του Αλέκου Αναγνωστάκη

Την περασμένη Κυριακή η Αιγυπτιακή Βουλή εξουσιοδότησε την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας να παρέμβουν στρατιωτικά εφόσον επιχειρηθεί κατάληψη του κόλπου της Σύρτης από τα Τούρκικες δυνάμεις που υποστηρίζουν την κυβέρνηση Φάρατζ στη Λιβύη. Πρακτικά η απόφαση σημαίνει πως είναι σοβαρό το ενδεχόμενο ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ Αιγύπτου και Τουρκίας μέσω Λιβύης.

Την άλλη μέρα ακριβώς η Άγκυρα εξέδωσε NAVTEX (977/20) για σεισμικές έρευνες στην ευρύτερη περιοχή του Καστελόριζου. (Το NAVTEX εντάσσεται σε ένα διεθνώς συντονισμένο δίκτυο εκπομπών (Maritime Safety Information), το οποίο περιέχει πληροφορίες οι οποίες είναι απαραίτητες για την ασφαλή ναυσιπλοΐα σε μια περιοχή.) Οι έρευνες θα διεξάγονται από το υψηλότατων προδιαγραφών τουρκικό ερευνητικό Ορούτ Ρέις, το τέταρτο τουρκικό πλοίο έρευνας μετά το «Φατίχ», το «Γιαβούζ» και το «Μπαρμπαρός».

Το ερευνητικό Ορούτ Ρέις, ηλικίας μόλις οκτώ χρόνων, δεν ασχολείται φυσικά με σεισμούς. Αντίθετα μέσω της εκπομπής κυμάτων προς το θαλάσσιο βυθό και της ποιοτικής μελέτης των ανακλώμενων επιχειρείται ο εντοπισμός υδρογονανθράκων. Η τεχνολογική συγκρότηση και η στελέχωση του δίνουν σχήμα στη σχέση κεφαλαίου – επιστήμης στην νέα εποχή. Ανήκει, όπως εξάλλου και τα προαναφερθέντα τρία, στη Γενική Διεύθυνση Ορυκτών Ερευνών (MTA) της Τουρκίας με πλήρωμα 27 ατόμων και επιστημονικό προσωπικό επί του σκάφους 28. Έχει χωρητικότητα 4.867 τόνους και αναπτύσσει ταχύτητα 17 κόμβων. Είναι ικανό να εκτελεί γεωφυσική έρευνα και 3D δειγματοληψία στον πυθμένα σε βάθος μέχρι 20.000 μ. Επιπλέον όμως διαθέτει ελικοδρόμιο για απονηώσεις και προσνηώσεις ελικοπτέρων βάρους έως 12 τόνων και διαθέτει τηλεχειριζόμενο υποβρύχιο όχημα (ROV) που μπορεί να πραγματοποιεί παρατηρήσεις και δειγματοληψία σε βάθος έως 1.500 μ.

Αυτό καθαυτό το ερευνητικό πλοίο είναι στην ουσία στρατιωτική μονάδα. (Η επιστήμη συνυφασμένη με την υπηρεσία των πολεμικών επιχειρήσεων). Αν προσθέσει δε κανείς το γεγονός πως 15 και πάνω μοίρες του τούρκικου στόλου είναι σε απόσταση ασφαλείας και ενεργούς παρέμβασης και πως δυο πολεμικά θα το συνοδεύουν τότε αυτή καθαυτή η ενέργεια συνιστά κίνηση επικίνδυνης κλιμάκωσης από την Άγκυρα.

Αν η τούρκικη κυβέρνηση πήγαινε όντως για έρευνες 180 μίλια νότια του Καστελόριζου, έστω και με το επιστημονικοπολεμικό Ρέις, χωρίς όμως να σηκώνει αεροσκάφη πάνω από τα νησιά και χωρίς να βγάζει το στόλο στο Αιγαίο, δεν θα μιλάγαμε για κανόνες εμπλοκής. Αλλά εδώ δεν πρόκειται για συνήθη έρευνα που έχει επαναληφθεί, ούτε με μια απλή δοκιμή των διπλωματικών αντανακλαστικών.

Η κίνηση της τούρκικης κυβέρνησης εξετάζεται και ως αντιπερισπασμός στις αποφάσεις της Αιγυπτιακής Βουλής καθώς αυτές αποτελούν σοβαρό εμπόδιο στην υλοποίηση της επεκτατικής πολιτικής της τούρκικης ολιγαρχίας όπως αυτή εκφράζεται με την κυβέρνηση του ΑΚΡ.

Φυσικά είναι και κίνηση αντιπερισπασμού.

Ωστόσο το επικαθορίζον δεν είναι ο αντιπερισπασμός αλλά η συνολική πολιτική που με σταθερότητα και διακηρυκτική σαφήνεια προωθεί η Άγκυρα και στην οποία εντάσσεται η κίνηση της τούρκικης κυβέρνησης.

Μέχρι που το πάει η κυβέρνηση Ερντογάν;

Την Παρασκευή 24/7 ο Ερντογάν θα εκπληρώσει «το όνειρο της νιότης του», θα προσευχηθεί στην Αγία Σοφία, «567 χρόνια – κατά πως λέει - μετά την πρώτη τέλεση προσευχής από τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή». Αλλά η 24 Ιουλίου είναι η ημέρα κατά την οποία το 1923 υπεγράφη η ευθέως πλέον αμφισβητούμενη από την τουρκική κυβέρνηση Συνθήκη της Λωζάννης.

Ο συμβολισμός είναι εμφανής.

Η τούρκικη ελίτ φυσικά ουδόλως νοιάζεται για τα θρησκευτικά συναισθήματα του τούρκικου λαού.

Χρησιμοποιεί όμως τη θρησκεία για τη συσπείρωση γύρω από την πολιτική της, πυρήνας της οποίας είναι ο νεοοθωμανισμός και υπόρρητο εργαλείο του η αναβίωση του οθωμανικού χαλιφάτου, ενός θεσμού τον οποίο κατάργησε το 1924 ο Μουσταφά Κεμάλ.

Οι επιδιώξεις προσλαμβάνουν κρίσιμο χαρακτήρα.

«Η ανάπτυξη που συντελέσθηκε», αναφέρει το σύγχρονο Κομμουνιστικό Σχέδιο στη δημοσιευμένη στο Kommon μελέτη για τις ελληνοτουρκικές αντιθέσεις, «μετέτρεψε την Τουρκία σε ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα ανώτερου πλέον επιπέδου, σε μεγάλη περιφερειακή δύναμη με φιλοδοξίες ισότιμης, σχεδόν, συνομιλήτριας των ηγεμονικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων η οποία προωθεί τη δική της μεγάλη οικονομική και γεωπολιτική ιδέα. Το ΑΚΡ και ο Ερντογάν εκφράζουν αυτήν την τάση επέκτασης και ανάπτυξης του Τούρκικου καπιταλισμού. Εξ ου και το πρόσφατο άνοιγμα προς την Αφρική (2003 – 2017) και οι ιμπεριαλιστικές της πρακτικές (εισβολή και παρουσία στρατευμάτων σε Συρία, μετά την Κύπρο, οι στρατιωτικές βάσεις σε Λιβύη, Κατάρ και Σομαλία).

…Στην ίδια βάση καλλιεργείται σταθερά και αναδεικνύεται ολοένα εντονότερα η σύγχρονη τουρκική Μεγάλη Ιδέα. Αυτή, η τουρκική εκδοχή της Μεγάλης Ιδέας, βασίζεται στο ιδεολόγημα του νεοθωμανισμού, στην επεκτατική ιδεολογία των …συνόρων της καρδιά μας και της Γαλάζιας Πατρίδας από τον Ινδικό ως τη Μεσόγειο. Συνοδεύεται δε από την μεθοδευμένη ανάδειξη της Τουρκίας ως αναθεωρητικής δύναμης των διεθνών συμβάσεων του περασμένου αιώνα, κυρίως της συνθήκης της Λωζάννης και του Μοντρέ.

Η πολιτική αυτή συνιστά πραγματική απειλή για τους λαούς της περιοχής, (ειδικά για τον τουρκικό και τον ελληνικό) εμπεριέχει το σπέρμα της επαναχάραξης συνόρων και των επεκτατικών πολέμων στην περιοχή και επομένως απέναντι στη Ελλάδα».

Μέχρι που λοιπόν θα το τραβήξει η κυβέρνηση της Τουρκίας;

Με ελιγμούς, οπισθοχωρήσεις και αντεπιθέσεις, θα το πάει μέχρι τέλους, μέχρι να κατοχυρώσει τη στρατιωτική, πολιτική παρουσία και ηγεμονία στις τουρκόφωνες περιοχές της Ασίας και των Βαλκανίων, μέχρις ότου συγκροτήσει μια σουνιτική συμμαχία ικανή να παίξει ένα ευρύτερο ρόλο στην περιοχή και όχι μόνο.

Προς επίρρωση της παραπάνω εκτίμησης έρχεται το γεγονός των αθρόων αγορών χρυσού τους τελευταίους μήνες από την κεντρική τούρκικη τράπεζα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Asian Review, η Τουρκία φέτος έχει ξεπεράσει τη Ρωσία ως ο μεγαλύτερος αγοραστής χρυσού στον κόσμο. Την περίοδο Ιανουαρίου-Μαρτίου αγόρασε περίπου 148 τόνους, ποσότητα τριπλάσια σε σχέση με αυτήν της ίδιας περιόδου το προηγούμενο έτος.

Επομένως είναι καθόλα νόμιμη η εκτίμηση πως η Τουρκία αυξάνει τα αποθέματα χρυσού επειδή ανησυχεί για τυχόν κυρώσεις – προσφιλές πλέον μέτρο των κυβερνήσεων των ΗΠΑ – με επιπτώσεις στην νομισματική επάρκεια δολαρίων, ενόψει πιθανών εξελίξεων στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις λόγω της προωθούμενης πολιτικής της. 

Φυσικά ο στόχος αποτελεί διαρκώς ένα διακύβευμα πολύ περισσότερο που και οι σουνιτικές αραβικές χώρες διασχίζονται από αντιθέσεις.

Πολιτικές αντιδράσεις εντός προκαθορισμένου πλαισίου

Ανεξάρτητα από τις κλασικού τύπου αντιδράσεις (διαρκή ετοιμότητα ενόπλων Δυνάμεις και των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας, έκδοση αντι-NAVTEX Ελλάδας και Κύπρου στην NAVTEX που εκδόθηκε από το σταθμό της Αττάλειας, διάβημα, μέσω της πρεσβείας στην Άγκυρα, απεύθυνση στην ΕΕ, στο ΝΑΤΟ και στο συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ, σύγκλιση εκατέρωθεν, σε Ελλάδα και Τουρκία, του συμβουλίου ασφαλείας) οι οποίες αποκαλύπτουν και την κρισιμότητα της κατάστασης, είναι αναγκαίο να δούμε το γενικό πολιτικό πλαίσιο στο οποίο εντάσσονται τα παραπάνω μέτρα.

Όλες ανεξαίρετα οι κυβερνήσεις, από την αυγή του νέου αιώνα, και στις δυο πλευρές του Αιγαίου, έχουν οδηγηθεί σε μια παρακμιακή κρατική πρακτική να μην κηρύττουν μεν την ΑΟΖ (λόγω του αμφιβόλου αποτελέσματος μιας προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο) αλλά να περιφέρουν δεξιά - αριστερά χάρτες ΑΟΖ με χαραγμένα οικόπεδα και να κάνουν συμφωνίες εξόρυξης υδρογονανθράκων με πολυεθνικές συνοδεία πολεμικών φρεγατών.

Οι πολιτικές αυτές, οι χάρτες αυτοί, ανατροφοδοτούν τους ανταγωνισμούς, εκτρέφουν την πατριδοκαπηλία, ενισχύουν την Ακροδεξιά.

Οι πολιτικές αυτές συνοδεύονται από μια πολιτική διαμόρφωσης αξόνων(άξονας Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου-Αιγύπτου, άξονας Τουρκίας-Κατάρ-Ιράν, κ.α.) και αναθέσεων εξορύξεων στις πολυεθνικές καθώς και μια πρακτική μονομερούς ανακήρυξης ΑΟΖ με στόχο όμως τον αλληλοαποκλεισμό από τον υποθαλάσσιο ορυκτό πλούτο.

Τέτοιας ποιότητας πολιτική συμφωνία είναι η υπό παταγώδη χρεοκοπία συμφωνία Κύπρου-Ελλάδας- Ισραήλ για τη δημιουργία του αγωγού EastMed με τη χαλαρή συμμετοχή της Αιγύπτου και την πιο χαλαρή της Ιταλίας, με σκοπό την απομόνωση της Τουρκίας από την Ανατολική μεσόγειο..

Ειδικά η πολιτική συμμαχία Ελλάδας, Κύπρου, Ισραήλ, Αιγύπτου, που εγκαινιάσθηκε από τον Γ. Παπανδρέου και συγκροτήθηκε κυρίως από τον υπουργό της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – Ακροδεξιάς Ν. Κοντζιά, δεν είναι τίποτα άλλο από την ωμή προσχώρηση στο νέο ισραηλινό «αμυντικό» δόγμα, υπό τη σκέπη των ΗΠΑ. Σύμφωνα με αυτό «Οι απειλές και οι προκλήσεις που παρουσιάζονται από τις περιφερειακές αναταράξεις επιβάλλουν στο Ισραήλ να επιχειρήσει και να αναζητήσει νέες ευκαιρίες για τη δημιουργία συμμαχιών με άλλες χώρες στη Μέση Ανατολή και εκτός αυτής Χρειάζεται σήμερα η ανάπτυξη στρατηγικών σχέσεων στην Ανατολική Μεσόγειο, Ελλάδα, Κύπρο και άλλες βαλκανικές χώρες. Στη Μέση Ανατολή, Σαουδική Αραβία και κάποιες χώρες του Κόλπου, την Ανατολική Αφρική, Αιθιοπία, Κένυα, Νότιο Σουδάν και Ουγκάντα»

Οι διακρατικές αυτές συμφωνίες με σημείο αναφοράς την εκμετάλλευση στην ανατολική Μεσόγειο των υδρογονανθράκων τη συνοδεία μιας πολιτικής αλληλοαποκλεισμού των δυο χωρών, ενισχύουν τους ενδοκαπιταλιστικούς και ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, υπονομεύουν την ειρήνη και τη σταθερότητα, θωρακίζουν περαιτέρω την ιμπεριαλιστική κυριαρχία σε βάρος λαών και αδύναμων κρατών παραβιάζοντας τις αποφάσεις του ΟΗΕ κι άλλων διεθνών οργανισμών.

Ειδικά η συμφωνία της «αδύναμης» Ελλάδας και ακόμη πιο αδύναμης Κύπρου με το Ισραήλ, την Αίγυπτο στρέφεται ευθέως εναντίον των ακόμη πιο αδύναμων, της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, γράφοντας στα παλιά τους υποδήματα τις αποφάσεις του ΟΗΕ για ανεξάρτητο και με πλήρη δικαιώματα (άρα και θαλασσίων δικαιωμάτων, ΑΟΖ κλπ) Παλαιστινιακό κράτος. Και δεν περιποιεί τιμή στην ηγεσία του ΚΚΕ και σε άλλες μαχόμενες αριστερές δυνάμεις όταν προβάλλουν μόνο την επιθετική πολιτική των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της κορυφής της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας (ΗΠΑ, ΕΕ, κλπ), δημιουργούν την εικόνα της διαρκώς πολιτικά ριγμένης χώρας (έτσι αταξικά) από τους συμμάχους, της Ελλάδας, ενώ οι Τούρκοι διαρκώς ευνοούνται. Το σχήμα αυτό αν μη τι άλλο είναι από καιρό ξεπερασμένο, το σχήμα αυτό καθ’ αυτό δεν ίσχυσε ποτέ έτσι αταξικά και εξω - ιστορικά.

Στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, στα «ευρωασιατικά Βαλκάνια» (Συρία, Ιράν, Ιράκ, Λίβανος, Παλαιστίνη), στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, σε μια περιοχή εθνοτικό μωσαϊκό, κράτη, πολυεθνικά μονοπώλια, ομάδες επιχειρήσεων και επιχειρηματιών, σύμμαχοι, «φίλοι» και συνεργάτες από τη μια χρονική περίοδο στην άλλη ονομάζονται εχθροί και τρομοκράτες – και αντιστρόφως– σε έναν, χωρίς τέλος, σκληρό γεωπολιτικό ανταγωνισμό συμφερόντων.Αυτό ζούμε στις σχέσεις Ισραήλ – Τουρκίας, στις σχέσεις ΗΠΑ Τουρκίας, στις σχέσεις ΗΠΑ-Ιρακ, ΗΠΑ Συρίας κ.α.

Στο πλαίσιο αυτό φαίνεται πως η εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση που δημιουργείται με την τούρκικη NAVTEX , με τις παρεμβάσεις του ευρωπαϊκού και του αμερικάνικου παράγοντα, βαίνει προς μια παροδική και εύθραυστη εκτόνωση.

 Αλλά η ανατολική Μεσόγειος είναι η μια από τις τρεις κορυφές του ονομαστού πλέον γεωπολιτικού τριγώνου της κρίσης του οποίου οι άλλες δυο βρίσκονται στην Κασπία Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο και στο οποίο «περικλείονται το 40% και πάνω των παγκόσμιων ενεργειακών αποθεμάτων, διακινείται πάνω από το 30% περίπου του παγκόσμιου εμπορίου, διασταυρώνονται οι σύγχρονοι δρόμοι εμπορίου, ο κινέζικος δρόμος του μεταξιού, οι ρωσικές φιλοδοξίες, ο νεοαποικιακός “δυτικός” δρόμος του εμπορίου ντυμένος τα ιταλικά, τα γαλλικά, τα γερμανικά και, διαρκώς, τα αμερικάνικα ρούχα ιμπεριαλιστικής εκστρατείας». Οι ανταγωνισμοί λοιπόν εξελίσσονται σε μια περιοχή μάλιστα που μόνο από τα λιμάνια της διακινούνται 598 εκατ. τόνοι με μέσα ναυτιλίας μικρών αποστάσεων και πάνω από 800 εκατ. τόνοι εμπορευμάτων μέσω της διώρυγας του Σουέζ.

Εδώ λοιπόν, σ’ αυτό το τρίγωνο των πολέμων και των ανταγωνισμών, οι διαρκώς παρούσες πολιτικές της τούρκικης και ελληνικής ελίτ, με όλες τις ποσοτικές και ποιοτικές τους διαφορές και τα διαφορετικά επίπεδα στα οποία οι δυο καπιταλιστικές χώρες κινούνται, μόνο δεινά επιφυλάσσουν στον ελληνικό και τούρκικο λαό και στους λαούς της περιοχής. Οι πολιτικές αυτές, στη βάση κοινών σταθερών αρχών και στόχων, μπορούν και πρέπει να βρουν την καθολική λαϊκή απόρριψη και νικηφόρα αντιμετώπιση και στις δυο πλευρές του Αιγαίου.

ΠΗΓΗ: kommon.gr

ΛΑΜΠΡΟΣ ΤΟΚΑΣ

Η άρνηση της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» του 1974 να ικανοποιήσει το παλλαϊκό αίτημα για αποχουντοποίηση, αποδείχτηκε λάθος επιλογή, που- εκτός των άλλων- αποθράσυνε τους νεοναζί και την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή (δολοφονία Φύσσα κλπ)

Σαν σήμερα, πριν από 46 χρόνια, οριστικοποιήθηκε και επίσημα η πτώση της στρατιωτικοφασιστικής χούντας, που κυβερνούσε την Ελλάδα- με τις πλάτες, κυρίως, των αμερικανών- από τον Απρίλη του 1967. Το καθεστώς της χούντας, είχε αρχίσει να εμφανίζει τις πρώτες μεγάλες «ρωγμές»  από το 1973, κυρίως μετά την εξέγερση στο Πολυτεχνείο. Ήταν λίγο μετά το μεσημέρι της 23ης Ιούλη 1974, όταν ξεκίνησε  στα παλιά ανάκτορα μια κρίσιμη σύσκεψη στρατιωτικών και πολιτικών. Αντικείμενο της σύσκεψης, ήταν η ομαλή παράδοση της εξουσίας από τους στρατιωτικούς στους πολιτικούς, που αποτέλεσε, ουσιαστικά, το τέλος της στρατιωτικής δικτατορίας και την επιστροφή της Ελλάδας στην αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Στη σύσκεψη συμμετείχαν- επίσημα οι εξής: Εκ μέρους των πολιτικών, οι Π. Κανελλόπουλος, Γ. Μαύρος, Σπ. Μαρκεζίνης, Γ. Α. Νόβας, Στ. Στεφανόπουλος, Π. Γαρουφαλιάς, Ξεν. Ζολώτας και Ευάγ. Αβέρωφ και εκ μέρους των στρατιωτικών, οι Φαίδων Γκιζίκης (πρόεδρος της χουντικής Δημοκρατίας), Γρ. Μπονάνος  (αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων), Ανδρ. Γαλατσάνος (αρχηγός ΓΕΣ), Πέτρος Αραπάκης (αρχηγός ΓΕΝ) και Αλ. Παπανικολάου (αρχηγός ΓΕΑ).

Η τουρκική εισβολή στην Κύπρο επιτάχυνε τις εξελίξεις για την πτώση της χούντας

Δεν είναι γνωστό, τι ειπώθηκε σε εκείνη την κρίσιμη σύσκεψη καθώς υποστηρίζεται πως δεν κρατήθηκαν πρακτικά. Ωστόσο, σύμφωνα με μαρτυρίες κάποιων εκ των συμμετασχόντων (μαρτυρίες που έχουν καταγραφεί σε συγκεκριμένα βιβλία),  προκύπτουν τα εξής:

Πρώτον, η σύσκεψη απέρριψε το σχηματισμό μικτού κυβερνητικού σχήματος με τη συμμετοχή πολιτικών και στρατιωτικών και υιοθέτησε τη λύση μιας αμιγούς πολιτικής κυβέρνησης.

Δεύτερον, υπήρξε κοινή θέση πολιτικών και στρατιωτικών ότι στην πολιτική κυβέρνηση θα μετέχουν μόνο πρόσωπα από το χώρο του κέντρου και της δεξιάς, ενώ θα αποκλείεται η συμμετοχή κομμουνιστών και προσώπων από άλλες πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς, εκείνης της εποχής.

Η μεταβίβαση της εξουσίας που έγινε στις 24 Ιούλη του 1974 από τους στρατιωτικούς (με επικεφαλής τον ταξίαρχο Ιωαννίδη) στους πολιτικούς (με επικεφαλής της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» τον Κωνσταντίνο Καραμανλή), δεν ήταν τυχαία.

Η άνοδος της χούντας και το αντιδικτατορικό κίνημα

Η χούντα της 21ης Απριλίου 1967, που επιβλήθηκε με πρόσχημα τον «κομουνιστικό κίνδυνο», στην πραγματικότητα είχε συγκεκριμένη αποστολή, για την ολοκλήρωση της οποίας στηρίχτηκε από διάφορα κέντρα εντός και εκτός Ελλάδας.

Για την επικράτηση της στρατιωτικοφασιστικής δικτατορίας, χρειάστηκαν ορισμένες προϋποθέσεις, όπως:

α) Το γεγονός ότι προϋπήρχε, μακροχρόνια, μια σκληρή κοινοβουλευτική δικτατορία, όπως αυτή θεμελιώθηκε μετά τον εμφύλιο με τους έκτακτους νόμους και τα έκτακτα στρατοδικεία, με το ΚΚΕ εκτός νόμου και τις συστηματικές διώξεις αγωνιστών με βάση το πολιτικό τους φρόνημα.

β) Η ύπαρξη ενός πολιτικού συστήματος με έκτακτα χαρακτηριστικά, το οποίο παρεξέκλινε από τις κλασικές μορφές της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ενώ στην κορυφή του βρισκόταν το παλάτι που ήταν εντελώς ανεξέλεγκτο από τα πολιτικά κόμματα

Το στρατιωτικοφασιστικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967

γ) Η στενή  εξάρτηση της χώρας από τον αμερικανικό, κυρίως, ιμπεριαλισμό. Στην επιβολή της δικτατορίας διευκόλυνε αντικειμενικά και το γεγονός ότι η Αριστερά και το ΚΚΕ δεν ήταν σε θέση να επιβάλλουν άλλες λύσεις ή να αποτρέψουν μια τέτοια εξέλιξη.

Στα πρώτα χρόνια της δικτατορίας το εργατικό λαϊκό κίνημα ήταν μουδιασμένο από τις μαζικές συλλήψεις και φυλακίσεις χιλιάδων κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών. 

Αποτελεί κοινό μυστικό, ότι το αντιδικτατορικό κίνημα άρχισε να παίρνει «τα πάνω του» μετά την  ίδρυση της ΚΝΕ (1968) και να γίνεται απειλητικό για τους δικτάτορες και τους κάθε είδους υποστηρικτές τους, από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70, όταν — με πρωτοβουλία του ΚΚΕ — ο αγώνας άρχισε να πολιτικοποιείται.

Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι:

• Στο φοιτητικό χώρο — όπου πρωτοστατούσε η Αντιδικτατορική ΕΦΕΕ — λίγες μέρες μετά τη συγκέντρωση φοιτητών στο Πολυτεχνείο το Φλεβάρη του 1973, ακολουθούν οι καταλήψεις στη Νομική Αθήνας (21 και 22 Φλεβάρη) και το Μάρτη στην Ιατρική Αθήνας και — ξανά — στη Νομική. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις άρχισαν να εξαπλώνονται και στις άλλες μεγάλες πόλεις της Ελλάδας (Πάτρα – Θεσσαλονίκη), με αποκορύφωμα την τριήμερη κατάληψη του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973.

Η κατάληψη της Νομικής το Φεβρουάριο 1973 σήμανε στροφή στην ανάπτυξη του αντιδικτατορικού κινήματος

• Στο χώρο των εργαζομένων, άρχισαν να πραγματοποιούνται — για πρώτη φορά το 1973 — απεργιακές κινητοποιήσεις σε διάφορους κλάδους. Μεταξύ αυτών που τόλμησαν να απεργήσουν ήταν οι τυπογράφοι, οι δημοσιογράφοι, οι τεχνικοί της Ολυμπιακής, οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ και άλλων κλάδων στην Αθήνα καθώς και οι αλιεργάτες της Καβάλας. Επίσης, πραγματοποιήθηκαν μεγάλα συλλαλητήρια αγροτών που ξεκίνησαν από την Αθήνα (Μέγαρα, Σπάτα, Μενίδι, Σκαραμαγκά κλπ) και επεκτάθηκαν σταδιακά σε αρκετές άλλες περιοχές της Ελλάδας (Τρίκαλα κλπ.).

Το ματοκύλισμα του Πολυτεχνείου και το χτύπημα του ΚΚΕ

Η αγωνιστική ανάταση λαού και νεολαίας, έγινε ιδιαίτερα αισθητή στη διάρκεια του ξεσηκωμού στο Πολυτεχνείο, το Νοέμβρη του ΄73. Τότε, άρχισαν να αποδίδουν καρπούς οι στόχοι που είχαν θέσει οι αντιδικτατορικές οργανώσεις που ελέγχονταν από το ΚΚΕ για την σύνδεση των αιτημάτων του φοιτητικού κινήματος με τα αιτήματα του εργατικού-λαϊκού κινήματος. Όσοι ζήσαμε εκείνα τα γεγονότα που σημάδεψαν την Ελλάδα και ολόκληρο τον ελληνικό λαό, θα θυμούνται πως το αρχικό κεντρικό σύνθημα του Πολυτεχνείου «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία», εμπλουτίστηκε στη συνέχεια, με τα πολιτικά συνθήματα – στόχους, όπως «Κάτω η χούντα», «Έξω οι ΗΠΑ και το NATO» κλπ.  

Η προσθήκη των νέων συνθημάτων, προσέδωσε στο μήνυμα του Πολυτεχνείου και πολιτικά (ανατρεπτικά – αντιαμερικανικά και αντιιμπεριαλιστικά) χαρακτηριστικά, με τα οποία διευκολύνθηκε η σύνδεση του φοιτητικού κινήματος με το ευρύτερο μαζικό λαϊκό κίνημα.

Με την εξέγερση του Πολυτεχνείου (Νοέμβρης 1973) σήμανε η αρχή του τέλους της δικτατορίας.

Νιώθοντας την καρέκλα της εξουσίας τους να τρίζει, οι επικεφαλής της χούντας έδωσαν εντολή στην αστυνομία να χτυπήσει. Η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας εναντίον των διαδηλωτών (με γκλόμπς, δακρυγόνα και σφαίρες κλπ), δεν έκαμψε το ηθικό του λαού, καθώς οι διαδηλωτές έφυγαν και συγκεντρώνονται ξανά μπροστά και γύρω από το χώρο του Πολυτεχνείου. Συνεκτιμώντας και τον κίνδυνο ανατροπής του καθεστώτος, οι επικεφαλής της χούντας αποφάσισαν να προχωρήσουν στην ένοπλη επέμβαση του στρατού. Έτσι, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης Νοέμβρη 1973 βγήκαν από το Γουδί στους δρόμους τα τανκς και γύρω στις 2 τα ξημερώματα, δόθηκε η διαταγή για την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο.

Λίγους μήνες μετά το αιματοκύλισμα του Πολυτεχνείου (στην προσπάθειά τους να παρατείνουν την επιβίωσή τους στην εξουσία και να ανακόψουν την ανοδική πορεία του μαζικού λαϊκού κινήματος), τα όργανα της χούντας, προχώρησαν σε νέο κύκλο μαζικών συλλήψεων. Στο διάστημα από τις 13 Φλεβάρη μέχρι το τέλος Μάρτη 1974, συνέλαβαν — μόνο στην Αθήνα — εκατοντάδες απλά μέλη και στελέχη των αντιδικτατορικών οργανώσεων του ΚΚΕ, της ΚΝΕ, της Αντι-ΕΦΕΕ κλπ. Οι συλληφθέντες, σε όλο το διάστημα της κράτησής τους στη  Γενική Ασφάλεια Αθηνών και στο στρατόπεδο της ΕΣΑ στο Μπογιάτι, υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια. Από το σύνολο των συλληφθέντων, τα 41 ήταν ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ (Αμπατιέλος, Γιάννου, Καλούδης, Γόντικας, Κάππος κλπ), που παραπέμφθηκαν να δικαστούν στρατοδικείο. Η δίκη αυτή δεν έγινε ποτέ, καθώς στις 24 Ιούλη έπεσε η χούντα.

Είκοσι από τους εκατοντάδες συλληφθέντες αγωνιστές για την αντιδικτατορική τους δράση με το ΚΚΕ, την ΚΝΕ και την Αντι-ΕΦΕΕ (με συνεντεύξεις τους που έχουν δημοσιευτεί στο βιβλίο μου με τίτλο «Τα Παιδιά του Φλεβάρη», εκδόσεις Καστανιώτη, περιγράφουν τα βασανιστήρια που υπέστησαν και την τύχη που είχαν οι αγώνες για τα ιδανικά του Πολυτεχνείου και καταθέτουν τις απόψεις τους για τη δυνατότητα κοινής δράσης των κομμάτων της Αριστεράς.

Η προδοσία της Κύπρου και η «πτώση» της χούντας

Το αποκορύφωμα για την πτώση της χούντας, ήταν το πραξικόπημα στην Κύπρο. Στις 15 Ιούλη 1974 ανατράπηκε ο Μακάριος από τον εκλεκτό του Ιωαννίδη και της ΕΟΚΑ Β΄ Ν. Σαμψών, που άνοιξε το δρόμο για την τουρκική εισβολή (20 Ιούλη) και την κατάληψη του 37% της μεγαλονήσου.

Η ανατροπή του Μακαρίου με το πραξικόπημα της χούντας άνοιξε για την Κύπρο τις «πύλες της Κολάσεως»…

Μετά την προδοσία της Κύπρου, οι ιθύνοντες (σημαντικά στελέχη της δικτατορίας, οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες στη χώρα), άρχισαν να συζητούν πάνω σε σενάρια για τη διάδοχη κατάσταση, πριν η χούντα φτάσει στο σημείο της κατάρρευσης. Οι διεργασίες κορυφής που διηύθυνε ο αμερικανικός παράγοντας, είχαν ως κύριο σκοπό να προλάβουν εξελίξεις στη βάση της κοινωνίας καθώς η άρχουσα τάξη, έκρινε πως η πολιτική αλλαγή έπρεπε να γίνει, πριν εμφανιστεί στο προσκήνιο ο λαϊκός παράγοντας.

Οι κρίσιμες μέρες

Μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του Μακαρίου (15 Ιούλη), σημειώθηκαν τα εξής γεγονότα:

• Στις 21 Ιούλη 1974, οι επικεφαλής της στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας  (ο αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων με τους αρχηγούς των τριών κλάδων Στρατού, Αεροπορίας και Ναυτικού), αποφάσισαν να αυτονομηθούν από τον Ιωαννίδη (που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν ο αρχηγός της χούντας), και να κινηθούν προς την κατεύθυνση πολιτικοποίησης του καθεστώτος.
• Στις 22 Ιούλη 1974, οργίαζαν οι φήμες περί επικείμενης ανατροπής του στρατιωτικού καθεστώτος. Επιβεβαιώνοντας αυτές τις φήμες, οι ξένοι ραδιοσταθμοί «Ντόιτσε Βέλε», BBC και του Παρισιού, μετέδωσαν μια διακήρυξη που αποδόθηκε σε 250 αξιωματικούς του Γ΄ Σώματος Στρατού. Η διακήρυξη αυτή, που δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Μαύρη Βίβλος – Χρονικό Κυπριακού Πραξικοπήματος και Πτώσεως Στρατιωτικής Χούντας», ζητούσε τον τερματισμό της χούντας και το σχηματισμό κυβέρνησης υπό την προεδρεία του Κ. Καραμανλή. Την ίδια μέρα, στις 22 Ιούλη, οι ιθύνοντες των Ηνωμένων Πολιτειών προανήγγειλαν σε όλο τον κόσμο, την επερχόμενη πτώση της χούντας, με δηλώσεις του τότε υπουργού Εξωτερικών Χ. Κίσινγκερ, που σημείωνε: «Ενδεχομένως αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται στην Ελλάδα πολιτική μεταβολή».

Με την προαναγγελία για την πτώση της χούντας, ο Χένρι Κίσινγκερ, επιβεβαίωσε το ρόλο των Αμερικανών στις εξελίξεις

• Στις 23 Ιούλη 1974, λίγες ώρες πριν δύσει ο ήλιος, μεταδίδεται από στόμα σε στόμα και από παράνομους ραδιοφωνικούς σταθμούς ότι έπεσε η χούντα και πως έρχεται από το Παρίσι ο Καραμανλής, προκαλώντας μαζικές συγκεντρώσεις διαδηλωτών στο κέντρο της Αθήνας (Πολυτεχνείο- Ομόνοια- Προπύλαια- Σύνταγμα).
• Στις 24 Ιούλη 1974, στις 2 τα χαράματα, ο Κ. Καραμανλής φτάνει στην Ελλάδα με το προσωπικό αεροπλάνο του Γάλλου προέδρου Ζισκάρ Ντ’ Εστέν και λίγες ώρες αργότερα ορκίστηκε πρωθυπουργός. Μετά την ορκωμοσία του πρώτου κλιμακίου της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας, ανακοινώθηκε και η απόφαση για άμεση απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων που ήταν έγκλειστοι στο στρατόπεδο εκτόπισης στη Γυάρο καθώς και σε διάφορες φυλακές της χώρας.
• Στις 26 Ιούλη 1974, με καθυστέρηση δύο ημερών, άρχισε η αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων, ενώ οι χουντικοί κυκλοφορούσαν επί 12 μήνες ελεύθεροι, καθώς η δίκη τους άρχισε τον Ιούλη του 1975!

Όπως προαναφέραμε, πριν από την επιστροφή Καραμανλή στην Ελλάδα, είχε πραγματοποιηθεί — το μεσημέρι της 23ης Ιούλη — η πολιτικοστρατιωτική σύσκεψη, στην οποία συμφωνήθηκαν συγκεκριμένοι όροι και προϋποθέσεις για την παράδοση της εξουσίας. Ένας από τους όρους που είχαν θέσει οι στρατιωτικοί στους πολιτικούς, ήταν ότι δεν θα κινηθούν από το επίσημο κράτος οι διαδικασίες για τη δίωξη των πραξικοπηματιών και των συνεργατών τους. Ίσως έτσι εξηγείται και το γεγονός ότι οι πραξικοπηματίες της 21ης Απριλίου 1967 δικάστηκαν μετά από την μήνυση που κατέθεσαν 6 δικηγόροι των Αθηνών για στάση και εσχάτη προδοσία και όχι με πρωτοβουλία του επίσημου κράτους (αυτεπάγγελτη δίωξη από τον Εισαγγελέα ή άλλο κρατικό όργανο)!

Έτσι, με το χαρακτηρισμό  του χουντικού πραξικοπήματος ως «στιγμιαίο έγκλημα» δικάστηκαν μόνο οι πρωταίτιοι της 21ης Απριλίου ενώ τη γλύτωσαν οι βασανιστές και όσοι υπηρέτησαν τη χούντα.

Και μερικές … μικρές «λεπτομέρειες»

Αξίζει τον κόπο, με αφορμή τα 46 χρόνια από την πτώση της χούντας, να θυμίσουμε και μερικές «λεπτομέρειες», όπως:

Πρώτον, το χουντικό πραξικόπημα χαρακτηρίστηκε «στιγμιαίο αδίκημα» καθώς οι ιθύνοντες γνώριζαν πως αν οι νομικές διώξεις επεκτείνονταν στην 7χρονη διάρκεια της δικτατορίας θα διαλυόταν ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός της μεταπολίτευσης και πρώτα απ’ όλα οι κατασταλτικοί μηχανισμοί του αστικού κράτους.

Δεύτερον, ενώ το βασικό σύνθημα, που κυριαρχούσε τους πρώτους μήνες της μεταπολίτευσης σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις ήταν «δώστε τη χούντα στο λαό», η τότε κυβέρνηση  «Εθνικής Σωτηρίας» με επικεφαλής τον Κ. Καραμανλή, έκλεισε τα αυτιά της και δεν ικανοποίησε το παλλαϊκό αίτημα για αποχουντοποίηση στη δημόσια Διοίκηση και τους μηχανισμούς τους κράτους (Δικαιοσύνη, Σώματα Ασφαλείας κλπ). Η μη αποχουντοποίηση, αποδείχτηκε η χειρότερη επιλογή των πολιτικών κομμάτων που μετείχαν στην τότε κυβέρνηση «Εθνικής Σωτηρίας», καθώς αποθράσυνε τους χουντικούς. Ανακουφισμένοι, πλέον, οι συνεργάτες και κάθε είδους νοσταλγοί της χούντας άρχισαν σταδιακά την ανασυγκρότησή τους και από «σταγονίδια» που τους αποκαλούσε ο Αβέρωφ, έγιναν στην πορεία του χρόνου χοντρές σταγόνες βροχής. Το «αυγό του φιδιού», που εκκολαπτόταν κάτω από την ονομασία διαφόρων οργανώσεων ή κομμάτων επί τουλάχιστον 4 δεκαετίες — με την ανοχή εκείνων που κυβέρνησαν τη χώρα από το 1974 μέχρι σήμερα — άρχισε να σκάει. Τα «φίδια» των νεοναζί και οι κάθε είδους θιασώτες της χούντας, απειλούν τώρα να δαγκώσουν όχι μόνο τους μετανάστες αλλά και όσους εμπόδιζαν τα εγκληματικά σχέδια που προωθούσαν οι καθοδηγητές των διαφόρων φασιστικών οργανώσεων και κομμάτων, όπως ήταν η ΕΠΕΝ, που στην πορεία άλλαξε ονόματα μέχρι να καταλήξουν στη σημερινή Χρυσή Αυγή. Το τελικό αποτέλεσμα των συγκεκριμένων επιλογών και πολιτικών των κομμάτων που εναλλάχθηκαν στην κυβερνητική εξουσία από το 1974 μέχρι σήμερα, ήταν η είσοδος εκπροσώπων φασιστικών οργανώσεων (όπως της Χρυσής Αυγής), αρχικά στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης και στη συνέχεια στη Βουλή των Ελλήνων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ευρωβουλή), που επιτρέπει στους βουλευτές της να προπαγανδίζουν προκλητικά τις φασιστικές τους θέσεις και ιδέες. Χρειάστηκε να χυθεί αίμα (η δολοφονία του Φύσα και οι οργανωμένες επιθέσεις των νεοναζί σε μετανάστες και συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ) για να μείνει εκτός της Βουλής των Ελλήνων η εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής.

Τρίτον, η άρχουσα τάξη είχε λάβει όλα τα μέτρα, ώστε να εφαρμοστεί στην πράξη το δόγμα του «ανήκομεν εις την Δύσιν», που φρόντισε να διακηρύξει από την πρώτη στιγμή της επιστροφής του στην Ελλάδα ο Κ. Καραμανλής και να επισφραγίσει όλη τη μεταπολιτευτική περίοδο, που τη χώρα κυβέρνησαν α αστικά κόμματα της δεξιάς (ΝΔ) και της σοσιαλδημοκρατίας (ΠΑΣΟΚ- ΣΥΡΙΖΑ). Η εξάρτηση της Ελλάδας από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ — που ήταν και η βασική αιτία της 7χρονης τυραννίας και της κυπριακής τραγωδίας — όχι μόνο δεν αποδυναμώθηκε, αλλά και ενισχύθηκε με τα δεσμά της εξάρτησης από την ΕΟΚ που αποτελεί τη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση και τη διεύρυνση των αμερικανοΝΑΤΟϊκών βάσεων. Η διχοτόμηση στην Κύπρο είναι πλέον μια ντε φάκτο κατάσταση, που πάει να αναγνωριστεί με τον πιο επίσημο τρόπο και με ελληνική υπογραφή. Η αστική τάξη ισχυροποίησε τη θέση της και οι λαϊκές μάζες συνεχίζουν να ζουν στο καθεστώς της εκμετάλλευσης, της κοινωνικής αδικίας, της αβεβαιότητας και σε συνθήκες συνεχούς συρρίκνωσης των δικαιωμάτων τους.

Τέταρτον, όπως ο ελληνικός λαός κατάφερε να γκρεμίσει (είναι αλήθεια με αγώνες, αίμα και πολλές θυσίες) το αμερικανόδουλο καθεστώς της στρατιωτικοφασιστικής χούντας, έτσι θα καταφέρει (μέσα από το μακροχρόνιο πόλεμο των εργαζομένων για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο), να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τους ανθρώπους του μόχθου και της δουλειάς.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Η παραπέρα ιδιωτικοποίηση του ασφαλιστικού συστήματος ιεραρχείται ψηλά από την «επιτροπή σοφών» της κυβέρνησης

Την ενδιάμεση έκθεσή της για το αντιλαϊκό σχέδιο αξιοποίησης των 32 δισ. ευρώ που προορίζονται για την Ελλάδα από το «Ταμείο Ανάκαμψης» της ΕΕ παρουσίασε χτες η λεγόμενη «Επιτροπή Πισσαρίδη», σε τηλεδιάσκεψη υπό τον Κυρ. Μητσοτάκη. Ενα σχέδιο χρηματοδότησης των επιχειρηματικών ομίλων και «εξοπλισμού» τους με νέα εργαλεία για την ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, το ξήλωμα δικαιωμάτων όπως η Κοινωνική Ασφάλιση μέσω της προώθησης του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, διαμορφώνοντας ακόμα καλύτερους όρους για την καπιταλιστική κερδοφορία.

Το σχέδιο αυτό στην ολοκληρωμένη του μορφή θα αποτελέσει τη βάση για το λεγόμενο «εθνικό σχέδιο ανάκαμψης και ανθεκτικότητας» που θα καταθέσει η κυβέρνηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και βέβαια θα είναι απόλυτα εναρμονισμένο με τις συστάσεις του Ευρωπαϊκού Εξαμήνου, με έμφαση «στις επενδύσεις και τις μεταρρυθμίσεις για τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη και την ανθεκτικότητα των οικονομιών».

Σε μια προσπάθεια να παρουσιαστεί ως τάχα «εθνική υπόθεση» η επεξεργασία αυτού του σχεδίου, κατά την παρουσίαση της έκθεσης επισημάνθηκε «η ανάγκη για τη μέγιστη δυνατή κοινωνική συναίνεση», ενώ έγινε λόγος και για «ένα νέο συμβόλαιο μεταξύ του κόσμου της εργασίας, της παραγωγής και της πολιτικής». Εξ ου και κλήθηκαν να μετάσχουν και οι «κοινωνικοί εταίροι», όπως ο εκπρόσωπος του εργατοπατερισμού - πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος, μαζί με τους εκπροσώπους των βιομηχάνων, προέδρους του ΣΕΒ και του ΣΒΒΕ, τον πρόεδρο του ΣΕΤΕ και της ΕΣΕΕ.

Ένας από τους κεντρικούς στόχους του «Σχεδίου Ανάπτυξης» που παρουσιάστηκε χτες είναι η «εισαγωγή του κεφαλαιοποιητικού συστήματος στον δεύτερο πυλώνα κοινωνικής ασφάλισης», που αποτελούσε μία από τις βασικές προεκλογικές εξαγγελίες της ΝΔ και έρχεται να «κουμπώσει» πάνω στον νόμο - λαιμητόμο, του ΣΥΡΙΖΑ (νόμος Κατρούγκαλου).

Στην κατεύθυνση αυτή, δηλαδή στην καθαρή ιδιωτικοποίηση των επικουρικών συντάξεων, η κυβέρνηση δεν ξεκινάει από το μηδέν, αλλά ήδη έχει κάνει βήματα, με το σχετικό πόρισμα που συνέταξε άλλη «επιτροπή σοφών» στο υπουργείο Εργασίας, υπό την πολιτική εποπτεία του πρώην υφυπουργού Ν. Μηταράκη. Μάλιστα περίοπτη θέση στην επιτροπή κατείχαν εκπρόσωποι της Ενωσης Ασφαλιστικών Εταιρειών, της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς καθώς και των Επαγγελματικών Ταμείων, μαζί και της Τράπεζας της Ελλάδας, όλα τα κοράκια δηλαδή που ετοιμάζονται να θησαυρίσουν με τη διάλυση της Κοινωνικής Ασφάλισης.
Αντεργατικές ανατροπές...

Οι βασικές «ιδέες» του «Πορίσματος» που συντάχθηκε για λογαριασμό του υπουργείου Εργασίας προβλέπουν:

Πρώτον: Οι επικουρικές συντάξεις των νέων ασφαλισμένων δεν θα είναι εγγυημένες, καθώς το ύψος τους θα εξαρτάται από το τζογάρισμα στις αγορές και γενικώς από την «απόδοση» του ρίσκου που αναλαμβάνει ο κάθε ασφαλισμένος ατομικά!

Δεύτερον: Ολοι οι νέοι ασφαλισμένοι που πρωτοασφαλίζονται μετά την 1/1/2021 υπάγονται υποχρεωτικά στο νέο ιδιωτικό ασφαλιστικό σύστημα και καταβάλλουν το 6,5% επί των αποδοχών τους.

Τρίτον: Στο πλαίσιο του σημερινού Ενιαίου Ταμείου Επικουρικής Ασφάλισης και Εφάπαξ Παροχών (ΕΤΕΑΕΠ) δημιουργείται ξεχωριστός νέος κλάδος ιδιωτικής επικουρικής Ασφάλισης και το Ταμείο θα είναι υπεύθυνο για την είσπραξη των εισφορών.

Τέταρτον: Παρά τις σκόπιμες ασάφειες για το «κόστος μετάβασης» στο νέο σύστημα, το «Πόρισμα» παραδέχεται ότι τουλάχιστον μετά τα πρώτα δέκα χρόνια, η διακοπή ροής εισφορών στο ΕΤΕΑΕΠ από τους νέους ασφαλισμένους θα προκαλέσει ελλείμματα, τα οποία με τη σειρά τους θα φορτωθούν σε παλιούς συνταξιούχους και ασφαλισμένους.

Εκτός από τις νέες αντεργατικές ανατροπές, το «Πόρισμα Πισσαρίδη» σφύζει από νέα κίνητρα για επενδύσεις και για εξαγωγές, προς στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων. Τα προς διανομή κεφάλαια, για τα οποία ανυπομονούν η κυβέρνηση και το κεφάλαιο, θα έχουν ως επίκεντρο τη χρηματοδότηση της λεγόμενης «πράσινης ανάπτυξης», της ψηφιακής οικονομίας, της έρευνας - καινοτομίας και άλλων κλάδων, με ταυτόχρονη «δέσμευση των κρατών - μελών στη μεταρρυθμιστική ατζέντα», δηλαδή σε όλες τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις.

πηγη: 902.gr

Συνεχίζονται οι επιπτώσεις της υγειονομικής και οικονομικής κρίσης, που προκάλεσε η πανδημία του νέου κορονοϊού στον κόσμο, την ώρα που η μετάδοσή του επιταχύνεται σε αρκετές χώρες με αποτέλεσμα περισσότεροι από 617.600 άνθρωποι να έχουν και 15 εκατομμύρια να έχουν προσβληθεί από τον Covid-19, σύμφωνα με τον πιο πρόσφατο επίσημο απολογισμό.

Τουλάχιστον 206.430 νεκρούς και 2.993.800 κρούσματα μετρά η Ευρώπη, που αποφάσισε να προχωρήσει για πρώτη φορά σε κοινό δανεισμό, αλλά με τίμημα την υποταγή στις απαιτήσεις της ομάδας των «φειδωλών» που κέρδισαν επιπλέον επιστροφές, άνω του 1 δισ., επέβαλαν... ολίγον μνημόνια και ψαλίδισαν κονδύλια για την υγεία, την έρευνα και το κλίμα.

Σήμερα έγινε γνωστό ότι η οικονομία της Νότιας Κορέας σημείωσε τις χειρότερες επιδόσεις της εδώ και πάνω από 20 χρόνια εν μέσω «βουτιάς» των εξαγωγών. Το ΑΕΠ της τέταρτης μεγαλύτερης οικονομίας της Ασίας μειώθηκε κατά 3,3% στο δεύτερο τρίμηνο του 2020 και 1,3% για το τρίμηνο Ιανουαρίου-Μαρτίου, όπως δείχνουν τα στοιχεία της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας, που καλείται να αντιμετωπίσει νέες εστίες μετάδοσης του ιού.

Επίσης, η Αυστραλία ανακοίνωσε το μεγαλύτερο δημοσιονομικό έλλειμμα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Το έλλειμμα ύψους 61,5 δισ. δολαρίων αναμένεται να αυξηθεί σε 184 δισ. το επόμενο οικονομικό έτος. Στο μεταξύ η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, η Μελβούρνη, κατέγραψε πάνω από 400 νέες κρούσματα. 

Ο Τραμπ κατηγορεί το BLM για την έξαρση του ιού

Στην άλλη πλευρά του Ειρηνικού o πρόεδρος των Ηνωμένες Πολιτείες, αντιμέτωπος με πτώση των ποσοστών του στις δημοσκοπήσεις λίγες μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου, αλλάζει στρατηγική και παραδέχεται την πραγματικότητα και την αύξηση των κρουσμάτων, μετά την έξαρση στα νότια και δυτικά της χώρας.

Ωστόσο, επέλεξε να επιρρίψει την ευθύνη, μεταξύ άλλων, στο κίνημα του Black Lives Matter. Σύμφωνα με τον Ντόναλντ Τραμπ, οι περιπτώσεις άρχισαν να αυξάνονται στις ηλικίες των νέων Αμερικανών, λίγο μετά τις διαδηλώσεις «που πιθανώς πυροδότησαν μια ευρύτερη χαλάρωση των προσπαθειών περιορισμού σε εθνικό επίπεδο».

Σημειώνεται ότι χθες καταγράφηκαν πάνω από 1.000 θάνατοι, για δεύτερη συνεχόμενη μέρα, και πάνω από 63.000 κρούσματα, για ένατη συνεχόμενη, με τους συνολικούς αριθμούς να φτάνουν τις 142.942 και 3,9 εκατ. αντίστοιχα, τα 415.000 επιβεβαιώθηκαν μόνο χθες στην Καλιφόρνια, ένα από τα επίκεντρα του ιού στη χώρα.

Συνεχίζει να θερίζει ο ιός στη Λατινική Αμερική

Ακολουθεί η Λατινική Αμερική και η Καραϊβική, δεύτερη πλέον πληγείσα περιοχή παγκοσμίως σε αριθμό κρουσμάτων με 167.377 νεκρούς  και 3.956.997 κρούσματα βρίσκεται αντιμέτωπη με την ταχεία εξάπλωση του ιού.

Το υπουργείο Υγείας της Βραζιλίας επιβεβαίωσε 67.860 νέα κρούσματα , αριθμό που αποτελεί νέο θλιβερό ρεκόρ και αυξάνει το σύνολο των ανθρώπων που έχουν προσβληθεί.

Οι θάνατοι εξαιτίας του Covid-19 έφtασαν τους 82.771 χθες, αυξημένοι κατά 1.284 σε 24 ώρες, σύμφωνα με τα στοιχεία που θεωρούνται πολύ υποτιμημένα σε σχέση με την πραγματικότητα από μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας, εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν υπάρχει επάρκεια των τεστ.

Ο ακροδεξιός πρόεδρος, Ζαίρ Μπολσονάρο, που έχει μολυνθεί όπως και αρκετά ακόμη μέλη της κυβέρνησής του, παραμένει σε καραντίνα, αφού το τρίτο τεστ στο οποίο υποβλήθηκε ήταν θετικό.

Παράλληλα, το Μεξικό τις προηγούμενες 24 ώρες κατέγραψε 790 νεκρούς και 6.019 κρούσματα φτάνοντας τους 41.190 θανάτους επί συνόλου 362.274 ανθρώπων που έχουν προσβληθεί. Η μεξικανική κυβέρνηση αναγνωρίζει πως ότι ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ υψηλότερος.

Επίσης, στο Περού τα θύματα ξεπέρασαν επίσημα τα 17.400, αφού το υπουργείο Υγείας αναθεώρησε προς τα πάνω τον απολογισμό της πανδημίας, προσθέτοντας χιλιάδες θανάτους ως τον Ιούνιο που δεν αποδίδονταν στην Covid-19 μέχρι τώρα χωρίς να δώσει διευκρινήσεις για ποιον πάρθηκε αυτή η απόφαση.

Ρεκόρ θανάτων στη Νότια Αφρική

Στη Νότια Αφρική, τη χώρα με τα περισσότερα κρούσματα στην αφρικανική ήπειρο, είδαν ακόμα 572 θανάτους ασθενών μέσα σε μια μέρα, με τον συνολικό απολογισμό να φτάνει τους 5.940 επί 394.948 κρουσμάτων.

Σχεδόν οι μισοί νεκροί έχουν καταγραφεί στην επαρχία του Δυτικού Ακρωτηρίου, ενώ τα περισσότερα κρούσματα έχουν εντοπιστεί στην επαρχία Χαουτένγκ, όπου βρίσκονται το Γιοχάνεσμπουργκ -η οικονομική πρωτεύουσα- και η πρωτεύουσα Πρετόρια.

Ο δείκτης θνητότητας στη χώρα πάντως παραμένει χαμηλός, περί το 1,5% ως τώρα. Σχεδόν το 60% των ανθρώπων που προσβλήθηκαν από τον κορονοϊό ανάρρωσε..

πηγη: efsyn.gr