Παρά την απόλυτη ευελιξία που έχει θεσμοθετηθεί στην αγορά εργασίας προκειμένου να μην γίνουν απολύσεις, η ανασφάλεια στους εργαζόμενους έχει χτυπήσει «κόκκινο».

Οι εργαζόμενοι περιμένουν «κύμα» απολύσεων από τις 15 Ιουλίου, οπότε λήγει η προστασία από τις απολύσεις.

Ο Στάθης Τέλιος που έδωσε συνέντευξη για εργασία ως σεκιούριτι μίλησε στην κάμερα του OPEN TV και τον Αργύρη Καλογερόπουλο. «Δεν υπάρχουν ουσιαστικά δουλειές. Εγώ βρήκα για να αναπληρώσω άλλους. Αν είμαι καλός στη δουλειά μου θα εξακολουθήσω να εργάζομαι», αναφέρει ο ίδιος στην κάμερα του Ανοιχτού Καναλιού για να προσθέσει: «Υπάρχει μεγάλη ανασφάλεια. Κι αυτό γιατί δεν ξέρω μετά τι θα κάνω».

Αυτό το καλοκαίρι της ανασφάλειας και της ανεργίας τέσσερις στους 10 εργαζόμενους δεν νιώθουν ασφάλεια στην εργασία τους. Χιλιάδες εργαζόμενοι, μάλιστα, θα δουν τις αποδοχές τους να μειώνονται τους επόμενους μήνες ενώ θα πλεύσουν σε «αχαρτογράφητα νερά» από τον Σεπτέμβριο.

Στο οικονομικό επιτελείο επικρατεί προβληματισμός για το πρόγραμμα ΣΥΝ-ΕΡΓΑΣΙΑ, το οποίο δημιουργήθηκε για να ανακόψει τα αυξανόμενα ποσοστά ανεργίας. Κι αυτό γιατί σε δέκα μέρες εφαρμογής του μόλις 3.000 εργοδότες έχουν ζητήσει να ενταχθούν σε αυτό. Μάλιστα, δεν αποκλείεται τις επόμενες μέρες να υπάρξουν νέες πιο βελτιωμένες κινήσεις ώστε αυτό να γίνει πιο δελεαστικό.

Ο κορονοϊός, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, έφερε ανατροπές σε 1.232 συμβάσεις αορίστου χρόνου, που τον Μάιο του 2020 – παρά τα μέτρα – μετατράπηκαν σε μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής απασχόληση και τώρα οι εργαζόμενοι καλούνται να επιβιώσουν λαμβάνοντας ακόμη και κάτω από το μισό τους μισθό. Την αβεβαιότητα εντείνουν και οι εκτιμήσεις των εμποροβιοτεχνών ότι θα γίνουν 190.000 απολύσεις λόγω των μειωμένων τζίρων ενώ οι εκτιμήσεις του οικονομικού επιτελείου είναι ότι φέτος η ύφεση θα ξεπεράσει το 8%.

πηγη: iskra.gr

, του Διονύση Ελευθεράτου

Εάν η «απορία ψάλτου» είναι... ο βήχας, κάθε αμηχανία και «παγωμάρα» της κυβέρνησης Μητσοτάκη εύκολα επισύρει κάτι βολικότερο: «Καταχώνιασμα» των θεμάτων που προκάλεσαν την ενόχληση. Με τόση ισχύ που διαθέτει στα ΜΜΕ η κυβέρνηση, γιατί να μην αποφεύγει ακόμη και τον βήχα; Προτιμότερη είναι η τάχιστη παράδοση του ακανθώδους ζητήματος στη λήθη. Όπως ακριβώς συνέβη με τις δηλώσεις που έκανε για τη Λιβύη, πριν από λίγες ημέρες, ο αναπληρωτής σύμβουλος του πρωθυπουργού για θέματα εθνικής ασφάλειας, Θάνος Ντόκος.

Σύμφωνα με τον κ. Ντόκο, η ελληνική εξωτερική πολιτική έκανε λανθασμένη «επένδυση» στον Χαφτάρ. Επί λέξει: «Έχει αλλάξει το momentum της σύγκρουσης. Από εκεί που είχαμε “επενδύσει” και εμείς, όταν φαινόταν ότι έχει το πάνω χέρι, πλέον φαίνεται ότι χάνει στο πεδίο των μαχών και ίσως οι πολιτικές του μέρες να είναι μετρημένες».

Δεν περιορίστηκαν όμως σε αυτό οι δυσάρεστες, για τη στρατηγική της Αθήνας, διαπιστώσεις που διατύπωσε ο σύμβουλος του Κυριάκου Μητσοτάκη. Παρατήρησε πως το τουρκολυβικό μνημόνιο «δεν είναι υψηλή προτεραιότητα» για τις ΗΠΑ και την ΕΕ. Γι’ αυτό, πρόσθεσε, Ουάσινγκτον και Βρυξέλλες «δεν πρόκειται να το ανταλλάξουν με κάποιο δικό τους συμφέρον». Άρα, «είναι μια πραγματικότητα με την οποία θα πρέπει να ζήσουμε για κάποιο διάστημα, μέχρι να βρούμε τρόπους να το υπονομεύσουμε».

Δεν χρειάζεται να είναι κανείς εμπειρότατος αναλυτής ή ειδικός στις διεθνείς σχέσεις, για να αντιληφθεί ότι οι παραδοχές του Θ. Ντόκου ουσιαστικά δείχνουν πόσο σαθρό αποδεικνύεται το «αφήγημα», περί «επιτυχούς» ελληνικής στρατηγικής και συνακόλουθης «απομόνωσης του Ερντογάν». Εάν μάλιστα είναι κανείς έμπειρος, θα διαγνώσει αδυναμία της κυβέρνησης να τηρήσει ακόμη και κώδικες που παραπέμπουν στην «αλφαβήτα» της εξωτερικής πολιτικής.

Όπως επεσήμανε, πρόσφατα, μιλώντας σε ραδιοφωνική εκπομπή ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων, Σωτήρης Ρούσσος, δεν είναι καθόλου σοφό να τάσσεται αναφανδόν υπέρ ενός εμπλεκόμενου - σε ένοπλη αναμέτρηση- μέρους κυβέρνηση άλλου κράτους, που δεν μπορεί να επηρεάσει άμεσα και καθοριστικά την έκβαση της σύγκρουσης. Διότι, ακόμη και αν δοθεί στην εμπόλεμη χώρα μια συμβιβαστική, πολιτική λύση, μοιραία θα αντιμετωπισθούν με μικρότερη προσοχή τα «στρατηγικά συμφέροντα» του «τρίτου» που έχει νωρίτερα εκτεθεί, ως ανοικτός υποστηρικτής της μιας αντιμαχόμενης πλευράς και – άρα- εχθρός της άλλης.

Η αλήθεια είναι ότι την κυβέρνηση Μητσοτάκη τη διέπει μια ροπή προς ενθουσιώδεις, εσπευσμένες «υιοθεσίες» παραγόντων σε άλλες χώρες, όπως έδειξε και ο... ζήλος της στην περίπτωση του Γκουαϊδό, στη Βενεζουέλα (ένας ζήλος που, λόγω των εξελίξεων, έλαβε διαστάσεις σχεδόν ανεκδοτολογικές). Προτού διαπιστώσουμε αν θα επεκταθεί και σε άλλη ήπειρο ο ενθουσιασμός της... μαζορέτας (έτσι λέγονται τα κορίτσια που χορεύουν και φωνάζουν συνθήματα υπέρ ομάδων μπάσκετ, μπέιζμπολ και αμερικανικού ποδοσφαίρου, στα γήπεδα), έχουμε την ευκαιρία, κρατώντας τα μάτια μας στραμμένα στη Μ. Ανατολή, να δούμε την πραγματικότητα να δοκιμάζει βασανιστικά ορισμένα θεμελιώδη «θέσφατα» της ελληνικής πολιτικής ελίτ.

Το γεγονός ότι στη Λιβύη «τα βρήκε σκούρα» ο... ήρωας του Νίκου Δένδια, στρατάρχης Χαλίφα Χαφτάρ, υπογραμμίζει μεν αυτό που τόνισε κι ο Θ. Ντόκος, αλλά μια «λανθασμένη επένδυση» τέτοιου τύπου έχει μικρότερη βαρύτητα από άλλη παράμετρο: Σε μία ακόμη χώρα, σε ένα ακόμη «ανοικτό μέτωπο», διαψεύστηκε σκληρά η προσδοκία πως η Ουάσιγκτον θα βρισκόταν αντιμέτωπη με τα σχέδια της Άγκυρας. Της «απρόβλεπτης και δύστροπης Άγκυρας», που «κάνει παιχνίδια» με τη Μόσχα και η οποία κάποια στιγμή (το... μέγα όραμα των Αθηνών) θα πληρώσει για αυτήν της την αυθάδεια, υφιστάμενη δραματική υποβάθμιση, προς όφελος της Ελλάδας, στην «πυραμίδα» του «ατλαντισμού»...

Στην Ελλάδα δεν κρυβόταν αυτός ο ευσεβής – μα και αφελής- πόθος, όταν οι ΗΠΑ «άναβαν το πράσινο φως» για την επέμβαση της Τουρκίας στη Β. Συρία. Δεν κρυβόταν κι όταν (πρώτη εβδομάδα του περασμένου Μαΐου) ο Αμερικανός υφυπουργός Εξωτερικών, Χένρι Γούστερ, ξεκαθάριζε πως η αμερικανική κυβέρνηση ήταν αντίθετη στην επίθεση του Χαφτάρ εναντίον της Τρίπολης, καταλογίζοντας μάλιστα στον εν λόγω στρατάρχη «προβληματική» ανάπτυξη σχέσεων με τον Σύρο πρόεδρο Μπασάρ αλ Άσαντ.

Μια αιώνια παρηγορητική θεώρηση για... στρουθοκάμηλους

Το χειρότερο δεν είναι, λοιπόν, πως η Ελλάδα έγινε μαζορέτα μιας «ευκαιριακής» ομάδας, όπως αυτή του Χαφτάρ στη Λιβύη. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι πως η Ελλάδα συνεχίζει να ενεργεί ως μαζορέτα των ΗΠΑ, αλλά και του Τελ Αβίβ (περισσότερα γι’ αυτό στη συνέχεια), χωρίς να μπορεί κάποιος απολογητής της στρατηγικής της να δώσει μια πειστική απάντηση στο λογικό ερώτημα τι ακριβώς αποκομίζει. Εδώ ναι, «κολλάει» το «απορία ψάλτου, βηξ»...

Αλλά ενίοτε, έπειτα από το βήξιμο, οι «ψάλτες» κάτι ψελλίζουν... Αρχίζει λοιπόν να διαδίδεται μια παρηγορητική θεωρία, η οποία θυμίζει κάπως ορισμένα «θύματα» ερωτικής απιστίας, που όταν δεν μπορούν να αρνηθούν το «κακό», το αποδίδουν στην «περίεργη φάση που περνά» ο άλλος ή η άλλη. Κατ’ αναλογία, η... εγνωσμένη αγάπη της Ουάσιγκτον προς την Αθήνα αδυνατεί προσωρινά να αποτρέψει τις «αταξίες» και «απιστίες της πρώτης, επειδή στο Λευκό Οίκο βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ, που έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στον Ερντογάν. Λες κι αν οι ΗΠΑ τελούσαν υπό την προεδρία άλλου προσώπου, θα ωθούσαν τον Ερντογάν βαθύτερα στην αγκαλιά του Πούτιν («λυκοσυμμαχία» μεν, ανθεκτική ως τώρα, δε). Λες και δεν αφθονούν οι ιστορικές αποδείξεις για το μεγάλο και αμείωτο ειδικό βάρος που διαθέτει η Τουρκία στους γεωπολιτικούς και στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ.

Είναι αλήθεια, όμως, ότι προεκτείνεται- εκ παραδόσεως- και στο πεδίο των... εξηγήσεων ο στρουθοκαμηλισμός που χαρακτηρίζει την κρυφή, εγχώρια «μεγάλη ιδέα», δηλαδή πως κάποτε η πειθήνια Ελλάδα θα επιβραβευτεί και θα γίνει «χαλίφης στη θέση του χαλίφη». Με άλλα λόγια: Δεν ήταν ποτέ λανθασμένος ο τρόπος με τον οποίον η ελληνική ελίτ «ακτινογραφούσε» τα σχέδια και τη στρατηγική των εκάστοτε ισχυρών «συμμάχων». Οι άτιμες οι συγκυρίες έφταιγαν, που το πράγμα «ερχόταν αλλιώς»...

Οι Άγγλοι και Γάλλοι θα υποστήριζαν μέχρι τέλους την ελληνική επεκτατική εκστρατεία του 1919 στη Μ. Ασία, εάν δεν επέστρεφε ο βασιλιάς Κωνσταντίνος, τον Δεκέμβριο του 1920. Το καλοκαίρι του 1974 η Ουάσιγκτον δεν θα επέτρεπε στην Τουρκία να εισβάλλει στην Κύπρο και να καταλάβει το βόρειο τμήμα του νησιού, «καίγοντας» έτσι και το καθεστώς του «πιστού σκυλιού» των ΗΠΑ, Δημ. Ιωαννίδη, εάν τότε δεν υπήρχε «κενό εξουσίας» στις ΗΠΑ, λόγω του σκανδάλου Γουότεργκέϊτ. Μπορεί πχ για το 1955 ή το 1987 να μην έχουν ανιχνευτεί «ειδικές συνθήκες» και αμερικανικά «κενά εξουσίας» που να εξηγούν τα αντίστοιχα «αβανταρίσματα», αλλά, δεν πειράζει, η βιομηχανία καλλιέργειας αυταπατών συνεχίζει να λειτουργεί, έστω και με ορισμένα «κενά»...

«Φυσικό» είναι λοιπόν να τα «εξηγεί» όλα η προσωπική αδυναμία, την οποία τρέφει ο Τραμπ για τον Ερντογάν... Και στο «δια ταύτα», τι πρέπει να κάνει η επίσημη Ελλάδα; Την καρδιά της πέτρα, την υπομονή της βουνό και την επιμονή της φορτική: Να δηλώνει κάθε εβδομάδα και ένας διαφορετικός κυβερνητικός αξιωματούχος ότι ο ελληνικός στρατός θα ματώσει και στο μέλλον μαζί με τον αμερικανικό (δεν ξέρουμε πού και γιατί, ακριβώς, αλλά θα το βρούμε), στα πρότυπα της αμίμητης δήλωσης που έκανε τον περασμένο Νοέμβριο ο υπουργός Άμυνας, Νίκος Παναγιωτόπουλος. Τότε που μας υποχρέωσε να αναρωτηθούμε αν επιστρέψαμε στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου στην Ελλάδα ή του πολέμου στην Κορέα.

Και, ποιος ξέρει, ίσως αυτή η διαρκής υπόμνηση της ιδιότητας της «δεδομένης» χώρας να συγκινήσει, να φιλοτιμήσει τον Τραμπ, ή, έστω, τον διάδοχό του, είτε αυτός εγκατασταθεί στο Λ. Οίκο το 2021 είτε το 2025. Άλλωστε η... χαρωπή ενέργεια της μαζορέτας χρειάζεται και ως αντίβαρο στο προφανές, τρέχον «ξεφούσκωμα» των μεγαλεπήβολων ενεργειακών σχεδίων που είχαν εξυφανθεί για την Ανατολική Μεσόγειο, τροφοδοτώντας την προσμονή πως είχαμε συγκροτήσει μια αδιαπέραστη ασπίδα με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Γαλλία. Οι πλέον ευφάνταστοι μάλιστα, ίσως ονειρεύονταν και κάποια αναβίωση της ναυμαχίας του Ναυαρίνου, αλλά στ’ ανοικτά της Κύπρου. Με εμάς να τρώμε ποπ κορν, παρακολουθώντας με αγαλλίαση τα πολεμικά σκάφη των άλλων χωρών της... αδελφότητας των υδρογονανθράκων να αναχαιτίζουν το στόλο του «σουλτάνου»....

Υπάρχει όμως και το ακόμη χειρότερο: Η ελληνική εξωτερική πολιτική, ως μαζορέτα κάνει «διπλή βάρδια»: Ζητωκραυγάζει και μοχθεί υπέρ των ΗΠΑ, αλλά και του Ισραήλ, σε βαθμό ιδιαζόντως ειδεχθή. Χαρακτηριστικό και πολύ σημαντικό: Ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες, η ελληνική κυβέρνηση δεν είχε «βγάλει κιχ» για την πρόθεση του Τελ Αβίβ να προχωρήσει στις γνωστές προσαρτήσεις παλαιστινιακών εδαφών, από την 1η Ιουλίου.

Την αντίθεσή τους στις προσαρτήσεις έχουν εκφράσει η κυβερνήσεις της Γερμανίας, «διακριτικότερα» της Αγγλίας (κι ας είναι ο Μπόρις Τζόνσον ό,τι «πλησιέστερο» στον Τραμπ, στη Δυτική Ευρώπη) και, περισσότερο αυστηρά, η Γαλλία.

Και ούτε μία λέξη στο ανακοινωθέν...

«Αν οι Ισραηλινοί αποφασίσουν να προχωρήσουν στη διαδικασία προσάρτησης, θα είμαστε υποχρεωμένοι να αντιτάξουμε μέτρα που θα έχουν συνέπειες στις σχέσεις ανάμεσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη-μέλη της και το Ισραήλ», δήλωσε προ ημερών ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας, Ζαν - Ιβ Λε Ντριάν. Προειδοποίησε μάλιστα το Τελ Αβίβ να μην επαναπαύεται, με τη σκέψη ότι θα εμποδίσουν την καταδίκη του χώρες όπως η Ουγγαρία και οι Πολωνία. Διότι, πρόσθεσε, «και αν ορισμένα ευρωπαϊκά κράτη διαφοροποιηθούν επί του θέματος, ο κανόνας της ομοφωνίας δεν εφαρμόζεται σε όλα τα ευρωπαϊκά προγράμματα στα οποία συμμετέχει το Ισραήλ». Μεταξύ άλλων, είπε, η ΕΕ θα μπορούσε «να ενισχύσει τον έλεγχο επί της προέλευσης των εισαγομένων προϊόντων». Εκείνο που δεν θα μπορούσε η ΕΕ, κατά τον επικεφαλής της γαλλικής διπλωματίας, είναι «να αφήσει αναπάντητη μια απόφαση τέτοιας βαρύτητας».

Ανεξαρτήτως του τι θα γίνει ή δεν θα γίνει, τελικά, με τις προειδοποιήσεις αυτές, το βέβαιο είναι ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική χρεώνεται πολλά, εξ αιτίας της απωθητικά ακραίας φιλο- ισραηλινής υφής της.

Πρώτον, βρίσκεται εκ των πραγμάτων στο ίδιο μήκος κύματος με ακροδεξιές ηγεσίες χωρών, στις οποίες (τι ειρωνεία!) ανθεί εκ παραδόσεως ο ρατσισμός, αλλά και ο πραγματικός αντισημιτισμός. Ο αληθινός... Όχι αυτός που ξεπροβάλλει, μονότονα και σχεδόν αυτόματα, στην ορολογία του ισραηλινού κράτους και των θλιβερών «κατά τόπους» φερέφωνων, για να λεκιάσει κάθε στηλίτευση του απαρτχάιντ εναντίον των Παλαιστινίων.

Δεύτερον, ανεχόμενη την καταστρατήγηση θεμελιωδών κανόνων δικαίου, για χάρη του Τελ Αβίβ και του ακροδεξιού Νετανιάχου, η Αθήνα «πριονίζει» το κλαδί, πάνω στο οποίο έχει – θεωρητικά- στηρίξει ολόκληρη τακτική και στρατηγική αναχαίτισης των κινήσεων και αξιώσεων της Άγκυρας.

Τρίτον, όλα τούτα η Ελλάδα τα πράττει και τα χρεώνεται, χωρίς καν να «παίρνει» μια αναφορά στην Τουρκία και τον Ερντογάν, στο κοινό ανακοινωθέν που εκδόθηκε μετά τη συνάντηση Νετανιάχου – Μητσοτάκη, στο Τελ Αβίβ. Ούτε καταδίκη του συμφώνου Τουρκίας – Λιβύης... (Αναλυτικό το πρόσφατο σημείωμα του Λεωνίδα Βατικιώτη στο kommon.gr).

Ανεξήγητο; Κάθε άλλο. Το Ισραήλ επιθυμεί να κρατά ανοικτή την πόρτα για ενδεχόμενη συνεννόηση ή και ουσιαστική βελτίωση σχέσεων με τον σημαντικό περιφερειακό «παίκτη», την Τουρκία. Το Ισραήλ, επίσης, δεν έχει κανένα λόγο να δυσαρεστήσει την Ουάσιγκτον, η οποία προσέχει τις κινήσεις της απέναντι στην «δύσκολη» Άγκυρα, με την ευλάβεια που διακρίνει κάποιον... μεταφορέα νιτρογλυκερίνης. Κι αν το Τελ Αβίβ δεν επιθυμεί γενικά να στενοχωρεί τις ΗΠΑ, όταν δεν το κρίνει αναγκαίο, είναι ηλίου φαεινότερο πως θα το αποφύγει... δέκα φορές σε μία συγκυρία, όπως αυτή.

Τώρα, που ο Τραμπ «καλύπτει» και τις πλέον βάναυσες πτυχές τις ισραηλινής επιθετικότητας; Τώρα, που η Ουάσινγκτον εκπόνησε τέτοιο «σχέδιο» για το παλαιστινιακό; Τώρα, που οι ΗΠΑ, όχι μόνο ακύρωσαν τη συμφωνία με την Τεχεράνη, όπως ζητούσε το Ισραήλ, όχι μόνο δολοφόνησαν τον Κασέμ Σουλεϊμανί, αλλά μεθοδεύουν σε βάρος του Ιράν οικονομική πίεση που φιλοδοξούν να αγγίξει τα όρια του «στραγγαλισμού»; Τώρα θα έκανε το χατίρι ο Νετανιάχου στην ελληνική κυβέρνηση, να δεχθεί αναφορές σε βάρος της Άγκυρας; Γιατί; Μήπως η... μαζορέτα πρόκειται να τιθασεύσει την αιθεροβάμονα έξαψή της; Τίποτε δεν δείχνει ότι σκέφτεται κάτι τέτοιο, η ηγεσία μιας χώρας που προβάλλει ως μέγα πλεονέκτημα την ιδιότητα της «δεδομένης».

Η μαζορέτα χορεύει και χωρίς ανταλλάγματα... Κι αν τύχει να αναγνωρίσει κανένας Ντόκος ορισμένα από τα προφανή, αναλαμβάνουν δουλειά οι εγχώριες επικοινωνιακές, «μιντιακές» μαζορέτες και οι ύμνοι πνίγουν τις παραδοχές. Σιγά το δύσκολο... Αλλά η πραγματικότητα παραμένει αμείλικτη και η διαφορά μεγάλη: Οι μαζορέτες των γηπέδων, αν κάτι δεν υπολογίσουν σωστά, το πολύ – πολύ να στραμπουλήξουν κανέναν αστράγαλο. Οι μαζορέτες – ηγεσίες χωρών, όμως, πολλούς και πολλά μπορούν να πάρουν στον ερεθισμένο από «όρκους πίστης» λαιμό τους...

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ

Να αποσυρθεί τώρα το κατάπτυστο νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις

Το ΚΚΕ καλεί σε μαζικό λαϊκό ξεσηκωμό για να αποσυρθεί τώρα το νομοσχέδιο της κυβέρνησης της ΝΔ, που προσπαθεί να “βάλει στο γύψο” το δικαίωμα στην εργατική λαϊκή κινητοποίηση, για το οποίο χύθηκαν ποταμοί αίματος.

Ο ισχυρισμός της κυβέρνησης ότι με το νομοσχέδιο “μπαίνει τάξη” στην ταλαιπωρία του λαού, εξαιτίας διαδηλώσεων “μικρών και ολιγάριθμων ομάδων”, δεν είναι παρά ένα άθλιο “προπέτασμα καπνού”. Στην πραγματικότητα, με τις ρυθμίσεις, μπαίνει στο στόχαστρο κάθε λαϊκή διαμαρτυρία. Για τα συγκοινωνιακά προβλήματα, τις καθυστερήσεις και τις ελλείψεις στα Μέσα Μεταφοράς, την αναδουλειά στα εμπορομάγαζα δε φταίνε οι συγκεντρώσεις αλλά η ίδια αντιλαϊκή πολιτική, που αυξάνει τα προβλήματα του λαού και τον βγάζει στο δρόμο για να διεκδικήσει το δίκιο του.

Το νομοσχέδιο αποτελεί έναν επιπλέον σημαντικό κρίκο στην αλυσίδα μέτρων έντασης της κρατικής τρομοκρατίας, του αυταρχισμού και της καταστολής, που προώθησαν και όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις –με τη σημερινή να προχωράει παραπέρα– για να στηρίξουν την επίθεση του κεφαλαίου σε βάρος των εργατικών λαϊκών αναγκών.

Το νομοθετικό αυτό τερατούργημα κάνει ξεκάθαρο ότι στοχεύει κάθε ριζοσπαστική, προοδευτική ιδεολογία και πράξη, αφού προβλέπεται η δημιουργία “Διεύθυνσης Πρόληψης της Βίας” στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, με στόχο την αντιμετώπιση της “ιδεολογίας της βίας”, “την πρόληψη των διαφόρων μορφών και εκφάνσεων της βίας, όπως ιδίως, η ριζοσπαστικοποίηση και ο βίαιος εξτρεμισμός, η ενδοοικογενειακή και η έμφυλη βία κλπ”. Συνειδητά δηλαδή “τσουβαλιάζεται” ο ριζοσπαστισμός και η πολιτική εναντίωσης στη δικτατορία του κεφαλαίου με υπαρκτές μορφές βίας (όπως η ενδοοικογενειακή, ενδοσχολική βία κλπ).

Δεν πρόκειται όμως για “πρωτοτυπία” της κυβέρνησης της ΝΔ. Μόλις πριν 6 μήνες η ΕΕ, σε έκθεσή της, κατέγραφε ρητά ως κίνδυνο για την ασφάλεια τις “λαϊκές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας”. Η ποινικοποίηση της ριζοσπαστικής -και κατ’ επέκταση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και πράξης- αποτελεί επίσημη πολιτική της ΕΕ. Η ΕΕ όλα αυτά τα χρόνια στο όνομα της δήθεν καταπολέμησης της “τρομοκρατίας”, σταθερά διευρύνει το περιεχόμενό της με κάθε ριζοσπαστική, ανατρεπτική ιδεολογία και πρακτική, αντιμετωπίζοντας τη «ριζοσπαστικοποίηση» και τον «εξτρεμισμό» ως κύριες πηγές της «τρομοκρατίας». Επίσης, με την ταυτόχρονη προσπάθεια εξίσωσης του ναζισμού με τον κομμουνισμό, στο όνομα του “ολοκληρωτισμού”, αποδεικνύεται ότι στο στόχαστρο τίθεται η κομμουνιστική ιδεολογία και δράση που κατευθύνεται στην ανατροπή ενός σάπιου και βάρβαρου συστήματος.

Το νομοσχέδιο επιδιώκει να συκοφαντήσει τους λαϊκούς αγώνες και να θέσει υπό απαγόρευση και περιορισμό κάθε κινητοποίηση, μέσα από διατάξεις – λάστιχο, που θα τις ερμηνεύουν οι αστυνομικές αρχές και οι άλλοι μηχανισμοί καταστολής. Έχει στόχο να χειραγωγήσει τις συνειδήσεις, ειδικά της νεολαίας, εμφανίζοντας τη συμμετοχή στις κινητοποιήσεις ως κάτι εν δυνάμει “εγκληματικό” και “επικίνδυνο”.

• Εισάγει προκλητικούς αντιδραστικούς περιορισμούς, ξεπερνώντας ακόμα και αυτούς που θέτει το ίδιο το αστικό Σύνταγμα! Το νομοσχέδιο ορίζει σημεία που εξ αρχής απαγορεύονται συγκεντρώσεις (όπως δημόσιες υπηρεσίες, υπουργεία κλπ), ενώ μπορεί να απαγορευθούν και σε άλλες περιπτώσεις, όπως όταν πραγματοποιούνται χωρίς γνωστοποίηση στις αρχές ή αν δεν συμμορφώνονται οι διαδηλωτές στους περιορισμούς.
• Προχωράει, όχι μόνο στην απαγόρευση και τον περιορισμό των διαδηλώσεων, αλλά και γενικά των συγκεντρώσεων. Και μάλιστα αναγνωρίζει τη δυνατότητα πραγματοποίησης αυθόρμητων δημόσιων συναθροίσεων μόνο για γεγονότα “κοινωνικής σημασίας”, προϋπόθεση που μπορεί να ερμηνευθεί κατά το δοκούν κι αυθαίρετα.

• Αναθέτει στην αστυνομία υπερεξουσίες και διευρύνει τον κατασταλτικό ρόλο του λιμενικού σώματος, καθώς νομιμοποιείται η χρησιμοποίησή του ενάντια στις εργατικές – λαϊκές κινητοποιήσεις.
• Ανάγει σε ιδιώνυμο αδίκημα τη συμμετοχή σε απαγορευμένη συγκέντρωση – διαδήλωση!
• Εισάγει απαγορεύσεις με βάση το “σκοπό” της συγκέντρωσης, σε συνδυασμό με τη συνεκτίμηση του αριθμού των συμμετεχόντων. Αντίστοιχα, θέτει προληπτικούς περιορισμούς κατά παράβαση ακόμα και στοιχειωδών αρχών του ποινικού κώδικα, αφού αναφέρεται ότι η αστυνομική αρχή μπορεί να λαμβάνει μέτρα και στην περίπτωση αξιόποινων πράξεων “που η τέλεσή τους πιθανολογείται σοβαρά”.
• Δίνει τη δυνατότητα να μπορεί να αποφασιστεί η απαγόρευση μέχρι και την τελευταία στιγμή, αφού δεν ορίζεται σαφής χρόνος γνωστοποίησης από τον οργανωτή, ούτε σαφής χρόνος ενημέρωσης από τις αστυνομικές αρχές για το αν απαγορεύεται ή όχι μια συγκέντρωση - διαδήλωση. Απ’ την άλλη μεριά, κατά την υποχρεωτική γνωστοποίηση στις αρχές, απαιτούνται τα στοιχεία ταυτότητας του οργανωτή και σαφή πρόβλεψη για την έναρξη – λήξη – διαδρομή της συγκέντρωσης.
• Ανοίγει το δρόμο για προβοκατόρικες ενέργειες, στοιχείων που μπορεί να προκαλέσουν επεισόδια σε μια συγκέντρωση, με σκοπό είτε τη διάλυσή της είτε και την οικονομική εξόντωση των φορέων, σωματείων κ.λπ. που τη διοργανώνουν και που φέρουν -με βάση το νομοσχέδιο- αντικειμενική ευθύνη για ενέργειες τέτοιων προβοκατόρων, τη στιγμή που είναι “κοινό μυστικό” ότι αυτοί καθοδηγούνται άμεσα από κρατικούς και “παρακρατικούς” μηχανισμούς.

Η κυβερνητική προπαγάνδα που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες, ότι τάχα το αντιδραστικό νομοσχέδιο και οι διατάξεις του “δεν αφορούν τις οργανωμένες, περιφρουρημένες πορείες και διαδηλώσεις” του ταξικού κινήματος, είναι στάχτη στα μάτια της εργατικής τάξης, όλων των προοδευτικών ανθρώπων. Η επί δεκαετίες πείρα του εργατικού – λαϊκού κινήματος αποδεικνύει ότι βασικός στόχος τέτοιων αυταρχικών κατασταλτικών μέτρων είναι το ίδιο το εργατικό, ταξικό κίνημα, το κομμουνιστικό κίνημα, όσο κι αν ακολουθείται συγκεκριμένη κλιμάκωση έως την τελική εφαρμογή του.

Αυτό το κίνημα είναι όμως που τελικά θα ανατρέψει οριστικά και αμετάκλητα αυτή τη φορά τέτοιες αντιδραστικές πρακτικές, τέτοιους αντιλαϊκούς νόμους.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατηγορεί την κυβέρνηση της ΝΔ για αντιδημοκρατική πρακτική, έχει μεγάλο μερίδιο ευθύνης, αφού ως κυβέρνηση ακολούθησε παρόμοιες πρακτικές. Παραμένει σε ισχύ η άθλια διάταξη για απαγόρευση των κινητοποιήσεων κατά των πλειστηριασμών, που θεσπίστηκε απ’ την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως ιδιώνυμο αδίκημα. Κυρίως, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ ευθύνεται γιατί έριξε “νερό στο μύλο” της θεωρίας περί “μειοψηφιών που ταλαιπωρούν”, πάνω στην οποία στήριξε το δικό του νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος στην απεργία και που σήμερα αξιοποιεί η κυβέρνηση της ΝΔ, ενώ αρνήθηκε την κατάργηση των τρομονόμων, όπως επανειλημμένως πρότεινε το ΚΚΕ, που αποτελούν τη νομοθετική μήτρα των ρυθμίσεων περί “ριζοσπαστικής” βίας.

Το νομοσχέδιο, που κατατίθεται κατ’ απαίτηση του κεφαλαίου, αποτελεί κυβερνητική ομολογία για την κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής και δρα προληπτικά σε βάρος του εργατικού – λαϊκού κινήματος. Είναι, όμως, βαθιά γελασμένη και ανιστόρητη η κυβέρνηση αν νομίζει ότι αυτό το τερατούργημα θα εφαρμοστεί στη ζωή και θα νομιμοποιηθεί στη συνείδηση του λαού και της νεολαίας.

Ο λαός με την πάλη του και με την “οργανωμένη απειθαρχία” του δεν θα “συμμορφωθεί προς τας υποδείξεις”. Θα το ακυρώσει στην πράξη, όπως έκανε με τόσους άλλους παρόμοιους νόμους στο παρελθόν.

********************************

Ανακοίνωση ΝΑΡ και νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Ξεσηκωμός τώρα ενάντια στο υπεραντιδραστικό νομοσχέδιο κατά των διαδηλώσεων

Με ιδιώνυμο κατά διαδηλωτών, απαγορεύσεις, εξοντωτικές αποζημιώσεις και ευχέρεια στη διάλυση των συγκεντρώσεων η κυβέρνηση βάζει στο γύψο το δικαίωμα στη διαδήλωση, με το υπεραντιδραστικό νομοσχέδιο που κατέθεσε στη βουλή, με τίτλο «Δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις και άλλες διατάξεις». Το νομοθετικό τερατούργημα του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη θέτει υπό δρακόντειους περιορισμούς και ουσιαστικά καταργεί το δικαίωμα στη διαδήλωση, επιτρέποντας μόνο διαδηλώσεις που επιτρέπουν η αστυνομία και η κυβέρνηση! «Ξεχνώντας» πως το δικαίωμα στη διαδήλωση είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα και δεν μπορεί να ασκείται με άδεια της κυβέρνησης, εναντίον της πολιτικής της οποίας συνήθως εκδηλώνεται.

Με το νομοσχέδιο, το οποίο προωθείται για ψήφιση κατακαλόκαιρο (όπως συνήθως γίνεται με αντιλαϊκά νομοσχέδια), επιχειρείται να επιβληθεί:

• Διαδηλώσεις να γίνονται μόνο με άδεια της ΕΛΑΣ, καθώς ο «οργανωτής» θα πρέπει να έχει υποβάλλει την πρόθεσή του να καλέσει σε συγκέντρωση γνωστοποιώντας τόπο, χρόνο και σκοπό(!) της κινητοποίησης. Η ΕΛΑΣ θα μπορεί να κρίνει και τον σκοπό μιας κινητοποίησης.
• Η αστυνομία θα αποφασίζει για το που επιτρέπεται να γίνει η συγκέντρωση, τι χώρο θα καταλαμβάνει, ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει. Στο νομοσχέδιο προβλέπεται η «μη παρακώλυση της κυκλοφορίας και της πρόσβασης σε δημόσιες υπηρεσίες, οργανισμούς κοινής ωφέλειας και νοσηλευτικά ιδρύματα». Γίνεται κατανοητό πόσο εύκολο θα είναι να απαγορευθεί μια διαδήλωση έξω από ένα υπουργείο, γιατί δήθεν θα παρακωλύει την πρόσβαση σε αυτό! Ή στις πύλες ενός νοσοκομείου, όπου θα διεκδικεί Δημόσια Δωρεάν Υγεία! Αντίστοιχα, η αστυνομία θα συμβουλεύεται δημάρχους, διευθυντές δημοσίων οργανισμών και λιμένων για το εάν θα επιτραπεί μια διαδήλωση. Θα παίρνουμε και την άδεια της Κόσκο δηλαδή…
• Δήλωση ενός ατόμου «οργανωτή» για κάθε διαδήλωση, ο οποίος είναι υπεύθυνος «για την αποζημίωση όσων υπέστησαν βλάβη της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της ιδιοκτησίας από τους συμμετέχοντες στη δημόσια υπαίθρια συνάθροιση. Από την ευθύνη αυτή απαλλάσσεται εάν είχε γνωστοποιήσει εγκαίρως τη διεξαγωγή της συνάθροισης και αποδεικνύει ότι είχε λάβει όλα τα αναγκαία και πρόσφορα μέτρα για την πρόληψη και αποτροπή της ζημίας». Δηλαδή, κυβερνήσεις, κράτος και εργοδότες θα μπορούν να φορτώσουν στον «οργανωτή» όλες τις «βλάβες» και τις ζημιές, που συνήθως προκύπτουν από την προσπάθεια καταστολής μιας διαδήλωσης, με εξοντωτικές αστικές αποζημιώσεις, έτσι ώστε να γίνεται πρακτικά αδύνατο να καλεστεί μια συγκέντρωση.
• Ο «οργανωτής» θα υποχρεούται να «ορίζει επαρκή αριθμό ατόμων, τα οποία παρέχουν συνδρομή στην περιφρούρηση της συνάθροισης» και θα πρέπει να «συνεργάζεται» με την αρμόδια αστυνομική ή λιμενική αρχή! Μάλιστα, η περιφρούρηση θα πρέπει να απομακρύνει άτομα που φέρνουν υλικά που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για άσκηση βίας (δεν εννοεί προφανώς τα… ΜΑΤ). Δηλαδή η κυβέρνηση ζητά συνεργάτες της αστυνομίας, περιφρούρηση στην υπηρεσία της, ενώ οι μαζικές οργανώσεις λαού και νεολαίας συγκροτούν περιφρούρηση για να αντιμετωπίσουν τον αστυνομικό αυταρχισμό και καταστολή.
• Όσον αφορά την «αυθόρμητη υπαίθρια συνάθροιση» η αδειοδότησή της επαφίεται στη διακριτική ευχέρεια της αστυνομίας! Όπως λέει το άρθρο 2 «δύναται να πραγματοποιηθεί, εφόσον δεν διαφαίνονται κίνδυνοι διασάλευσης της δημόσιας ασφάλειας ή σοβαρής διατάραξης της κοινωνικοοικονομικής ζωής». Κριτήρια τόσο ελαστικά, που θα οδηγήσουν σε μαζικές απαγορεύσεις. Εάν επιτραπεί η «αυθόρμητη συνάθροιση» θα απαιτείται πάλι δήλωση «οργανωτή» κλπ.
• Η διάλυση μιας διαδήλωσης γίνεται πανεύκολη υπόθεση και λαμβάνεται μάλιστα με απλή απόφαση της αστυνομίας, χωρίς καν την παρουσία και εντολή εισαγγελέα.
• Επίσης πανεύκολα μπορούν να απαγορευτούν διαδηλώσεις, καθώς η αστυνομία εκτιμά εάν «επαπειλείται σοβαρός κίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια», αν «απειλείται σοβαρή διατάραξη της κοινωνικοοικονομικής ζωής» ή αν «πρόκειται για δημόσια υπαίθρια συνάθροιση ο σκοπός της οποίας αντιτίθεται προς τον σκοπό ήδη προγραμματισμένης (...) συνάθροισης» (εδώ «φωτογραφίζονται» οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις). Μάλιστα, η ΕΛΑΣ θα έχει το δικαίωμα να απαγορεύει προκαταβολικά μια διαδήλωση με βάση τον «εκτιμώμενο αριθμό συμμετεχόντων»!
• Ιδιώνυμο αδίκημα θα αποτελεί για κάθε πολίτη η συμμετοχή σε διαδήλωση χωρίς άδεια, προβλέποντας ποινή έως ενός έτους!
• Το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης τη σύσταση «Διεύθυνσης Πρόληψης της Βίας», με στόχο «να αναπτυχθεί μεταξύ των εμπλεκόμενων κρατικών φορέων και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη ένα ισχυρό δίκτυο συνεργασίας με στόχο την καταπολέμηση ποικίλων μορφών και εκφάνσεων της βίας, όπως η ριζοσπαστικοποίηση, ο βίαιος εξτρεμισμός, η ενδοοικογενειακή, έμφυλη και ενδοσχολική βία». Όλα στο μίξερ λοιπόν για να περάσει ένας ακόμα μηχανισμός φακελώματος: έμφυλη και ενδοσχολική βία μαζί με τη ριζοσπαστικοποίηση, που μπορεί να σημαδεύει το κίνημα και την μαχόμενη Αριστερά.

Αν ίσχυαν οι διατάξεις του νομοσχεδίου δεν θα είχαν συμβεί ποτέ οι τεράστιες απεργιακές διαδηλώσεις, οι «πλατείες» και οι μεγάλοι αντιμνημονιακοί αγώνες εργαζομένων και λαού, η δολοφονία Γρηγορόπουλου θα είχε περάσει στη σιωπή, οι διεκδικήσεις του εργατικού λαϊκού κινήματος για αυξήσεις στους μισθούς, ενάντια στην ανεργία ή για υπεράσπιση του περιβάλλοντος θα είχαν απαγορευθεί. Ακόμα και η καθημερινή πάλη εργατικών σωματείων, φοιτητικών συλλόγων, τοπικών συλλογικοτήτων θα συναντά μεγάλες δυσκολίες.

Πρόκειται για ένα νομοσχέδιο εξαιρετικά αντιδραστικό, που επιβάλλει το κράτος του αστυνόμου και αντιμετωπίζει την ελεύθερη έκφραση ως όχληση, ως διατάραξη της κοινωνικο-οικονομικής ζωής, επιχειρώντας να «μην διαταράσσεται υπέρμετρα», με αποκλειστικό κριτήριο την κερδοφορία του κεφαλαίου.

Αποκαλύπτει το χαρακτήρα της κυβερνητικής πολιτικής και το αντιλαϊκό-αντεργατικό αμόκ που έρχεται, καθώς κεφάλαιο και αστικό κράτος προσπαθούν να οχυρωθούν προκαταβολικά. Βεβαίως, η ΝΔ πατά πάνω στην πολύχρονη προετοιμασία δημοτικών αρχών (όπως του Καμίνη), εργοδοτικών οργανώσεων, αστικών κομμάτων (βλ. ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ, αλλά και χρήση της αστυνομίας επί ΣΥΡΙΖΑ), καθώς και στη διαρκή συμμόρφωση του υποταγμένου συνδικαλισμού.

Το νομοσχέδιο της ΝΔ μεταφέρει στο σήμερα πολλές από τις χουντικές διατάξεις, αλλά κυρίως εκφράζει το παρόν και το μέλλον του ολοκληρωτικού καπιταλισμού της εποχής μας, όπου η σιδερένια φτέρνα μιας κατ’ όνομα δημοκρατίας επιχειρεί να συντρίψει κάθε δικαίωμα των εργαζομένων και της νεολαίας στην εργασία, στη μόρφωση, στη ζωή, στην ελευθερία.

Αυτή την ώρα πρέπει να κτυπήσει συναγερμός στο μαζικό κίνημα και στις δυνάμεις της μαχόμενης Αριστεράς. Το κατάπτυστο νομοσχέδιο θα πρέπει να απαντηθεί με μαζικό ξεσηκωμό για να μην περάσει, να πάει στα σκουπίδια!

Ο αγώνας για το δικαίωμα στη διαδήλωση πρέπει να γίνει υπόθεση του κινήματος, όλου του λαού και της νεολαίας: εργατικά σωματεία, σύλλογοι, επιτροπές κατοίκων και συνελεύσεις, εργατικές λέσχες και συλλογικότητες. Η μαχόμενη Αριστερά οφείλει να δώσει από κοινού αυτή την κρίσιμη μάχη.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να είναι καθαρό για τους κυβερνώντες πως κανένας αγώνας των καταπιεσμένων δεν πήρε άδεια από την αστυνομία και το κράτος για να αναπτυχθεί.

Όταν φουσκώσει το κοινωνικό ποτάμι, τέτοιου είδους φράγματα σαρώνονται.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, 30/6/2020

*************************************

Παλλαϊκός ξεσηκωμός για την ελευθερία στη διαδήλωση και στην διαμαρτυρία

Ιούν 30,

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Παλλαϊκός ξεσηκωμός για την ελευθερία στη διαδήλωση και στην διαμαρτυρία

Ο λαός έχει κερδίσει με το αίμα του την ελευθερία να αγωνίζεται

Δε θα σας την παραδώσουμε!

Η κυβέρνηση προχωρά στην ψήφιση του νομοσχεδίου απαγόρευσης των διαδηλώσεων, επιχειρώντας να φιμώσει την κοινωνία και τις διεκδικήσεις της. Το νομοσχέδιο της κυβέρνησης επαναφέρει χωρίς αιδώ τις διατάξεις του χουντικού «συντάγματος» που καταργούσαν ουσιαστικά τη δυνατότητα του λαού και των πολιτών να διαμαρτυρηθούν και να διεκδικήσουν με συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Δε σταματά όμως εκεί. Ξεπερνά ακόμη και τις χουντικές απαγορεύσεις, καθιστώντας άνευ αντικειμένου το συνταγματικό δικαίωμα του συνέρχεσθαι:

– Εξαρτά την πραγματοποίηση κάθε συνάθροισης από την προηγούμενη άδεια της αστυνομίας

– Καθιστά την αυθόρμητη διαδήλωση ιδιώνυμο ποινικό αδίκημα

–   Δίνει απόλυτη ελευθερία στην αστυνομία να διαλύει κατά το δοκούν κάθε συνάθροιση με τα πιο βίαια μέσα

–    Ορίζει ως προϋπόθεση  νομιμότητας την ύπαρξη για κάθε συνάθροιση «οργανωτή» που θα είναι προσωπικά αστικά υπεύθυνος για κάθε φθορά ή καταστροφή.

Αυτό το νομοσχέδιο- λαιμητόμος, περιφρονεί τις θεμελιώσεις συνταγματικές ελευθερίες και πρέπει να βρει απέναντι κάθε δημοκρατικό πολίτη. Μας γυρίζει πίσω στις πιο σκοτεινές εποχές πολιτικών και φρονηματικών διώξεων, στις εποχές του αστυνομικού κράτους, θέτοντας αυτομάτως εκτός νόμου κάθε κοινωνικό αγώνα και διαμαρτυρία.

Η κυβέρνηση, επιχειρεί να ξεμπερδέψει προκαταβολικά με τις κοινωνικές αντιδράσεις, την ώρα που  προωθεί ή και  ετοιμάζει  νέα  θύελλα αντιλαϊκών μέτρων για να μεταφέρει τα βάρη και αυτής της κρίσης στις πλάτες των εργαζόμενων, των φτωχών, των βιοπαλαιστών, της νεολαίας.

Γι΄ αυτό και επιχειρεί να ψηφίσει αυτό το προκλητικό αντιδραστικό πλαίσιο μέσα στο καλοκαίρι, με Βουλή που υπολειτουργεί και όσο ισχύουν ακόμη τα μέτρα υγειονομικής προστασίας από την πανδημία του κορονοϊού.

Μεγάλη ευθύνη έχει και η «αντιπολίτευση» των μνημονιακών κομμάτων,  που  ανέχεται το βοναπαρτισμό του «αποφασίζω και διατάζω» της κυβέρνησης, στηρίζοντας τα αντιλαϊκά μέτρα και ουσιαστικά την αντιδραστική πολιτική της.

Ο λαός, οι εργαζόμενοι, η νεολαία είναι οι μόνοι που μπορούν να υψώσουν ανάστημα απέναντι σε αυτήν την αντιδημοκρατική εκτροπή.  Το εργατικό κίνημα, το κίνημα της νεολαίας πρέπει και μπορεί να αποτελέσουν τον παλλαϊκό φραγμό για να σβήσουν τα σχέδια των ισχυρών για φίμωση της κοινωνίας.

Η Λαϊκή Ενότητα καλεί όλες τις δυνάμεις  της ανυπότακτης Αριστεράς και του αγώνα, κάθε  φορέα του κοινωνικού κινήματος, κάθε δημοκρατικό άνθρωπο σε παλλαϊκή συστράτευση και μαζικό αγώνα απέναντι στο νομοσχέδιο απαγόρευσης των διαδηλώσεων.

Το δικαίωμα στη διαδήλωση το έχει κατακτήσει ο λαός με το αίμα του, με τους αγώνες για τη δημοκρατία, τη δουλειά και το ψωμί, το έχουν χαράξει στην ιστορία του τόπου μας χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες μέσα από φυλακές, εξορίες και τόπους βασανισμού.

Δεν θα σας το παραδώσουμε.

Ούτε σκέψη για απαγόρευση των διαδηλώσεων.

Μαζικός, ενωτικός αγώνας. Παλλαϊκός ξεσηκωμός.

 Γραφείο Τύπου Λαϊκής Ενότητας

30/6/2020

Επιτροπή για την ελευθερία στην διαδήλωση: «Να μην περάσει η απαγόρευση των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων»

Ιούν 30, 2020

Να μην περάσει η απαγόρευση των συγκεντρώσεων και των διαδηλώσεων

    Το νομοσχέδιο «για τις υπαίθριες συναθροίσεις» που αναμένεται να προχωρήσει προς ψήφιση στη Βουλή το αμέσως επόμενο διάστημα, αποτελεί μια νέα πρόκληση για το λαό, τους εργαζόμενους και τη νεολαία, για κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό άνθρωπο, ξυπνώντας μαύρες μνήμες από την ιστορία με απαγορεύσεις, ιδιώνυμα, φακελώματα, διώξεις και φυλακίσεις.

   Η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να βγάλει στη παρανομία τους λαϊκούς-εργατικούς αγώνες, τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις. Στοχεύει στην απαγόρευση, στη ποινικοποίηση, στη καταστολή και τη διάλυση κάθε μορφής διαμαρτυρίας, επιδιώκει να καθυποτάξει κάθε φωνή αντίστασης και διεκδίκησης. Δεν είναι καθόλου τυχαία και η χρονική περίοδος που επιλέγει, μιας και έχει γίνει συνήθεια πλέον να ψηφίζονται νομοσχέδια που μπορούν να προκαλέσουν αντιδράσεις μέσα στο καλοκαίρι, με προφανή στόχο να εκφραστούν οι λιγότερες δυνατές αντιστάσεις από την μεριά του λαού και του κινήματος.

Με τη φόρα που έχει πάρει από τις αντιλαϊκές και αντεργατικές τομές που επέβαλε το προηγούμενο διάστημα (κατάργηση ασύλου στα Πανεπιστήμια, ανοιχτή ενίσχυση του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου με ταυτόχρονο χτύπημα στα εργατικά δικαιώματα με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, χτύπημα στη δημόσια και δωρεάν παιδεία με το νόμο έκτρωμα που ψήφισε αλλά και έντονη αστυνομοκρατία και άγρια καταστολή στη νεολαία, στους πρόσφυγες και μετανάστες  και γενικότερα σ’ όποιον αντιδρά) κάνει φανερό ότι σκοπεύει να φορτώσει τις συνέπειες της κρίσης του συστήματος, του βαθέματός της λόγω πανδημίας και των αδιεξόδων της άρχουσας τάξης στις πλάτες του λαού και της νεολαίας.

Γνωρίζει ότι, αργά ή γρήγορα, κομμάτια του λαού θ’ αναζητήσουν τη λύση στα προβλήματα φτώχειας, ανεργίας και καταπίεσης που το σύστημα τα καταδικάζει, στις μαζικές και συλλογικές αντιστάσεις, τις διεκδικήσεις και τους αγώνες για περίθαλψη, εκπαίδευση, δουλειά και ζωή με δικαιώματα.

   Στη κατεύθυνση αυτή η κυβέρνηση της ΝΔ, παίρνοντας τη σκυτάλη από τη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, θωρακίζει νομικά και κλιμακώνει τη κρατική τρομοκρατία και καταστολή απέναντι στον εχθρό λαό, για να επιβάλει την αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική του συστήματος.

Το «χουντικής έμπνευσης» νομοσχέδιο για την απαγόρευση των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, οι βαριές ποινές και το ιδιώνυμο αδίκημα που προβλέπει, αποτελεί την αιχμή του δόρατος στη φαρέτρα του αντιλαϊκού νομικού οπλοστασίου του κράτους. Αποτελεί ευθύ χτύπημα και περιστολή στα δημοκρατικά δικαιώματα και τις λαϊκές ελευθερίες.

   Κάθε δύναμη του κινήματος, κάθε μαζικός φορέας και κάθε δημοκρατικός πολίτης οφείλει να ορθώσει το ανάστημά του απέναντι στο αντιδραστικό αυτό νομοσχέδιο.

• Κινητοποίηση- Ημέρα Δράσης για την ελευθερία στη διαδήλωση Σάββατο 4/7 12.00 Κάνιγγος
• Καλούμε σε σύσκεψη μαζικών φορέων του εργατικού συνδικαλιστικού και τοπικού κινήματος Τετάρτη 1/7,18.30 μμ. στα γραφεία της ΟΛΜΕ (Κορνάρου 2 & Ερμού) για το συντονισμό του αγώνα
• Προτείνουμε καταρχήν παλλαϊκή διαδήλωση Πέμπτη 9/7, 19.00 Προπύλαια. Συντονισμός δράσεων και κινητοποιήσεων με το εργατικό -λαϊκό κίνημα. Παρακολουθούμε τις κινήσεις της κυβέρνησης που με πρακτικές αντιδημοκρατικής νομοθέτησης και αποσιώπησης επιχειρεί να αιφνιδιάσει το λαϊκό κίνημα.

 ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

 Στηρίζεται από:

Αναμέτρηση – Ομάδα Κομμουνιστών /στριών, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Αριστερή Ανασύνθεση (ΑΡΑΝ), Αριστερή Αντικαπιταλιστική Συσπείρωση (ΑΡΑΣ), Αριστερή Συσπείρωση, Αριστερό Ρεύμα, Διεθνιστική Εργατική Αριστερά (ΔΕΑ), ΕΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), Κρίση+Κριτική, Λαϊκή Ενότητα (ΛΑΕ), ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, νΚΑ, ΟΚΔΕ, Πολιτική Κίνηση για ένα Σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο, Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά, ανένταχτοι/ες.

 Η επιτροπή παραμένει ανοιχτή και επιδιώκει τη διερεύνησή της με τη συμμετοχή και άλλων κοινωνικών και πολιτικών οργανώσεων, φορέων, αγωνιστών/τριών.

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ

https://forms.gle/KrQPsXheq2yvwJ61A

Η κυβέρνηση της Ν.Δ στα πλαίσια της κλιμάκωσης της επίθεσης ενάντια στα εργατικά και δημοκρατικά δικαιώματα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, φέρνει εν μέσω καλοκαιριού στην Βουλή το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο για την ποινικοποίηση των συγκεντρώσεων - διαδηλώσεων με το οποίο από την μια ικανοποιεί μια αντιδραστική - αντιδημοκρατική αξίωση μεγαλοξενοδόχων - μεγαλοεμπόρων αλλά και του ΣΕΒ οι οποίοι σε κοινή κατεύθυνση μέσω της ποινικοποίησης των αγώνων επιδιώκουν τον περιορισμό των αντιδράσεων, των αγώνων και των απεργιακών κινητοποιήσεων ενώ η κυβέρνηση πιστή στο δόγμα της στήριξης της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας του κεφαλαίου και με σκοπό να περιορίσει το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα και τους αγώνες του και να υλοποιήσει "αναίμακτα" την αντιλαϊκή πολιτική της προσπαθεί να επιβάλει πλήθος αντιδραστικών νομοθετικών ρυθμίσεων και με τον τρόπο αυτό επιχειρεί να επιβάλει σιγή νεκροταφείου στην πάλη και στις δίκαιες διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και ευρύτερα του λαϊκού μαζικού κινήματος.

Οι σχεδιασμοί αυτοί αποτελούν συνέχεια αντίστοιχων κυβερνητικών παρεμβάσεων οι οποίες ιδιαίτερα την περίοδο των μνημονιακών πολιτικών χτύπησαν ανελέητα το σύνολο των εργατικών δικαιωμάτων.

Η επικοινωνιακή πολιτική πάνω στην οποία κυβέρνηση - κεφάλαιο προσπαθούν να οικοδομήσουν το χτύπημα των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων στο συγκεκριμένο αντιδημοκρατικό νομοθέτημα είναι ότι δήθεν "οι μειοψηφίες ταλαιπωρούν την πλειοψηφία", αυτό είναι παντελώς φαιδρό και πάντως κάνουν το άσπρο - μαύρο για να περάσουν την μαύρη προπαγάνδα τους στον λαό και τους εργαζόμενους.

Πλειοψηφία δεν είναι οι ξενοδόχοι, μεγαλέμποροι και οι βιομήχανοι, οι δρόμοι δεν ανήκουν στο κεφάλαιο και στους πολιτικούς υπηρέτες τους, οι αγώνες, οι συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις και οι απεργίες αφορούν διεκδικήσεις και αιτήματα της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού που αντιδρά και αντιστέκεται σε μια αντιλαϊκή πολιτική η οποία ως οδοστρωτήρας ισοπεδώνει τα εργατικά και λαϊκά δικαιώματα με σκοπό να αυξάνονται τα κέρδη του κεφαλαίου.

Οι εργατικοί - λαϊκοί αγώνες αποτελούν την μοναδική ελπιδοφόρα προοπτική να αλλάξει η σημερινή κατάσταση που έχει οδηγήσει μεγάλα τμήματα του λαού στην φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην κοινωνική περιθωριοποίηση.

Η ένταση του αυταρχισμού και της ποινικοποίησης των αγώνων δείχνει τον φόβο της κυρίαρχης τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων μπροστά στον κίνδυνο ο λαός να βγει μαζικά, αγωνιστικά, μαχητικά στους δρόμους, να διεκδικήσει και να επιβάλει μια άλλη πολιτική η οποία θα εκφράζει τα δικά του συμφέροντα, τις δικές του σύγχρονες ανάγκες.

Το αγωνιστικό - ταξικό τμήμα στο συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει επειγόντως να επικεντρώσει την αντίδρασή του στην ενημέρωση, στην οργάνωση, στην κινητοποίηση και στην αγωνιστική δράση των εργαζομένων προτάσσοντας όχι το αύριο αλλά αποφασιστικά το σήμερα ώστε να εμποδίσει και να ματαιώσει με τον αγώνα του το νέο αντιδραστικό τερατούργημα της κυβέρνησης.

Σε αυτή την κατεύθυνση επιβάλλεται άμεσα να συγκληθούν τα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος (Δ.Σ - Γ.Σ) να οργανωθεί μια μαζική εκστρατεία στους χώρους δουλειάς ώστε να σημάνει ένας γενικευμένος εργατικός ξεσηκωμός με συγκεντρώσεις - διαδηλώσεις - καταλήψεις που η κορύφωσή του θα είναι μια μεγάλη μαζική πανελλαδική - πανεργατική απεργία.

Η αντιδραστική κυβέρνηση Μητσοτάκη στοχευμένα επιλέγει εν μέσω καλοκαιριού να καταθέσει το νομοσχέδιο αυτό στην Βουλή υπολογίζοντας στις δυσκολίες όχι μόνο της χρονικής συγκυρίας και της υγειονομικής κρίσης αλλά και την κατάσταση που επικρατεί στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα.

Η κατάσταση μπορεί να αντιστραφεί και να γίνει μπούμερανγκ για τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς με την προϋπόθεση το μαχόμενο ταξικό κίνημα ενιαία να στρατευθεί αποφασιστικά και με πίστη στην επικείμενη αναμέτρηση εξασφαλίζοντας την μαζική συμμετοχή των εργαζομένων σε αυτή.

Σε αυτή την κατεύθυνση θεωρούμε θετική και σημαντική την χθεσινή σύσκεψη εργατικών σωματείων στην οποία αποφασίστηκε ένας τέτοιος αγωνιστικός σχεδιασμός δράσης

Η μάχη αυτή και το αποτέλεσμά της θα κριθεί στους χώρους δουλειάς, στους δρόμους, στον αγώνα, στην οργάνωση, στην ενότητα και στην αγωνιστική συμμετοχή των εργαζομένων και του λαού.

Πειραιάς 30/6/2020

Η Ταξική Εργατική Συσπείρωση του ΕΚΠ

Υ.Γ.: Η Τ.Ε.Σ - Ε.Κ.Π ζητάει την άμεση σύγκληση του Δ.Σ του ΕΚΠ και την λήψη της σχετικής απόφασης στο πλαίσιο των παραπάνω θέσεών μας.