Σε μαζική κινητοποίηση, στις 11 το πρωί του Σαββάτου, 17 Οκτωβρίου, στην πύλη του εργοστασίου της Λάρυμνας, καλούν οι εργαζόμενοι της επιχείρησης, ενάντια στα κυβερνητικά σχέδια για το διαφαινόμενο λουκέτο και την απόλυσή τους. 

Το κάλεσμα απευθύνεται σε «όλα τα συνδικάτα της χώρας, τα εργατικά κέντρα, τις ομοσπονδίες, τα κόμματα, την τοπική διοίκηση της Στερεάς, πλην ΝΑΖΙ», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται.

«Η κυβέρνηση αντί να κάνει επιδοματική πολιτική αμφιβόλου αποτελέσματος με τις δικές μας οφειλές - με τα δικά μας χρήματα, να βάλουν στο τραπέζι σοβαρές προτάσεις για τα ζητήματα, με γνώμονα την εξασφάλιση αξιοπρεπούς κι ασφαλούς εργασίας. Εάν δεν το κάνουν οι κυβερνώντες, οφείλουμε να το επιβάλλουμε εμείς», αναφέρει στο δικό της κάλεσμα στην κινητοποίηση του Σαββάτου το Σωματείο του ΕΑΚ και προειδοποιεί:

«Καλά θα κάνει ο ειδικός διαχειριστής να μην προκαλεί τους εργαζόμενους, πότε λέγοντας ότι 31/12 κλείνουμε και πότε ότι κάποια κεφάλαια πρέπει να εξέχουν. Πληρώσαμε ακόμη και με τις ζωές μας την ανάπτυξη της δημόσιας ΛΑΡΚΟ, δε θα πληρώσουμε με τα χρήματα που μας οφείλουν ούτε την ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ, ούτε τις αποζημιώσεις που μας οφείλουν».

πηγη:  efsyn.gr

Μανώλης Αναγνωστάκης

του Νίκου Μπογιόπουλου

Η δίκη και η καταδίκη των ναζι της Χρυσής Αυγής είναι πολύτιμη και για τούτο: Απέδειξε πόσο σάπιο και παρηκμασμένο είναι το αστικό πολιτικό σύστημα, αυτό που σήμερα οι νεοδικομματικές συνιστώσες του, εμβληματικής σαπίλας φυσιογνωμίες του και σεσημασμένα μιντιακά του περιτρίμματα τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιός υπήρξε περισσότερο ή λιγότερο… “αντιφασίστας”. 

Σε αυτά τα… “αντιφασιστικά” καλλιστεία του ποντιοπιλατισμού, του φαρισαισμού και της αηδίας, ανάμεσα στους πρωταγωνιστές τους, θα βρείτε κι εκείνους που υπέθαλψαν, που πρόβαλλαν, που διαφήμισαν, που εναγκαλίστηκαν, που συνυπήρξαν, που ανέχτηκαν όλα αυτά τα χρόνια τον εσμό των ναζιστών.

Σε αυτό το… “αντιφασιστικό” ασκέρι  με την “καταλερωμένη φωλιά”, που στη συμπεριφορά του καθρεφτίζονται όχι μόνο τα σαλιαρίσματα με τον φασισμό, αλλά τα ίδια τα αίτια του φασισμού, απευθυνόταν – τότε – ο Μανώλης Αναγνωστάκης:  

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου ‘κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

(Μανώλης Αναγνωστάκης, Φοβάμαι)

πηγη: imerodromos.gr

Πάνος Αλεπλιώτης

Το νέο τερατούργημα στα εργασιακά στην χώρα μας κάνει νόμο ότι, έτσι κι αλλιώς ισχύει και σήμερα και θέλει αντίσταση και αντίδραση για να πάψει να ισχύει. Συνοπτικά αναφέρω πως μπορεί να δουλεύει κανείς 40 ώρες την εβδομάδα αλλά τις μέρες και ώρες που θέλει το αφεντικό. Τριπλασιάζονται οι υποχρεωτικές υπερωρίες, δυσκολεύει ακόμη περισσότερο η συνδικαλιστική δράση. Τρίζουν τα κόκκαλα των δολοφονημένων της Πρωτομαγιάς πριν 150 χρόνια για 8 ώρες δουλειά, 8 ύπνο και 8 ελεύθερο χρόνο.

Και κάτι εξίσου επικίνδυνο. Θεσπίζει την ατομική διαπραγμάτευση.

Η σκέψη βασισμένη σε προσωπικές εμπειρίες πηγαίνει στην χώρα που πρώτη θεσμοθέτησε και εφαρμόζει την ατομική διαπραγμάτευση και τον ατομικό μισθό. Ποια άλλη; Η Σουηδία το πρότυπο των απανταχού υποκριτών της Αριστεράς.

Ατομικός μισθός

Στη Σουηδία ο προγραμματισμός της δουλειάς και η αμοιβή για την εκάστοτε εργασία δεν έχουν σύνδεση. Θα έλεγα ότι αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα. Καταρχάς, δεν λειτουργείς σαν ομάδα. Ο προγραμματισμός έρχεται άνωθεν και ο μισθός σπάνια

αντιπροσωπεύει την προσφορά σου.

Παρ’ όλα αυτά είναι ατομικός και διαφοροποιημένος. Σχεδόν κανείς δεν έχει τον ίδιο μισθό με τον άλλον, κι ας κάνει την ίδια δουλειά, κι ας έχει τα ίδια χρόνια στην δουλειά και τις ίδιες σπουδές.

Ακόμη και οι καθαρίστριες, οι εργάτες στην αποχέτευση, έχουν διαφοροποιημένη αμοιβή. Διαφοροποιούνται οι εργαζόμενοι μισθολογικά ακόμη και για δουλειές που γίνονται από την ίδια ομάδα.

Στα πλαίσια του άκρατου νεοφιλελευθερισμού ακόμη και από τις Σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις που επικράτησε στην Σουηδία μετά την ανατροπή στη Σοβιετική Ένωση και την κρίση τραπεζών, ακινήτων και συναλλάγματος του ’90 εφευρέθηκε ο ατομικός και διαφοροποιημένος μισθός.

Μ’ αυτό το σύστημα, λένε οι εμπνευστές του, επιβραβεύονται οι φιλότιμοι και οι ικανοί εργαζόμενοι και έτσι αποτελούν παράδειγμα για μίμηση στους υπόλοιπους οκνούς και άχρηστους.

Τα εργοδοτικά σωματεία το δέχτηκαν χωρίς πολλούς δισταγμούς.

Αν και δημιουργεί ανισότητες και διάσπαση, οι διοικήσεις των επιχειρήσεων και των δημόσιων οργανισμών συνεχίζουν με τον ίδιο ρυθμό να αξιολογούν το προσωπικό μία έως δύο φορές το χρόνο. Θέτουν προσωπικούς στόχους στον καθένα εργαζόμενο και δίνουν διαφορετικό μισθό.

Η διασπαστική αυτή πολιτική, η διάκριση των ανθρώπων και οι αδικίες των διευθυντών, οι οποίοι είναι η  αριστοκρατία της εργατικής τάξης, δημιουργεί σοβαρά ζητήματα ακόμη και αποδοχής αλλά και της αξίας που έχει ο κάθε άνθρωπος. Γίνεται δυστυχώς καυγάς για  δυο τρία ευρώ διαφορά το μήνα. Η αλληλεγγύη μεταξύ συναδέλφων πάει περίπατο.

Οι εργοδηγοί ξυπνάνε την νύχτα για κάποια βλάβη εκτός εργασιακού ωραρίου, γιατί αυτός που έχει βάρδια αρνήθηκε να αναλάβει και τους παραπέμπει σε αυτόν που παίρνει καλύτερο μισθό.

Η αξιολόγηση γίνεται με προσωπική συνάντηση μεταξύ του διευθυντή και του εργαζόμενου, το ερωτηματολόγιο αποτελείται από πολλές ερωτήσεις ακόμη και για προσωπικά και οικογενειακά θέματα. Είναι ερωτήσεις ρουτίνας και καταλήγουν στο τέλος ο τελικός κριτής, ο διευθυντής, να αποφασίζει κατά το δοκούν την αύξηση του μισθού, αν υπάρξει, για την επόμενη χρονιά. Γίνονται προτάσεις και για ατομική βελτίωση, πληροφόρηση, εκπαίδευση πάντα μέσα στα πλαίσια του προυπολογισμού όπως άλλωστε και οι αυξήσεις αλλά σπάνια υλοποιούνται. Έτσι περνάει ο χρόνος χωρίς να αλλάξει κάτι, μέσα στην αμφισβήτηση και στην διάσπαση και επαναλαμβάνεται η αξιολόγηση κάθε χρόνο.

Οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην χώρα μας πρέπει να αποτρέψουν το εργασιακό αυτό τερατούργημα που στην περίπτωση του ατομικού και διαφοροποιημένου μισθού οδηγεί στην διάσπαση, στην διαφορετική μεταχείρηση, με ευνοούμενους και μη, κιας έχουν ακριβώς τα ίδια προσόντα.

Πάνος Αλεπλιώτης

Εργάστηκε σαν γεωλόγος, περιβαλλοντολόγος και χωροτάκτης στην Ελλάδα και στην Σουηδία. Δημοτικός σύμβουλος Πυλαίας Θεσσαλονίκης 87/90 και 99/2002. Αντιδήμαρχος Πυλαίας από το 1987 έως και το 1990 και από το 1999 έως και το 2000.

πηγη: atexnos.gr

Μπάμπης Συριόπουλος

Μετά την ιστορική απόφαση του δικαστηρίου που καταδίκασε τη Χρυσή Αυγή ως «εγκληματική οργάνωση», κυριαρχεί δικαιολογημένα το αίσθημα της νίκης και της δικαίωσης, όχι μόνο για τα θύματα της ναζιστικής συμμορίας και τις οικογένειές τους, αλλά και για όλους όσοι στάθηκαν ανάχωμα στην τελευταία. Το γεγονός ότι η απόφαση πάρθηκε στην αίθουσα του Εφετείου δεν μπορεί να αποκρύπτει το συντριπτικό βάρος που είχαν το αντιφασιστικό κίνημα, οι συνήγοροι της πολιτικής αγωγής με τον πολιτικό τους ρόλο, τα δημοκρατικά αντανακλαστικά του ελληνικού λαού, το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα. Χωρίς όλα τα προηγούμενα, καθώς και τις δεκάδες χιλιάδες που περικύκλωσαν το Εφετείο την Τετάρτη, δεν ξέρουμε (μπορούμε βέβαια να υποθέσουμε) τι απόφαση θα είχε παρθεί.

Ωστόσο, η χαρά της νίκης δεν δικαιολογεί καμία αφελή αντιφασιστική ευφορία. Η κυβέρνηση και η αστυνομία, ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά την ανακοίνωση της απόφασης, έδωσαν τις δικές τους ερμηνείες για τη «νίκη της δημοκρατίας». Σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στη δήλωσή του μετά την ανακοίνωση της απόφασης του δικαστηρίου, τη ΧΑ ανέθρεψαν ο «λαϊκισμός» και οι «πλατείες του τυφλού μίσους και της βίας»· στοχοποίησε έτσι ο πρωθυπουργός το λαϊκό κίνημα κατά των μνημονίων σε μία ακόμα έκδοση της θεωρίας των άκρων. Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου μίλησε επίσης για «φαινόμενα ακραίας πολιτικής βίας». Η λογική των δύο άκρων είναι επίσημη πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεών της που συμπεριλαμβάνουν κάτω από την ομπρέλα του λαϊκισμού και της «ριζοσπαστικοποίησης» την ακροδεξιά, τον φασισμό, τον κομμουνισμό, την αριστερά και τα κινήματα αμφισβήτησης που ξεσπούν.

Η καταδικαστική απόφαση δεν μπορεί να μας κρύβει το τι προηγήθηκε την τελευταία δεκαετία μέχρι σήμερα. Η πολιτική απόφαση της κυβέρνησης Σαμαρά να ξεκαθαρίσει με τη ΧΑ ήρθε ως αποτέλεσμα του ξεσπάσματος του αντιφασιστικού κινήματος μετά τη δολοφονία του Φύσσα και τη στροφή της ΧΑ ενάντια στα αστικά κόμματα που την εξέθρεψαν. Σύμφωνα με δημοσίευμα της Καθημερινής (7/10) για τα τεκταινόμενα στο Μέγαρο Μαξίμου το πρώτο 48ωρο μετά τη δολοφονία του Φύσσα, ο τότε πρωθυπουργός της ΝΔ Αντώνης Σαμαράς ανησυχούσε «για το εκρηκτικό μείγμα που απειλεί τη χώρα», καθώς και «για τυχόν επέκταση των επεισοδίων», ενώ φοβόταν «μήπως επαναληφθούν τα φαινόμενα της δολοφονίας Γρηγορόπουλου». Αυτό το «εκρηκτικό μείγμα» εκείνες τις ταραγμένες μέρες ανάγκασε την τότε κυβέρνηση Σαμαρά να ξεκινήσει τη δικαστική δίωξη της ΧΑ και όχι η δημοκρατική ομοφωνία των κομμάτων και των θεσμών της αστικής δημοκρατίας.
Οι κυβερνήσεις, από τότε μέχρι τώρα, φρόντισαν για τις λιγότερες δυνατές απώλειες για το αστικό κράτος και τους μηχανισμούς του. Η Δικαιοσύνη δεν ασχολήθηκε με τους αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ που ήταν μπροστά στη δολοφονία του Φύσσα. Οι ακροδεξιοί πυρήνες στην αστυνομία και στο στρατό έμειναν ανέγγιχτοι εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Ο «αντιτρομοκρατικός» νόμος 2928 του 2001 με το άρθρο 187, καθαγιασμένος από την αξιοποίησή του κατά της ΧΑ, παραμένει έτοιμος προς χρήση. Τα αστικά κόμματα, ελεύθερα πια από την παρουσία της ΧΑ που τα εξέθετε, μπορούν να υιοθετούν τα ίδια την ακροδεξιά, ρατσιστική, εθνικιστική της ατζέντα και μάλιστα υλοποιώντας την μέσω των «δημοκρατικών» αστικών θεσμών.

Η αντίληψη για ένα αντιφασιστικό «δημοκρατικό τόξο» εντός του οποίου θα δρουν αυτοπεριοριζόμενα και αυτολογοκρινόμενα το λαϊκό κίνημα και η αριστερά, αναθέτει στους υπαίτιους –τους αστικούς μηχανισμούς– να εξαλείψουν το αποτέλεσμα — το φασιστικό τους συμπλήρωμα. Εξάλλου, αν η ιδεολογία του φασισμού είναι ένας κανιβαλικός εμφύλιος ανάμεσα στους φτωχούς στο γήπεδο του ΤΙΝΑ και της σύγχρονης επίθεσης του κεφαλαίου, το πραγματικό αντίβαρο είναι η ενότητα των εκμεταλλευόμενων πέρα από σύνορα και κατηγοριοποιήσεις για την κοινή βελτίωση της θέσης τους. Οι δημοκρατικές και αντιφασιστικές κατακτήσεις, οι αποφάσεις κυβερνήσεων, κοινοβουλίων ή δικαστηρίων σε αυτήν την κατεύθυνση είναι δυνατές μόνο κάτω από την «εξωτερική» πίεση και την αυτοτέλεια του κινήματος.

«Τείχος της Δημοκρατίας»

Το νικηφόρο αντιφασιστικό κίνημα «φαντασιώνεται»

Στο πλαίσιο της δημοκρατικής ομοφωνίας κινούνται όλες οι απόψεις που βασίζονται στην κοινή καταδίκη της Χρυσής Αυγής από τις δυνάμεις της αστικής δημοκρατίας. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται και η πρωτοβουλία από την Εφημερίδα των Συντακτών της παρουσίασης του «δημοκρατικού τείχους» των πολιτικών αρχηγών με τις δηλώσεις τους, μεταξύ αυτών του Κ. Μητσοτάκη, του Α. Σαμαρά και του Α. Τσίπρα, πρώην πρωθυπουργών και των τριών που άφησαν ανέγγιχτο το βαθύ κράτος που συμβάδιζε, αν δεν ταυτιζόταν, με τη ΧΑ στις ενέργειες και στην κάλυψή της. Μαζί τους η Φώφη Γεννηματά, ο Δ. Κουτσούμπας και ο Γ. Βαρουφάκης. Ο Δημήτρης Ψαρράς (Εφ. Συν 5/10) αν και αναγνωρίζει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει το αστικό κράτος με το φασιστικό παρακράτος, αναθέτει στην κυβέρνηση και στη Δικαιοσύνη την πάταξή του. Το αντιφασιστικό κίνημα έχει ρόλο, αρκεί «να συνειδητοποιήσουν όλοι τον διακριτό ρόλο της δικαιοσύνης και να μην φαντασιώνονται άλλου είδους κοινωνικές και πολιτειακές σχέσεις στη σημερινή Ελλάδα». Το επιχείρημα είναι ότι δεν δικάζει ο «λαός» ή το «κίνημα» αλλά «εκείνος που θα αποφανθεί μεθαύριο για την τύχη των κατηγορούμενων ναζιστών είναι τρεις δικαστές». Όντως, οι δικαστές δικάζουν, είναι μια αναντίρρητη αλήθεια, όπως και ότι τα τρίγωνα έχουν τρεις γωνίες. Επίσης είναι αλήθεια ότι ο Χίτλερ μετά το αποτυχημένο «πραξικόπημα της μπιραρίας» δικάστηκε το 1924 και καταδικάστηκε σε πενταετή φυλάκιση (έκατσε μέσα τελικά οκτώ μήνες). Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τους ναζί να καταλάβουν την εξουσία. Χωρίς «φαντασιώσεις», κάπως έτσι καταλήγουν τα πράγματα.

πηγη: prin.gr