Του ΝΙΚΟΥ ΙΓΓΛΕΣΗ*  

Ένα μεγάλο έγκλημα εθνικής μειοδοσίας συντελέστηκε το τελευταίο διάστημα στο όνομα της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Ξένα hedge funds αγόρασαν σε εξευτελιστικές τιμές τις τέσσερις ελληνικές συστημικές τράπεζες. Έναντι περίπου 5,3 δις ευρώ τα hedge funds αγόρασαν ουσιαστικά το ενεργητικό των τραπεζών, το οποίο μόνο από τα χορηγηθέντα δάνεια στον ιδιωτικό τομέα ανέρχεται σε 204 δις. ευρώ.

Το έγκλημα που σχεδιάστηκε από τους δανειστές και υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση, εκτός από τον αφελληνισμό του πιστωτικού συστήματος, παραχώρησε τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής οικονομίας σε ξένα συμφέροντα. Σημειώνουμε ότι τα δάνεια των 204 δις. αντιπροσωπεύουν το 115% του ΑΕΠ της χώρας. Ακόμη κι’ αν παραμείνουν οι σημερινές διοικήσεις των τραπεζών, αυτές θα είναι υποχρεωμένες να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των νέων, αλλοδαπών, ιδιοκτητών τους, που ελέγχουν τώρα την πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση συμμορφούμενη με τις απαιτήσεις των δανειστών, που ήθελαν ιδιωτικές τράπεζες, δε συμμετείχε μέσω του ΤΧΣ (ελληνικό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας) στην πρώτη φάση (βιβλίο προσφορών) της διαδικασίας ανακεφαλαιοποίησης όπου έλαβαν μέρος μόνο θεσμικοί και επιλέξιμοι επενδυτές! Έτσι το ΤΧΣ, δηλαδή το ελληνικό Δημόσιο, περιορίστηκε σε μειοψηφικό ποσοστό στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών. Παράλληλα μη συμμετέχοντας στην ανακεφαλαιοποίηση ή συμμετέχοντας σε δύο τράπεζες με ομολογίες , το Δημόσιο απώλεσε ουσιαστικά 24,4 δις. που είχαν δοθεί κατά την πρώτη ανακεφαλαιοποίηση του 2013.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΟΠΟΙΗΣΕΙΣ

Ας παραθέσουμε όμως τα γεγονότα αναλυτικά. Οι τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν τρείς φορές τα τρία τελευταία χρόνια. Οι λόγοι για τους οποίους οι τράπεζες χρειάζονται συνεχώς νέα κεφάλαια για να μη χρεοκοπήσουν και όχι για να δώσουν ρευστότητα στην αγορά είναι: α) το κούρεμα (PSI) των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου που κατείχαν το 2012, β) η αύξηση των μη εξυπηρετούμενων «κόκκινων» δανείων (βλέπε πίνακα) λόγω της ύφεσης στην οικονομία από τις μνημονιακές πολιτικές και γ) η απόσυρση των καταθέσεων λόγω της φορολογικής επιδρομής και της ανασφάλειας που αισθάνονται οι πολίτες.

Η πρώτη ανακεφαλαιοποίηση έγινε το 2013, με κεφάλαια κατά κύριο λόγο από το ΤΧΣ. Με τα 24,4 δις., όπως προαναφέραμε, τα οποία αύξησαν ισόποσα το Δημόσιο Χρέος της χώρας, το μερίδιο του ΤΧΣ στο μετοχικό κεφάλαιο των τραπεζών διαμορφώθηκε ως εξής: Εθνική Τράπεζα 84,35%, Τράπεζα Πειραιώς 81,01%, Alpha Bank 83,71% και Eurobank 93,55%.

Η δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση έγινε το 2014 και σ’ αυτή συμμετείχαν μόνο ιδιώτες επενδυτές με κεφάλαια 8,3 δις. Έτσι το μερίδιο του ΤΧΣ στο μετοχικό κεφάλαιο περιορίστηκε ως ακολούθως: Εθνική Τράπεζα 57,2%, Τράπεζα Πειραιώς 67,3%, Alpha Bank 69,9% και Eurobank 35,4%. Μετά τη δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση οι τρείς από τις τέσσερις συστημικές τράπεζες παρέμειναν κρατικές.

Το τελειωτικό χτύπημα στο τραπεζικό σύστημα το έδωσε τον Ιούνιο του 2015 η ΕΚΤ σταματώντας την παροχή ρευστότητας (ELA) και αναγκάζοντας την κυβέρνηση να επιβάλλει τα capital controls. Αφού για πολιτικούς λόγους, προκειμένου να εκβιαστεί η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα να υπογράψει το τρίτο Μνημόνιο, η ΕΚΤ κατέστρεψε το πιστωτικό σύστημα της χώρας, στη συνέχεια έκανε stress tests για να διαπιστώσει τις ανάγκες των τραπεζών σε νέα κεφάλαια. Σύμφωνα με το δυσμενές σενάριο της ΕΚΤ οι τέσσερις ελληνικές τράπεζες χρειαζόντουσαν κεφάλαια περίπου 14,3 δις. τα οποία επιμερίζονται ως εξής: Εθνική 4,6 δις. Πειραιώς 4,9 δις. Alpha 2,7 δις. και Eurobank 2,1 δις.

Όλες οι τράπεζες άνοιξαν Βιβλίο προσφορών (Book – building) που μπορούσαν να συμμετέχουν μόνο ξένα funds αλλά όχι το ΤΧΣ. Οι ξένοι προσέφεραν περί τα 5,3 δις. και για τις τέσσερις τράπεζες. Παράλληλα μέσω υποχρεωτικών ανταλλαγών τραπεζικών ομολόγων με μετοχές αντλήθηκαν άλλα 2,7 δις. Η Alpha Bank και η Eurobank κάλυψαν τις κεφαλαιακές απαιτήσεις από τα stress tests, ενώ η Εθνική Τράπεζα και η Πειραιώς θα χρειαστούν επιπλέον περί τα 5,4 δις. που θα δοθούν από το ΤΧΣ.

ΟΙ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ

Στο σημείο αυτό πρέπει να σημειώσουμε ότι οι τράπεζες εξαγοράστηκαν από τα ξένα funds σε εξευτελιστικές τιμές. Η τιμή διάθεσης της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση (2013) έγινε στα 4,29 ευρώ, στη δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση (2014) στα 2,2 ευρώ και τώρα, χαμηλότερα κατά 99%, στα μόλις 0,02 ευρώ. Αντίστοιχα η τιμή διάθεσης της μετοχής της Τράπεζας Πειραιώς στην πρώτη και δεύτερη ανακεφαλαιοποίηση έγινε στα 1,7 ευρώ και τώρα στην τρίτη, χαμηλότερα κατά 99,8%, στα 0,003 ευρώ. Στην Alpha Bank η τιμή διάθεσης της μετοχής το 2013 έγινε στα 0,44 ευρώ, το 2014 στα 0,65 και τώρα, χαμηλότερα κατά 93,8%, στα 0,04 ευρώ. Τέλος στην Eurobank η τιμή διάθεσης της μετοχής στην πρώτη ανακεφαλαιοποίηση έγινε στο 1,5 ευρώ, στη δεύτερη στα 0,31 και τώρα, χαμηλότερα κατά 96,7%, στα 0,01 ευρώ.

Στις δύο τράπεζες (Εθνική – Πειραιώς) το ΤΧΣ θα συμμετάσχει στην ανακεφαλαιοποίησή τους με 5,4 δις. αλλά το ποσό αυτό θα δοθεί κατά 75% έναντι μετατρέψιμων ομολογιών (CoCos) και μόνο κατά 25% έναντι μετοχών. Σύμφωνα με την Πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου (2-11-15) οι μετατρέψιμες ομολογίες συνιστούν άμεσες, μη εξασφαλισμένες και μειωμένης κατάταξης επενδύσεις, σε περίπτωση ειδικής εκκαθάρισης του πιστωτικού ιδρύματος. Οι ομολογίες θα μετατραπούν σε μετοχές μετά από επτά χρόνια και στο διάστημα αυτό θα αποδίδουν τόκο 8% ετησίως αλλά…το πιστωτικό ίδρυμα έχει την επιλογή να καταβάλει τον τόκο όχι σε μετρητά αλλά σε νεοεκδιδόμενες μετοχές. Έτσι, το Δημόσιο θα συνεισφέρει στην ανακεφαλαιοποίηση αλλά τις μετοχές που αντιστοιχούν στο μερίδιό του θα τις πάρει μετά μια επταετία και πιθανόν ένα μικρό ποσοστό μετοχών κάθε χρόνο έναντι του τόκου των κεφαλαίων που διέθεσε. Είναι σαφές ότι όλα σχεδιάστηκαν ώστε οι τράπεζες, παρά την κρατική συμμετοχή, να παραμείνουν ιδιωτικές.

Με όλες αυτές τις μεθοδεύσεις, μετά την τρίτη ανακεφαλαιοποίηση, το ποσοστό του ΤΧΣ υπολογίζεται ότι θα περιοριστεί στην Εθνική περίπου στο 35%, στην Πειραιώς στο 23%, στην Alpha στο 11% και στην Eurobank στο 2,3%. Οι τράπεζες είναι πια ιδιωτικές όπως ήθελαν διακαώς οι δανειστές.

ΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν χρειαζόταν να γίνει αν η Ελλάδα είχε εξέλθει από την Ευρωζώνη και διέθετε το δικό της εθνικό νόμισμα. Οι τράπεζες θα ανακεφαλαιοποιούντο με δραχμές και η συντριπτική πλειοψηφία του μετοχικού κεφαλαίου θα ανήκε στο Δημόσιο. Αλλά και εντός της Ευρωζώνης η κυβέρνηση όφειλε να επιλέξει μια διαφορετική πολιτική για να διασφαλίσει το εθνικό συμφέρον. Το ΤΧΣ έπρεπε να συμμετάσχει από την πρώτη φάση της ανακεφαλαιοποίησης με το ποσοστό που κατείχε, δανειζόμενο επιπλέον 3,1 δις. από τον ESM. Το ποσό αυτό θα αύξανε το Δημόσιο Χρέος των 315 δις. (30-9-15) μόλις κατά 1% ενώ οι ετήσιοι τόκοι θα ήταν μόνο 31 εκατ. (επιτόκιο ESM 1%). Με αυτό το μικρό κόστος θα διατηρείτο ο εθνικός έλεγχος του πιστωτικού συστήματος και θα διασφαλίζονταν τα 24,4 δις που είχαν δοθεί το 2013.

Παράλληλα θα επιτρέπετο στους μικροεπενδυτές, τα ασφαλιστικά Ταμεία και τ’ άλλα ΝΠΔΔ να συμμετάσχουν κατά το ποσοστό που κατείχαν στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, ώστε να μην υποστούν,με την εξαίρεση της Εθνικής, που άνοιξε Βιβλίο προσφορών και για τους έλληνες επενδυτές, μια συντριπτική εξαέρωση του χαρτοφυλακίου τους (dilution). Οι πανηγυρισμοί της κυβέρνησης ότι έβαλε λιγότερα χρήματα στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, προσπαθούν να καλύψουν την ευθύνη της για τον αφελληνισμό του πιστωτικού συστήματος.

Τα hedge funds δεν πρόκειται να περιοριστούν απλά στον έλεγχο των τραπεζών, αλλά μέσω αυτών, επιδιώκοντας τη μεγιστοποίηση των κερδών τους, θα λεηλατήσουν ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική οικονομία. Πρώτος στόχος τα «κόκκινα» δάνεια των επιχειρήσεων 36,5 δις. (βλέπε πίνακα) που θα πουληθούν σε distress funds (κεφάλαια γύπες) τη δραστηριοποίηση των οποίων στην ελληνική αγορά συμφώνησε η κυβέρνηση με τους δανειστές. Τα δάνεια αυτά θα αγοραστούν από τις τράπεζες στο 5-15% της ονομαστικής αξίας τους και στη συνέχεια τα distress funds θα εκποιήσουν τα πάγια στοιχεία των επιχειρήσεων (οικόπεδα, κτίρια, μηχανήματα κλπ.) προκειμένου να βγάλουν κέρδος. Τα δάνεια βιώσιμων, μεν αλλά με υψηλό δανεισμό, επιχειρήσεων θα αγοραστούν στο 40-50% της ονομαστικής αξίας τους και στη συνέχεια τα distress funds θα μετατρέψουν τις απαιτήσεις τους σε μετοχές καθιστάμενοι έτσι ιδιοκτήτες αυτών των επιχειρήσεων. Στη συνέχεια θα τις αναδιαρθρώσουν σύμφωνα με τα συμφέροντά τους (συρρίκνωση δραστηριοτήτων, απολύσεις προσωπικού κλπ.) προκειμένου να τις πουλήσουν σε πολυεθνικές εταιρείες που θέλουν να εξαλείψουν τον ανταγωνισμό και να μονοπωλήσουν την αγορά. Τα distress funds από τη φύση τους δεν είναι μακροχρόνιοι επενδυτές αλλά επιδιώκουν αρπαχτές με γρήγορα κέρδη.

Μετά τα επιχειρηματικά δάνεια θα ακολουθήσουν τα επαγγελματικά, τα αγροτικά, τα στεγαστικά και τα καταναλωτικά. Το μεγαλύτερο τμήμα της ελληνικής οικονομίας θα περάσει στα χέρια ξένων, απρόσωπων, κεφαλαίων, στερώντας τη χώρα από οποιαδήποτε προοπτική μελλοντικής ανάπτυξης.

Η Ελλάδα έχοντας χάσει τη νομισματική αυτονομία της ενταγμένη μέσα στην Ευρωζώνη και έχοντας χάσει τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματός της, με την τελευταία ανακεφαλαιοποίηση, έχει απωλέσει την εθνική κυριαρχία της και έχει γίνει αποικία του διεθνούς κεφαλαίου, δηλαδή των περίφημων αγορών.

*Πηγή: greekattack.wordpress.com

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

Του ΠΑΝΟΥ ΚΟΣΜΑ*    

Το τελευταίο διάστημα, σημαντικά γεγονότα στη Λ. Αμερική, τη Μ. Ανατολή και την Ευρώπη -για να μείνουμε στις πιο σημαντικές «εστίες» των εξελίξεων- διαμορφώνουν μια συγκυρία δύσκολη και πιεστική για το κίνημα και την Αριστερά: δεξιά αντεπίθεση στη Λ. Αμερική (ανατροπές από τα δεξιά στην Αργεντινή και τη Βενεζουέλα), στρατιωτικός νόμος και κράτος «έκτακτης ανάγκης» στο Παρίσι, η άνοδος της άκρας δεξιάς όχι μόνο στην κεντρική αλλά και στη δυτική και νότια Ευρώπη, σε μια Ευρώπη της λιτότητας, του αυταρχισμού και του ρατσισμού, στήριξη από το πορτογαλικό Μπλόκο της Αριστεράς και το πορτογαλικό Κ.Κ. μιας σοσιαλφιλελεύθερης κυβέρνησης, διαφαινόμενη όχι απλώς εκλογική αλλά και πολιτική ήττα του PODEMOS στην Ισπανία, δυναμική μετατροπής του διαρκούς πολέμου στη Συρία σε περιφερειακή και διεθνή σύγκρουση με το δράμα των προσφύγων να κορυφώνεται και τα τύμπανα του πολέμου να χτυπούν όλο και πιο δυνατά.  

Στο εσω­τε­ρι­κό, η μνη­μο­νια­κή στρο­φή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και η υλο­ποί­η­ση του σκλη­ρού τρί­του μνη­μο­νί­ου, δια­μορ­φώ­νουν μια κα­τά­στα­ση δύ­σκο­λη για τη Ρι­ζο­σπα­στι­κή - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή Αρι­στε­ρά και το κί­νη­μα, αλλά και για την ίδια την κυ­βέρ­νη­ση, που κάνει «ασκή­σεις πα­τι­νάζ σε λεπτό στρώ­μα πάγου».  

ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ''ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΗΤΤΑ''  

Αναμ­φί­βο­λα, πρό­κει­ται για μια δυ­σμε­νή εξέ­λι­ξη στη συ­γκυ­ρία και το συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων. Αναμ­φί­βο­λα, ο «δε­ξιός» άνε­μος είναι ισχυ­ρός. Αναμ­φί­βο­λα, βιώ­νου­με απο­τυ­χί­ες και υπο­χω­ρή­σεις ση­μα­ντι­κές. Όμως, η εκτί­μη­ση δεν θα είναι ολο­κλη­ρω­μέ­νη αν δεν εξε­τά­σου­με, ταυ­τό­χρο­να και σε συν­δυα­σμό, την κα­τά­στα­ση του αντι­πά­λου, των δυ­νά­με­ων του κα­πι­τα­λι­σμού και του ιμπε­ρια­λι­σμού. Η βα­σι­κή δια­πί­στω­ση είναι ότι οι δυ­νά­μεις του συ­στή­μα­τος βιώ­νουν ένα στρα­τη­γι­κό αδιέ­ξο­δο: 8 χρό­νια ύστε­ρα από το ξέ­σπα­σμα της κα­πι­τα­λι­στι­κής οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, όχι μόνο δεν έχουν συ­γκε­ντρω­θεί οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις αλλά δεν υπάρ­χει καν η «γε­νι­κή φόρ­μου­λα» για την έξοδο απ’ αυτήν. Το σύ­στη­μα ξέρει να βγαί­νει από τις κρί­σεις του με μα­ζι­κές κα­τα­στρο­φές ζω­ντα­νής και νε­κρής ερ­γα­σί­ας, αλλά οι κα­τα­στρο­φές που επέ­φε­ραν η ύφεση ή οι­κο­νο­μι­κή επι­βρά­δυν­ση και η σκλη­ρή λι­τό­τη­τα απο­δεί­χτη­κε ότι δεν είναι αρ­κε­τές για την έξοδο από την κρίση. Το δε­δο­μέ­νο αυτό έχει τε­ρά­στιες συ­νέ­πειες: εγκα­θι­στά μια διαρ­κή ρευ­στό­τη­τα, μια διαρ­κή κρίση ηγε­μο­νί­ας, μια μό­νι­μη αδυ­να­μία να επι­βλη­θεί η κα­πι­τα­λι­στι­κή και ιμπε­ρια­λι­στι­κή «τάξη». Η κρίση περ­νά­ει έτσι από την οι­κο­νο­μι­κή βάση στο πο­λι­τι­κό, θε­σμι­κό και ιδε­ο­λο­γι­κό εποι­κο­δό­μη­μα, στις επι­μέ­ρους χώρες, στην Ευ­ρω­ζώ­νη, στις ισορ­ρο­πί­ες και τη στα­θε­ρό­τη­τα της ιμπε­ρια­λι­στι­κής πα­γκο­σμιο­ποί­η­σης.  

Η πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία που δια­μορ­φώ­νε­ται πάνω στην πε­ποί­θη­ση ότι βιώ­νου­με ένα «ιστο­ρι­κό δράμα», μια ορι­στι­κή και συ­ντρι­πτι­κή ήττα, δεν είναι μόνο πολύ απαι­σιό­δο­ξη για τις προ­ο­πτι­κές ανα­σύ­ντα­ξης και αντε­πί­θε­σης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς, αλλά και πολύ αι­σιό­δο­ξη για την κα­τά­στα­ση του αντι­πά­λου. Από στρα­τη­γι­κή άποψη, εί­μα­στε σε μια κα­τά­στα­ση δι­πλής αδυ­να­μί­ας των αντί­πα­λων στρα­το­πέ­δων της τα­ξι­κής πάλης πα­γκό­σμια. Οι υπο­χω­ρή­σεις και οι ήττες για τις οποί­ες μι­λή­σα­με λει­τουρ­γούν σε αυτό το πλαί­σιο, γι’ αυτό δεν έχουν ούτε ορι­στι­κό ούτε συ­ντρι­πτι­κό χα­ρα­κτή­ρα.  

Η εκτί­μη­ση αυτή έχει θε­με­λιώ­δη ση­μα­σία.  

ΑΝΑΣΥΝΤΑΞΗ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ – ΜΑΖΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Αν έτσι έχουν τα πράγ­μα­τα, τότε το άμεσο, κρί­σι­μο, κε­ντρι­κό και εντε­λώς «υπαρ­ξια­κής» ση­μα­σί­ας πο­λι­τι­κό κα­θή­κον για τις δυ­νά­μεις της Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς είναι να εφαρ­μό­σει κα­τε­πει­γό­ντως ένα σχέ­διο ανα­σύ­ντα­ξης, πο­λι­τι­κής και κι­νη­μα­τι­κής. Οι πο­λι­τι­κές επι­λο­γές που, συ­νει­δη­τά ή διά της πα­ρα­λεί­ψε­ως, ευ­νο­ούν τη δια­σπο­ρά και την κα­τά­τμη­ση των δυ­νά­με­ων, η πο­λι­τι­κή ψυ­χο­λο­γία του «τάιμ άουτ» για να ερευ­νή­σου­με εις βάθος τα αίτια της ήττας, να ανα­στο­χα­στού­με και να επα­να­προσ­διο­ρι­στού­με, είναι ενά­ντια σε αυτό το κε­ντρι­κό κα­θή­κον. Σε ένα τέ­τοιο έδα­φος η πο­λι­τι­κή απο­γο­ή­τευ­ση θα γε­νι­κευ­τεί, διά­φο­ρες «σχο­λές» και εκλο­γι­κεύ­σεις που θα ευ­νο­ούν τον πο­λι­τι­κό ανα­χω­ρη­τι­σμό θα αν­θή­σουν, και η «συ­ντρι­πτι­κή ήττα» θα απο­δει­χτεί αυ­το­ε­πι­βε­βαιού­με­νη προ­φη­τεία.  

Έχου­με υπο­στεί αναμ­φί­βο­λα μια ση­μα­ντι­κή ήττα. Όμως, θα ήταν τε­ρά­στιο λάθος, με εν­δε­χο­μέ­νως ανυ­πο­λό­γι­στες και μα­κρο­χρό­νιες συ­νέ­πειες, αν χα­ρί­ζα­με «οι­κειο­θε­λώς» στον αντί­πα­λο μια νίκη που ακόμη δεν έχει πε­τύ­χει και μόνο τα δικά μας λάθη μπο­ρούν να του χα­ρί­σουν: τη νίκη να ολο­κλη­ρώ­σει αδια­τά­ρα­κτα την υλο­ποί­η­ση του μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος και να μας κα­θη­λώ­σει ξανά στο πο­λι­τι­κό πε­ρι­θώ­ριο, σε μια κα­τά­στα­ση αδυ­να­μί­ας να κά­νου­με πραγ­μα­τι­κά κε­ντρι­κή - μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, δη­λα­δή πο­λι­τι­κή με αντί­κρι­σμα στο συ­νο­λι­κό συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων. Αυτό το με­τε­ρί­ζι, της κε­ντρι­κής - μα­ζι­κής πο­λι­τι­κής, δεν πρέ­πει να το πα­ρα­δώ­σου­με αμα­χη­τί με βάση τη θε­ω­ρία ότι έχου­με ητ­τη­θεί «ορι­στι­κά» και «συ­ντρι­πτι­κά». Η επι­στρο­φή σε έναν «κι­νη­μα­τι­σμό» των διε­σπαρ­μέ­νων αντι­στά­σε­ων που δεν εντάσ­σο­νται (στην πράξη και όχι με δια­κη­ρύ­ξεις καλών προ­θέ­σε­ων) σε ένα συ­νο­λι­κό σχέ­διο μάχης με τα μνη­μό­νια και τη λι­τό­τη­τα, σε μια προ­ο­πτι­κή πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής, ση­μαί­νει επι­στρο­φή στα «μο­λυ­βέ­νια χρό­νια» της πο­λι­τι­κής πε­ρι­θω­ριο­ποί­η­σης. Οι δια­λυ­τι­κές της συ­νέ­πειες θα είναι δια­λυ­τι­κές και εκ­φυ­λι­στι­κές σε μα­κρο­χρό­νια βάση.  

ΜΑΖΙΚΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ  

Η μάχη μέσα στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν ήταν μά­ταιη, η συ­γκρό­τη­ση της ΛΑΕ και η μάχη των εκλο­γών (ανε­ξάρ­τη­τα από την εκλο­γι­κή ήττα γης ΛΑΕ) δεν ήταν αμε­λη­τέα γε­γο­νό­τα. Αντί­θε­τα, οι μάχες αυτές ήταν σω­τή­ριες για τις δυ­να­τό­τη­τες ανα­σύ­ντα­ξης του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς - χωρίς αυτές η ήττα θα ήταν πράγ­μα­τι συ­ντρι­πτι­κή, με εκτε­τα­μέ­να φαι­νό­με­να εκ­φυ­λι­σμού, πα­ραί­τη­σης και απο­στρά­τευ­σης. Έχει τε­ρά­στια ση­μα­σία και δεν είναι κα­θό­λου μικρό γε­γο­νός ότι στην «προ­δο­σία» του Τσί­πρα και της ηγε­τι­κής του ομά­δας υπήρ­ξε άμεση και μα­ζι­κή απά­ντη­ση. Μια ματιά στη μα­ζι­κό­τη­τα και τη χρο­νι­κή αμε­σό­τη­τα των απα­ντή­σε­ων που υπήρ­ξαν σε με­γά­λες ιστο­ρι­κές προ­δο­σί­ες, πεί­θει ότι δεν είναι κα­θό­λου δε­δο­μέ­νες και εύ­κο­λες – ας ανα­λο­γι­στού­με την προ­δο­σία της σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας στον Πρώτο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο, τη Βάρ­κι­ζα ή πιο πρό­σφα­τα το «βρό­μι­κο ’89»…  

Με αυτή την πο­λι­τι­κή «προί­κα», οι εν­θαρ­ρυ­ντι­κές τά­σεις ανα­σύ­ντα­ξης του κι­νή­μα­τος, η συ­σπεί­ρω­ση με­ρι­κών χι­λιά­δων αγω­νι­στών/στριών πα­νελ­λα­δι­κά στις τά­ξεις της ΛΑΕ, η βα­σι­κά θε­τι­κή απο­τί­μη­ση της πρό­σφα­της Πα­νελ­λα­δι­κής της Συ­νά­ντη­σης και η δρο­μο­λό­γη­ση των δια­δι­κα­σιών της Ιδρυ­τι­κής της Συν­διά­σκε­ψης, απο­τε­λούν τις πο­λύ­τι­μες αρ­χι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις για την (ανα)συ­γκρό­τη­ση μιας Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς που θα είναι όχι απλώς ανά­χω­μα στις συ­στη­μι­κές πιέ­σεις, όχι απλώς χώρος επού­λω­σης των πλη­γών της ήττας, αλλά πάνω απ’ όλα ερ­γα­λείο για να κά­νου­με μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή: «συλ­λο­γι­κός ορ­γα­νω­τής» της κε­ντρι­κής πο­λι­τι­κής μάχης για την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας και «πο­λι­τι­κό επι­τε­λείο» για την εκ­πό­νη­ση ενός σχε­δί­ου πο­λι­τι­κής ανα­τρο­πής και την υλο­ποί­η­ση ενός με­τα­βα­τι­κού προ­γράμ­μα­τος για το σο­σια­λι­σμό.

Η απα­ραί­τη­τη αυ­το­κρι­τι­κή και ανα­ζή­τη­ση των αι­τιών της ήττας και των υπο­χω­ρή­σε­ων μόνο στο πλαί­σιο μιας τέ­τοιας προ­σπά­θειας, στο πλαί­σιο της μάχης να ανα­συ­στή­σου­με τη δυ­να­τό­τη­τα να κά­νου­με κε­ντρι­κή - μα­ζι­κή πο­λι­τι­κή, μπο­ρεί να είναι γό­νι­μη και απο­τε­λε­σμα­τι­κή, κι όχι συ­νώ­νυ­μη των ποι­κί­λων μορ­φών του πο­λι­τι­κού ανα­χω­ρη­τι­σμού.  

Θέ­λου­με τη ΛΑΕ ένα πο­λι­τι­κό μέ­τω­πο «ανοι­χτό και υπό κα­τα­σκευή», πο­λι­τι­κό χώρο σύ­γκλι­σης, συ­νύ­παρ­ξης και συ­νερ­γα­σί­ας για τις δυ­νά­μεις της αντι­μνη­μο­νια­κής Ρι­ζο­σπα­στι­κής και Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς. Με πλήρη σε­βα­σμό στις ανά­γκες όλων των τά­σε­ων και ρευ­μά­των να «αφο­μοιώ­σουν» τις εξε­λί­ξεις, πρέ­πει ωστό­σο να το­νί­σου­με ότι ήρθε η ώρα των με­γά­λων απο­φά­σε­ων για μια τέ­τοια συ­στρά­τευ­ση.  

Η Ελ­λά­δα, «αδύ­να­μος κρί­κος» της κρί­σης χθες και σή­με­ρα, «προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο» της πάλης για την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και την ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας έως πρό­σφα­τα, μπο­ρεί να γίνει το «προ­κε­χω­ρη­μέ­νο φυ­λά­κιο» της ανα­σύ­ντα­ξης της μα­ζι­κής Ρι­ζο­σπα­στι­κής - Αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς τώρα και στο μέλ­λον. Η κρίση ηγε­μο­νί­ας της άρ­χου­σας τάξης και η κρίση και αστά­θεια του πο­λι­τι­κού της συ­στή­μα­τος, που πολύ πρώ­ι­μα με­τα­σχη­μα­τί­ζο­νται σε αστά­θεια της κυ­βέρ­νη­σης ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και οι τε­ρά­στιες «πο­σό­τη­τες» οργής που συσ­σω­ρεύ­ο­νται κάτω από το λεπτό στρώ­μα πάγου όπου εξε­λίσ­σο­νται οι κυ­βερ­νη­τι­κές μα­νού­βρες, μας τρο­φο­δο­τούν με όλο το ανα­γκαίο υλικό.

*Πηγή: rproject.gr

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

Του Θ. ΜΑΡΑΚΗ

Δεν έχω σκοπό να γράψω μια μεγάλη ανάλυση για το θέμα. Όλοι καταλαβαίνουμε ότι είναι το θέμα για το εργατικό κίνημα στη χώρα μας και όχι μόνο. Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσω να δώσω μια σύντομη απάντηση στο εύλογο ερώτημα συντρόφων μου: Πως είναι δυνατόν να κυριαρχούν ακόμη στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, των μεγάλων ομοσπονδιών, των σωματείων των πρώην ΔΕΚΟ και τραπεζών οι δεξιότατοι ρεφορμιστές οι οποίοι οδήγησαν κατ’ επανάληψη σε ήττες το εργατικό κίνημα. Έχασαν όλες τις μάχες της περιόδου 2009-2015 και ιδιαίτερα αυτών της περιόδου 2009-2012 όπου η διάθεση για αγώνα των εργαζομένων ήταν σε ψηλό επίπεδο; Η απάντηση είναι: εξ αιτίας της ρεφορμιστικής του δειλίας να κλιμακώσουν τους αγώνες πράγμα που απορρέει από την ενσωμάτωση τους στη λογική του συστήματος, στη λογική της ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει εναλλακτική λύση), πράγμα που επιβεβαίωσε η πλειοψηφία της διοίκησης της ΓΣΕΕ με το «Nαι» στο δημοψήφισμα. Και βέβαια κατάφεραν η συμμετοχή των εργαζομένων στα σωματεία στον ιδιωτικό τομέα να συρρικνωθεί στο χαμηλότερο δυνατό σημείο. Το ερώτημα και η απάντηση του ισχύει για την ηγεσία της ΑΔΕΔΥ και γενικά για τα συνδικάτα του δημοσίου, με εξαιρέσεις.

Απάντηση στο ερώτημα δίνουν με πολύ χαρακτηριστικό τρόπο οι κλασικοί του μαρξισμού. Ο Τρότσκι στο μεταβατικό γράφει: «β) Τα συνδικάτα ακόμα και τα πιο ισχυρά, δεν αγκαλιάζουν πάνω από το 20 με 25% της εργατικής τάξης, (σ.σ στην εποχή μας τα συνδικάτα του δημοσίου και του ευρύτερου δημόσιου έχουν πολύ πιο υψηλά ποσοστά που φτάνουν και το 90% σε κάποιες περιπτώσεις) και κύρια τα πιο ειδικευμένα και τα πιο καλοπληρωμένα στρωματά της. Η πιο καταπιεσμένη πλειοψηφία (σ.σ. ο ιδιωτικός τομέας, άνεργοι, κλπ.) της εργατικής τάξης δεν σέρνεται στη πάλη παρά επεισοδιακά, και σε περίοδες εξαιρετικών ανατάσεων του εργατικού κινήματος. Σε τέτοιες στιγμές, είναι αναγκαία η δημιουργία οργανώσεων (….) που να αγκαλιάζουν ολόκληρη τη μαχόμενη μάζα: απεργιακές επιτροπές, επιτροπές εργοστασίων,….»

«γ) Σαν οργανώσεις που εκφράζουν τα ανώτατα στρώματα του προλεταριάτου, τα συνδικάτα, όπως το δείχνει ολόκληρη η ιστορική εμπειρία του παρελθόντος, (…..), αναπτύσσουν ισχυρές τάσεις συμβιβασμού με το αστικό δημοκρατικό καθεστώς. Σε περίοδες όξυνσης της ταξικής πάλης, τα ηγετικά σώματα των συνδικάτων προσπαθούν να κυριαρχήσουν πάνω στο μαζικό κίνημα για να το κρατήσουν ακίνδυνο. (….), οι ηγέτες των συνδικάτων συνήθως γίνονται αστοί υπουργοί.» (σελ. 20 υπογρ. δική μου)

Ο αντιδραστικός χαρακτήρας των ηγεσιών του συνδικαλιστικού κινήματος έχει επιβεβαιωθεί ακόμη και στην περίοδο της Οχτωβριανής επανάστασης όπου οι τραπεζοϋπάλληλοι, οι σιδηροδρομικοί, οι εργαζόμενοι στα τηλέφωνα και τον τηλέγραφο αναγκάστηκαν να υπηρετήσουν την εξουσία των σοβιέτ με το πιστόλι στο κρόταφο.

Στη χώρα μας την περίοδο του μεσοπολέμου, ΓΣΕΕ, ομοσπονδίες και εργατικά κέντρα ήταν ελεγχόμενα από τους εγκάθετους του κρατικού μηχανισμού και των εκάστοτε κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Ο λόγος ήταν η αδυναμία του κεφαλαίου να παραχωρήσει ψίχουλα για να ελέγξει τους συνδικαλιστές και τα σωματεία. Πράγμα το οποίο πέτυχαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ την μεταπολίτευση, όπου μετέτρεψαν σε λαμόγια την πλειοψηφία των συνδικαλιστών, κυρίως του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Στη ΓΣΕΕ κυριαρχούσαν και κυριαρχούν οι συνδικαλιστές οι προερχόμενοι από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα και τις τράπεζες με συντριπτικά ποσοστά σε σχέση με τους συνδικαλιστές τους προερχόμενους από τον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα η αναλογία έχει επιδεινωθεί εξ αιτίας της κρίσης που έφερε το κλείσιμο επιχειρήσεων, τις απολύσεις, την ανεργία, κλπ σε βάρος των συνδικαλιστών εκπροσώπων του ιδιωτικού τομέα. Ο αριθμός των συνδικαλισμένων εργατών στον ιδιωτικό τομέα έχει κατέβει στο 8-10% σε αντίθεση με αυτών του ευρύτερου δημόσιου τομέα όπου κυμαίνεται μεταξύ 70-75%. Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία αναδείχτηκαν στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, Ραυτόπουλος, Πρωτόπαππας, και ο «αόρατος» Παναγόπουλος, πάνω σ’ αυτή τη βάση επιβιώνουν.

Οι ήττες στις οποίες έχουν οδηγήσει το κίνημα, όσο και αν φαίνεται περίεργο τους συντηρούν γιατί υποβιβάζουν στα μάτια των εργαζομένων την σημασία των συνδικάτων και τους οδηγούν στην αποχή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να συμμετέχουν στις συνελεύσεις και τις εκλογές αυτοί που περιμένουν εξυπηρετήσεις κατά κύριο λόγο. Αλλά αυτό δεν είναι ο κανόνας, στα σωματεία που εμφανίζονται ταξικοί φρέσκοι αριστεροί μαχητές οι ρεφορμιστές παραμερίζονται οι κυβερνητικοί συνδικαλιστές χάνουν δυνάμεις. Αλλά εξ αιτίας της σύνθεσης των συνδικάτων οι διεργασίες που συντελούνται στην κοινωνία καθυστερούν και γι αυτό εκφράζονται παραμορφωμένα στις κορυφές των συνδικάτων.

Ωστόσο οι εκλογές που πραγματοποιούνται αυτή την περίοδο στα συνδικάτα παρά τις ήττες σε συνδικαλιστικό επίπεδο, παρά την ήττα από την κωλοτούμπα της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, και την απογοήτευση που αυτή δημιούργησε μέσα στο εργατικό κίνημα, μας στέλνουν αισιόδοξα μηνύματα. Έχουμε αύξηση της συμμετοχής και άνοδο των παρατάξεων της Αριστεράς και ταυτόχρονα συρρίκνωση των παρατάξεων του ΣΥΡΙΖΑ, της ΠΑΣΚΕ και της ΔΑΚΕ.

Μερικά παραδείγματα: Στο Σύλλογο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Λειτουργών (ΣΙΕΛ) Αθήνας ήταν εντυπωσιακή η συμμετοχή των εργαζομένων στις εκλογές για την ανάδειξή αντιπροσώπων για το 36^ο συνέδριο της ΟΙΕΛΕ. Συγκεκριμένα πέρσι για την ανάδειξη του ΔΣ του ΣΙΕΛ ψήφισαν 714 εκπαιδευτικοί, ενώ αυτή τη φορά ψήφισαν 978. Αύξηση 37%!! Χαρακτηριστική είναι η πτώση της παράταξης που στηρίζεται στο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ανέβηκαν οι Παρεμβάσεις.

Στο Σύλλογο Υπαλλήλων Περιφέρειας Αττικής το ΠΑΜΕ παρουσίασε αύξηση της δύναμης του κατά 87%. Συγκεκριμένα για το ΔΣ του Συλλόγου ψήφισαν 1009 από 956 το 2012, η «Ενωτική Αγωνιστική Κίνηση» (ΠΑΜΕ) πήρε 348 ψήφους και 9 έδρες (από 186 ψήφους και 5 το 2012). Η «Αριστερή Συνεργασία» (ΣΥΡΙΖΑ) πήρε 99 ψήφους και 3 έδρες (από 151 και 4).

Στις εκλογές του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών (ΣΜΤ) πρώτη δύναμη αναδείχτηκε η Αριστερή Πρωτοβουλία Τεχνικών με απόλυτη πλειοψηφία. Τα αποτελέσματα πανελλαδικά έχουν ως εξής (σε παρένθεση τα προηγούμενα αποτελέσματα): Ψήφισαν 1377 (1168). Η Αριστερή Πρωτοβουλία πήρε 671 ψήφους και 4 έδρες (577 και 4) το ΠΑΜΕ πήρε 452 ψήφους κα 2 έδρες (393 και 2) κλπ.

Γενικά υπάρχει μια αύξηση των ψηφισάντων στα σωματεία που είναι δραστήρια ενώ αντίθετα σημειώνεται πτώση της συμμετοχής ευτυχώς όχι σε μεγάλα ποσοστά παρά την απογοήτευση και την κυριαρχία της ΤΙΝΑ. Έχουμε αύξηση σχετική της επιρροής του ΠΑΜΕ και των Παρεμβάσεων στα σωματεία και την εμφάνιση νέων πρωτοπόρων συνδικαλιστών μαζί με την εμφάνιση νέων σωματείων όπως αυτά στις επιχειρήσεις κινητής τηλεφωνίας. Αυτό δείχνει την διάθεση των εργαζόμενων να γυρίσουν την πλάτη στις ξεπουλημένες ηγεσίες και να ακολουθήσουν τους ταξικούς συνδικαλιστές.

Ωστόσο το εύρος των διεργασιών που παρατηρείται σε μια σειρά σωματεία δεν αρκεί για να αμφισβητήσει την ηγεσία των ρεφορμιστών στις ομοσπονδίες στα εργατικά κέντρα και βέβαια σε επίπεδο ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Η όλη προσπάθεια εκτός των άλλων που ήδη πιο πάνω έχουμε αναφέρει προσκρούει στις αδυναμίες και τα λάθη την παρατάξεων της Αριστεράς και κυρίως του ΠΑΜΕ. Η διασπαστική πολιτική του τελευταίου δεν επιτρέπει να συγκροτηθεί το μέτωπο των παρατάξεων τηςΑριστεράς στα συνδικάτα, η διάσπαση δεν επιτρέπει να εμφανισθεί στα μάτια των εργατών μια αξιόπιστη εναλλακτική προς την ηγεσία των ρεφορμιστών και αυτό τους επιτρέπει παρά την εγκληματική πολιτική τους να κυριαρχούν στο συνδικαλιστικό κίνημα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του Εργατικού Κέντρου Αθήνας, του μεγαλύτερου εργατικού κέντρου της χώρας, όπου το ΠΑΜΕ αν και πρώτη δύναμη αρνήθηκε να μπει επικεφαλής και να σχηματίσει προεδρείο με τις άλλες αριστερές παρατάξεις και να μετατρέψουν το εργατικό κέντρο στο αντίπαλο δέος της ηγεσίας της ΓΣΕΕ, οδηγώντας σε μαχητικούς αγώνες το εργατικό κίνημα. Σαν αποτέλεσμα αυτής της διασπαστικής τακτικής το προεδρείο κατέληξε στην ΠΑΣΚΕ με τη βοήθεια και του ΜΕΤΑ.

Καταλήγω με την ανάγκη οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της Αριστεράς μ’ όλες του τις δυνάμεις να σπρώξουν το συνδικαλιστικό κίνημα να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή βοήθεια στον αγώνα των 5μήνων, ένα αγώνα νεολαίων και εν δυνάμει άνεργων.

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2015

πηγή: iskra.gr

Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΑΤΑΕΙ ΓΚΑΖΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΩΝ  

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ  

Μόνο ως κακόγουστη θεατρική παράσταση μπορεί να εκληφθεί η θριαμβολογία του πρωθυπουργού για την ανάπλαση των Λιπασμάτων Δραπετσώνας. Η σημερινή... προεκλογικού τύπου επίσκεψή του στην περιοχή δύσκολα μπορεί να ρίξει στάχτη στα μάτια, καθώς γίνεται μόλις δύο ημέρες πριν από το ξεπούλημα του λιμανιού του Πειραιά- τη Δευτέρα εκπνέει η προθεσμία των δεσμευτικών προσφορών για την εκχώρηση του 67% του ΟΛΠ, ενώ άγνωστο παραμένει το ύψος του τιμήματος.  

Πρόκειται για άλλον ένα κρίκο στην αλυσίδα των σκανδαλωδών ιδιωτικοποιήσεων του κοινωνικού πλούτου, ύστερα από την εκχώρηση των 14 περιφερειακών αεροδρομίων στους Γερμανούς. Την ώρα που ο Αλέξης Τσίπρας θριαμβολογούσε στη Δραπετσώνα, η κυβέρνησή του πατούσε γκάζι για να ιδιωτικοποιήσει, το αμέσως προσεχές διάστημα, τον Αστέρα Βουλιαγμένης, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης και ό,τι άλλο ήθελε προκύψει.  

Προφανώς, το τηλεοπτικό θέαμα που έστησε ο πρωθυπουργός στα Λιπάσματα έχει αποδέκτη όχι τόσο τις τοπικές κοινωνίες, όσο την κοινοβουλευτική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, που κεραυνοβολήθηκε από τις κωμικοτραγικές περιπέτειες του “παράλληλου προγράμματος”- το τελευταίο πολιτικό ανέκδοτο που μας έχει χαρίσει αυτή η κυβέρνηση- κι έχει μπροστά της το Γολγοθά του ασφαλιστικού, του φορολογικού και σειράς άλλων μνημονιακών νομοσχεδίων.  

Με αφορμή τη σημερινή παράσταση του πρωθυπουργού, ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτης Λαφαζάνης έκανε την παρακάτω δήλωση:    

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ, ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΗΣ ΛΑΕ  

Η ΑΝΑΠΛΑΣΗ ΤΩΝ ΛΙΠΑΣΜΑΤΩΝ ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΑΙ ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΦΤΗΝΟΥΣ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΥΣ  

ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ    

''Ο Αλέξης Τσίπρας θυμήθηκε το Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα δύοημέρες πριν από το ξεπούλημα του Λιμανιού του Πειραιά, μόνο και μόνο για να χρυσώσει το χάπι αυτού του μεγάλου εθνικού εγκλήματος, για το οποίο ο ίδιος είναι υπεύθυνος και οφείλει να λογοδοτήσει.  

Η ανάπλαση του χώρου των Λιπασμάτων είναι υπόθεση μεγάλων κοινωνικών αγώνων και διεκδικήσεων της Αυτοδιοίκησης, στους οποίους ως υπουργός ανταποκρίθηκα και κατέθεσα τροπολογία, ενάντια σε ισχυρά συμφέροντα που πίεζαν για την προώθηση της. Αυτή η ανάπλαση, για την οποία μένουν να γίνουν ακόμη πολλά, πρέπει να είναι αναπόσπαστο μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για ένα δημόσιο λιμάνι του Πειραιά που θα λειτουργεί ως κέντρο ανάπτυξης και πολιτισμού. Ουδείςμπορεί να την οικειοποιηθεί και να τη χρησιμοποιήσει για να παίζει κακόγουστο θέατρο, για αποπροσανατολισμούς και φτηνούς αντιπερισπασμούς.  

Στο Κερατσίνι και τη Δραπετσώνα οι πολίτες θα έχουν ζωή μόνο αν σταματήσει το ξεπούλημα του Λιμανιού του Πειραιά και φύγουν οι COSCO και τα Κινέζικα συμφέροντα που θέλουν να δώσουν και να μετατρέψουν όλη την ευρύτερη Πειραϊκή Ζώνη σε Chinatown εργασιακού Μεσαίωνα και κερδοσκοπίας.''  

Σάββατο 19 Δεκέμβρη 2015

πηγη: iskra.gr