Από την κατάληψη

Mε υποταγή στις αξιώσεις των μεγαλοξενοδόχων και των αεροπορικών εταιρειών πραγματοποιείται από χθες, 1η Ιουλίου, η “επανεκκίνηση” της τουριστικής βιομηχανίας.

Η «επανεκκίνηση» γίνεται με βάση τα υγειονομικά πρωτόκολλα – «λάστιχο, τους ανύπαρκτους ελέγχους (θα γίνονται μόνο δειγματοληπτικοί) και τα προσωρινά «μπαλώματα» στο δημόσιο σύστημα Υγείας που αφήνουν έκθετους τους εργαζόμενους στον τουρισμό, τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Όλα αυτά την ώρα που διεθνώς ο αριθμός κρουσμάτων κορονοϊού γιγαντώνεται ξανά επικίνδυνα, ενώ αύξηση κρουσμάτων σημειώνεται και στην Ελλάδα.

Με βάση τη σχετική λίστα που ενέκρινε η Ε.Ε., ως επιστέγασμα των παζαριών και των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, από σήμερα στην Ελλάδα επιτρέπεται η είσοδος σε:

– Μόνιμους κατοίκους της «περιοχής ΕΕ+», που περιλαμβάνει τις χώρες Σένγκεν (συμπεριλαμβανομένων Βουλγαρίας, Κροατίας, Κύπρου και Ρουμανίας), τις συνδεδεμένες στο Σένγκεν χώρες (Ισλανδία, Νορβηγία, Ελβετία, Λιχτενστάιν), καθώς και την Ιρλανδία και τη Βρετανία.

– Όσους πολίτες τρίτων χωρών έχουν άδεια διαμονής στην Ελλάδα, καθώς και οι λοιπές εξαιρέσεις για πολίτες τρίτων χωρών.

– Έλληνες ομογενείς που διαθέτουν ελληνικό διαβατήριο ή Ειδικό Δελτίο Ταυτότητας Ομογενών (ΕΔΤΟ) γίνονται δεκτοί από όπου και εάν προέρχονται.

Παραπέρα, η κυβέρνηση, «ακολουθώντας την ευρωπαϊκή σύσταση», επεκτείνει τη δυνατότητα εισόδου στη χώρα και για τους μόνιμους κατοίκους των εξής τρίτων χωρών: Αλγερία, Αυστραλία, Γεωργία, Ιαπωνία, Καναδάς, Μαρόκο, Μαυροβούνιο, Νέα Ζηλανδία, Νότια Κορέα, Ρουάντα, Σερβία, Ουρουγουάη, Ταϊλάνδη, Τυνησία, αλλά και την Κίνα, για την οποία μπαίνει ως υποσημείωση πως το ζήτημα «θα εξεταστεί επί τη βάσει της αμοιβαιότητας».

Εκτός λίστας – η οποία θα ανανεώνεται ανά 15ήμερο – βρίσκονται οι ΗΠΑ, η Βραζιλία και η Ρωσία. Ειδικά για τις πτήσεις, δεν επιτρέπονται (μέχρι τις 15/7) απευθείας πτήσεις από τη Βρετανία και τη Σουηδία, ενώ όλες οι άλλες απευθείας πτήσεις μπαίνουν ελεύθερα.

Για τα τα χερσαία σημεία εισόδου προβλέπεται: Στα σύνορα με τη Βουλγαρία, η είσοδος στους επισκέπτες επιτρέπεται μόνο από το συνοριακό φυλάκιο του Προμαχώνα. Από τα υπόλοιπα σημεία εισόδου επιτρέπονται μόνο οι διελεύσεις για «ουσιώδεις λόγους», όπως και στα σύνορα με Αλβανία, Βόρεια Μακεδονία και Τουρκία.

Όλοι οι ταξιδιώτες με προορισμό την Ελλάδα είναι υποχρεωμένοι 48 ώρες πριν από το ταξίδι τους να συμπληρώσουν και να υποβάλουν στις ελληνικές αρχές ειδική φόρμα («Passenger Locator Form»), ενώ με βάση το «προφίλ» επικινδυνότητας οι επισκέπτες θα υπόκεινται σε δειγματοληπτικό έλεγχο (τεστ Covid-19) κατά την είσοδό τους στη χώρα.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Πάνος Πέτρου

Ο Τραμπ, ο Μπάιντεν και οι πολιτικές προοπτικές στις ΗΠΑ

Η εξέ­γερ­ση ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό και την αστυ­νο­μι­κή βία στις ΗΠΑ συ­γκρί­νε­ται πλέον με τα κι­νή­μα­τα της δε­κα­ε­τί­ας του ’60. Οι δια­δη­λώ­σεις είναι πα­ρα­τε­τα­μέ­νες, έχουν συ­γκλο­νι­στι­κή μα­ζι­κό­τη­τα, πο­λυ­φυ­λε­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα και έχουν εξα­πλω­θεί σε κάθε με­γά­λη και μικρή πόλη σε όλες τις Πο­λι­τεί­ες των ΗΠΑ. 

Οι αρ­χι­κές κρα­τι­κές προ­σπά­θειες να ανα­κτη­θεί ο έλεγ­χος των δρό­μων (απα­γο­ρεύ­σεις κυ­κλο­φο­ρί­ας, κι­νη­το­ποί­η­ση Εθνο­φρου­ράς, διαρ­κείς απρό­κλη­τες αστυ­νο­μι­κές επι­θέ­σεις με­γά­λης έκτα­σης κι έντα­σης) απέ­τυ­χαν και –αν και η κα­τα­στο­λή συ­νε­χί­ζε­ται, προ­κα­λώ­ντας διαρ­κώς νέα θύ­μα­τα και εγκλή­μα­τα– υπάρ­χει η αί­σθη­ση ότι σε πολ­λές Πο­λι­τεί­ες και Αστυ­νο­μι­κά Τμή­μα­τα έχει δοθεί εντο­λή «αυ­το­συ­γκρά­τη­σης». 

Για άλλη μια φορά στην ιστο­ρία, η εξέ­γερ­ση λει­τουρ­γεί ως «εί­σο­δος των χωρίς φωνή στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο», καθώς και οι πιο αγα­να­κτι­σμέ­νοι επι­κρι­τές των «τα­ρα­χών», υπο­χρε­ού­νται να το­πο­θε­τη­θούν πάνω στις αι­τί­ες τους. Το ζή­τη­μα του ρα­τσι­σμού και της αστυ­νο­μι­κής βίας ει­σέ­βαλ­λε στο επί­κε­ντρο του δη­μό­σιου δια­λό­γου με πρω­το­φα­νή τρόπο και ορμή. Ο καλ­λιερ­γη­μέ­νος για δε­κα­ε­τί­ες μύθος των «με­τα­φυ­λε­τι­κών» ΗΠΑ της «αχρω­μα­το­ψί­ας» γκρε­μί­στη­κε. Το Black Lives Matter είχε αρ­χί­σει να τον απο­δο­μεί και να τον φθεί­ρει, αλλά οι «βδο­μά­δες που συ­γκλό­νι­σαν τον κόσμο» τον ισο­πέ­δω­σαν.  

Η εξέ­γερ­ση έχει επι­φέ­ρει με­γά­λες με­τα­το­πί­σεις και στην κοινή γνώμη. Πλειο­ψη­φι­κή συ­μπά­θεια στους δια­δη­λω­τές, πλειο­ψη­φι­κή στή­ρι­ξη σε μια σειρά μέτρα πε­ριο­ρι­σμού της δύ­να­μης της αστυ­νο­μί­ας, πλειο­ψη­φι­κή αί­σθη­ση ότι «υπάρ­χει δο­μι­κό φυ­λε­τι­κό ζή­τη­μα στις ΗΠΑ» -μια αί­σθη­ση που ήταν μειο­ψη­φι­κή στα πρώτα χρό­νια του BLM και στις εξε­γέρ­σεις του Φέρ­γκιου­σον και της Βαλ­τι­μό­ρης. Οι ακτι­βι­στές του BLM αλλά και έμπει­ρα στε­λέ­χη όπως η Άτζε­λα Ντέι­βις ση­μειώ­νουν εν­θου­σια­σμέ­νοι ότι «επι­τέ­λους ακού­νε αυτό που τους λέ­γα­με!».  

Επι­πλέ­ον, οι δια­δη­λώ­σεις και οι «τα­ρα­χές» έχουν πε­τύ­χει μι­κρές υλι­κές νίκες: μειώ­σεις αστυ­νο­μι­κών προ­ϋ­πο­λο­γι­σμών σε κά­ποιες Πο­λι­τεί­ες, απο­μά­κρυν­ση ρα­τσι­στι­κών μνη­μεί­ων σε άλλες (όταν δεν το κά­νουν οι δια­δη­λω­τές μόνοι τους), απα­γό­ρευ­ση κά­ποιων «νό­μι­μων αστυ­νο­μι­κών πρα­κτι­κών» («στραγ­γα­λι­σμός», «φυ­λε­τι­κό προ­φίλ» υπό­πτων), συ­ζή­τη­ση στο Κο­γκρέ­σο για μια νέα νο­μο­θε­σία πε­ριο­ρι­σμού των αστυ­νο­μι­κών ελευ­θε­ριών, «ξαφ­νι­κή» ενερ­γο­ποί­η­ση των ει­σαγ­γε­λι­κών αρχών σε απαγ­γε­λί­ες κα­τη­γο­ριών σε δο­λο­φό­νους αστυ­νο­μι­κούς (ναι, συ­νε­χί­ζουν να δο­λο­φο­νούν κα­θη­με­ρι­νά) με τα­χύ­τα­τες δια­δι­κα­σί­ες κ.ο.κ. (για τη με­γά­λη συ­ζή­τη­ση για την Αστυ­νο­μία, βλ. σελ. 15). Πολλά από αυτά, όπως η «ξαφ­νι­κή» ενερ­γο­ποί­η­ση ει­σαγ­γε­λέ­ων για αστυ­νο­μι­κές δο­λο­φο­νί­ες και η απα­γό­ρευ­ση των «στραγ­γα­λι­σμών» ή της χρή­σης «φυ­λε­τι­κού προ­φίλ» απο­κα­λύ­πτουν την ορ­γα­νω­μέ­νη κρα­τι­κή συ­νε­νο­χή που υπήρ­χε όσο ΔΕΝ γί­νο­νταν. Ταυ­τό­χρο­να δι­καιώ­νουν τις ορ­γι­σμέ­νες δια­δη­λώ­σεις και τις «τα­ρα­χές» ακόμα και ως μέσο «δια­πραγ­μά­τευ­σης» για τα αυ­το­νό­η­τα. 

Ένα τέ­τοιο μα­ζι­κό κί­νη­μα είναι προ­φα­νές ότι υπο­χρε­ώ­νει τα πο­λι­τι­κά κόμ­μα­τα να δια­μορ­φώ­σουν τα­κτι­κές απέ­να­ντί του και σε με­γά­λο βαθμό επη­ρε­ά­ζει τις πο­λι­τι­κές προ­ο­πτι­κές τους –ακόμα κι αν δεν υπάρ­χει κα­νέ­νας αυ­το­μα­τι­σμός με­τα­ξύ εξε­γέρ­σε­ων/κι­νη­μά­των και έκ­φρα­σης στην κάλπη. 

Ο Τραμπ αντι­με­τω­πί­ζει την με­γα­λύ­τε­ρη κρίση της θη­τεί­ας του. Η «πο­λιορ­κία» του Λευ­κού Οίκου από δια­δη­λω­τές σε συν­δυα­σμό με την εί­δη­ση της κα­τα­φυ­γής του σε μπούν­κερ ήταν μια «ει­κό­να κρί­σης». Η προ­σπά­θεια να αξιο­ποι­ή­σει το αί­σθη­μα πα­νι­κού που προ­κλή­θη­κε από τα ΜΜΕ για να αντε­πι­τε­θεί την επό­με­νη μέρα (η δια­βό­η­τη φω­το­γρά­φι­ση με την Βίβλο μπρο­στά στην Εκ­κλη­σία του Αγίου Ιω­άν­νη και η απει­λή να κα­τε­βά­σει τον τα­κτι­κό στρα­τό για να «κυ­ριαρ­χή­σει στους δρό­μους») δεν του βγήκε, προ­κα­λώ­ντας μια μικρή συ­νταγ­μα­τι­κή κρίση (άρ­νη­ση της στρα­τιω­τι­κής ηγε­σί­ας, όπως και του πρώην και του νυν υπουρ­γού Άμυ­νας) που δη­μιούρ­γη­σε ενό­χλη­ση και στο κόμμα του και με­τα­ξύ υπο­στη­ρι­κτών του (ακόμα και σε τμήμα των Ευαγ­γε­λι­στών). 

Δεν είναι η πρώτη φορά που δεί­χνει να βρί­σκε­ται εν τω μέσω μιας «ρωγ­μών από τα πάνω», αλλά σε συ­νάρ­τη­ση με μια εξέ­γερ­ση «από τα κάτω», είναι η πρώτη φορά που δεί­χνει τόσο απο­μο­νω­μέ­νος και χωρίς να δια­θέ­τει την πρω­το­βου­λία κι­νή­σε­ων –πέρα από το να ρί­χνει λάδι στη φωτιά καθώς «τσα­κώ­νε­ται» με τους δια­δη­λω­τές και τους απει­λεί χυ­δαία μέσω τουί­τερ. 

Οι Δη­μο­κρα­τι­κοί επι­χει­ρούν -για άλλη μια φορά στην ιστο­ρία τους- να «κα­βα­λή­σουν τον τίγρη», αξιο­ποιώ­ντας τους πιο προ­νο­μια­κούς δε­σμούς που δια­θέ­τουν με τα ακρο­α­τή­ρια που έχουν κοι­νω­νι­κές ευαι­σθη­σί­ες και τον πο­λι­τι­κό τους μη­χα­νι­σμό που θα επι­χει­ρή­σει να πεί­σει ότι «άκου­σε τους δια­δη­λω­τές» που μπο­ρούν πλέον να πε­ρι­μέ­νουν υπο­μο­νε­τι­κά το «νο­μο­θε­τι­κό έργο». Δεν θα είναι εύ­κο­λο όμως. Καθώς το κί­νη­μα ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιεί­ται (και σε Δή­μους και Πο­λι­τεί­ες με φι­λε­λεύ­θε­ρες Δη­μο­κρα­τι­κές Αρχές) είναι δύ­σκο­λο να συμ­βα­δί­σουν μαζί του. Ο «προ­ο­δευ­τι­κός» δή­μαρ­χος Ντι Μπλά­ζιο απο­δο­κι­μά­στη­κε στην τε­λε­τή μνή­μης του Φλόιντ στη Νέα Υόρκη, ο φι­λε­λεύ­θε­ρος δή­μαρ­χος της Μι­νε­ά­πο­λις εκ­διώ­χθη­κε από τις δια­δη­λώ­σεις, μαύ­ροι δή­μαρ­χοι που κα­λούν τους δια­δη­λω­τές να ηρε­μή­σουν «αν αγα­πά­νε αυτήν την ανε­κτι­κή πόλη» δεν ει­σα­κού­γο­νται.  

Το έργο των Δη­μο­κρα­τι­κών γί­νο­νται ακόμα πιο δύ­σκο­λο από την στρα­τη­γι­κή επι­δί­ω­ξη και ανά­γκη τους να «πα­τή­σουν σε δύο βάρ­κες»: Επι­χει­ρούν να εμ­φα­νι­στούν ως υπε­ρα­σπι­στές του δί­κιου των δια­δη­λω­τών, ενώ ταυ­τό­χρο­να διεκ­δι­κούν το «με­τριο­πα­θές κέ­ντρο». Μια όψη ήταν η από­πει­ρα του Τζο Μπάι­ντεν να βρε­θεί στους δρό­μους για «να μι­λή­σει με τους πο­λί­τες»: στην ίδια πε­ριο­δεία συ­ζή­τη­σε και με δια­δη­λω­τές και με «αγα­να­κτι­σμέ­νους πο­λί­τες που οχυ­ρώ­νουν τις ιδιο­κτη­σί­ες τους». Φυ­σι­κά η ρήση που συ­μπύ­κνω­σε τη λο­γι­κή του «μι­κρό­τε­ρου κακού» με τόσο γλα­φυ­ρό τρόπο που δεν είχε κα­τα­φέ­ρει κα­νέ­νας Αμε­ρι­κα­νός μαρ­ξι­στής ως τώρα ήταν η προ­τρο­πή του Μπάι­ντεν προς τους αστυ­νο­μι­κούς: «Πυ­ρο­βο­λή­στε τους στα πόδια, όχι στην καρ­διά!». Σε μια νέα πα­ρέμ­βα­ση, ο Μπάι­ντεν στρά­φη­κε ανοι­χτά ενά­ντια στο σύν­θη­μα «απο­χρη­μα­το­δό­τη­ση της αστυ­νο­μί­ας» που έχει γίνει η πο­λε­μι­κή κραυ­γή του κι­νή­μα­τος. 

Όλα αυτά βά­ζουν σε αμ­φι­βο­λία την ιστο­ρι­κά προ­νο­μια­κή σχέση των Δη­μο­κρα­τι­κών με τη μαύρη κοι­νό­τη­τα. Κα­λε­σμέ­νος σε δη­μο­φι­λές μαύρο ρα­διό­φω­νο, κα­λού­με­νος να δε­σμευ­τεί για πράγ­μα­τα και να δώσει διευ­κρι­νή­σεις για άλλα, ο Μπάι­ντεν ξε­γλί­στρη­σε με ένα (πολύ κακό) «αστείο», που έγινε αντι­λη­πτό ως δείγ­μα της αλα­ζο­νεί­ας ενός κόμ­μα­τος που παίρ­νει τη μαύρη ψήφο δε­δο­μέ­νη και αρ­νεί­ται να λο­γο­δο­τή­σει σε αυτήν: «Μπο­ρού­με να συ­ζη­τή­σου­με πολλά, αλλά αν δεν ψη­φί­σε­τε εμένα απέ­να­ντι στον Τραμπ δεν είστε μαύ­ροι»! Αυτό από τον άν­θρω­πο που επί δια­κυ­βέρ­νη­σης Κλί­ντον πέ­ρα­σε έναν δια­βό­η­το «Ποι­νι­κό Νόμο» που έκλει­σε χι­λιά­δες μαύ­ρους στις φυ­λα­κές. Η ίδια η εκλο­γι­κή πα­ρέμ­βα­ση Ομπά­μα σί­γου­ρα προ­κά­λε­σε πολλά πικρά χα­μό­γε­λα σε όσους τον εξέ­λε­ξαν εν­θου­σια­σμέ­νοι το 2008 για να τον δουν να επο­πτεύ­ει επί μια 8ετία την Αστυ­νο­μία που συ­νέ­χι­σε να δο­λο­φο­νεί ανε­νό­χλη­τη. Αυτή η συσ­σω­ρευ­μέ­νη εμπει­ρία απο­τε­λεί μέρος της εξή­γη­σης του ξε­σπά­σμα­τος της εξέ­γερ­σης («enough with black faces in high places», «φτά­νει πια με τα μαύρα πρό­σω­πα σε υψη­λές θέ­σεις») και δεν «εξα­νε­μί­ζε­ται» από 2 προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις κι ένα φι­λι­κό χτύ­πη­μα στην πλάτη. 

Όλα αυτά δη­μιουρ­γούν ένα ρευ­στό τοπίο, όσον αφορά τους πο­λι­τι­κούς-εκλο­γι­κούς συ­σχε­τι­σμούς. Το με­γα­λύ­τε­ρο πρό­βλη­μα του Τραμπ είναι μια πι­θα­νή απο­συ­σπεί­ρω­ση της κοι­νω­νι­κής του βάσης. Δεν είναι τόσο ότι χάνει την «κυ­ρι­λέ δεξιά» ψήφο (μέσω της δια­φο­ρο­ποί­η­σης του Ρό­μνεϊ ή των Μπους). Είναι το εν­δε­χό­με­νο η αδυ­να­μία του να επι­βά­λει «νόμο και τάξη» να προ­κα­λέ­σει απο­γο­ή­τευ­ση του σκλη­ρού πυ­ρή­να του «τρα­μπι­σμού». 

Αυτό το ρεύμα στην αμε­ρι­κα­νι­κή κοι­νω­νία δέ­χε­ται αντι­φα­τι­κά μη­νύ­μα­τα: Η αί­σθη­ση κοι­νω­νι­κής κρί­σης («ακόμα και ο Λευ­κός Οίκος κιν­δυ­νεύ­ει από τα­ρα­χο­ποιούς!») θα μπο­ρού­σε να το συ­σπει­ρώ­σει γύρω από τον Πρό­ε­δρο. Αλλά ταυ­τό­χρο­να αυτό το κοινό θέλει τον Πρό­ε­δρό του «πο­λέ­μαρ­χο» -και όλα τα τουίτ περί «νόμου τάξης» δεν αρ­κούν να κα­λύ­ψουν την αδυ­να­μία του να επι­βλη­θεί.  

Αν είχε πε­τύ­χει η «κα­τα­σταλ­τι­κή αντε­πί­θε­ση» μετά το επει­σό­διο με το «μπούν­κερ», ο Τραμπ θα είχε επα­να­συ­σπει­ρώ­σει αυτό το ρεύμα. Σή­με­ρα δεν γνω­ρί­ζου­με αν η «απώ­λεια ελέγ­χου» των δρό­μων χρε­ώ­νε­ται ως αδυ­να­μία του Τραμπ και τον φθεί­ρει ή ως «προ­δο­σία των κρα­τι­κών γρα­φειο­κρα­τιών που του δέ­νουν τα χέρια», ενι­σχύ­ο­ντας τον μύθο του. Αντί­στοι­χα, τα αστυ­νο­μι­κά σω­μα­τεία (στην πλειο­ψη­φί­ας τους «λέ­σχες φίλων Τραμπ») δεν ξέ­ρου­με αν θα συ­σπει­ρω­θούν γύρω από τον «άν­θρω­πό τους» απέ­να­ντι στον «εχθρι­κό κλίμα» ή αι­σθά­νο­νται απρο­στά­τευ­τα και πα­ρα­δο­μέ­να στη χλεύη. 

Τα προ­βλή­μα­τα του Μπάι­ντεν πε­ρι­γρά­φη­καν πα­ρα­πά­νω. Αν ο Τραμπ πα­σχί­ζει να συ­σπει­ρώ­σει «το ακρο­α­τή­ριο που τον αφορά», ο Μπάι­ντεν φαί­νε­ται να μην ξέρει καν «ποιο ακρο­α­τή­ριο τον αφορά».  

Υπάρ­χει αρ­κε­τό χρο­νι­κό διά­στη­μα ως το Νο­έμ­βρη για να ανα­πτυ­χθούν  διά­φο­ρες δυ­να­μι­κές. 

Μια πι­θα­νό­τη­τα είναι να κα­τα­φέ­ρει η μη­χα­νή των Δη­μο­κρα­τι­κών να ξε­δι­πλώ­σει ένα «πο­λυ­συλ­λε­κτι­κό» σχέ­διο που θα αντλή­σει τμήμα και της αρι­στε­ρής ενα­ντί­ω­σης («ο επι­κε­φα­λής ρα­τσι­στής») και της κε­ντρώ­ας δυ­σα­ρέ­σκειας («ανί­κα­νος να δια­χει­ρι­στεί μια κρίση») απέ­να­ντι στους χει­ρι­σμούς Τραμπ, τόσο όσο χρειά­ζε­ται για να δώσει την νίκη στον απί­θα­νο, άχρω­μο «θείο Τζο».

Μια άλλη πι­θα­νό­τη­τα είναι να ανα­κτή­σει την πρω­το­βου­λία κι­νή­σε­ων ο Τραμπ, μετά από μια πι­θα­νή υπο­χώ­ρη­ση των δια­δη­λώ­σε­ων, και να τεθεί επι­κε­φα­λής ενός ακόμα ρεύ­μα­τος «λευ­κής αντί­δρα­σης/αντε­πί­θε­σης» –σαν αυτά που εμ­φα­νί­στη­καν μετά από κάθε από­πει­ρα του μαύ­ρου κι­νή­μα­τος να κα­τα­κτή­σει προ­ό­δους και νίκες– που θα τον κρα­τή­σει στον Λευκό Οίκο. 

Κα­νο­νι­κά, η αλ­λα­γή της δη­μο­γρα­φί­ας στις ΗΠΑ τα τε­λευ­ταία χρό­νια δεν ευ­νο­εί τις προ­ο­πτι­κές ενός τέ­τοιου ρεύ­μα­τος –σε βαθμό που στο φόντο της επα­νε­κλο­γής Ομπά­μα το 2012 είχε ανοί­ξει σο­βα­ρά μια συ­ζή­τη­ση για το αν μπο­ρούν οι Ρε­που­μπλι­κά­νοι να ξα­να­κερ­δί­σουν ποτέ πλειο­ψη­φία, συ­νε­χί­ζο­ντας να απευ­θύ­νο­νται στην ίδια εκλο­γι­κή βάση. Το 2016 όμως απέ­δει­ξε με σο­κα­ρι­στι­κό τρόπο ότι μπο­ρούν -για­τί πολ­λές φορές μια «λευκή συ­ντη­ρη­τι­κή μειο­ψη­φία» μπο­ρεί να ενερ­γο­ποι­η­θεί από τον σωστό Ρε­που­μπλι­κά­νο για να πάει ως την κάλπη ενώ η κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία δεν πεί­θε­ται εύ­κο­λα να πάει να ψη­φί­σει τους Δη­μο­κρα­τι­κούς. Ακόμα και σή­με­ρα, η δυ­νη­τι­κή εκλο­γι­κή βάση του Τραμπ δη­λώ­νει πλειο­ψη­φι­κά «απο­φα­σι­σμέ­νη», ενώ 1 στους 2 δυ­νη­τι­κούς ψη­φο­φό­ρους του Μπάι­ντεν δεν δη­λώ­νουν τον πα­ρα­μι­κρό «εν­θου­σια­σμό». 

Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, το κενό στα αρι­στε­ρά των δύο με­γά­λων αστι­κών κομ­μά­των «βοά» για άλλη μια φορά τα τε­λευ­ταία χρό­νια στις ΗΠΑ. Το 2016, στα σό­σιαλ μί­ντια κυ­κλο­φο­ρού­σε εκεί­νη η χιο­μου­ρι­στι­κή δη­μο­σκό­πη­ση που έβγα­ζε την «πτώση με­τε­ω­ρί­τη» ως πιο δη­μο­φι­λή εξέ­λι­ξη σε σχέση και με μια προ­ε­δρία Τραμπ και με μια προ­ε­δρία Κλί­ντον. Το 2020, κυ­κλο­φο­ρεί μια άλλη σύ­γκρι­ση, με πιο «χει­ρο­πια­στό πα­ρά­δειγ­μα»: η πυρ­πό­λη­ση του αστυ­νο­μι­κού τμή­μα­τος της Μι­νε­ά­πο­λις είναι πιο δη­μο­φι­λής και από τον Τραμπ και από τον Μπάι­ντεν…

Αυτό το πο­λι­τι­κό κενό δεν αναι­ρεί δύο θε­με­λιώ­δη ζη­τή­μα­τα. Το πρώτο είναι οι επι­τυ­χί­ες που ση­μεί­ω­σε η εξέ­γερ­ση. Αυτές έχουν τη δική τους δυ­να­μι­κή και ση­μα­σία που ξε­περ­νούν την κυ­νι­κή εκλο­γι­κή απελ­πι­σία είτε του «και θα ξα­να­βγεί ο Τραμπ» είτε του «και θα πάνε να ψη­φί­σουν Μπάι­ντεν». Ο ση­με­ρι­νός ξε­ση­κω­μός δεν «ευ­θύ­νε­ται» για την κάλπη του Νο­έμ­βρη και δεν ανα­με­τριέ­ται με αυτό το κα­θή­κον. Έχει να ανα­με­τρη­θεί με την οι­κο­δό­μη­ση τα­ξι­κής δύ­να­μης -σε κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις που θα μπο­ρέ­σουν να δώ­σουν συ­νέ­χεια και προ­ο­πτι­κή σε αυτό το κί­νη­μα να συ­νε­χί­σει και ως τις κάλ­πες και μετά από αυτές, όποιος κι αν βρί­σκε­ται στο Λευκό Οίκο…

Κά­ποια θε­τι­κά ση­μά­δια υπάρ­χουν. Το τε­λευ­ταίο με­γά­λο «ρα­ντε­βού» του κι­νή­μα­τος μέχρι την μέρα που γρά­φο­νταν αυτές οι γραμ­μές ήταν η 19η Ιούνη, η λε­γό­με­νη Juneteenth, η μέρα μνή­μης του επί­ση­μου κι ορι­στι­κού τέ­λους της σκλα­βιάς (με την απε­λευ­θέ­ρω­ση των μαύ­ρων του Τέξας). Εκεί­νη την ημέρα, το συν­δι­κά­το των λι­με­νερ­γα­τών κή­ρυ­ξε 24ωρη γε­νι­κή απερ­γία, κλεί­νο­ντας όλα τα λι­μά­νια της Δυ­τι­κής Ακτής των ΗΠΑ. Από τις μα­ζι­κές συ­γκε­ντρώ­σεις ξε­χώ­ρι­σε εκεί­νη του Όκλαντ: η Άτζε­λα Ντέι­βις έσπα­σε την αυ­το­α­πο­μό­νω­σή της (ως ανο­σο­κα­τε­σταλ­μέ­νη σε καιρό παν­δη­μί­ας) για να βρε­θεί στο πλευ­ρό του πλή­θους και απο­θε­ώ­θη­κε σε κλίμα συ­γκί­νη­σης. Ο ρά­περ-ακτι­βι­στής Μπουτς Ράιλι (των Coup) έβγα­λε μια συ­γκλο­νι­στι­κή ομι­λία και κα­τα­χει­ρο­κρο­τή­θη­κε όταν απά­ντη­σε στο ερώ­τη­μα «και τώρα πώς προ­χω­ρά­με;», αξιο­ποιώ­ντας το πα­ρά­δειγ­μα των λι­με­νερ­γα­τών:

«Ποια είναι η δύ­να­μή μας; Αυτό απα­ντή­θη­κε σή­με­ρα. Εμείς πα­ρά­γου­με τον πλού­το, έχου­με αυτή τη δύ­να­μη κι έχου­με την ικα­νό­τη­τα να κα­τα­κρα­τού­με αυτήν την δύ­να­μη. Έχου­με την ικα­νό­τη­τα απο­σύ­ρου­με την ερ­γα­σία μας και να τα κλεί­σου­με όλα. Δεν τους ζη­τά­με να αλ­λά­ξουν τα πράγ­μα­τα. Τους δη­λώ­νου­με ότι “τα πράγ­μα­τα θα αλ­λά­ξουν, αλ­λιώς…”. Φα­ντα­στεί­τε τα λι­μά­νια να μην έμε­ναν κλει­στά μόνο σή­με­ρα, αλλά να απο­φα­σί­ζα­με ότι θα πα­ρα­μεί­νουν όλα κλει­στά μέχρι να υλο­ποι­η­θούν το 1 το 2 και το 3…  Θα έχα­ναν δι­σε­κα­τομ­μύ­ρια δο­λά­ρια, πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρα από όσα χά­νουν από ό,τι κι αν μπο­ρού­με να κά­νου­με στους δρό­μους. Την φο­βού­νται αυτήν την τα­κτι­κή. Αυτό πρέ­πει να κά­νου­με. Όπου δου­λεύ­ε­τε, όπου είστε στη διάρ­κεια της ημέ­ρας, εκεί χρειά­ζε­ται να ορ­γα­νω­θεί­τε. Για να τα κλεί­σου­με όλα, για να τους πούμε ότι δεν ζη­τά­με, το δη­λώ­νου­με…».

Ο διε­θνής αντί­κτυ­πος της Black Lives Matter εξέ­γερ­σης

«Και το δικό μας κρά­τος είναι συ­νέ­νο­χο»

Η αντι­ρα­τσι­στι­κή εξέ­γερ­ση στις ΗΠΑ πυ­ρο­δό­τη­σε ένα συ­γκλο­νι­στι­κό κύμα διε­θνών δια­δη­λώ­σε­ων. Όπως και στη δε­κα­ε­τία του ’60, ο αγώ­νας για την απε­λευ­θέ­ρω­ση των μαύ­ρων προ­κα­λεί συ­γκί­νη­ση σε πολ­λές γω­νιές του πλα­νή­τη. Όπως και στη δε­κα­ε­τία του ’60, αυτός ο αγώ­νας εμπνέ­ει κι άλ­λους αγώ­νες ενά­ντια στην κα­τα­πί­ε­ση. 

Αυτό είναι το πιο ση­μα­ντι­κό στοι­χείο των διε­θνών δια­δη­λώ­σε­ων. Η αλ­λη­λεγ­γύη στα αδέρ­φια μας στις ΗΠΑ είναι εμ­φα­νής: Δι­καιο­σύ­νη για τον Τζορτζ Φλόιντ ζη­τούν σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη και δί­νουν θάρ­ρος στους δια­δη­λω­τές να πε­ρά­σουν στην επί­θε­ση ενά­ντια στην αστυ­νο­μι­κή βία, κά­νο­ντας πράξη το παλιό «the whole world is watching!» («όλος ο πλα­νή­της πα­ρα­κο­λου­θεί!»). Αλλά οι κι­νη­το­ποι­ή­σεις πάνε πέρα από την έκ­φρα­ση της αλ­λη­λεγ­γύ­ης: Αν και η μαύρη υπό­θε­ση στις ΗΠΑ είναι μια πολύ ιδιαί­τε­ρη κι «αμε­ρι­κα­νι­κή» πε­ρί­πτω­ση, ο ρα­τσι­σμός και η αστυ­νο­μι­κή βία υπάρ­χουν πα­ντού -και οι αλ­λη­λέγ­γυοι δια­δη­λω­τές δεν μέ­νουν στην απλή αλ­λη­λεγ­γύη σε «εκεί­νους μα­κριά», αλλά στο­χο­ποιούν τις δικές τους κυ­βερ­νή­σεις, τα δικά τους κράτη, τη δική τους αστυ­νο­μία. 

Όπου υπάρ­χει σκο­τει­νό πα­ρελ­θόν συ­νε­νο­χής στη δου­λο­κτη­σία, το δου­λε­μπό­ριο και τα βά­σα­να της μαύ­ρης Αφρι­κής, αυτή η «σύν­δε­ση» γί­νε­ται πολύ πιο άμεσα. Η «αμε­ρι­κα­νι­κή ιδιαι­τε­ρό­τη­τα» της μαύ­ρης σκλα­βιάς στο Νότο υπήρ­ξε αρ­μο­νι­κά ενταγ­μέ­νη στη λει­τουρ­γία συ­νο­λι­κά του λευ­κού-χρι­στια­νι­κού-κα­πι­τα­λι­στι­κού (αυτού που μά­θα­με να απο­κα­λού­με «δυ­τι­κού») πο­λι­τι­σμού της επο­χής. Το γκρέ­μι­σμα ή η «βε­βή­λω­ση» ή η απαί­τη­ση για απο­μά­κρυν­ση αγαλ­μά­των είναι στο επί­κε­ντρο αυτής της σύν­δε­σης. Στην Βρε­τα­νία, όπου το κί­νη­μα έρ­χε­ται σε σύ­γκρου­ση με το αι­μα­τη­ρό αποι­κιο­κρα­τι­κό και δου­λο­κτη­τι­κό πα­ρελ­θόν της Αυ­το­κρα­το­ρί­ας, φτά­νο­ντας μέχρι και την εποχή του δια­βό­η­του -πλην «εθνι­κού ήρωα»- Τσόρ­τσιλ. Στο Βέλ­γιο, ενά­ντια στις τιμές στον Βα­σι­λιά Λε­ο­πόλ­δο, τον άν­θρω­πο που έκανε ΣΔΙΤ αποι­κιο­κρα­τία στο Κον­γκό κι είναι προ­σω­πι­κά υπεύ­θυ­νος για αγριό­τη­τες που δεν ξε­περ­νιού­νται από θλι­βε­ρές απο­λο­γί­ες για «την εποχή του». 

Στην Αυ­στρα­λία μια θη­ριώ­δης δια­δή­λω­ση υπο­χρέ­ω­σε τις δι­κα­στι­κές Αρχές να ανα­στεί­λουν την απα­γό­ρευ­σή της (λόγω κο­ρο­νοϊ­ού) λίγες ώρες πριν τη διε­ξα­γω­γή της, όταν έγινε σαφές ότι η κυ­βέρ­νη­ση θα αντι­με­τώ­πι­ζε μια από τις μα­ζι­κό­τε­ρες «πα­ρα­νο­μί­ες» στην ιστο­ρία. Η πο­λι­τι­σμι­κή «γειτ­νί­α­ση» με τις ΗΠΑ, η πα­ρου­σία μαύ­ρων στη χώρα, το σκο­τει­νό πα­ρελ­θόν (αλλά και παρόν!) του κρά­τους απέ­να­ντι στους Αβο­ρί­γι­νες είχε ως απο­τέ­λε­σμα μια εντυ­πω­σια­κή κι­νη­το­ποί­η­ση γύρω από το αί­σθη­μα ότι «και το δικό μας κρά­τος είναι συ­νέ­νο­χο!». 

Στη Γαλ­λία η ταύ­τι­ση προ­έ­κυ­ψε πολύ πιο αβί­α­στα. Υπάρ­χουν κι εκεί μαύ­ροι κι άρα­βες, τυ­πι­κά «Γάλ­λοι πο­λί­τες», δεύ­τε­ρης και τρί­της γε­νιάς, που είναι ταυ­τό­χρο­να θύ­μα­τα ενός αποι­κιο­κρα­τι­κού πα­ρελ­θό­ντος, ενός συ­στή­μα­τος που δεν τους αντι­με­τω­πί­ζει ως ίσους με τους «λευ­κούς Γάλ­λους πο­λί­τες» και μιας αστυ­νο­μί­ας που είναι σε ανοι­χτή «βε­ντέ­τα» ενα­ντί­ον τους. Έχουν τους νε­κρούς τους, τα «γκέτο» τους (τα πα­ρι­σι­νά προ­ά­στια που «ανα­φλέ­γο­νται» πε­ριο­δι­κά) και ζη­τά­νε ακόμα «Δι­καιο­σύ­νη για τον Αντά­μα Τρα­ο­ρέ», την πρω­το­βου­λία η διάρ­κεια της  οποί­ας και το εύρος της πα­ρέμ­βα­σής της στο χρόνο θυ­μί­ζει ένα γαλ­λι­κό αντί­στοι­χο του Black Lives Matter. Αυτά τρέ­φουν τη συ­χνό­τη­τα και το μέ­γε­θος των αντι­ρα­τσι­στι­κών-αντι­κα­τα­σταλ­τι­κών δια­δη­λώ­σε­ων στο Πα­ρί­σι αυτές τις εβδο­μά­δες…

Μια άλλη χώρα όπου πα­ρα­δο­σια­κά το Black Lives Matter γι­νό­ταν άμεσα κα­τα­νοη­τό ως σύν­θη­μα είναι η Βρα­ζι­λία, την χώρα όπου η δου­λο­κτη­σία κα­ταρ­γή­θη­κε τε­λευ­ταία και όπου οι αφρο-βρα­ζι­λιά­νοι, από­γο­νοι των σκλά­βων εξα­κο­λου­θούν να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ακρι­βώς ως τέ­τοιοι. Στις ση­με­ρι­νές συν­θή­κες, της τρο­μα­κτι­κής ανό­δου του Μπολ­σο­νά­ρο στην εξου­σία, ως νε­ο­φα­σί­στα εκ­φρα­στή του μί­σους των λευ­κών με­σο­στρω­μά­των απέ­να­ντι στους αφρι­κα­νι­κής κα­τα­γω­γής υπη­ρέ­τες τους, η εξέ­γερ­ση στις ΗΠΑ έδωσε κου­ρά­γιο στις φα­βέ­λες να δια­δη­λώ­σουν. Οι δρό­μοι δεν μο­νο­πω­λού­νται πλέον από τους «μπολ­σο­να­ρί­στας» που υπε­ρα­σπί­ζο­νται τον πρό­ε­δρό τους εν μέσω της κρί­σης που έχει προ­κα­λέ­σει η δια­χεί­ρι­ση της παν­δη­μί­ας, αλλά κα­τα­λαμ­βά­νο­νται κι από τη «μαύρη, φτωχή Βρα­ζι­λία» με τους ρι­ζο­σπά­στες αρι­στε­ρούς συ­μπα­ρα­στά­τες της, που φω­νά­ζουν «Στα τσα­κί­δια Μπολ­σο­νά­ρο!».

Όπου υπάρ­χουν πο­λί­τες δεύ­τε­ρης και τρί­της κα­τη­γο­ρί­ας συμ­βαί­νει το ίδιο. Δεν θα μπο­ρού­σε να λεί­πει το Ισ­ρα­ήλ, το τε­λευ­ταίο αποι­κιο­κρα­τι­κό κρά­τος του πλα­νή­τη, αυτό το σύγ­χρο­νο Απαρτ­χάιντ. «Οι Πα­λαι­στι­νια­κές ζωές έχουν αξία!» και «Δι­καιο­σύ­νη για τον Τζορτζ Φλόιντ, δι­καιο­σύ­νη για τον Ιλιάντ Χαλάκ» φω­νά­ζουν στις δια­δη­λώ­σεις ενά­ντια στη δο­λο­φο­νία του Πα­λαι­στί­νιου αυ­τι­στι­κού από την ισ­ραη­λι­νή αστυ­νο­μία στην κα­τε­χό­με­νη Ιε­ρου­σα­λήμ.

Αλλά δε χρειά­ζε­ται τα θύ­μα­τα του ρα­τσι­σμού και της αστυ­νο­μί­ας να είναι μαύ­ροι (κι όχι απλά «με­λαμ­ψοί» ή γε­νι­κώς «άλλοι»), ούτε αυτός ο ρα­τσι­σμός να έχει ιστο­ρι­κά βάθη στην εποχή της σκλα­βιάς και της αποι­κιο­κρα­τί­ας, ούτε να πρό­κει­ται για «νό­μι­μους γη­γε­νείς πο­λί­τες» για να συν­δέ­σει κα­νείς την αλ­λη­λεγ­γύη του με τους εξε­γερ­μέ­νους στις ΗΠΑ με τους αγώ­νες ενά­ντια στο ρα­τσι­σμό και την αστυ­νο­μία στη χώρα του. 

Στην Ιτα­λία και αλλού, η αντι­ρα­τσι­στι­κή-αντι­κα­τα­σταλ­τι­κή δράση ενά­ντια στα προ­βλή­μα­τα του σή­με­ρα γνω­ρί­ζει νέα ώθηση. Το ίδιο πρέ­πει να ισχύ­σει και στην Ελ­λά­δα. 

Όπου σε άλλες συν­θή­κες, έχου­με τους δι­κούς μας νε­κρούς-θύ­μα­τα της αστυ­νο­μι­κής βίας. Όπου στα πρό­σω­πα των με­τα­να­στών και των προ­σφύ­γων έχου­με κι εδώ «ζωές που πρέ­πει να απο­κτή­σουν αξία». Όπου γνω­ρί­ζου­με καλά τί θα πει αστυ­νο­μι­κή κα­τα­στο­λή και έχου­με διαρ­κή κρού­σμα­τα αστυ­νο­μι­κής «βε­ντέ­τας» ενά­ντια στη νε­ο­λαία. 

Η μα­ζι­κή νε­α­νι­κή συμ­με­το­χή στη δια­δή­λω­ση αλ­λη­λεγ­γύ­ης στην εξέ­γερ­ση στις ΗΠΑ αφορά και αυτή την πραγ­μα­τι­κό­τη­τα -πέρα από την υγιή συ­γκί­νη­ση που προ­κα­λεί το δράμα των μαύ­ρων στην Αμε­ρι­κή. Η επι­τυ­χία της κι­νη­το­ποί­η­σης ενά­ντια στις εξώ­σεις προ­σφύ­γων επι­βε­βαί­ω­σε αυτήν την ει­κό­να. 

Έχου­με κι εδώ πολύ δου­λειά να κά­νου­με και τα δικά μας τέ­ρα­τα να πα­λέ­ψου­με. Για τα δι­καιώ­μα­τα με­τα­να­στών και προ­σφύ­γων, των «με­λαμ­ψών» που απο­κλεί­ο­νται από κοι­νω­νι­κά δι­καιώ­μα­τα λόγω χρώ­μα­τος και κα­τα­γω­γής. Μι­λώ­ντας για «γη­γε­νείς πο­λί­τες δεύ­τε­ρης κα­τη­γο­ρί­ας», έχου­με πολλά να κά­νου­με για τους Ρομά, ή για τη μειο­νό­τη­τα στη Θράκη (βλ. και την πρό­σφα­τη δίωξη κατά του εκ­παι­δευ­τι­κού…). Μι­λώ­ντας για κα­τα­στο­λή, έχου­με να αντι­πα­ρα­τε­θού­με με τον μη­χα­νι­σμό που ορ­γα­νώ­νει κα­θη­με­ρι­νά το κυ­νη­γη­τό αυτών των αν­θρώ­πων, με το δόγμα «Νόμος και Τάξη» που είναι βγαλ­μέ­νο από τα εγ­χει­ρί­δια αμε­ρι­κα­νι­κών Δήμων αλλά εδώ στρέ­φε­ται ενά­ντια στη νε­ο­λαία στα Εξάρ­χεια, την Κυ­ψέλ­λη και αλλού. Και σε συν­θή­κες βα­θιάς κοι­νω­νι­κής-οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, ενώ η κυ­βέρ­νη­ση αφή­νει γυμνά τα νο­σο­κο­μεία και κάνει «αγορά δε­κα­ε­τιών» για την Αστυ­νο­μία, για να συ­νε­χί­σει αυτή να επι­τε­λεί το ρόλο της ενά­ντια στους κα­τα­τρεγ­μέ­νους στα σύ­νο­ρα αλλά και τους δια­δη­λω­τές στις πό­λεις, έχου­με να εμπνευ­στού­με από το αμε­ρι­κα­νι­κό σύν­θη­μα «απο­χρη­μα­το­δο­τή­στε την αστυ­νο­μία» -που ζητά οι πόροι να κα­τευ­θυν­θούν σε πραγ­μα­τι­κά χρή­σι­μα επαγ­γέλ­μα­τα, όπως οι για­τροί, οι εκ­παι­δευ­τι­κοί, οι κοι­νω­νι­κοί λει­τουρ­γοί…

*Ανα­δη­μο­σί­ευ­ση από την Ερ­γα­τι­κή Αρι­στε­ρά

ΠΗΓΗ: rproject.gr

Τις πιο αντιδραστικές και σκοτεινές αντιλήψεις της για τις διαδηλώσεις εξέφρασε η ΝΔ στην Επιτροπή Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης, μέσω του εισηγητή της, Κ. Καραγκούνη και του υπουργού Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοϊδη

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ

Το νομοσχέδιο απαγόρευσης των διαδηλώσεων και των κινητοποιήσεων, του οποίου η συζήτηση ξεκίνησε στην Βουλή τα έχει όλα: Απαγορεύσεις κατευθείαν από την περίοδο της χούντας με αντιγραφή τους στην δημοτική, ιδιώνυμο για την συμμετοχή σε απαγορευμένη συγκέντρωση, «ζώνες» σε κάθε πόλη που δεν μπορούν να γίνουν συγκεντρώσεις και πορείες, αστυνομικά συμβούλια που θα κρίνουν αν μπορεί να γίνει μια συγκέντρωση.

Στην Επιτροπή Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης όμως προστέθηκε κάτι ακόμα: Η αντίληψη της κυβέρνησης ότι οι κινητοποιήσεις είναι καταρχήν χώρος εγκληματικών δραστηριοτήτων.

Το θέμα αυτό έθεσε ευθέως ο εισηγητής της Νέας Δημοκρατίας Κώστας Καραγκούνης. Όπως είπε εισηγούμενος το νομοσχέδιο του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη, οι διαδηλώσεις «δημιουργούν το πλαίσιο για να απειλείται ή και να χάνεται η ανθρώπινη ζωή»!

Μάλιστα στο κλείσιμο της συζήτησης στην Eπιτροπή επανέλαβε το ίδιο και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοϊδης. Όπως δήλωσε «ορισμένες συγκεντρώσεις καταλήγουν σε καταστροφές και σε τραγωδίες. Από τραγωδίες που χάνονται ανθρώπινες ζωές μέχρι τραγωδίες που χάνονται περιουσίες».

Αν αυτό ήταν το πλέον προκλητικό επιχείρημα για την υποστήριξη του νομοσχεδίου από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας, σίγουρα τα πλέον τραγελαφικά ήταν αυτά που αφορούσαν την επίπτωση των διαδηλώσεων στην οικονομική ζωή των πόλεων. Ο εισηγητής της Ν.Δ, K. Kαραγκούνης, σημείωσε ότι επιτέλους θα εξετάζεται «ποιες από αυτές τις πορείες δικαιολογούν την ολοκληρωτική παράλυση του κέντρου». Επιρρίπτοντας προφανώς ευθύνες για την μειωμένη κίνηση στα μαγαζιά στους …διαδηλωτές και όχι στις μειώσεις μισθών που επιφέρουν οι νομοθετικές ρυθμίσεις της «εκ περιτροπής εργασίας» και όλες τις άλλες ρυθμίσεις που προωθούνται με πρόσχημα την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης.

Μάλιστα ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας έβαλε και …αυτογκόλ, στην προσπάθεια του να υπερασπιστεί το νομοσχέδιο από την κριτική της αντιγραφής χουντικών διαταγμάτων. Όπως είπε εξ όσων γνωρίζει (γιατί δεν είχε γεννηθεί επί χούντας) η λήξη της δικτατορίας επήλθε με την έλευση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Φυσικά δεν μπήκε στον κόπο να …αναλογιστεί για ποιο λόγο ούτε καν ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας δεν έφερε νομοσχέδιο για την απαγόρευση των διαδηλώσεων, παρότι ήταν υπεύθυνος για την διαμόρφωση του Συντάγματος του 1975 στο οποίο και βασίζεται το σημερινό νομοθέτημα. Αντιθέτως, ο βουλευτής της Ν.Δ δήλωσε περήφανος γιατί «μετά από 45 χρόνια φέρνει το νόμο που προβλέπει το άρθρο 11 του Συντάγματος». Η εισήγηση της Νέας Δημοκρατίας προφανώς απηχεί και τις αντιλήψεις του Μιχάλη Χρυσοχοϊδη που φρόντισε τις τελευταίες ημέρες να δηλώσει ότι οι «μεγάλες αλλαγές δεν γίνονται με συναινέσεις» παρουσιάζοντας το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιό του ως … μεγάλη καινοτομία και εκσυγχρονισμό.

Στις παρασκηνιακές διεργασίες του νομοσχεδίου, φαίνεται πώς η κυβέρνηση βρίσκεται σε διαδικασία «εγκλωβισμού» του Κινήματος Αλλαγής ώστε να μην ψηφίσει μόνη της το νομοθέτημα. Ή ακόμη χειρότερα με την Ελληνική Λύση που δήλωσε ότι επιφυλάσσεται για την στάση της. Η τακτική αυτή βασίζεται στην πρόταση που έχει καταθέσει στο παρελθόν ως δήμαρχος Αθήνας ο Γιώργος Καμίνης. Πάντως ο ίδιος τοποθετούμενος στην ολομέλεια δήλωσε ότι το νομοσχέδιο είναι προβληματικό. Ζήτησε η οποιαδήποτε απόφαση απαγόρευσης να γίνεται με την εμπλοκή δικαστικού λειτουργού. Μάλιστα άσκησε και κριτική στον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη αναρωτώμενος πώς γίνεται ένας  «σοσιαλδημοκρατης» να φέρνει ένα τέτοιο νομοσχέδιο.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr