Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ*

Μόνο τα ποσοστά των κομμάτων που θα συναπαρτίσουν τη νέα κυβέρνηση θα κριθούν αύριο. Η φύση της κυβέρνησης από πολιτική σκοπιά έχει ήδη προαποφασιστεί – θα είναι μνημονιακή και γερμανόδουλη! Η λεπτομέρεια που θα κριθεί στις εκλογές, που προκήρυξε ο Τσίπρας για αύριο, έγκειται μόνο στο αν αυτή η μνημονιακή κυβέρνηση θα συμπεριλάβει και τα τέσσερα μνημονιακά κόμματα –δηλαδή τον ΣΥΡΙΖΑ, τη ΝΔ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ– όπως απαιτούν οι Γερμανοί. Στην περίπτωση αυτή ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα είναι πρωθυπουργός, παρόλο που ο ΣΥΡΙΖΑ θα βγει πρώτο κόμμα!

Η μοναδική περίπτωση να διασώσει ο Τσίπρας την πρωθυπουργία του, είναι να κατορθώσει να συγκροτήσει μια φαινομενικά «κεντροαριστερή», μνημονιακή κυβέρνηση, η οποία θα περιλαμβάνει τον ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Αν τα καταφέρει, θα μπορέσει ο Τσίπρας να παραμείνει πρωθυπουργός μερικούς μήνες ακόμη. Αυτό είναι όμως πολύ δύσκολο. Σε καμιά περίπτωση δεν αρκούν 151 βουλευτές από τα τρία κόμματα μαζί, για να επιτρέψουν οι Γερμανοί τη συγκρότηση τέτοιας κυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Τσίπρα. Χρειάζονται τουλάχιστον 160 βουλευτές και πάνω, για να το σκεφθεί το Βερολίνο – να το σκεφθεί, όχι να το εγκρίνει κιόλας. Τους 160 βουλευτές όμως αποκλείεται να τους πιάσουν αύριο ο ΣΥΡΙΖΑ, το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε οι Γερμανοί, μόλις ο Τσίπρας προκήρυξε τις εκλογές, έκαναν φανερές τις προθέσεις τους. Έχοντας δει τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζουν χέρι χέρι με τους βουλευτές της ΝΔ το «Μνημόνιο Τσίπρα», συνειδητοποίησαν βαθύτερα πόσο γελοίο και ξενόδουλο είναι ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι απαιτούν πλέον να σχηματιστεί κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού», ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, εννοείται φυσικά συμπεριλαμβάνοντας ως «τσόντες» το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ. Να σχηματιστεί δηλαδή στην Ελλάδα «οικουμενική» κυβέρνηση και των τεσσάρων μνημονιακών κομμάτων. Αύριο το βράδυ θα δούμε αν τα εκλογικά αποτελέσματα θα επιτρέψουν την υλοποίηση του σχεδίου της γερμανικής καγκελαρίας.

Το μεγαλύτερο πολιτικό έγκλημα του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι μέσα στους επτά μόλις μήνες που κυβέρνησαν, κατάφεραν να συμπεριλαμβάνεται πλέον και η Αριστερά τους στο εντελώς απαξιωμένο πολιτικό σύστημα. Από εκεί που ο Τσίπρας υποσχόταν ότι θα «έσκιζε» τα μνημόνια με ένα νόμο, που θα είχε ένα άρθρο όλο κι όλο, φτάσαμε στο εξευτελιστικό σημείο να καλεί το λαό να τον ξαναψηφίσει, επειδή αυτοδιαφημίζεται ως ο καλύτερος διαχειριστής του μνημονίου, που υπέγραψε ο ίδιος και είναι το χειρότερο από όλα! Ο Τσίπρας, ο οποίος «έσπασε» κάτω από την αφόρητη γερμανική πίεση και μετατράπηκε σε όργανο εφαρμογής στη χώρα μας της γερμανικής πολιτικής, απέτυχε παταγωδώς να υλοποιήσει οποιαδήποτε από τις ουσιώδεις προεκλογικές δεσμεύσεις του καθαρά αστικού «Προγράμματος της Θεσσαλονίκης» που είχε εξαγγείλει πέρυσι τέτοια εποχή. Δεν πήγε τον κατώτατο μηνιαίο μισθό στα 751 ευρώ. Δεν έδωσε 13η σύνταξη σε όσους χαμηλοσυνταξιούχους παίρνουν συντάξεις κάτω από 700 ευρώ το μήνα. Δεν νομοθέτησε αφορολόγητο όριο 12.000 ευρώ για όλους τους Έλληνες. Δεν αποκατέστησε φυσικά τις εργασιακές σχέσεις. «Μαυρογιαλούρος της Αριστεράς», αποδείχτηκε τελικά, ότι είναι ο Αλέξης Τσίπρας.

Στο μεταξύ, οι Γερμανοί και η ντόπια ολιγαρχία φλερτάρουν με την ιδέα να μην βάλουν πρωθυπουργό ούτε τον Τσίπρα φυσικά, αλλά ούτε τον Δραγασάκη, ούτε τον Μεϊμαράκη, βεβαίως, αφού η ΝΔ θα έρθει δεύτερη και καταϊδρωμένη με αρκετές εκατοστιαίες μονάδες υστέρηση από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να μην βάλουν κανένα πολιτικό πρόσωπο πρωθυπουργό στη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ, οικουμενικού μνημονιακού χαρακτήρα! Να βάλουν «τεχνοκράτη» πρωθυπουργό σαν τον Παπαδήμο – δηλαδή τραπεζίτη! Το όνομα του Προβόπουλου κυκλοφορεί ήδη στην πολιτική πιάτσα ως ενός υποψήφιου «τεχνοκράτη» για την πρωθυπουργία, χωρίς φυσικά να έχει ληφθεί οποιαδήποτε απόφαση πρωθυπουργοποίησής του.

Εμείς έχουμε ως σταθερή επιλογή μας στις εκλογές την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ελπίζουμε και ευχόμαστε το ποσοστό της να διπλασιαστεί ή και να τριπλασιαστεί σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, όπου ολόκληρο το πολιτικό σύστημα του κατεστημένου καταρρέει και ανατρέπεται εκ βάθρων. Αύριο το βράδυ θα ξέρουμε.

*Δημοσιεύθηκε στο ΠΡΙΝ το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2015

Βασίλης Μορέλλας:

Δεν ήξερα ότι ο Φλαμπουράρης ήταν εκατομμυριούχος εργολάβος, παρόλο που ήμουν μέλος του ΣΥΡΙΖΑ από την ίδρυσή του. Αφέλεια; Μάλλον δεν θα με ενδιέφερε και τόσο αν αποδεικνυόταν πολιτικά αξιόπιστος.

Τώρα όμως, εκ των υστέ­ρων, σχη­μα­τί­ζε­ται κα­λύ­τε­ρα ένα συ­μπέ­ρα­σμα. Προ­τι­μώ να απο­τυ­πώ­σω με ερω­τή­μα­τα. Είναι ηθικό να διο­ρί­ζε­ται υπουρ­γός αρι­στε­ρής κυ­βέρ­νη­σης (και να δέ­χε­ται τη θέση) κά­ποιος που βγά­ζει εκα­τομ­μύ­ρια από ερ­γο­λα­βί­ες του Δη­μο­σί­ου; Ει­δι­κά όταν αυτός ψη­φί­ζει Μνη­μό­νια που κό­βουν τις συ­ντά­ξεις για να πλη­ρώ­νε­ται το κρα­τι­κό χρέος -και- στους ερ­γο­λά­βους; Εκα­τομ­μυ­ριού­χος υπουρ­γός δη­λώ­νει αρι­στε­ρός ρι­ζο­σπά­στης και ψη­φί­ζει Μνη­μό­νιο. Ίσως είναι νό­μι­μο. Κατά τα άλλα, ακού­γε­ται εντά­ξει αυτή η αλυ­σί­δα γε­γο­νό­των;

Το να στη­ρί­ζεις το Μνη­μό­νιο είναι ούτως ή άλλως εγκλη­μα­τι­κό. Ωστό­σο, είναι ένα πράγ­μα το έγκλη­μα “από αμέ­λεια”, από λάθος εκτί­μη­ση, από αυ­τα­πά­τες για τα δήθεν “ισο­δύ­να­μα” ή από την αφο­μοί­ω­ση της ήττας, την ητ­το­πά­θεια της ΤΙΝΑ. Όσα μέτρα και συ­γκυ­βερ­νή­σεις ακο­λου­θή­σουν, θα ξε­μπερ­δέ­ψουν πολ­λούς απ'αυ­τούς που κά­νουν τέ­τοιο σο­βα­ρό σφάλ­μα. Άλλο πράγ­μα όμως είναι το έγκλη­μα “από πρό­θε­ση”, από υλικό συμ­φέ­ρον.

Ο κ. Φλα­μπου­ρά­ρης, εκα­τομ­μυ­ριού­χος ερ­γο­λά­βος όντας, δεν ανή­κει στην ερ­γα­τι­κή τάξη. Είναι με­γα­λο­α­στός κα­πι­τα­λι­στής. Θα μπο­ρού­σε να προ­δώ­σει την τάξη του για το συμ­φέ­ρον της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας, όπως άλλοι έχουν κάνει κα­τ'ε­ξαί­ρε­ση στο μα­κρι­νό και κο­ντι­νό πα­ρελ­θόν. Δεν το έκανε, υπε­ρα­σπι­ζό­με­νος μέχρι τε­λι­κής πτώ­σε­ως τον δήθεν μο­νό­δρο­μο του τρί­του και φαρ­μα­κε­ρού Μνη­μο­νί­ου. Δεν ανήκε στις εξαι­ρέ­σεις, αλλά στον κα­νό­να. Σε αυ­τούς που βά­ζουν το δικό τους συμ­φέ­ρον πάνω από το κοινό. Το “μέλι” δεν βρί­σκε­ται μόνο στο “βάζο” των υπουρ­γι­κών θώκων.

Όταν λοι­πόν ανα­κα­τεύ­ε­ται κα­νείς με τα εκα­τομ­μύ­ρια, τον τρώνε οι... εκα­τομ­μυ­ριού­χοι. Ίσως είναι μια προει­δο­ποί­η­ση του συ­στή­μα­τος να εξα­κο­λου­θή­σουν να υπα­κούν χωρίς... “λαϊ­κι­σμούς” οι νε­ο­μνη­μο­νια­κοί ευ­έλ­πι­δες και να προ­σα­να­το­λι­στούν σε μια σι­δε­ρέ­νια μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή άνευ αρι­στε­ρών φρα­μπα­λά­δων. Ίσως αρ­χί­σουν να βγαί­νουν σι­γά-σι­γά κι άλλα τέ­τοια μικρά ή με­γά­λα σκάν­δα­λα, με τρα­πε­ζι­κά δά­νεια κομ­μά­των και μπίζ­νες στε­λε­χών, για να ξε­φτι­λι­στεί η λέξη “Αρι­στε­ρά”.

Όμως, αν επι­διώ­κουν το τε­λευ­ταίο, δεν θα το κα­τα­φέ­ρουν. Μέσα από την πα­νω­λε­θρία των εντι­μο­συμ­βι­βα­σμέ­νων, υπάρ­χουν ήδη άλλοι που δεν φά­νη­καν “πρό­θυ­μοι”, δεν με­ταλ­λά­χθη­καν και πέ­ρα­σαν τις εξε­τά­σεις. Ανή­κουν στο νε­ο­πα­γές και ελ­πι­δο­φό­ρο μέ­τω­πο της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας. Εκεί κυ­ρί­ως θα κρι­θεί το μέλ­λον της ελ­λη­νι­κής Αρι­στε­ράς, των κοι­νω­νι­κών αγώ­νων και της σο­σια­λι­στι­κής επι­και­ρό­τη­τας. Όχι στα κα­μώ­μα­τα των φλα­μπου­ρά­ρη­δων και τις πο­λυ­παιγ­μέ­νες φαμ­φά­ρες για πά­τα­ξη της... δια­πλο­κής.

πηγη; rproject.gr

Ισχυρή αντικαπιταλιστική Αριστερά, με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ

του Νίκου Στραβελάκη*

Στις επικείμενες εκλογές πολλοί τονίζουν την ανάγκη οι αριστερές δυνάμεις στο σύνολό τους να αντιληφθούν τι πραγματικά παίζεται. Να προσπαθήσουν να πιάσουν το σφυγμό του κόσμου, να αναδείξουν το πολιτικό επίδικο. Είναι ξεκάθαρο ότι εκλογές κάνουμε διότι χρεοκόπησε η πολιτική γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ. Χρεοκόπησε η άποψη που έλεγε ότι διαπραγματευόμενοι με την ΕΕ θα κατορθώσουμε να εφαρμόσουμε έστω ένα «λάιτ» σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα ανακούφισης του λαού, όπως ήταν το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης. Άρα οι εκλογές είναι προϊόν πολιτικής κρίσης.

Η κρίση συνοψίζεται στο ότι το σύστημα ψαχνει το σχήμα που θα εφαρμόσει το μνημόνιο, ενώ ο λαός έχει ψηφίσει πρόσφατα «Όχι» στα μνημόνια, μια ψήφος που είχε και κοινωνικό/ ταξικό περιεχόμενο.

Όπως σε όλες τις μεγάλες πολιτικές κρίσεις το σύστημα προκρίνει ως λύση, μεγάλους συνασπισμούς αστικών κομμάτων. Γνωρίζοντας ότι και το τρίτο μνημόνιο είναι υφεσιακό και οι κοινωνικές αντιθέσεις θα οξυνθούν παραπέρα, θεωρεί ότι εάν έχει ένα συμμαχικό σχήμα με 200 και βάλε βουλευτές να στηρίζει την εφαρμογή του μνημονίου, τότε θα επιτύχει μια προσωρινή έστω πολιτική σταθερότητα. Άρα το πρώτο πολιτικό επίδικο των εκλογών είναι να μαυριστούν τα κόμματα του μνημονίου και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ που πρέπει να καταδικαστεί οριστικά στη συνείδηση του λαού.

Οι τελευταίοι επτά μήνες και η κατάρρευση της γραμμής ΣΥΡΙΖΑ οδηγούν αβίαστα σε ένα πολιτικό συμπέρασμα: εντός ευρώ και ΕΕ υπάρχουν μόνο μνημόνια. Άρα προυπόθεση για την όποια φιλολαϊκή λύση είναι η ρήξη και η αποδέσμευση από ευρώ και ΕΕ. Επειδή κινούμαστε στο έδαφος μιας μεγάλης παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, το πολιτικό πρόγραμμα της αριστεράς δεν μπορεί παρά να απαντά σε λαϊκά συμφέροντα και ανάγκες.
Με άλλα λόγια είναι ένα μεταβατικό πρόγραμμα και όχι ένα ιδεολογικό πρόγραμμα, όπως προκρίνει το ΚΚΕ. Από την άλλη είναι μεταβατικό με την έννοια ότι φέρνει πιό κοντά τις οριστικές ταξικές συγκρούσεις, διευκολύνοντας τη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία.

Άρα δεν μπορεί να καλλιεργεί αυταπάτες όπως το πρόγραμμα του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ το Γενάρη ή της ΛΑΕ σήμερα που λέει «εμείς δεν θέτουμε θέμα αποδέσμευσης από την ΕΕ, αλλά θέτουμε θέμα μετ’ επιτάσεως ριζικής αλλαγής των ασκούμενων νεοφιλελεύθερων και άλλων επιλογών που έχει κάνει σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση» (Λαφαζάνης).

Είναι εντυπωσιακό μια αριστερή δύναμη, όπως η ΛΑΕ που ξέρει από πρώτο χέρι την πορεία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ να ταλαντεύεται όσον αφορά την έξοδο από το ευρώ και να ονειροβατεί ότι μπορεί η Ελλάδα να παραμείνει στην ΕΕ με εθνικό νόμισμα, χωρίς έστω δημοσιονομικούς και νομισματικούς περιορισμούς. Είναι σαν να προωθούν το σχέδιο Σόιμπλε ως λύση. Το τελευταίο είναι και το μόνο σχήμα που επιτρέπει έξοδο από το ευρώ με παράλληλη παραμονή στην ΕΕ.

Οι επικείμενες εκλογές μπορούν να δημιουργήσουν προυποθέσεις για τη συγκρότηση ενός μετώπου ρήξης και αποδέσμευσης που θα αμφισβητεί τη μνημονιακή συναίνεση. Να ανοίξουν δρόμους για να εκφραστεί πολιτικά το «Όχι» του λαού μας. Οι μόνες δυνάμεις που μπορούν να συμβάλλουν σήμερα σε αυτή την κατεύθυνση είναι οι δυνάμεις της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς, με κορμό την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Ο κόσμος του «Όχι» στέκει αμήχανος απέναντι στις εξελίξεις, όπως φαίνεται και από τις τελευταίες δημοσκοπήσεις. Αυτός ο κόσμος δεν πρέπει να παραμείνει στην αποστοίχιση, να υποταχτεί στην πολιτική του ευρωμονόδρομου ή να εμπλακεί σε νέες αυταπάτες. Αυτό είναι το επίδικο. Η πολιτική ζύμωση γύρω από ένα πρόγραμμα εξόδου από την ευρωζώνη με έμφαση σε άμεσες κρατικοποιήσεις τραπεζών και στατηγικών κλάδων με κοινωνικό έλεγχο στην προοπτική της αποδέσμευσης από την ΕΕ αγγίζει το σφυγμό αυτού του κόσμου, όπως έχει δείξει και η μέχρι τώρα εμπειρία.

Θαρρετά λοιπόν στο δρόμο της ρήξης και της ανατροπής με την αυτοπεποίηθηση των δυνάμεων που στάθηκαν απέναντι και στις αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ και στην παραλυτική πολιτική γραμμή του ΚΚΕ.

*Ο Νίκος Στραβελάκης είναι οικονομολόγος, λέκτορας πανεπιστημίου Αθηνών

Πηγή: ΠΡΙΝ

Άρθρο του Άγγελου Χάγιου στην Εφημερίδα των Συντακτών(15.9.2015)

Είναι γεγονός ότι σε αυτές τις εκλογές δεν υπάρχει ουσιαστικό ερώτημα για το πρόγραμμα της επόμενης κυβέρνησης, αφού αυτό θα είναι το Μνημόνιο που ψήφισαν ο ΣΥΡΙΖΑ με ΑΝ.ΕΛΛ., Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι. Δεν υπάρχει, επίσης, πρόβλημα συγκρότησης κυβέρνησης αφού όλα αυτά τα κόμματα, με διάφορους συνδυασμούς συνεργασιών, είναι πρόθυμα να αναλάβουν το έργο της υλοποίησης της «λίστας των φρικαλεοτήτων», όπως χαρακτήρισε ο Spiegel το τρίτο Μνημόνιο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ιστορική ευθύνη διότι με τη μνημονιακή αστική μετάλλαξή του τροφοδοτεί τη δημαγωγία των μνημονιακών βρικολάκων Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ αλλά και της συστημικής ναζιστικής Χ.Α. Και είναι τουλάχιστον προκλητική η προπαγάνδα του, την ώρα που η «διαπραγμάτευση» στον λάκκο των λεόντων αποδείχτηκε θανατηφόρα αυταπάτη ότι θα διαπραγματευτεί να εφαρμόσει με «κοινωνικά δίκαιο» τρόπο τα σφαγιαστικά μέτρα.

Το πραγματικό ερώτημα, και στις εκλογές, είναι τι να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε τη νέα καταστροφή που μας απειλεί. Η δική μας απάντηση είναι συγκεκριμένη: Για να ζήσουν με αξιοπρέπεια, με κοινωνικά δικαιώματα και ελευθερίες οι εργαζόμενοι και η νεολαία, είναι ανάγκη να επιλέξουν τον δρόμο της ρήξης με το κεφάλαιο και της εξόδου από ευρωζώνη και Ε.Ε.

Σε σύγκρουση με το τέρας του μνημονιακού τόξου, τον κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό, τη δικτατορία των ΜΜΕ, την εργοδοτική ασυδοσία, την κρατική επιδρομή σε βάρος των λαϊκών ελευθεριών, τη φασιστική απειλή. Σε έναν δρόμο κλονισμού της οικονομικής δύναμης και της εξουσίας της αστικής τάξης, στο πλαίσιο μιας αντικαπιταλιστικής ανατροπής. Οχι με κάποια ουδέτερη παραγωγική ανασυγκρότηση, ούτε «βλέποντας και κάνοντας», αλλά με επιλογή, σχέδιο και αποφασιστικό αγώνα.

Αυτό που είναι επείγον, σήμερα, είναι να συγκροτηθεί και να ενισχυθεί στον λαό και τη Βουλή μια αντιπολίτευση εργατική, λαϊκή, αριστερή για να προετοιμάσει και να δώσει τη μάχη της απελευθέρωσης του λαού από τα μνημόνια, το χρέος και την επιδρομή κεφαλαίου – Ε.Ε. – ΔΝΤ. Αυτό το αντίπαλο δέος δεν μπορούν να το πραγματοποιήσουν ούτε κόμματα παντογνώστες (ΚΚΕ) ούτε εκλογικά μέτωπα (όπως η ΛΑ.Ε.), που αναπαράγουν τελικά αυταπάτες που ηττήθηκαν.

Είναι πρωτίστως υπόθεση συνειδητοποίησης, οργάνωσης και αγώνα του λαού, με πυρήνα ένα νέο ταξικό εργατικό κίνημα σε ρήξη με τη γραφειοκρατία των ΝΑΙνέκων της ΓΣΕΕ. Με μάχιμη δύναμη το πολύμορφο κίνημα της ανυπότακτης νεολαίας και της νέας εργατικής βάρδιας. Με πρωτοβουλίες, συνελεύσεις, επιτροπές διεκδίκησης και επιβολής της λαϊκής θέλησης που θα ακυρώνουν και θα υπερβαίνουν, με όρους εργατικής δημοκρατίας, το σάπιο πολιτικό σύστημα.

Σε αυτή την προσπάθεια καλούμε να συμβάλουν όλες οι μαχόμενες δυνάμεις του κινήματος και της Αριστεράς, από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την εκτός των τειχών Αριστερά μέχρι το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ και άλλες διαφοροποιήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ. Να υπερβούμε, όλοι μας, τις όποιες αναστολές. Να συντονιστούμε και πολιτικά σε πρωτοβουλίες και επιτροπές τού ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ, για την ανατροπή της κοινωνικής γενοκτονίας που μας απειλεί.

Εμείς για αυτή την ενότητα δράσης και σκληρού αγώνα μέσα στο κίνημα δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις.

Η πολιτική γραμμή αυτή μπορεί να είναι νικηφόρα. Εχουμε, ταυτόχρονα, επίγνωση ότι είναι ιστορική η ανεπάρκεια τόσο της ρεφορμιστικής όσο και της διαχειριστικής Αριστεράς απέναντι στη στρατηγική επίθεση του κεφαλαίου, σε μια εποχή καθολικής καπιταλιστικής κρίσης. Απέναντι στη συστράτευση του αστικού κόσμου στην Ελλάδα και στη συμμαχία του με τους οικονομικούς δολοφόνους ιμπεριαλιστές των Βρυξελλών, της Φρανκφούρτης και της Ουάσινγκτον.

Το οικοδόμημα, ωστόσο, στην Αριστερά κλονίζεται ήδη συθέμελα. Είναι ανάγκη των καιρών να αλλάξει και ο συσχετισμός. Με μια επαναστατική Αριστερά που θα τολμά να κοιτάξει τον αντίπαλο στα μάτια και να μετασχηματίσει σε συνολική ρήξη τα ρήγματα που άνοιξαν ο εργατικός αγώνας και το λαϊκό «όχι».

Σε έναν δρόμο κατάκτησης των δικαιωμάτων και ελευθεριών του, για την απελευθέρωσή του από την Ε.Ε. και το ευρώ, από δυνάστες και εκμεταλλευτές ντόπιους και ξένους. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με όποιες ανεπάρκειες, είναι ένα βήμα για τη μετωπική συγκρότηση και ισχυροποίηση μιας αντικαπιταλιστικής, αντιιμπεριαλιστικής ανατρεπτικής Αριστεράς με σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική.

Αυτή την αναγκαιότητα υπηρετούν οι πρωτοβουλίες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την πολιτική συνεργασία για μια άλλη Αριστερά. Με νέα αυτοπεποίθηση τώρα που φάνηκε πιο καθαρά ότι ούτε μια κυβερνητική πλειοψηφία ούτε η κομματική επιβεβαίωση μπορούν να λύσουν τα προβλήματα. Χαμένη υπόθεση αποδείχτηκαν οι μεταρρυθμιστικές ουτοπίες σε έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο, αλλά και η άρνηση οποιασδήποτε ανατρεπτικής συμμαχίας και η προσκόλληση σε γραφειοκρατικά πρότυπα και όχι η μάχη για την υπέρβασή τους.

Η ψήφος στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ-εκλογική συνεργασία με ΕΕΚ και ανένταχτους-ες αγωνιστές-στριες είναι χρήσιμη γιατί είναι ψήφος εργατικής και νεολαιίστικης ανταρσίας, ενότητας και προοπτικής.

Ο Άγγελος Χάγιος είναι υποψήφιος Β’ Αθήνας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ – εκλογική συνεργασία με Ε.Ε.Κ. και ανένταχτους αγωνιστές-ανένταχτες αγωνίστριες

Πηγή: efsyn.gr