουάριο του 2020, η Ρωσία παρουσίασε ένα σχέδιο υποδομής που περιέχει περισσότερες από 80 πρωτοβουλίες για να βοηθήσει τους ναυλωτές που επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν την περιοχή. Μεταξύ αυτών ήταν η κατασκευή ενός στόλου παγοθραυστικών και σκαφών που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν στον παχύτερο πάγο της περιοχής διατηρώντας τις ρότες «ανοικτές» για τη διέλευση εμπορικών πλοίων κάθε τύπου.

ΠΗΓΗ; portcity.gr

Οι περισσότεροι άνθρωποι ουρούν συνήθως τέσσερις έως οκτώ φορές ημερησίως.

Συχνοουρία έχετε όταν χρειάζεται να πάτε πάνω από οκτώ φορές την ημέρα στην τουαλέτα ή αν ξυπνάτε πάνω από μία φορά μέσα στη νύχτα για να πάτε στην τουαλέτα.

Αν και η κύστη σας μπορεί να συγκρατήσει μέχρι και 600ml ούρων, η ανάγκη για ούρηση γίνεται αισθητή συνήθως όταν περιέχει περίπου 150 ml ούρων.

Τι μπορείτε να κάνετε μόνοι σας για να περιορίσετε τις επισκέψεις στην τουαλέτα

Αν δεν υπάρχει κάποια υποκείμενη παθολογική κατάσταση που απαιτεί θεραπεία από γιατρό, υπάρχουν μερικά απλά πράγματα που μπορούν να γίνουν για να μειωθεί η συχνουρία:

• “Προπόνηση” της ουροδόχου κύστης: Αυτή η θεραπεία αφορά την συγκράτηση των ούρων σας για ένα ελαφρώς μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από ό,τι συνήθως. Προσπαθήστε κάθε φορά να κρατιέστε λίγο περισσότερο. Κάντε το όσο πιο τακτικά μπορείτε και μετά από 3-4 μήνες θα δείτε ότι θα ουρείτε λιγότερο συχνά.
• Ασκήσεις Kegel: Αυτές οι ασκήσεις αφορούν τη σύσφιξη των μυών του πυελικού εδάφους. Αυτοί είναι οι μυς που χρησιμοποιείτε όταν οικειοθελώς θέλετε να; σταματήσετε και στη συνέχεια να ξεκινήστε πάλι τη ροή των ούρων. Πιέστε τους μυς αυτούς για 3 δευτερόλεπτα, στη συνέχεια χαλαρώστε για άλλα 3 δευτερόλεπτα. Επαναλάβετε 10-15 φορές κάθε φορά και κάντε το τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα. Οι ασκήσεις Kegel είναι αποτελεσματικές μόνο όταν γίνονται τακτικά.
• Τροποποιήσετε τη διατροφή σας: Αποφύγετε τις τροφές που φαίνεται να ερεθίζουν την ουροδόχο κύστη σας ή που δρουν ως διουρητικά, συμπεριλαμβανομένης της καφεΐνης, του αλκοόλ, των ανθρακούχων ποτών, των τεχνητών γλυκαντικών ουσιών, των προϊόντων με βάση τις τομάτες, την σοκολάτα και τις πικάντικες τροφές. Επιλέγετε μια διατροφή πλούσια σε φυτικές ίνες, επειδή η δυσκοιλιότητα μπορεί να επιδεινώσει την συχνοουρία.
• Να ελέγχετε καλύτερη την πρόσληψη υγρών: Προσπαθήστε να πίνετε όσο το δυνατόν λιγότερο μπορείτε 4-5 ώρες πριν τον ύπνο για να μειώσετε ή να εξαλείψετε τις νυχτερινές... διαδρομές στην τουαλέτα.

Πηγή: http://www.emedicinehealth.com - iatropedia.gr

Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά συνεδρίασε στις 22/4/2020, έπειτα από διαλογική συζήτηση αποφάσισε ομόφωνα την κήρυξη 24ωρης Πανεργατικής - Παμπειραϊκής απεργίας για την 1η Μάη 2020 με ώρα έναρξης 00.01 έως ώρας 24.00.

Η υγειονομική πανδημία με τον κορωνοϊό στην χώρα μας έφερε με δραματικό τρόπο στην επιφάνεια και στην δημοσιότητα τις τραγικές ελλείψεις και ανεπάρκειες στο δημόσιο σύστημα υγείας.

Όλες οι κυβερνητικές πολιτικές που διαχρονικά ασκήθηκαν στην δημόσια υγεία είχαν και έχουν στο επίκεντρό την υποχρηματοδότηση, την εμπορευματοποίηση, την υποστελέχωση σε ανθρώπινο δυναμικό (γιατρούς - νοσηλευτικό προσωπικό) τα μεγάλα κενά στον εξοπλισμό, σε υγειονομικό και φαρμακευτικό υλικό, στις αναγκαίες υποδομές για την κάλυψη των λαϊκών αναγκών ενώ και σήμερα, παρά τα κροκοδείλια δάκρυα του αστικού πολιτικού συστήματος, οι ελλέιψεις παραμένουν ακόμη και για τα αναγκαία μέτρα και μέσα για την προστασία των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία, στις υγειονομικές υπηρεσίες του πρώην ΙΚΑ και στα κέντρα υγείας.

Παράλληλα κυβέρνηση - κεφάλαιο σε συντονισμένη επίθεση αυτή ακριβώς την περίοδο εγκαινιάζουν μια νέα επίθεση στα εργατικά δικαιώματα επιβεβαιώνοντας με τον τρόπο αυτό την σκληρή ταξική πολιτική τους μέσα από την οποία επιδιώκουν τις συνέπειες της υγειονομικής και οικονομικής κρίσης να τις φορτώσουν και αυτή την φορά στις πλάτες των εργαζομένων και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων.

Παλεύουμε:

- Για ουσιαστική ενίσχυση και χρηματοδότηση στο δημόσιο σύστημα υγείας και στα νοσοκομεία.

- Μαζικές προσλήψεις στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

- Επίταξη όλων των δομών υγείας των ιδιωτικών κέντρων (νοσοκομείων - κλινικών - διαγνωστικών     κέντρων κ.λπ) κάτω από κρατικό έλεγχο.

- Εξασφάλιση όλων των μέσων για την προστασία των εργαζομένων στα δημόσια νοσοκομεία.

- Ικανοποίηση των δίκαιων εργασιακών αιτημάτων τους.

Παράλληλα σε αυτές τις συνθήκες που πλήττονται τα εργατικά δικαιώματα διεκδικούμε:

• Καθολική οικονομική στήριξη όλων των ανέργων και απολυμένων στις επιχειρήσεις που έκλεισαν από την 1η Μάρτη 2020.
• Ουσιαστικά μέτρα προστασίας για τους μακροχρόνια ανέργους.
• Να σταματήσουν οι απολύσεις, η μετατροπή των συμβάσεων μόνιμης εργασίας σε ελαστικές και ευέλικτες μορφές εργασίας, η μείωση μισθών και ημερομισθίων, η απλήρωτη και μαύρη ανασφάλιστη εργασία.
• Αυστηρή τήρηση των ΣΣΕ και των εργατικών δικαιωμάτων.
• Άρση όλων των περιοριστικών μέτρων και απαγορεύσεων που αφορούν τα δημοκρατικά συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες.
• Λήψη ενισχυμένων μέτρων και ελέγχων στους χώρους δουλειάς για την προστασία της υγείας των εργαζομένων και η διάθεση σε αυτούς όλων των μέσων για την αυτοπροστασία τους.

Η Διοίκηση του Ε.Κ. Πειραιά

Το παρόν εξώδικο να αποσταλεί με δικαστικό επιμελητή στους παρακάτω:

- Βουλή των Ελλήνων

- Υπουργό Εργασίας

- Υπουργό Οικονομικών

- Υπουργό Εμπορικής Ναυτιλίας

- ΣΕΒ - ΣΕΕΝ - ΕΕΕ - Ένωση Πλοιοκτητών Πορθμείων Εσωτερικού - Ένωση Εφοπλιστών    Ναυτιλίας Μικρών Αποστάσεων

- ΓΣΕΕ - ΕΚΑ - ΑΔΕΔΥ - Εργατικά Σωματεία δύναμης του Ε.Κ.Π

- ΜΜΕ

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος   Ο Γεν. Γραμματέας

«Περιορίζοντας, μεταξύ των άλλων, οι ασκούμενες πολιτικές το επίπεδο της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, από την απελθούσα στις επόμενες δεκαετίες, από 10% του ΑΕΠ(2016) στο 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο την περίοδο 2018-2070, ουσιαστικά μεταφέρουν την χρηματοδότηση του κινδύνου του γήρατος από το κράτος στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τις επόμενες δεκαετίες», τονίζουν, μεταξύ άλλων στο άρθρο τους οι δυο συγγραφείς.

Τα στοιχεία που αναφέρονται στο άρθρο είναι εντυπωσιακά. Μεταξύ άλλων:

-«Κατά την Μνημονιακή περίοδο 2009-2019, πραγματοποιήθηκε μία μείωση του επιπέδου των συντάξεων (κύρια και επικουρική) κατά 45% (σωρευτική απώλεια 63 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών, συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009. Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ».

-«Η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ- 8,9 δις ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων 5,5% του ΑΕΠ-9,1 δις ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίσταται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στην χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (386 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δις ευρώ περίπου). Οι δυσμενείς αυτές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κατά τις επόμενες δεκαετίες τόσο εξαιτίας των λαθών των μελετών των δανειστών, όσο και εξαιτίας των ασκούμενων Μνημονιακών κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών, επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις».

-«Η επιδίωξη προσαρμογής στη σχετική απόφαση του ΣτΕ για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών με τη θέσπιση 6+1 ασφαλιστικών κατηγοριών εισφορών και νέα τεκμαρτά επίπεδα εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με ανισότητες, δεδομένου ότι οι μισθωτοί θα χρηματοδοτούν τη μηνιαία σύνταξη των επαγγελματιών ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και την ασφαλιστική κλάση από 12 μέχρι 21 ευρώ τον μήνα. Οι ανισότητες μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών διευρύνονται και στο επίπεδο των εισφορών υγείας, όπου, σύμφωνα με τον Ν.4670/2020, οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο ανώτερο δεύτερο επίπεδο θα καταβάλλουν μηνιαίως 66 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί θα καταβάλλουν εισφορές υγείας 7% του ασφαλιστέου εισοδήματος του, γεγονός που σημαίνει ότι ο μισθωτός με μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ και άνω θα χρηματοδοτεί και το επίπεδο παροχών υγείας των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοαπασχολουμένων».

-«Αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιονομική βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μετά την ψήφιση του Ν.4670/2020 επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με τη μακροχρόνια (μέχρι το 2070) διατήρηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε χαμηλά επίπεδα (12% του ΑΕΠ- 34 δις ευρώ), ποσοστό πολύ κατώτερο του μνημονιακού πλαφόν του 16,2% του ΑΕΠ, αντιστοιχώντας σε αριθμό συνταξιούχων 2.580.000 ατόμων και σε επίπεδο κύριας και επικουρικής σύνταξης 1.150 ευρώ μεικτά σε σταθερές τιμές (52% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009). Στην προοπτική αυτή, η κρατική χρηματοδότηση, κατά τις επόμενες δεκαετίες, μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεται στο 7% του ΑΕΠ. Έτσι, αντί η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων ( της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων, εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του ΣΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό».

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΩΝ Σ. ΡΟΜΠΟΛΗ-Β. ΜΠΕΤΣΗ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΤΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ

Των Σάββα Γ. Ρομπόλη, Ομ. Καθηγητή Παντείου Πανεπιστημίου, Βασίλειου Γ. ΜπέτσηΥποψ. Διδάκτορα Παντείου Πανεπιστημίου

Το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης (ΣΚΑ) στην Ελλάδα, ιδιαίτερα, κατά την Μνημονιακή δεκαετία (2009-2019) αντιμετωπίσθηκε από τους δανειστές λανθασμένα και δογματικά ως δημοσιονομικό και όχι ως κοινωνικό- αναπτυξιακό εργαλείο της οικονομικής πολιτικής.

Έτσι, στο πλαίσιο αυτό οι δανειστές επέβαλαν, μεταξύ των άλλων, στις ελληνικές κυβερνήσεις την ψήφιση νομοθετικών παρεμβάσεων αύξησης των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης, κατάτμησης της ενότητας της συνταξιοδοτικής παροχής σε εθνική και ανταποδοτική σύνταξη,μετατροπής της επικουρικής σύνταξης σε ατομικούς λογαριασμούς νοητής κεφαλαιοποίησης, μείωσης των συντελεστών αναπλήρωσης , θεσμοθέτησης αυτόματου κόφτη του επιπέδου των συντάξεων, κ.λ.π.

Κι’ αυτό, μεταξύ των άλλων, προκειμένου η συνταξιοδοτική δαπάνη (κύρια και επικουρική σύνταξη) στην Ελλάδα να μην υπερβεί κατά την περίοδο 2018-2070 το 16,2% του ΑΕΠ. Έτσι, στην κατεύθυνση αυτή, κατά την Μνημονιακή περίοδο 2009-2019, πραγματοποιήθηκε μία μείωση του επιπέδου των συντάξεων (κύρια και επικουρική) κατά 45% (σωρευτική απώλεια 63 δις ευρώ). Με άλλα λόγια, η μακροχρόνια χρηματοοικονομική επιδίωξη των δανειστών, συνίσταται στον περιορισμό αύξησης των συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 2,5 ποσοστιαίες μονάδες επιπλέον του ποσοστού (13,5% του ΑΕΠ) που ήταν το 2009.

Ως εκ τούτου, σε συστημικούς όρους ο κλάδος της κύριας ασφάλισης, μετά τον κλάδο της επικουρικής ασφάλισης, μεταλλάσσεται κατά τις επόμενες δεκαετίες, από διανεμητικό σύστημα καθορισμένων παροχών σε διανεμητικό σύστημα καθορισμένων αλλά μη εγγυημένων παροχών, με την έννοια ότι ο ασφαλισμένος πλέον δεν θα μπορεί να γνωρίζει εκ των προτέρων το επίπεδο της συνταξιοδοτικής του παροχής, δεδομένου ότι αυτή μεταβάλλεται ανάλογα με το επίπεδο του δείκτη δαπάνες συντάξεων προς ΑΕΠ.

Παράλληλα, η συνολική κρατική χρηματοδότηση (τριμερής χρηματοδότηση 4,5% του ΑΕΠ- 8,9 δις ευρώ) και η κρατική επιχορήγηση (κάλυψη ελλειμμάτων 5,5% του ΑΕΠ-9,1 δις ευρώ) του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης που το 2015 ήταν 10% του ΑΕΠ (18 δις ευρώ), δεν θα υφίσταται από 1/1/2026, δεδομένου ότι η κρατική χρηματοδότηση μετά το 2025 θα περιορίζεται στην χρηματοδότηση της εθνικής σύνταξης (386 ευρώ με ασφάλιση 20 ετών και 346 ευρώ με ασφάλιση 15 ετών), η οποία θα ανέρχεται σε 7% του ΑΕΠ (13 δις ευρώ περίπου).

Οι δυσμενείς αυτές προοπτικές του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης κατά τις επόμενες δεκαετίες τόσο εξαιτίας των λαθών των μελετών των δανειστών, όσο και εξαιτίας των ασκούμενων Μνημονιακών κοινωνικο-ασφαλιστικών πολιτικών, επιβάλλεται να κατανοηθούν ως ανησυχητικές προκλήσεις και όχι ως δεδομένες εξελίξεις. Στις συνθήκες αυτές , η μελέτη του νέου ασφαλιστικού νόμου (Ν.4670/2020-ΦΕΚ 43/Α/28-2-2020) αναδεικνύει με τον πιο σαφή και εύληπτο τρόπο ότι, ακολουθώντας κατά γράμμα την προαναφερόμενη στρατηγική κατεύθυνση των Μνημονιακών επιλογών, περιορίζεται σε μία παρέμβαση δημοσιονομικού, εφαρμοστικού και διευθετικού χαρακτήρα, προσαρμοσμένη, κατά βάση, στις αποφάσεις (4/10/2019) του ΣτΕ.

Η παρατήρηση αυτή σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος νόμος στερείται των προϋποθέσεων μίας κοινωνικο-ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και μίας αναγκαίας εναλλακτικής επιλογής, η οποία θα ανέτρεπε τον δημοσιονομικό χαρακτήρα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα και θα εγκαθίδρυε νέα στοιχεία κοινωνικού και αναπτυξιακού χαρακτήρα με ισότητα, οικονομική ισορροπία και σταδιακή βελτίωση του επιπέδου των συντάξεων.

Πιο συγκεκριμένα, η νομοθετική αυτή παρέμβαση και κοινωνικο-ασφαλιστική επιλογή είναι περιορισμένων προσδοκιών, δεδομένου ότι αφορά σε αριθμό και σε όφελος λίγους συνταξιούχους τόσο για την κύρια, όσο και για την επικουρική σύνταξη. Επιπλέον, η επιδίωξη προσαρμογής στη σχετική απόφαση του ΣτΕ για την αποκατάσταση της αρχής της αναλογικότητας εισφορών-παροχών με τη θέσπιση 6+1 ασφαλιστικών κατηγοριών εισφορών και νέα τεκμαρτά επίπεδα εισοδήματος στους αυτοαπασχολούμενους και τους ελεύθερους επαγγελματίες επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με ανισότητες, δεδομένου ότι οι μισθωτοί θα χρηματοδοτούν τη μηνιαία σύνταξη των επαγγελματιών ανάλογα με τα έτη ασφάλισης και την ασφαλιστική κλάση από 12 μέχρι 21 ευρώ τον μήνα.

Οι ανισότητες μεταξύ των ελεύθερων επαγγελματιών και των μισθωτών διευρύνονται και στο επίπεδο των εισφορών υγείας, όπου, σύμφωνα με τον Ν.4670/2020, οι ελεύθεροι επαγγελματίες στο ανώτερο δεύτερο επίπεδο θα καταβάλλουν μηνιαίως 66 ευρώ, ενώ οι μισθωτοί θα καταβάλλουν εισφορές υγείας 7% του ασφαλιστέου εισοδήματος του, γεγονός που σημαίνει ότι ο μισθωτός με μηνιαίο εισόδημα 900 ευρώ και άνω θα χρηματοδοτεί και το επίπεδο παροχών υγείας των ελεύθερων επαγγελματιών και των αυτοααπασχολουμένων.

Παράλληλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η δημοσιονομική βιωσιμότητα του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μετά την ψήφιση του Ν.4670/2020 επιτυγχάνεται, σύμφωνα με τους υπολογισμούς μας, με τη μακροχρόνια (μέχρι το 2070) διατήρηση της συνταξιοδοτικής δαπάνης σε χαμηλά επίπεδα (12% του ΑΕΠ- 34 δις ευρώ), ποσοστό πολύ κατώτερο του μνημονιακού πλαφόν του 16,2% του ΑΕΠ, αντιστοιχώντας σε αριθμό συνταξιούχων 2.580.000 ατόμων και σε επίπεδο κύριας και επικουρικής σύνταξης 1.150 ευρώ μεικτά σε σταθερές τιμές (52% συνολικός συντελεστής αναπλήρωσης από 75% το 2009).

Στην προοπτική αυτή, η κρατική χρηματοδότηση, κατά τις επόμενες δεκαετίες, μειώνεται στο 4% του ΑΕΠ, όταν το επιβαλλόμενο όριο από τους δανειστές προβλέπεταιστο 7% του ΑΕΠ. Έτσι, αντί η κοινωνικο-ασφαλιστική στρατηγική και οι ασκούμενες πολιτικές στην Ελλάδα να επιδιώκουν την δημιουργία δημοσιονομικού χώρου εντός του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης (ΣΚΑ), αξιοποιώντας το περιθώριο της τάξης του 3% του ΑΕΠ για την βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των μελλοντικών συνταξιούχων ( της σημερινής νέας γενιάς των εργαζομένων), όσο και των σημερινών συνταξιούχων,εκχωρείται ο δημιουργούμενος δημοσιονομικός χώρος του ΣΚΑ στον Κρατικό Προϋπολογισμό.

Με άλλα λόγια, περιορίζοντας, μεταξύ των άλλων, οι ασκούμενες πολιτικές το επίπεδο της κρατικής χρηματοδότησης του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα, από την απελθούσα στις επόμενες δεκαετίες, από 10% του ΑΕΠ(2016) στο 4% του ΑΕΠ κατά μέσο όρο την περίοδο 2018-2070, ουσιαστικά μεταφέρουν την χρηματοδότηση του κινδύνου του γήρατος από το κράτος στους ασφαλισμένους και τους συνταξιούχους, με ό,τι αυτό αρνητικά συνεπάγεται για το βιοτικό τους επίπεδο κατά τις επόμενες δεκαετίες.

πηγη: kommon.gr