Δείτε παρακάτω ανακοίνωση του Πανελλήνιου Συλλόγου Εργαζομένων Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΠΑ.Σ.Ε.Κ.Δ.Α.Π.)

2400 συμβασιούχοι που εργάζονται στα Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών -ΚΔΑΠ και στα ΚΔΑΠ ΜΕΑ (Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών Με Ειδικές Ανάγκες), αντιμετωπίζουν άμεσα το φάσμα της απόλυσης!

Και αυτό, παρά το γεγονός ότι εργάζονται επί πολλά έτη συνεχώς στις Δομές αυτές. Καθώς οι συμβάσεις τους λήγουν τη Δευτέρα 31 Αυγούστου, από πρώτης Σεπτεμβρίου δεν θα ξέρουν αν θα προσέλθουν για δουλειά ή στα γραφεία του ΟΑΕΔ…

Την ημέρα αυτή διάλεξαν οι εργαζόμενοι για να διαμαρτυρηθούν με 24ωρη Πανελλαδική Απεργία και συγκέντρωση διαμαρτυρίας.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του συλλόγου έχει ως εξής:

Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών (ΠΑ.Σ.Ε.Κ.Δ.Α.Π.)

ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ 24ης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ – ΔΕΥΤΕΡΑ 31/08 ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ των Δήμων

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

στις 11π.μ. στο Υπουργείο Μακεδονίας Θράκης στη Θεσσαλονίκη

Δύο χιλιάδες τετρακόσιοι συμβασιούχοι εργαζόμενοι επί πολλά συνεχή έτη στα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜΕΑ των Δήμων βρίσκονται προ των πυλών της απόλυσης.

Αιτία, οι επιλογές και οι χειρισμοί των συναρμόδιων Υπουργείων που προκάλεσαν χρηματοδοτική ασφυξία στις Δομές, με αποτέλεσμα η ανεργία να απειλεί πάνω από τους μισούς εργαζόμενους στα ΚΔΑΠ.

Ο ΠΑΣΕΚΔΑΠ ανέδειξε από την πρώτη στιγμή το τεράστιο πρόβλημα, αλλά ακόμα δεν έχει υπάρξει κάποια παρέμβαση η οποία να διασφαλίζει τις θέσεις εργασίας των 2.400 εργαζομένων στις Δομές.

Οι συμβάσεις μας λήγουν στις 31/08/2020 και κανείς δεν ξέρει αν θα εργάζεται από 01/09/2020 ή θα οδηγηθεί στα μητρώα του ΟΑΕΔ.

Επιλέγουμε την ημέρα αυτή, με αυτόν τον έντονο συμβολισμό, καθώς κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ο κλάδος μας κυριεύεται από ανασφάλεια και αγωνία.

Πολύ δε περισσότερο φέτος που σε ΟΛΕΣ τις δημοτικές Δομές ΚΔΑΠ πανελλαδικά έχουν εξασφαλιστεί πολύ λιγότερα επιδοτούμενα παιδιά από όσα απαιτούνται για να καθίσταται βιώσιμη η λειτουργία τους.

Καλούμε την Κυβέρνηση να μεριμνήσει άμεσα, ώστε να μην απολυθεί ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ εργαζόμενος από δημοτικό ΚΔΑΠ.

Διεκδικούμε:

ΜΟΝΙΜΕΣ ΔΟΜΕΣ ΚΔΑΠ & ΚΔΑΠ-ΜΕΑ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΥΣ

ΕΠΑΡΚΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΑΠΌ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ

ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΝΤΟΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

Η Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ                                                                         Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΚΟΡΔΩΝΗ ΡΩΞΑΝΗ                                                                ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

πηγη:  pandiera.gr

Ουάσιγκτον, 28 Αυγούστου 1963: Η ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ σε μια μνημειώδη αντιρατσιστική διαδήλωση

Καλοκαίρι 1963, 57 χρόνια πριν, και οι ΗΠΑ ζουν, για μια ακόμη φορά, τον τρόμο του ρατσισμού. Ειδικά στις νότιες πολιτείες ακροδεξιές ρατσιστικές οργανώσεις, με επικεφαλής τη διαβόητη «Κου – Κλουξ – Κλαν», αλλά και οι αστυνομικές δυνάμεις, απαντούν με ωμή βία στις διεκδικήσεις των μαύρων για τα δικαιώματα στην εργασία και την εκπαίδευση, αλλά και την αναγνώριση των δημοκρατικών τους δικαιωμάτων, που διαρκώς παραβιάζονται.

Οι εκδηλώσεις του αντιρατσιστικού κινήματος στις ΗΠΑ, όπου συμμετέχουν μαύροι και λευκοί δεν σταματούν. Κορύφωση η μνημειώδης διαδήλωση στις 28 Αυγούστου 1963 στην Ουάσιγκτον, στην οποία πήραν μέρος πάνω από 200.000 άτομα.

Κεντρικός ομιλητής στην τεράστια συγκέντρωση είναι ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (1929 – 1968) και η ομιλία του έμεινε στην ιστορία με τον τίτλο «Εχω ένα όνειρο…».

Ακολουθεί απόσπασμα της ιστορικής ομιλίας του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ (χωρίς υπότιτλους στα ελληνικά). Παραθέτουμε ορισμένα αποσπάσματα μεταφρασμένα κάτω από το βίντεο.

«…Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα αυτό το έθνος θα ξεσηκωθεί και θα ζήσει το αληθινό νόημα της πεποίθησής του: «Θεωρούμε αυτές τις αλήθειες αυταπόδεικτες, ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν δημιουργηθεί ίσοι».

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα στους κόκκινους λόφους της Τζάρτζαρα, οι γιοι των πρώτων σκλάβων και οι γιοι των πρώτων ιδιοκτητών θα μπορέσουν να καθίσουν μαζί στο τραπέζι της αδελφότητας.

Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα ακόμη και η Πολιτεία του Μισισίπι, μια έρημη πολιτεία, πνιγμένη από τη λάβρα της αδικίας και της καταπίεσης, θα μεταμορφωθεί σε μια όαση ελευθερίας και δικαιοσύνης. Έχω ένα όνειρο ότι τα τέσσερα παιδιά μου μια μέρα θα ζήσουν σε ένα έθνος, όπου δε θα κριθούν από το χρώμα του δέρματος τους, αλλά από το περιεχόμενο του χαρακτήρα τους.

(…) Έχω ένα όνειρο ότι μια μέρα η πολιτεία της Αλαμπάμα  θα μεταμορφωθεί σε μια πολιτεία, όπου τα μικρά μαύρα αγόρια και κορίτσια θα μπορέσουν να πιαστούν χέρι με χέρι με τα μικρά λευκά αγόρια και κορίτσια και να περπατήσουν μαζί σας αδελφές και αδελφοί».

Την ίδια εποχή οι φυλετικές διακρίσεις συνεχίζονται και παίρνουν μεγαλύτερες διαστάσεις. Οι κυβερνήτες του Μισισιπή Ρος Μπαρνέτ και της Αλαμπάμα Τζορτζ Ουάλας εμποδίζουν, με τις αστυνομικές δυνάμεις, την εγγραφή δύο μαύρων στα Πανεπιστήμια των πολιτειών τους, αψηφώντας και το Ανώτατο Δικαστήριο. Μπροστά στην κατάσταση που διαμορφώνεται ο πρόεδρος Κένεντι κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης και κινητοποιεί ισχυρότατες δυνάμεις του στρατού και της Εθνοφρουράς.

Ο Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ (1929 – 1968) έφυγε από τη ζωή στις 4 Απριλίου 1968. Ήταν μόλις 39 ετών. Βρισκόταν σε ταξίδι στο Μέμφις του Τενεσί για την υποστήριξη μιας απεργίας εργαζομένων στα νοσοκομεία. Δολοφονήθηκε από ένα λευκό ελεύθερο σκοπευτή. Στεκόταν στο μπαλκόνι του μοτέλ, όπου ήταν με τους στενούς συνεργάτες του. Στις 10 Μαρτίου 1969 ο δολοφόνος του, Τζέιμς Ιρλ Ρέι,καταδικάστηκε.

πηγη: imerodromos.gr

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από τη συμβολή μου σε διεθνές συνέδριο που οργάνωσε ο Μαρξιστικός Χώρος Έρευνας και Μελετών τον Νοέμβριο του 2018 με αφορμή τα 200 χρόνια από τη γέννηση του Καρλ Μαρξ. Περιέχεται στο συλλογικό έργο "Αντέχουν οι ιδέες του Μαρξ;" που εκδόθηκε πρόσφατα από τις εκδόσεις "Τόπος".

Η πρώτη δεκαετία μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ σημαδεύτηκε από την επέλαση της παγκοσμιοποίησης υπό την αμερικανική ηγεμονία, χωρίς μείζονες αντιπαραθέσεις μεταξύ μεγάλων δυνάμεων. Αντίθετα, τα τελευταία 15 χρόνια, με σημείο εκκίνησης τον δεύτερο πόλεμο των ΗΠΑ και των συμμάχων τους κατά του Ιράκ, έφεραν ένταση των γεωπολιτικών ανταγωνισμών, πύκνωση των πολεμικών συγκρούσεων και αφύπνιση των εθνικιστικών παθών. Η νίκη του Τραμπ στις ΗΠΑ και του Brexit στη Βρετανία, τα διαλυτικά φαινόμενα στην ΕΕ και οι εμπορικοί πόλεμοι, ιδίως μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας, μαρτυρούν ότι ο κόσμος του Φουκουγιάμα- ο κόσμος της μιας αγοράς, της μιας υπερδύναμης και της μιας σκέψης- πεθαίνει, χωρίς όμως η γέννηση ενός νέου κόσμου να διακρίνεται στον ορίζοντα. Σ’ αυτό το φόντο, η συζήτηση για τον σύγχρονο ιμπεριαλισμό και τις γεωπολιτικές αντιθέσεις, που για αρκετά χρόνια είχε περιθωριοποιηθεί στις αναζητήσεις της Αριστεράς, επανέρχεται στις πρώτες γραμμές της ημερήσιας διάταξης.

Είναι γνωστό ότι ο Μαρξ δεν μας άφησε μια θεωρία του διεθνούς συστήματος. Το έργο της ζωής του ήταν η κριτική του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής και η σκιαγράφηση των γενικών τάσεων του κομμουνισμού. Τα κενά του μαρξιστικού έργου δεν οφείλονται, βέβαια, σε υποτίμηση. Στην επαναστατική του δραστηριότητα, ιδίως την εποχή της Α’ Διεθνούς και στα πολιτικο- δημοσιογραφικά του κείμενα, ο Μαρξ τονίζει την ανάγκη “να μυηθούν οι εργάτες στα μυστήρια της διεθνούς πολιτικής”, διατυπώνει βασικές θέσεις εξωτερικής πολιτικής για τα εργατικά κόμματα και αναλύει τις σημαντικές γεωπολιτικές συγκρούσεις της εποχής του, όπως το Ανατολικό Ζήτημα, ο Κριμαϊκός και ο γαλλοπρωσικός πόλεμος και οι πόλεμοι για τη γερμανική και την ιταλική ενοποίηση. Στα Grundrisse παρουσιάζει το μεγάλο ερευνητικό- θεωρητικό του πρόγραμμα για μια συνολική ανάλυση του καπιταλισμού, που θα επεκτεινόταν και στο κράτος, τις αποικίες, τη μετανάστευση, την παγκόσμια οικονομία και το διεθνές σύστημα. Ωστόσο μια ζωή αποδείχθηκε πολύ λίγος χρόνος για ένα τόσο μεγάλο εγχείρημα, ακόμη και για μια διάνοια σαν εκείνη του Μαρξ.

Αντίθετα, το διεθνές σύστημα και οι γεωπολιτικές αντιθέσεις που το διατρέχουν βρίσκονται στο κέντρο των κλασικών μαρξιστικών αναλύσεων για τον ιμπεριαλισμό στις αρχές του εικοστού αιώνα, καθώς η ανθρωπότητα βαδίζει προς το σφαγείο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Μιλάμε για τα έργα “Η συσσώρευση του Κεφαλαίου” της Ρόζας Λούξεμπουργκ, “Ιμπεριαλισμός και Παγκόσμια Οικονομία” του Νικολάι Μπουχάριν και “Ιμπεριαλισμός, ύστατο στάδιο του καπιταλισμού” του Λένιν. Ανεξάρτητα από τις σημαντικές διαφορές τους, οι τρεις κλασικές αναλύσεις ξεκινούν από την ίδια αρχή, ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι απλά μια “πολιτική” των μεγάλων δυνάμεων της εποχής τους, αλλά ένα καινούργιο στάδιο στην ανάπτυξη του καπιταλισμού. Επακόλουθο είναι το κοινό τους συμπέρασμα, ότι ο ιμπεριαλισμός και οι αβυσσαλέες καταστροφές που αυτός συνεπάγεται δεν μπορούν να ξεπεραστούν απλά με αλλαγές κυβερνήσεων στο πλαίσιο του καπιταλισμού, αλλά μόνο με τη διεθνή, σοσιαλιστική επανάσταση.

 Παρά το τεράστιο δημιουργικό φορτίο τους, οι κλασικές αναλύσεις για τον ιμπεριαλισμό δεν προσφέρουν έτοιμες απαντήσεις στις στρατηγικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι μαρξιστές της εποχής μας. Πέρα από τα διαφορετικού χαρακτήρα λάθη και ελλείψεις που χαρακτηρίζουν κάθε μια από αυτές, υπάρχουν δύο βασικοί παράγοντες που εξασθενίζουν την εμβέλεια και των τριών. Ο πρώτος αφορά την ιστορική εξέλιξη του διεθνούς συστήματος. Στα χρόνια των κλασικών αναλύσεων κυριαρχούσε η τιτάνια σύγκρουση των αντίπαλων ιμπεριαλισμών της Βόρειας Αμερικής, της Ευρώπης και της Ιαπωνίας, με τους λαούς των αποικιών να αποτελούν περισσότερο θέατρα αυτής της σύγκρουσης και λιγότερο υποκείμενα της ιστορίας. Αντίθετα, μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι αντιθέσεις μεταξύ των ανταγωνιστικών ιμπεριαλισμών υποχωρούν, καθώς κυριαρχεί η ενότητά τους απέναντι στην ΕΣΣΔ, ενώ η διπολική σύγκρουση εξελίσσεται κυρίως στον λεγόμενο Τρίτο Κόσμο. Η εξέλιξη αυτή έδωσε τροφή στα ρεύματα του τριτοκοσμικού σοσιαλισμού, που έθεταν σε πρώτη γραμμή την αντίθεση κέντρου- περιφέρειας και αμφισβητούσαν τις επαναστατικές δυνατότητες της εργατικής τάξης στη Δύση.

 Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την εξάντληση των αντιιμπεριαλιστικών κινημάτων των περιφερειών, κέρδισε έδαφος μια πολύ διαφορετική απόρριψη των κλασικών μαρξιστικών αναλύσεων για τον ιμπεριαλισμό. Οι πιο τυπικοί της εκπρόσωποι είναι οι Νέγκρι, Χαρντ και, με διαφορετικό τρόπο, ο Ρόμπινσον, που βλέπουν έναν κόσμο χωρίς κέντρα και ηγεμονικές δυνάμεις, όπου ο ιμπεριαλισμός δεν υπάρχει πια. Σ’ αυτόν τον κόσμο, η κεντρική αντίθεση προβάλλει αδιαμεσολάβητη, γυμνή, ανάμεσα σε μια υπερεθνική αστική τάξη και ένα παγκόσμιο προλεταριάτο, κατά Ρόμπινσον, ή ανάμεσα στο πιο νεφελώδες «πλήθος» και την μετα- ιμπεριαλιστική «Αυτοκρατορία» κατά Νέγκρι και Χαρντ. Η αναζωπύρωση των ενδοϊμπεριαλιστικών συγκρούσεων τα τελευταία 15 χρόνια έβγαλε εκτός μόδας αυτά τα ιδεολογήματα, που ολοφάνερα δεν άντεχαν τη δοκιμασία της πραγματικότητας.

 Ο δεύτερος παράγοντας αφορά μια θεμελιώδη, θεωρητικού χαρακτήρα αδυναμία και των τριών κλασικών αναλύσεων για τον ιμπεριαλισμό: την ασθενή και προβληματική σύνδεσή τους με τη μαρξιστική ανάλυση του καπιταλισμού. Εκείνη που προσπάθησε να συλλάβει το ιμπεριαλιστικό φαινόμενο απ΄ ευθείας από την ανάλυση του Μαρξ για τη συσσώρευση του κεφαλαίου ήταν η Λούξεμπουργκ. Ωστόσο πήρε λάθος δρόμο παρερμηνεύοντας τα σχήματα του Μαρξ για τη διευρυμένη αναπαραγωγή, με αποτέλεσμα να θεωρήσει ότι η εμφάνιση του ιμπεριαλισμού οφείλεται στην αδυναμία του κεφαλαίου να συνεχίσει την αναπαραγωγή του χωρίς την αδιάκοπη επέκταση στον διεθνή, μη καπιταλιστικό περίγυρο. Ο Μπουχάριν απολυτοποίησε τον οργανωτικό ρόλο του κράτους και των τραστ στις ιδιόμορφες συνθήκες μιας πολεμικά προσανατολισμένης οικονομίας, σε σημείο που να συμπεράνει ότι οι εσωτερικές αντιθέσεις των καπιταλιστικών οικονομιών ατροφούν στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, δίνοντας τη θέση τους στις συγκρούσεις μεταξύ κρατών.

 Οπως συνέβαινε συνήθως, ο Λένιν, με το πολιτικό του δαιμόνιο και τη διαλεκτική του σκέψη, βρέθηκε πιο κοντά σε μια σύλληψη του ιμπεριαλιστικού φαινομένου που συνδύαζε τη μαρξιστική πολιτική οικονομία- συγκέντρωση και συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, που οδηγούν στην εμφάνιση και κυριαρχία των μονοπωλίων, ανάδυση του χρηματιστικού κεφαλαίου- με την ανισόμετρη ανάπτυξη και τις γεωπολιτικές συγκρούσεις για το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Είναι γνωστό όμως ότι το κλασικό έργο του είχε χαρακτήρα προπαγανδιστικής μπροσούρας και όχι θεωρητικής πραγματείας. Στον περίφημο ορισμό του, τα πέντε ειδοποιά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλισμού παρατίθενται χωρίς ιεράρχηση και χωρίς εσωτερική δόμηση. Επιπλέον, στο έργο του μεταφέρονται λάθη και απολυτοποιήσεις από τα έργα του Χίλφερντινγκ για το χρηματιστικό κεφάλαιο και του Χόμπσον για τον ιμπεριαλισμό, στα οποία σε μεγάλο βαθμό στηρίχθηκε (αναγωγή του ειδικού ρόλου που είχε το γερμανικό χρηματιστικό κεφάλαιο σε οικουμενικό χαρακτηριστικό του ιμπεριαλισμού, υπερεκτίμηση του ειδικού βάρους των εξαγωγών κεφαλαίου στις περιφέρειες, άστοχες γενικεύσεις περί παρασιτισμού, καπιταλισμού που πεθαίνει, ραντιέρικων εθνών και εργατικής αριστοκρατίας).

 Το σωρευτικό αποτέλεσμα είναι ένας διχασμός της μαρξιστικής σκέψης που σε μεγάλο βαθμό συντηρείται μέχρι σήμερα. Από τη μια πλευρά, η μαρξιστική κριτική του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής είναι κατά βάση μια θεωρία του χρόνου, αφού ο κοινωνικά αναγκαίος χρόνος παραγωγής είναι το θεμέλιο της παραγωγής αξίας και υπεραξίας. Από την άλλη, οι μαρξιστικές και νεομαρξιστικές αναλύσεις του ιμπεριαλισμού είναι κατά βάση θεωρίες επέκτασης του κεφαλαίου και σύγκρουσης των κεφαλαιοκρατικών κρατών στο χώρο. Παρά τις αλλεπάλληλες κατά καιρούς προσπάθειες άρθρωσης αυτών των δύο αναλύσεων, ο επαναστατικός μαρξισμός περιμένει ακόμη την ολοκλήρωση της δικής του μεγάλης χωροχρονικής σύνθεσης, κάτι ανάλογο με εκείνη που πέτυχε ο Αϊνστάιν στη Φυσική.

Ουσιώδη βοήθεια για μια τέτοια σύνθεση θα μπορούσε να προσφέρει, ενδεχομένως, η ανάλυση του Μαρξ για τις καπιταλιστικές κρίσεις και την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, όπως και η ιδέα των γενικών κρίσεων υπερσυσσώρευσης, που αναπτύσσει ο Χένρικ Γκρόσμαν στο βιβλίο του «Ο νόμος της συσσώρευσης και η κατάρρευση του καπιταλισμού». Υπό αυτό το πρίσμα, η κυριαρχία των μονοπωλίων και ο ιμπεριαλισμός αναπτύσσονται από την ίδια ρίζα, τη διεθνή κρίση υπερυσσώρευσης του κεφαλαίου, ως αντιδράσεις σε αυτή την κρίση- μια  «θρόμβωση» του συστήματος που δεν μπορεί να ξεπεραστεί παρά μόνο προσωρινά μέσα από μεγάλης κλίμακας οικονομικές και πολεμικές καταστροφές. Ωστόσο, τα δύο φαινόμενα διαπλέκονται, αλλά δεν ταυτίζονται. Κάθε ιμπεριαλισμός είναι στην οικονομική του ουσία, όπως έλεγε ο Λένιν, μονοπωλιακός καπιταλισμός, αλλά κάθε μονοπωλιακός καπιταλισμός δεν είναι ιμπεριαλισμός. Κάτι τέτοιο θα υποβάθμιζε τη σχετική αυτονομία του Πολιτικού και θα ξέπεφτε στον οικονομισμό, οδηγώντας σε παράλογα συμπεράσματα, όπως να θεωρούνται ιμπεριαλιστικές χώρες σαν την Κύπρο ή την Ιρλανδία απλά και μόνο επειδή έχουν μονοπωλιακό καπιταλισμό.

 Τη δεκαετία του 2000, υπό την επίδραση του πολέμου στο Ιράκ, είδαν το φώς καινούργιες μαρξιστικές επεξεργασίες για τον ιμπεριαλισμό. Δύο από τις πιο γόνιμες ήταν εκείνη του Ντέιβιντ Χάρβει στο βιβλίο του «Ο νέος ιμπεριαλισμός» και εκείνη του Άλεξ Καλίνικος στο «Ιμπεριαλισμός και Παγκόσμια Πολιτική Οικονομία». Και οι δύο έχουν ως διακηρυγμένο στόχο να παντρέψουν τις δύο «λογικές του κεφαλαίου», όπως τις λένε οι συγγραφείς: την οικονομική, δηλαδή τη μεγιστοποίηση της εκμετάλλευσης της εργασίας και τη γεωπολιτική, δηλαδή την επέκτασή του στο χώρο, σε βάρος των άλλων εθνικών κεφαλαίων. Για τους δύο μαρξιστές, που προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές παραδόσεις, αλλά συγκλίνουν σε πολύ μεγάλο βαθμό, ιμπεριαλισμός είναι η σύνθεση αυτών των δύο επιθετικών λογικών. Μπορεί να πει κανείς ότι  η προσπάθεια αυτή βρίσκεται ακόμη στην αρχή της, καθώς τόσο ο Χάρβεϊ όσο και ο Καλίνικος περισσότερο περιγράφουν παρά δομούν μια συνεκτική θεωρία και ότι οι «δύο λογικές» τους τις πιο πολλές φορές απλά προστίθενται συμπτωματικά, η μια δίπλα στην άλλη, χωρίς να αρθρώνονται με αιτιακές σχέσεις. Έστω κι έτσι, πρόκειται για ένα πιο προνομιακό σημείο θέασης του σύγχρονου κόσμου.

 Ακολουθώντας αυτή τη γραμμή σκέψης, θα μπορούσαμε να διακρίνουμε τρεις διακριτές φάσεις του ιμπεριαλιστικού φαινομένου:

-Τον κλασικό ιμπεριαλισμό, από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα μέχρι και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που σφραγίζεται από τη λυσσαλέα σύγκρουση μεταξύ ιμπεριαλιστικών συμμαχιών, τις σοσιαλιστικές επαναστάσεις και την αφύπνιση των λαών των αποικιών.

-Τον ιμπεριαλισμό της εποχής του διπολισμού 1945-1991, όπου η ιμπεριαλιστική Τριάδα ΗΠΑ- Δυτικής Ευρώπης- Ιαπωνίας συμμαχεί υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ εναντίον της ΕΣΣΔ και των συμμάχων της, ενώ εξαναγκάζεται σε σοβαρές κοινωνικές υποχωρήσεις στην εργατική τάξη.

-Τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό μετά το 1991, που κυριαρχεί πρακτικά σε όλο τον κόσμο, επιταχύνοντας τη λυσσαλέα αντεπίθεση στον κόσμο της εργασίας που έχει ξεκινήσει από τη δεκαετία του 1980, ως απάντηση στη δομική κρίση υπερσυσσώρευσης της δεκαετίας του 1970. Η Αμερική είναι η μόνη παγκόσμια υπερδύναμη, αλλά η ηγεμονία της γίνεται ολοένα και περισσότερο ασταθής, καθώς έχει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό νέων αναδυόμενων δυνάμεων, με πρώτη την Κίνα.

 Από τις αρχές του αιώνα που διανύουμε το διεθνές σύστημα της PAX AMERICANA έχει μπει σε τροχιά επιταχυνόμενης αποσταθεροποίησης, ιδιαίτερα μετά το annus horribilis της παγκοσμιοποίησης, το 2016 του Τραμπ και του Brexit. Μάλιστα, η ηγεμονική δύναμη του διεθνούς συστήματος, η Αμερική, μοιάζει να έχει βαλθεί να αποδομήσει τη διεθνή τάξη που η ίδια, σε μεγάλο βαθμό, είχε επιβάλει τις προηγούμενες δεκαετίες. Πώς να εξηγήσουμε αυτή την αλλόκοτη εξέλιξη; Υπάρχουν βέβαια οι ερμηνείες του συρμού που αποδίδουν την κακοδαιμονία στον «παράφρονα» Τραμπ ή και οι θεωρίες συνωμοσίας περί σατανικής χειραγώγησης της Δύσης από τις ρωσικές υπηρεσίες πληροφοριών, που κατάφεραν να φέρουν στο Λευκό Οίκο ένα δικό τους ανδρείκελο. Φυσικά πρόκειται για αστειότητες.

Δύο παράγοντες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην παθολογία του διεθνούς συστήματος επί των ημερών μας. Η κρίση του 2008, η μεγαλύτερη μετά τη Μεγάλη Ύφεση του 1929-33 και η σταδιακή υπονόμευση της αμερικανικής ηγεμονίας. Όπως συμβαίνει πάντα στις μεγάλης κλίμακας, διεθνείς οικονομικές κρίσεις, ο κλονισμός του 2008 ενίσχυσε τον ανταγωνισμό μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων και τους εθνικισμούς σε διεθνή κλίμακα. Ταυτόχρονα, παρότι η Αμερική παραμένει η μόνη παγκόσμια υπερδύναμη, η ιμπεριαλιστική της υπερεπέκταση πέρα από τις οικονομικές της δυνατότητες και η σχετική υποχώρησή της αφήνουν κενά, που παρακινούν άλλες, αναδυόμενες δυνάμεις να τα καλύψουν. Αποτέλεσμα είναι να θυμίζει από ορισμένες απόψεις η εποχή μας τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε από τον ανταγωνισμό μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.

Προσπαθώντας να αντιστρέψει ή έστω να καθυστερήσει τις δυσμενείς εξελίξεις, η Αμερική ωθείται να ποντάρει στα δύο ισχυρότερα χαρτιά της, το στρατό της και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα όπου κυριαρχεί, δηλαδή στις δύο πιο φονικές μηχανές που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Το γεγονός αυτό καθιστά τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό την πιο επικίνδυνη, αντιδραστική δύναμη που στέκεται απέναντι στους λαούς όλου του κόσμου. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια συγχωροχάρτι για τους αντίπαλους ιμπεριαλισμούς. Η πικρή αλήθεια είναι ότι στο σημερινό κόσμο δεν υπάρχουν υπολογίσιμες δυνάμεις που, έστω κι αν δεν είναι σοσιαλιστικές, θα μπορούσαν να στηρίξουν ριζοσπαστικά κοινωνικά εγχειρήματα των λαών, όπως σε ένα βαθμό συνέβαινε με τη Σοβιετική Ένωση και τη Λαϊκή Κίνα. Ωστόσο οι οξυνόμενες ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις μεταξύ των παραδοσιακών κέντρων και των αναδυόμενων δυνάμεων ανοίγουν ρήγματα, τα οποία θα μπορούσαν να προσφέρουν χώρο ελιγμών και πολιτικό χρόνο σε αντικαπιταλιστικά εγχειρήματα.

Το μείζον στρατηγικό ερώτημα είναι αν αυτή η αλλόκοτη «Διεθνής των εθνικισμών» τύπου Τραμπ, Πούτιν, Σι, Μόντι, Όρμπαν και πάει λέγοντας είναι έτοιμη να σημάνει την πένθιμη καμπάνα της παγκοσμιοποίησης. Θεωρώ ότι μια τέτοια εξέλιξη δεν είναι θεωρητικά αδύνατη, αλλά παραμένει για την ώρα πολιτικά απίθανη. Η διεθνοποίηση της καπιταλιστικής οικονομίας έχει ξεπεράσει κατά πολύ το επίπεδο του διεθνούς εμπορίου ή έστω των πολυεθνικών εταιρειών. Έχει αποκτήσει πολύ βαθύτερες διαστάσεις, με την ανάδυση όχι μόνο της πρώτης στην ιστορία παγκόσμιας παραγωγικής δύναμης όπως είναι το Ίντερνετ, αλλά και τη διαμόρφωση διεθνών αλυσίδων παραγωγής αξίας και υπεραξίας, που εμπλέκουν ολόκληρη σειρά χωρών. Επομένως, ένας γενικευμένος εμπορικός πόλεμος, ειδικά ανάμεσα στην Αμερική και την Κίνα, θα είχε τεράστιο κόστος και για τα δύο μέρη. Επί του παρόντος, η πολιτική Τραμπ δείχνει περισσότερο διάθεση επαναδιαπραγμάτευσης για μια καλύτερη θέση της Αμερικής μέσα στο σύστημα της διεθνοποιημένης οικονομίας, παρά για διάρρηξη αυτού του συστήματος. Τηρουμένων των αναλογιών, όπως έκανε ο Ρόναλντ Ρίγκαν, επιβάλλοντας σοβαρές υποχωρήσεις στους τότε βασικούς οικονομικούς ανταγωνιστές των ΗΠΑ, την Ιαπωνία και τη Δυτική Ευρώπη.

Μια τελευταία παρατήρηση για την αναζωπύρωση των εθνικισμών. Στο νέο ιμπεριαλισμό του 21ου αιώνα δεν υπάρχουν αλυτρωτικά εθνικά κινήματα με προοδευτικό περιεχόμενο, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων εκκρεμών ζητημάτων προηγούμενων εποχών, όπως το Παλαιστινιακό, το Κουρδικό και το Ιρλανδικό, που κι αυτά δεν ζουν τις καλύτερες εποχές τους. Οι καπιταλιστικές σχέσεις κυριαρχούν πλέον και στις περιφέρειες του διεθνούς συστήματος, όπου οι εθνικές ολιγαρχίες διαπλέκονται με τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Ειδικά στην Ευρώπη, τα εθνικιστικά ρεύματα δεν αμφισβητούν ούτε τον καπιταλισμό, ούτε καν τον νεοφιλελευθερισμό, αντίθετα εκτρέπουν τον οργή των λαϊκών μαζών για το ευρωιερατείο και τη διά βίου λιτότητα στην ξενοφοβία και το ρατσισμό. Το όντως υπαρκτό και τεράστιο εθνικό ζήτημα στην εποχή μας για τους λαούς όλου του κόσμου και ιδίως της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι η κατάκτηση της λαϊκής κυριαρχίας σε ρήξη με το διεθνές κεφάλαιο, ιδιαίτερα το χρηματοπιστωτικό και τους ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς που το υπηρετούν. Με άλλα λόγια, δεν μπορεί να υπάρξει στις μέρες μας εθνικός αγώνας που να μην είναι αντιιμπεριαλιστικός αγώνας και δεν μπορεί να υπάρξει συνεπής αντιιμπεριαλιστικός αγώνας αν δεν έχει ορίζοντα την αντικαπιταλιστική ανατροπή και τη σοσιαλιστική αλλαγή, σε εθνική και διεθνή κλίμακα.

πηγη: kommon.gr

Ομάδες, παράγοντες και παίκτες στο ΝΒΑ εμφανίζονται ενωμένοι στην απόφαση να μην πραγματοποιηθούν οι προγραμματισμένοι αγώνες των play-off, ωστόσο εκφράστηκαν και ανησυχίες και διαφορετικές προσεγγίσεις για το πως θα κλιμακωθεί το κύμα διαμαρτυρίας. Από ορισμένους παίκτες υπήρξε έντονη δυσφορία με τους χειρισμούς των Μιλγουόκι Μπακς και συγκεκριμένα με το γεγονός ότι δεν ειδοποίησαν για τις σκέψεις τους και τις υπόλοιπες ομάδες του ΝΒΑ, δρώντας αυτόνομα.

Σύμφωνα, με ρεπορτάζ,  ο Λεμπρόν Τζέιμς τόνισε στη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε ότι θα ταχθεί με τους υπόλοιπους για να υπάρξει απόλυτη ομοφωνία, αλλά ήταν φανερά εκνευρισμένος και αποχώρησε εσπευσμένα.

Αντίσταση και τιμωρία;

Ρεπόρτερ ESPN: «Οι Μπακς άρχισαν την επανάσταση, τα εύσημα στον Αντετοκούνμπο»

Ο ρεπόρτερ του ESPN Μαρκ Σπίαρς, ο οποίος είχε επικρίνει τον Γιάννη τις προηγούμενες ημέρες, εξήρε τη στάση που τήρησε καθώς σχολίασε ότι αν δεν συμφωνούσε με την απόφαση των Μπακς, θα όρθωνε το ανάστημά του

Ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος, Μαρκ Σπίαρς, μίλησε για την «επανάσταση» των Μιλγουόκι Μπακς και έδωσε τα εύσημα στον Γιάννη Αντετοκούνμπο, για τον οποίο τόνισε ότι είναι ο ηγέτης της ομάδας και προφανώς οι Μπακς δεν θα προχωρούσαν στην αποχή αν ο ίδιος δεν συμφωνούσε. Ο έγκριτος ρεπόρτερ του ΝΒΑ μιλώντας στο αμερικανικό τηλεοπτικό δίκτυο ESPN σχολίασε τις εξελίξεις των τελευταίων ωρών και στάθηκε στον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε ο «Greek Freak» τον οποίο μάλιστα είχε επικρίνει τις προηγούμενες ημέρες διότι δεν είχε πάρει θέση δημόσια για όσα συνέβησαν στο Ουισκόνσιν.

«Δεν εκπλήσσει η στάση του ΛεΜπρόν Τζέιμς και το πώς χρησιμοποιεί το γεγονός πως είναι ηγέτης» είπε ο Σπίαρς και πρόσθεσε: «Εδώ όμως οι Μπακς πρωτοστάτησαν. Ξέρω πως ο ΛεΜπρόν θα τους ακολουθούσε. Ας μιλήσουμε όμως για έναν άλλον σταρ. Για να είμαι ειλικρινής, ήμουν κάπως αυστηρός με τον Γιάννη τις τελευταίες μέρες. Δεν είχε πει τίποτα, ακόμα δεν έχει μιλήσει. Ομως, ο Γιάννης είναι υποψήφιος για το βραβείο του MVP. Παίζει στους Μπακς και συμφωνεί με το μποϊκοτάζ».

Και πρόσθεσε: «Δεν ξέρω τι λέγεται στα παρασκήνια, αλλά αυτός είναι ο σταρ των Μιλγουόκι Μπακς, της ομάδας που αποφάσισε να το αρχίσει όλο αυτό. Με όλο τον σεβασμό στον ΛεΜπρόν και τους Λέικερς, οι Μπακς άρχισαν αυτή την επανάσταση. Θα πρέπει να δώσουμε τα εύσημα στον Γιάννη που συμφώνησε να το κάνει αυτό. Είμαι σίγουρος πως αν δεν ήταν υπέρ αυτής της κίνησης, θα όρθωνε το ανάστημά του για να αλλάξει τις εξελίξεις. Μίλησα με τον Μάρβιν Ουίλιαμς ώρες πριν από το παιχνίδι και μου είπε πως τότε δεν υπήρχαν συζητήσεις των Μπακς για το τι θα κάνουν. Θα είχε ενδιαφέρον να μάθουμε το χρονοδιάγραμμα όσων έγιναν μέχρι να παρθεί αυτή η ιστορική απόφαση των Μπακς».

ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ

Μεξικό 1968: Οι γροθιές της ελευθερίας

Στην ιστορία όχι μόνο του αθλητισμού, αλλά του αγώνα για πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα έχει μείνει η υψωμένη γροθιά που ύψωσαν δύο αφροαμερικανοί δρομείς  το 1968 στους Ολυμπιακούς Αγώνες στην Πόλη του Μεξικού. Απόδειξη, όπως και τώρα, πως η ανυπακοή στο μαζικό αθλητισμό μπορεί να συνδεθεί με τα κοινωνικά κινήματα και να προκαλέσει αλυσιδωτές αντιδράσεις.

Εκείνο το καλοκαίρι ο χρυσός ολυμπιονίκης στα 200 μ. ο 24χρονος Τόμι Σμιθ και ο 23χρονος Τζον Κάρλος, που πήρε το χάλκινο μετάλλιο, κράτησαν το χέρι τους υψωμένο σε γροθιά και είχαν το κεφάλι τους κατεβασμένο σε όλη τη διάρκεια της ανάκρουσης του αμερικανικού εθνικού ύμνου.

Τίποτα στην εμφάνισή τους δεν ήταν τυχαίο. Το μαύρο δερμάτινο γάντι υπογράμμιζε τη δύναμη του χαιρετισμού τους. Και οι δύο ολυμπιονίκες ήταν ξυπόλητοι -σημάδι της φτώχειας του μαύρου πληθυσμού στη χώρα τους. Ο Σμιθ φορούσε ένα μαύρο κασκόλ -σημάδι της μαύρης περηφάνιας. Ο Κάρλος είχε το φερμουάρ της φόρμας του ανοιχτό -μια παραπομπή στη μαύρη εργατική τάξη. Επίσης ο Κάρλος φορούσε ένα περιδέραιο από χάντρες οι οποίες, όπως ο ίδιος εξήγησε αργότερα, «ήταν γι’ αυτούς που τους είχαν λιντσάρει ή τους είχαν δολοφονήσει και κανείς δεν είπε ούτε μια προσευχή γι’ αυτούς, για εκείνους που τους κρέμασαν και τους άλειψαν με πίσσα, γι’ αυτούς που πνίγηκαν στη διάρκεια του περάσματος του Ατλαντικού στα χρόνια του δουλεμπόριου». Και οι τρεις Ολυμπιονίκες (ο τρίτος ήταν ο Αυστραλός Πίτερ Νόρμαν) φορούσαν κονκάρδες του Ολυμπιακού Σχεδίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Τότε, στο κατάμεστο Ολυμπιακό Στάδιο της Πόλης του Μεξικού, το πλήθος γιουχάρισε τους Αμερικανούς αθλητές, ενώ, όταν επέστρεψαν στη πατρίδα τους, δέχτηκαν μέχρι και απειλές ότι θα τους δολοφονούσαν. Εννοείται ότι η αθλητική τους καριέρα τελείωσε απότομα.

πηγη: prin.gr