Προτού στεγνώσει το μελάνι από τη δημοσίευση στο ΦΕΚ 147Α/2020 του κατάπτυστου νόμου 4713/2020, ή αλλιώς «νόμου Κεραμέως – ροσφέτι στους σχολάρχες που χρηματοδοτούν τη ΝΔ», «και τα όργανα ξεκίνησαν», σημειώνει σε καταγγελία της η Ομοσπονδία Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών Ελλάδας (ΟΙΕΛΕ).

Όπως αναφέρει στη σχετική της καταγγελία – ανακοίνωση:

Λάβαμε από συνάδελφο νηπιαγωγό που κλήθηκε σε συνέντευξη από ιδιωτικό νηπιαγωγείο σε προάστιο της νότιας Αττικής (τα στοιχεία του νηπιαγωγείου είναι στη διάθεση της Υπουργού, ή οποιασδήποτε δημόσιας υπηρεσίας) e-mail με το οποίο μας ενημερώνει ότι η ιδιοκτησία του νηπιαγωγείου της γνωστοποίησε τις «νέες συνθήκες εργασίας» που επικρατούν στην ιδιωτική εκπαίδευση. Στο e-mail, μεταξύ άλλων, αναφέρονται τα ακόλουθα:

Καλημέρα σας! Είμαι νηπιαγωγός και σήμερα είχα συνέντευξη σε νηπιαγωγείο στα νότια προάστια για θέση σε τμήμα νηπίων με διοριστήριο. Το πρώτο πράγμα που μου είπαν είναι ότι έχει αλλάξει ο νόμος, οι συμβάσεις είναι οι συλλογικές συμβάσεις του υπουργείου Εργασίας και ότι:

1) Ο μισθός δεν είναι ο ίδιος με τους συναδέλφους του δημόσιου αλλά είναι 580€ και εκείνοι προσφέρθηκαν να δίνουν 700€ γιατί ήθελαν να είναι ευχαριστημένο το προσωπικό τους (!)

2) Το ωράριο είναι πλέον 40 ώρες/εβδομάδα δηλαδή 8ώρες/ημέρα.

3) Κάθε καλοκαίρι ο εργοδότης έχει το δικαίωμα να απολύει τον εκπαιδευτικό και να τον προσλαμβάνει κάθε Σεπτέμβρη.

Ισχύουν όλα αυτά; Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

Επειδή, σημειώνει η ΟΙΕΛΕ, η υπουργός Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, «δεν έχει καμιά πρόθεση να επιτηρήσει τη νομιμότητα, αλλά αντιθέτως έχει κλείσει το μάτι στους εργοδότες για να κάνουν αυτές τις αθλιότητες, τέτοια φαινόμενα ακραίων παρανομιών θα επιχειρηθεί να γίνουν καθημερινότητα στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης. Εμείς δεν θα το επιτρέψουμε».

«Η ΟΙΕΛΕ και οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί», υπογραμμίζει η Ομοσπονδία, «θα ανατρέψουν το τερατούργημα αυτό στα δικαστήρια, στην Ε.Ε., μέσα στα σχολεία». Παράλληλα, καλεί κάθε ιδιωτικό εκπαιδευτικό, κάθε πολίτη να αποστέλλει καταγγελίες στην Ομοσπονδία. «Η αποκάλυψη των αγριοτήτων που ήδη ξεκίνησαν στο χώρο της ιδιωτικής εκπαίδευσης, βοηθάει την αποστολή μας και θα κάνει το εργοδοτικό αυτό έκτρωμα ακόμη πιο γρήγορα παρελθόν», σημειώνει.

πηγη:  ergasianet.gr

Ως μη γενόμενο είναι για τέσσερις ελληνικές τράπεζες και συγκεκριμένα την Τράπεζα Πειραιώς, την Τράπεζα Αττικής, την Eurobank και τη Εθνική Τράπεζα, το μέγα σκάνδαλο πελώριου ύψους 422 εκ.ευρώ των κομματικών θαλασσοδανείων που πήραν από το παράθυρο και χαριστικά η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ.

Οι διοικήσεις αυτών των Τραπεζών αποφάσισαν χωρίς ντροπή και χωρίς κανένα σεβασμό στο δημόσιο χρήμα και συνεχίζοντας τις πρακτικές της καταλήστευσης της ελληνικής οικονομίας, να παραιτηθούν από την ποινική διαδικασία, η οποία βρισκόταν σε εξέλιξη και να δώσουν συγχωροχάρτι σε 97 τραπεζίτες αλλά και 7 διευθυντές και ταμίες μεγαλοστελέχη της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι κατηγορούνταν για το κακούργημα της απιστίας και της ηθικής αυτουργίας σε αυτήν, καθώς οι διοικήσεις των Τραπεζών τους κάλυψαν όλους συλλήβδην, αρνούμενες να υποβάλλουν την απαιτούμενη από τον νόμο έγκληση για τη δίωξή τους.

Το τραγικό για το δημόσιο συμφέρον αποτέλεσμα είναι ότι μέσω πολυσέλιδης πρότασης, η Εισαγγελέας Πρωτοδικών Αγγελική Τριανταφύλλου, να εισηγείται την παύση της δίωξης για τραπεζίτες και πολιτικούς!

Το μπαλάκι, πλέον, πέφτει στο αρμόδιο Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο θα έχει τον τελικό λόγο για την ποινική εξέλιξη της υπόθεσης.

Υπενθυμίζεται ότι σε δύο περιπτώσεις των δανείων της Αγροτικής Τράπεζας, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών ζήτησε τη συνέχιση των δικαστικών ερευνών , κρίνοντας ως αντισυνταγματική την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα που έγινε τον Νοέμβριο του 2019, επί κυβέρνησης Ν.Δ και έθετε την υποβολή έγκλησης από τις Τράπεζες(!) ως προϋπόθεση για συνέχιση των υποθέσεων που αφορούσαν την απιστία από μέρους τραπεζικών στελεχών.

Πέραν των όποιων εξελίξεων από εδώ και στο εξής,  τα όσα καταγράφει στο πόρισμα της η κ. Τριανταφύλλου, εκθέτουν ανεπανόρθωτα τις διοικήσεις των πιστωτικών ιδρυμάτων, που χρησιμοποιώντας φθηνές δικαιολογίες , γνωστοποίησαν στον ανακριτή ότι επιθυμούν το κουκούλωμα του πολιτικοτραπεζικού σκανδάλου.

Πρόκειται για τις ίδιες διοικήσεις οι οποίες χρησιμοποιώντας όλα τους τα όπλα, πραγματοποιούν επιδρομές πλειστηριασμών πρώτης κατοικίας σε ανήμπορους οικογενειάρχες δανειολήπτες, οι οποίοι μέσα στην κρίση έχουν χάσει σημαντικό μέρος από τα εισοδήματά τους ή έχουν μείνει άνεργοι.

Είναι αυτό που κοινώς λέει ο λαός μας πως κάνουν τα στραβά μάτια στους ένοχους όταν είναι πλούσιοι ή και ισχυροί, ενώ κυνηγάνε μέχρι εξοντώσεως τους αθώους και φτωχούς.

Από το εισαγγελικό έγγραφο, με βάση το οποίο ξεκίνησε η δίωξη, προκύπτει ότι στο τέλος του 2016 οι οφειλές της Νέας Δημοκρατίας προς τις Τράπεζες ανέρχονταν στο ποσό των 223,2 εκ. ευρώ ενώ του ΠΑΣΟΚ σε 199,6 εκ. ευρώ.

Στη λίστα των κατηγορουμένων καταγράφονται ιστορικά στελέχη των δύο κομμάτων, όπως ο Τηλέμαχος Χυτήρης, ο Γιάννης Παπακωνσταντίνου, ο Μενέλαος Δασκαλάκης, ο Αθανάσιος Σκορδάς κ.λπ αλλά και πασίγνωστοι τραπεζίτες όπως ο Θεόδωρος Πανταλάκης, ο Απόστολος Ταμβακάκης, ο Νίκος Καραμούζης κ.λ.π

Εις υγείαν, λοιπόν, των κορόιδων! Και ύστερα θέλουμε να βγει από την κρίση και να προκόψει αυτός ο τόπος. Το τραγικό είναι ότι οι πολίτες απτόητοι συνεχίζουν να ψηφίζουν τους ίδιους πολιτικούς και τα ίδια κόμματα, γυρίζοντας την πλάτη σε ότι έντιμο και συνεπές υπάρχει στην πολιτική ζωή. Όπως στρώνει κανείς κοιμάται!

*Βασική πηγή: “Μπαμ στο ρεπορτάζ”

πηγη: iskra.gr

«Ύδρα», Κωνσταντίνος Παρθένης

Τώρα λοιπόν είναι η δική μας ώρα, να διεκδικήσουμε με ίσους όρους, πιθανόν και ευνοϊκούς, την αυταπάτη μας. Την ιδέα της ζωής. Ας σύρουμε τις απειλές, τις δυστυχίες, την δύστηνον μοίρα, λίγο πιο κάτω. Δεν είναι μόνο η ξεκούραση που απαιτείται, απαραίτητος ανεφοδιασμός, είναι και η αίσθηση της πραγματικής ζωής που χρειαζόμαστε να αγγίξουμε. Η ανάγκη μας να υπάρξουμε στην ανθρώπινη διάστασή μας. Μια διακοπή από την εξουθένωση του μέσα μας κόσμου, από την περίοδο που αντιστρέφονται οι ιεραρχήσεις και η ιδέα της αξίας μας, ως προσώπων και ως ζωής, μετατρέπεται σε νούμερα και αποδόσεις. Αυτή εδώ, η καλοκαιρινή, είναι λοιπόν η κανονική ζωή. Αυτή θα πρέπει να είναι. Και το πρέπει εδώ είναι τόσο επιτατικό όσο ακούγεται.

Φέτος όμως γίνεται μια ακόμα “φυσική” επιλογή ειδών. Είναι πολλοί εκείνοι που για διάφορους λόγους, αλλά κυρίως για τους γνωστούς, δεν θα πάνε - άντε το πολύ ένα τριήμερο, τετραήμερο, όσο να πάρουν τη φετινή γεύση. Και δεν φταίει φυσικά ο ιός γι’ αυτό. 

Από την άλλη, άμα το καλοδείς, οι διακοπές μπορεί και να είναι το τυρί που μας κρατάει ολοχρονίς στη φάκα. Κάποιες μέρες δικές μας, οι άλλες όλες δικές τους. Κάποιοι το δαγκώνουν για τα καλά. Μαζεύουν οικονομίες όλο το χρόνο, με θυσίες, για να νοιώσουν τον εαυτό τους μερικές ημέρες. Ό,τι νομίζουν για εαυτό. Παίρνουν πόζα στο ίνσταγκραμ επιδιώκοντας μερικά λεπτά δημοσιότητας στον κύκλο, δίπλα ενδεχομένως σε κάποιον ή κάποια “διάσημη”, που ναυλοχεί στην ίδια παραλία, παραδίπλα ξαπλώστρα.

Άλλοι το γεύονται, με διαφορετικό τρόπο, αλλά αυτό δεν τους εμποδίζει να το θεωρούν τη νοστιμιά τη ζωή τους, και τη φάκα ως το αναγκαίο αντίτιμο.

Άλλοι το καταλαβαίνουν το παιχνίδι, δεν βολεύονται, αλλά και το τόσο είναι περισσότερο από το καθόλου.

Άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι…

Εντέλει, άλλοι από δω, άλλοι αποκεί, καθένας με τον τρόπο που αισθάνεται πως πρέπει να ζει, οι φυλές των πόλεων αναχωρούν προς παραλία.

Οι πόλεις θα μείνουν μισοάδειες, άλλοτε να υπογραμμίζουν την άνεση και την ευχαρίστηση της ατομικότητας, άλλοτε για να υπογραμμίζουν τη μοναξιά της.

Αλλά το καλοκαίρι δεν ματαιώνει τις υποσχέσεις. Τις ανανεώνει. Όσες έχετε να δώσετε, όσες έχετε να κατοχυρώσετε, υποθήκες του κάθε μέλλοντος.    

Το καλοκαίρι, η παραλία, η εγκαρδιότητα, η πλεύση στο φως, είναι η κανονική ζωή μας.

Μήπως αξίζει να την διεκδικήσουμε και μετά; Κυρίως μετά! Και όχι ως διάλειμμα; 

Καλές βουτιές!

πηγη: kommon.gr

Μιχάλης Ρίζος

Ολα δείχνουν ότι ο πολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται σε ένα κοινωνικό τοπίο που βράζει. Ο συνδυασμός της απότομης φτωχοποίησης (ισοδύναμης, αν όχι ακόμη χειρότερης από τα πρώιμα μνημονιακά χρόνια), της πολεμικής προετοιμασίας σε μια Ανατολική Μεσόγειο που ετοιμάζεται να εκραγεί, της καταπάτησης των λαϊκών ελευθεριών και της αστυνομικής τρομοκρατίας που θυμίζει όλο και περισσότερο κράτος «Μεγάλου Αδελφού», φέρνουν το εργατικό κίνημα και τις ταξικές δυνάμεις, μπροστά σε πρωτόγνωρες προκλήσεις. Από αυτή τη σκοπιά, οι λαϊκές κινητοποιήσεις στη φετινή ΔΕΘ χρειάζεται να σημάνουν όχι απλά την έναρξη μιας τυπικής «αγωνιστικής χρονιάς», αλλά –κυριολεκτικά– την άμεση ταξική αναβάθμιση και τη συγκρουσιακή ικανότητα του κινήματος απέναντι στους βασικούς άξονες της αστικής πολιτικής. Ταλαντεύσεις και νέες χρονοκαθυστερήσεις δεν πρέπει και δεν μπορεί να υπάρχουν.

Η κυβέρνηση της ΝΔ δεν κάνει, άλλωστε, καμιά ανακωχή στην υλοποίηση του συνολικού, αντιδραστικού της προγράμματος, ακόμα και εν μέσω των απανωτών κυμάτων του κορονοϊού. Με μπαράζ νομοσχεδίων που στοχεύουν στο σύνολό τους στη δημιουργία του αναγκαίου «ζωτικού χώρου», εντός και εκτός συνόρων, για το ελληνικό κεφάλαιο και τις ξένες πολυεθνικές (παρότι τμήματα της κομμουνιστικής αριστεράς δεν αναμετρώνται με αυτή τη στρατηγική, αναμασώντας τις θεωρίες «εθνικών και κυριαρχικών δικαιωμάτων»). Σε όλους τους τομείς, από την υγεία μέχρι το νερό και από την εκπαίδευση μέχρι τα λιμάνια, ο επενδυτικός πυρετός των ιδιωτών προϋποθέτει τη «σφαγή αγέλης» των εργατικών δικαιωμάτων και της περιβαλλοντικής ισορροπίας.

Από την κυβερνώσα αριστερά δεν μπορεί, την ίδια στιγμή, να περιμένει κανείς τίποτα. Η έλλειψη αντιπολίτευσης ακόμα και στα πλαίσια του ελεγχόμενου κοινοβουλευτικού δικομματισμού αποθρασύνει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά συνολικά την αστική επίθεση (όλοι σχεδόν οι νόμοι και οι έκτακτες μνημονιακές διατάξεις της τελευταίας 10ετίας «έχουν συνέχεια», ισχύ και διαρκή επικαιροποίηση). Το «θα τα πούμε μετά» ή «θα τα πούμε στις εκλογές» που στην ουσία λέει ο ΣΥΡΙΖΑ, αφού θα περάσει και μονιμοποιηθεί όλες οι αντεργατικές αναδιαρθρώσεις της ΝΔ, όχι μόνο δεν αποτελούν διέξοδο για τις πληττόμενες εργατικές μάζες, αλλά συνιστούν μια δεύτερη προδοσία σε βάρος τους, αυτή τη φορά ως αξιωματική αντιπολίτευση.

Η δε ΕΕ, με τα νέα πακέτα χρεοληστείας –και όχι αλληλεγγύης– που αποφασίζει, παραμένει ένωση δημοσιονομικής δικτατορίας υπέρ των μεγαθήριων της αγοράς. Δεν μπορεί να γίνει Ευρώπη των λαών ούτε καν Ευρώπη της υγειονομικής αλληλεγγύης, παρά τους δεκάδες χιλιάδες νεκρούς από τον κορονοϊό (είναι τόσο αδίστακτοι οι προύχοντες των Βρυξελλών που θυσίασαν ακόμα και τους πόρους για τη δημόσια υγεία υπέρ της διάσωσης των επιχειρήσεων!). Όσο για τους πολεμοκάπηλους του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, τους οποίους Μητσοτάκης και Τσίπρας έχουν βαφτίσει «συμμάχους», προσφέροντας τον λαό ως αιμοδότη για «του αφέντη το πετρέλαιο», η βοήθειά τους μεταφράζεται σε επιπλέον αβάσταχτα δις εξοπλισμών και σε νέες στρατιωτικές βάσεις.
Το πολιτικό κενό μπορεί να καλυφτεί μόνο αν μιλήσουν οι εργαζόμενοι. Όχι, όμως, με τον συνήθη τρόπο. Όχι συμβολικά. Το εργατικό κίνημα έχει δείξει σημάδια μιας νέας μαχητικότητας και αυτοοργάνωσης, που προσπαθεί να σπάσει το ασφυκτικό πλαίσιο του υποταγμένου, κυβερνητικού συνδικαλισμού. Δεν διαθέτει, όμως, ακόμα επαρκή και προωθητικά πολιτικά καύσιμα. Οι πρωτοπόροι συνδικαλιστές, οι οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής, κομμουνιστικής αριστεράς χρειάζεται τώρα να συντονιστούν, όχι μόνο στην αναγκαία κοινή δράση, αλλά και στην πολιτική-προγραμματική υπέρβαση του πλαισίου συγκρότησης.

Η ευθεία αντιπαράθεση με την κυβέρνηση, τον αριστερό κυβερνητισμό (που πλέον ταυτίζεται με τη διαχείριση και αναπαραγωγή της αστικής πολιτικής), τις υπερεθνικές συμμαχίες και οργανώσεις της αστικής τάξης (ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΕΚΤ) είναι πρωταρχική ανάγκη για αναπνεύσουν και να γίνουν πιο συνεκτικά και ρεαλιστικά τα εργατικά αιτήματα. Πώς να συσπειρωθεί πιο πλατιά και πιο «απεργιακά» ο εργατόκοσμος για «μόνιμη και σταθερή δουλειά, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, απαγόρευση απολύσεων και διαγραφή των χρεών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, καθολική δημόσια υγεία, παιδεία, ασφάλιση, μείωση του εργάσιμου χρόνου, αν πολιτικά περιμένει μια κυβερνητική αλλαγή που δεν αλλάζει τίποτα; Αν οι ταξικές δυνάμεις και η αντικαπιταλιστική αριστερά τού μιλάνε μόνο για αγώνες και συνδικαλιστικές διεκδικήσεις και δεν συνδέονται τα αιτήματα με πολιτικούς στόχους, όπως «να χάσουν οι επιχειρήσεις σε κέρδη και ιδιοκτησία με εθνικοποιήσεις, να αυξηθεί η φορολογία τους, να διαγραφεί το χρέος, να ανατραπεί το δημοσιονομικό σύμφωνο και να αποδεσμευτούμε από την ΕΕ, να περιοριστούν δραστικά οι πολεμικές και αστυνομικές δαπάνες»; Αν δεν συντονίζονται σε ενιαίο σχέδιο διακλαδικών αγώνων και οργάνωσης με πολιτικά χαρακτηριστικά;

Ακόμη πιο επίκαιρο το σύνθημα «Μόνο ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό»

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι φέτος, η συγκέντρωση στην ΔΕΘ θα είναι «απαγορευμένη». Όπως ήταν και η Πρωτομαγιά, όπως και οι συναθροίσεις με την καραντίνα. Η ψήφιση του χουντονόμου μέσα στο καλοκαίρι θέλει να βάλει στο γύψο κάθε λαϊκή διεκδίκηση και διαμαρτυρία. Εμείς, όμως, δεν πρέπει να σωπάσουμε, αλλά να φωνάξουμε πιο δυνατά και πιο στρατηγικά. Μέσα στην πανδημία αποδείχθηκε περίτρανα ότι «μόνο ο λαός μπορεί να σώσει το λαό». Μπροστά στην ακόμα μεγαλύτερη κοινωνική βαρβαρότητα που μας ετοιμάζουν είναι αναγκαίο να σχεδιάσουμε μια πολιτική απάντηση του εργατικού κινήματος σε συνδυασμό με την ανυπακοή και την ανάπτυξη μαχητικών αγώνων για την ανατροπή.
Απο εδώ και πέρα θα πάμε αλλιώς!

πηγη: prin.gr