του Jerome Roos

Το 2015 δεν ήταν μια πολύ καλή χρονιά για την «Ευρώπη» -τουλάχιστον όχι για την ιδέα μιας φιλελεύθερης και ενιαίας ηπείρου η οποία στις μεταπολεμικές δεκαετίες έχει προσωποποιηθεί στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στην πίεση τους για «μια όλο και στενότερη ένωση» ώστε «να εξαλειφθούν οι φραγμοί που διαιρούν την Ευρώπη».

Έχοντας πληγεί από το καθεστώς μιας διαρκούς κρίσης, χωλαίνοντας από ένα εξουθενωτικό «δημοκρατικό έλλειμμα» και αντιμετωπίζοντας το δυνατό φάντασμα μιας αντιδραστικής δεξιάς που επανακάμπτει, πολλοί από τους φιλόδοξους στόχους που κάποτε περιέβαλλαν το ευρωπαϊκό εγχείρημα δίνουν τώρα τη θέση τους στους δαίμονες του παρελθόντος. Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και ο εθνικισμός βρίσκονται σε άνοδο, ενώ οι αποκλίσεις μεταξύ των λαών εντείνονται με ταχύ ρυθμό.
Τίποτα δεν εξηγεί τον αργό θάνατο της ευρωπαϊκής ιδέας καλύτερα από την εκμηδένιση του ελληνικού «ΟΧΙ» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου και την επαναφορά των περιφράξεων και των συνοριακών ελέγχων μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ για την αντιμετώπιση της μεγαλύτερης προσφυγικής κρίσης από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η συλλογική απάντηση της Ευρώπης στις δύο αυτές κρίσεις επιβεβαίωσε πέρα ​​από κάθε αμφιβολία ότι οι δίδυμες έννοιες της «δημοκρατίας» και της «αλληλεγγύης» - που κάποτε θεωρούνταν θεμελιώδεις στο ευρωπαϊκό εγχείρημα - έχουν από καιρό γίνει κούφια λόγια εξαιτίας της ολοκληρωτικής νεοφιλελεύθερης στροφής της ΕΕ μετά τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. .
Κατά τις τελευταίες δύο ή τρεις δεκαετίες, καθώς εξαλειφόταν οι περιορισμοί των κεφαλαίων και οι Ευρωπαίοι ηγέτες έχτιζαν τη δική τους «διαρκώς στενότερη ένωση» των οικονομικών και επιχειρηματικών συμφερόντων, χτίστηκαν νέα τείχη για να ανακόψουν την κοινωνική μετακίνηση και να κρατήσουν έξω τον Ανεπιθύμητο Άλλο. Οι λαοί της Ευρώπης και εκείνοι που καταφεύγουν στην γηραιά ήπειρο για να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τις διώξεις έμειναν στο περιθώριο.
Φυσικά όλα αυτά ήταν σαφή στους οξυδερκείς παρατηρητές χρόνια πριν - αλλά είναι, παρ 'όλα αυτά, αξιοσημείωτο το πόσο γρήγορα οι δημοφιλείς αντιλήψεις για την πολιτική πραγματικότητα μπορούν να αλλάξουν σε περιόδους κρίσης.
Το 2004, όταν με το πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών Erasmus σπούδαζα πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, αγόρασα ένα βιβλίο του Τζέρεμι Ρίφκιν - του αμερικανού συγγραφέα γνωστού για την τάση του να σβήνει τις κοινωνικές τάσεις και να τις μετατρέπει σε εμπορικούς πρωτοσέλιδους τίτλους υπερτονίζοντας τη σχετικότητά τους σε βάρος της αναλογίας τους.
Το βιβλίο λεγόταν «Το Ευρωπαϊκό Όνειρο» και –καθώς ήταν αφιερωμένο στην «γενιά φοιτητών του Erasmus στην Ευρώπη»- σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να συνδυαστεί με τις δικές μου φιλοευρωπαϊκές απόψεις.
Αποδείχθηκε πως έκανα φρικτό λάθος, ωστόσο το βιβλίο προσφέρεται για ένα συναρπαστικό ξαναδιάβασμα σήμερα, υπό το πρίσμα της εμβάθυνσης της υπαρξιακής κρίσης της ΕΕ, δεδομένου ότι συλλαμβάνει τέλεια την κενότητα και την αφέλεια της φιλελεύθερης αίγλης που κάποτε περιέβαλλε το ευρωπαϊκό σχέδιο στο απόγειό της στα τέλη του 20^ου αιώνα.
Στην εγκωμιαστική εισαγωγή του, ο Ρίφκιν έγραψε ότι «το ευρωπαϊκό όνειρο είναι μια προσπάθεια για τη δημιουργία ενός νέου ιστορικού πλαισίου που μπορεί να ... συνδέει την ανθρώπινη φυλή σε μια νέα κοινή ιστορία, ντυμένο με την ενδυμασία των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των εγγενών δικαιωμάτων της φύσης – αυτό που αποκαλούμε “παγκόσμια συνείδηση”. Είναι ένα όνειρο που μας ταξιδεύει ... σε μια παγκόσμια εποχή. Το ευρωπαϊκό όνειρο, με λίγα λόγια, δημιουργεί μια νέα ιστορία».
Μια δεκαετία αργότερα, αυτή η «παγκόσμια συνείδηση» φαίνεται ότι ήταν απλά ένα φθηνό φιλελεύθερο λούστρο που κάλυπτε το αντιδραστική υπογάστριο μιας ολοένα και πιο ανήσυχης Ευρωπαϊκής μεσαίας τάξης, της οποίας η κοινωνική ευημερία και οικονομική ασφάλεια έχουν διαβρωθεί εντελώς από την παγκοσμιοποίηση, τη γιγάντωση των επιχειρήσεων και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Σήμερα, μερικές δεκαετίες μέσα στην πολυδιαφημισμένη από τον Ρίφκιν «παγκόσμια εποχή», το «Ευρωπαϊκό Όνειρο» βρίσκεται υπό κατάρρευση. Από τις στάχτες του να αναδύονται τώρα τα κάποτε ξεχασμένα τέρατα ενός ξαναγεννημένου εθνικισμού.
Φυσικά, τίποτα από αυτά δεν είναι νέο. Το ευρωπαϊκό ιδεώδες πνέει τα λοίσθια εδώ και μερικά χρόνια τώρα, αντιμέτωπο με μια κυριαρχική υποχώρηση που πηγαίνει πίσω τουλάχιστον μέχρι την άνοδο του ευρωσκεπτικισμού στις αρχές της δεκαετίας του 2000 και την απόρριψη του Ευρωπαϊκού Συντάγματος στο γαλλικό και ολλανδικό δημοψήφισμα του 2005.
Η προσέλευση των ψηφοφόρων μειώνεται σταθερά σε όλες τις ευρωεκλογές από τη δημιουργία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου το 1979 και δεν έχει ξεπεράσει το 50% από το 1999. Η δημοκρατική νομιμότητα της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών αμφισβητείται δημοσίως από τότε.
Αυτή η κρίση νομιμοποίησης ενισχύθηκε πολύ από την αντιδημοκρατική και αντικοινωνική απάντηση στην κρίση χρέους της Ευρωζώνης. Από το 2011, αντιμέτωποι με την επικείμενη απειλή μιας ελληνικής χρεοκοπίας και μιας καταστροφικής βλάβης της Ευρωζώνης, οι Ευρωπαίοι ηγέτες προειδοποιούσαν δημοσίως ότι η ΕΕ στο σύνολό της έφτασε στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Ενώ αυτές οι δηλώσεις ήταν σαφώς αυτο-εξυπηρετούν εκείνη την εποχή, που προορίζονται όπως ήταν για να δικαιολογήσουν δρακόντεια μέτρα για να σώσει το ευρώ, έκαναν περιέχουν κάποιο στοιχείο αλήθειας που είχε μέχρι σήμερα παραμένει ένα ταμπού: το γεγονός ότι η διαδικασία της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης θα μπορούσε εξίσου εύκολα να πάνε σε αντίστροφη? μια αναγνώριση που μπορεί σε καμία περίπτωση να ληφθεί η κίνηση προς «όλο και μεγαλύτερη ένωση" για τη χορηγηθεί.
Αλλά αν οι τάσεις αυτές είχαν ήδη συζητηθεί ανοιχτά από το 2005 και κυρίως από το 2011 και μετά, τα γεγονότα του παρελθόντος έτους έχουν οδηγήσει πραγματικά την εσωτερική αποσύνθεση της ΕΕ σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή.
Η βάρβαρη χρηματοπιστωτική ασφυξία της πρώτης κυβέρνησης υπό την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η απότομη ανέγερση νέων περιφράξεων και συνοριακών ελέγχων μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ δείχνουν ότι τα δύο βασικά «επιτεύγματα» του νεοφιλελεύθερου ευρωπαϊκού σχεδίου -η Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση και η χωρίς σύνορα Περιοχή της Σέγκεν- βρίσκονται και τα δυο σε θανάσιμο κίνδυνο.
Ο συνδυασμός του βάναυσου καθεστώτος της λιτότητας, της ακραίας περιφρόνησης της για τα νομικά κατοχυρωμένα και διεθνώς δεσμευτικά ανθρώπινα δικαιώματα των προσφύγων, και της αντιδραστικής καταστολής που επιβάλλει στις πολιτικές ελευθερίες στον απόηχο των επιθέσεων στο Παρίσι, έχουν κάνει ξεκάθαρο ότι η ΕΕ είναι τώρα ανίκανη να υπερασπιστεί ακόμα και τις περιορισμένες φιλελεύθερες αρχές της.
Αυτό που προκύπτει από αυτό το σενάριο είναι μια βαθιά κρίση διακυβέρνησης. Ο διαπρεπής Γερμανός κοινωνιολόγος Βόλφγκανγκ Στρέεκ υποστήριξε σε πρόσφατη συνέντευξη στο περιοδικό ROAR ότι η Ευρώπη βρίσκεται σήμερα σε ένα πολιτικό μεσοδιάστημα. Και όπως είναι γνωστό, ο Αντόνιο Γκράμσι υποστήριξε στη δεκαετία του 1930 ότι τέτοια διαλλείματα τείνουν να συνοδεύονται από την εμφάνιση νοσηρών συμπτωμάτων κάθε είδους.
Καθώς βρίσκονται αντιμέτωποι με αυτές τις άθλιες συνθήκες, το καθήκον της ευρύτερης Αριστεράς και των λαϊκών κινημάτων είναι να εξασκηθούν στο χτίσιμο συγκεκριμένων εναλλακτικών λύσεων απέναντι στα σάπια θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να αρχίσουν να δημιουργούν ένα χειραφετημένο πολιτικό σχέδιο μετασχηματισμού που θα μπορεί να αντιμετωπίσει τη συνεχιζόμενη επιβολή του νεοφιλελεύθερου δόγματος της ΕΕ και παράλληλα θα αποτρέπει την επανεμφάνιση της αντιδραστικής δεξιάς.
Για μια ετοιμοθάνατη προοδευτική αντιπολίτευση, η οργάνωση τέτοιας μετασχηματιστικής δράση θα είναι δύσκολη υπόθεση. Όμως, τα πρώτα σημάδια μιας νέας πολιτικής που διαφαίνονται ήδη στον ορίζοντα, καθώς και νέες ευκαιρίες για κοινωνική εξέγερση και πολιτική οργάνωση αναμφίβολα θα προκύψουν κατά τη διάρκεια του 2016.
Βγαλμένες από τις καινοτόμες δημοκρατικές πρακτικές των αγώνων της βάσης ενάντια στη λιτότητα και από την συμμετοχική λογική των αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών για τα κοινά, νέες οργανωτικές μορφές και πολιτικά ιδανικά εμφανίζονται για πρώτη φορά από ακτιβιστές σε όλη την ήπειρο. Αυτά μπορούν επίσης να αποτελέσουν τη βάση για ένα ριζικά διαφορετικό είδος ευρωπαϊκής ενοποίησης στο μέλλον: Μια «Ευρώπη από κοινού».
Εμπνευσμένη από σημαντικά πολιτικά γεγονότα, όπως το ελληνικό ΟΧΙ, οι κινητοποιήσεις της οργάνωσης #RefugeesWelcome, οι εκλογικές νίκες των δημοτικών πλατφορμών στην Ισπανία, μια τέτοια χειραφετημένη πολιτική της βάσης μπορεί να προσφέρει ακόμη μια φιλόδοξη εναλλακτική λύση απέναντι στην προοπτική της αδιάκοπης φθοράς του νεοφιλελευθερισμού και την έξαρση των εθνικιστικών εντάσεων.
Το αν αυτό θα είναι αρκετό, είναι ένα εντελώς άλλο ζήτημα - ένα θέμα που ελπίζουμε ότι θα είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση να το απαντήσουμε σε ένα χρόνο από τώρα. Εν τω μεταξύ, το καλύτερο που μπορούν να κάνουν οι κινήσεις είναι να χτίσουν και να επεκτείνουν τη συλλογική δύναμή τους ενόψει της αναπόφευκτης κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής αναταραχής που εξακολουθεί να βρίσκεται μπροστά μας.

Ο Jerome Roos είναι Διδάκτωρ Διεθνούς Πολιτικής Οικονομίας και εκδότης του ROAR Magazine.

Πηγή: ROAR

Μετάφραση – Επιμέλεια: Παναγιώτης Ζαβουδάκης

πηγη: ergatikosagwnas.gr

ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΕΞΥΠΗΡΕΤΙΚΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΟΙ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ  

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟI ΕΞΟΠΛΙΣΜΟI ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΟΪΜΠΛΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ  

Μόνο ασήμαντοι εθελόδουλοι ηγέτες και ακραία υπαλληλικές κυβερνήσεις στην Αθήνα θα είχαν υποκύψει σε ένα τυραννίσκο και εκβιαστή δεύτερης κατηγορίας όπως ο Β. Σόϊμπλε, ο οποίος σε κάθε παρέμβαση του δεν χάνει ευκαιρία να ταπεινώνει και να εξευτελίζει την Ελλάδα και τον Ελληνικό λαό. Άλλωστε μια τέτοια τακτική σατραπίσκου έναντι της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα επικερδής, αφού του δίνει ανέξοδα την εικόνα πολιτικού με πυγμή, ενώ του προσθέτει δημοφιλία στο γερμανικό κοινό μιας και σημαντικό μέρος του τελευταίου, μάλλον βλέπει ως ''βάρος'' τον ευρωπαϊκό νότο και νοιώθει την ανάγκη να αισθάνεται επικυρίαρχος.      

Ο Γερμανός υπουργός οικονομικών, Wolfgang Schaeuble, αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός των τεράστιων συνόρων της χώρας μας, ιδιαίτερα των θαλάσσιων και μιλώντας με την γεωγραφική ασφάλεια της Γερμανίας, άσκησε κριτική στην Ελλάδα την Κυριακή για τον τρόπο που διαχειρίζεται το προσφυγικό, λέγοντας ότι η Αθήνα αγνοούσε επί χρόνια τη συνθήκη του Δουβλίνου, η οποία επιβάλλει στους μετανάστες να ζητούν άσυλο στη χώρα εισόδου τους στην ΕΕ.  

Ο Σόϊμπλε κάνει ότι αγνοεί ότι το Δουβλίνο ''φυλακίζει'' στην ουσία τους μετανάστες κατά κύματα στην Ελλάδα, η οποία χωρίς πόρους και μέσα από την πίεση της λιτότητας των μνημονίων, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τη μεγαλύτερη κίνηση πληθυσμών τον τελευταίο αιώνα.  

Όπως αναφέρει το Reuters, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ επεσήμανε σε συνέντευξή του στην Bild am Sonntag ότι πριν λίγο καιρό τα δικαστήρια της πατρίδας του απεφάνθησαν ότι οι πρόσφυγες δεν αντιμετωπίζονται ανθρώπινα στην Ελλάδα, ως εκ τούτου δεν θα στέλνονται σε αυτή -μια απόφαση που έρχεται σε αντίθεση με τους κανόνες του Δουβλίνου.  

Ασφαλώς οι πρόσφυγες έχουν πρόβλημα στη χώρα μας λόγω της αρνητικής πολιτικής των ελληνικών κυβερνήσεων αλλά και λόγω στενότητας πόρων. Πρέπει να διορθώσουμε, όμως, τον Σοϊμπλε λέγοντας ότι οι πρόσφυγες δεν μπορούν να σταλούν πίσω στην Ελλάδα.

"Οι Έλληνες δεν θα πρέπει να κατηγορούν μόνο τους άλλους για τα προβλήματά τους, αλλά πρέπει να εξετάσουν πως μπορούν να τα πάνε καλύτερα και οι ίδιοι'', είπε χαρακτηριστικά ο Schaeuble, ο οποίος είχε επανειλημμένα την αντίθεση του με την ελληνική κυβέρνηση μέσα στο 2015 για θέματα οικονομικής πολιτικής.

Σε αντίθεση με την επικριτική του στάση προς την Ελλάδα, ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ κάνει την ''πάπια'' και προτείνει στη συνέντευξη του συμβιβαστικές λύσεις στις ανατολικοευρωπαϊκές χώρες που είναι διστακτικές να δεχθούν μετανάστες στα εδάφη τους υπό το καθεστώς των ευρωπαϊκών κανόνων.

"Η αλληλεγγύη δεν ξεκινά με την ανταλλαγή προσβολών (σ.σ τις οποίες, όμως, απευθύνει στην Ελλάδα). Τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης πρέπει επίσης να δεχθούν πρόσφυγες, ωστόσο λιγότερους απ’ όσους η Γερμανία", τόνισε ο κ. Schaeuble προσθέτοντας ότι η μεγαλύτερη μεταναστευτική κρίση που αντιμετωπίζει η Ευρώπη μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, θα πρέπει να οδηγήσει τις χώρες της γηραιάς ηπείρου σε αύξηση των στρατιωτικών τους δαπανών: "Θα πρέπει να δαπανήσουμε πολύ περισσότερα κεφάλαια, για να δημιουργήσουμε κοινές ευρωπαϊκές αμυντικές δομές".

«Ο τελικός μας στόχος είναι η δημιουργία ενός κοινού ευρωπαϊκού στρατού. Τα κεφάλαια που δαπανούμε ξεχωριστά οι 28 χώρες της ΕΕ για τις αμυντικές δαπάνες τους θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν συνολικά, με πολύ πιο αποτελεσματικό τρόπο», κατέληξε ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ.

Η άποψη Σόϊμπλε ότι η μνημονιακή κρίση θα πρέπει να αντιμετωπιστεί με μεθόδους μιλιταρισμού, με περισσότερους εξοπλισμούς και κοινό ευρωπαϊκό στρατό, δεν μπορεί παρά να κάνει να ανατριχιάζουν οι δημοκρατικοί λαοί της Ευρώπης. Ο Σόϊμπλε, μετά την ευρωπαϊκή νομισματική φυλακή, προετοιμάζει και την Ευρώπη ως μιλιταριστικό επιθετικό κέντρο, που μας παραπέμπει σε σκοτεινές εποχές της Γερμανίας και της Γερμανικής Ευρώπης. Φυλαχτείτε! Η ιστορία πάει να επαναληφθεί...

Το παράδοξο σε όλη την υπόθεση είναι ότι η κυβέρνηση προσπάθησε να απαντήσει ψελίζοντας στον Σόϊμπλε, τη στιγμή που δουλοπρεπώς εφαρμόζει το αγαπημένο του τρίτο μνημόνιο. Και κάτι ακόμα, η Γερμανία δεν είναι Τσεχία για να ανακαλέσουμε τον πρεσβευτή μας. Αλλωστε, ο Σόϊμπλε δεν μας είπε να φύγουμε από το ευρώ. Γιατί μόνο αυτό ενοχλεί πραγματικα την κυβέρνηση. Τίποτα άλλο!

ΜΑΡΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Κυριακή 27 Δεκέμβρη 2015

πηγη: iskra.gr

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΕΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΙΝΩΤΑΥΡΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ ΟΙ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Οτιδήποτε άλλο παρά εορταστική είναι η ατμόσφαιρα που περιβάλλει αυτές τις μέρες το Μέγαρο Μαξίμου. Εγκλωβισμένη στο λαβύρινθο των μνημονιακών της δεσμεύσεων, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα υποχρεώνεται σε εξαντλητικές υπερωρίες για την τακτοποίηση της μεγαλύτερης εκκρεμότητας που αφήνει πίσω του το περιπετειώδες 2015: της εκθεμελίωσης του συστήματος κοινωνικών ασφαλίσεων, μια εξέλιξη που θα μπορούσε να σφραγίσει το πολιτικό μέλλον της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ.  

Την Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου συνεδριάζει το Κυβερνητικό Συμβούλιο Κοινωνικής Πολιτικής προκειμένου να καταλήξει στις τελικές προτάσεις που θα υποβάλλει η κυβέρνηση στην τρόικα. Η κρίσιμη συνάντηση του καθ' ύλην αρμόδιου υπουργού Γ. Κατρούγκαλου με τους εκπρόσωπους των δανειστών τοποθετείται γύρω στις 8 Ιανουαρίου και η κατάθεση του σχετικού νομοσχεδίου στη Βουλή στις 15 Ιανουαρίου.  

Ενόψει της κρίσιμης μάχης που έχει μπροστά της – όχι βέβαια με τους δανειστές, αλλά με την κοινωνική πλειοψηφία – η κυβέρνηση επανέρχεται στο χιλιοπαιγμένο σενάριο της “σκληρής διαπραγμάτευσης” και των “κόκκινων γραμμών”, οι οποίες συνοψίζονται στην εξής μία: τη μη μείωση των βασικών συντάξεων. Βεβαίως, τόσο οι δανειστές όσο και η ελληνική κοινή γνώμη γνωρίζουν πολύ καλά, από το πρόσφατο παρελθόν, τι αξία έχουν οι “κόκκινες γραμμές” και οι “σκληρές διαπραγματεύσεις” αυτής της κυβέρνησης. Όπως γνωρίζουν τη βασική δέσμευση που ανέλαβε, βάσει του τρίτου μνημονίου, για μείωση των συνολικών συνταξιοδοτικών δαπανών κατά 3,5 δισ. μέχρι το 2018. Επομένως, το μόνο που μένει ανοιχτό είναι το πώς θα μοιραστεί αυτό το τεράστιο βάρος μεταξύ των εργαζομένων και των συνταξιούχων. Και το πώς θα “πουλήσει” επικοινωνιακά η κυβέρνηση αυτή τη βαθύτατα αντιδραστική, αντιλαϊκή “μεταρρύθμιση” με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος για την ίδια.  

Ήδη ο Αλέκος Φλαμπουράρης άρχισε να προετοιμάζει την κοινή γνώμη για τη μεγάλη συρρίκνωση των επικουρικών συντάξεων, στο δρόμο για την τελική κατάργησή τους (αφού θα προβλέπεται ρήτρα βιωσιμότητας) εκφράζοντας την ελπίδα ότι η μείωσή τους θα περιοριστεί, σε αυτή τη φάση, στα όρια του 15% έως 20%. Μαζί με τη μείωση των επικουρικών έχουν “κλείσει”, σύμφωνα με αξιόπιστες πηγές, η μείωση κατά 10% στα εφάπαξ και κατά 30% στα μερίσματα του Δημοσίου, ο περιορισμός κατά 20% των δικαιούχων του ΕΚΑΣ και η αύξηση κατά 25% στα ασφάλιστρα του ΟΓΑ. Ανοιχτό μένει μέχρι αυτή τη στιγμή το ενδεχόμενο αύξησης του ελάχιστου χρόνου ασφάλισης για συνταξιοδότηση από τα 15 στα 20 χρόνια και η εισαγωγή εισοδηματικών κριτηρίων για τη χορήγηση της εθνικής σύνταξης. Κάτι που ζητούν επίμονα οι δανειστές και θα σημάνει πρακτικά ότι πολλοί απόμαχοι της δουλειάς θα πεταχτούν κυριολεκτικά στον Καιάδα, καθώς δεν θα μπορούν να λάβουν ούτε καν σύνταξη... πτωχοκομείου.  

Παράλληλα, η κυβέρνηση αναζητά εναγωνίως “ισοδύναμα” μέτρα, καθώς οι δανειστές δεν φαίνεται, μέχρι στιγμής, να εγκρίνουν την αύξηση κατά 1% της εργοδοτικής εισφοράς. Κατά μία εκδοχή, η κυβέρνηση θα δεχθεί να μειωθεί η αύξηση αυτής της εισφοράς στο 0,5% με το άλλο 0,5% να πέφτει στις πλάτες των εργαζομένων, οι οποίοι θα δουν τους μισθούς τους να μειώνονται. Κατά μία άλλη, θα επιβάλει φόρο υπέρ συντάξεων της τάξης του ένα τοις χιλίοις σε κάθε τραπεζική συναλλαγή. Στην ίδια λογική εντάσσεται η επιτάχυνση των ιδιωτικοποιήσεων, που υποτίθεται ότι θα συμβάλουν στον “κουμπαρά” του συνταξιοδοτικού – πουλάμε τα ασημικά, για να βγάλουμε άλλον ένα μήνα...  

Αλλά και αυτή η υποτιθέμενη “κόκκινη γραμμή” των κύριων συντάξεων είναι πολύ αμφίβολο αν διατηρηθεί, έστω και στα χαρτιά. Οι δανειστές πιέζουν για μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης από το 70% που είναι σήμερα στο 50%, ενώ η κυβέρνηση εμφανίζεται να μάχεται για ποσοστά αναπλήρωσης της τάξης του 60-65%, επιδιώκοντας ο ακρωτηριασμός των συντάξεων να αφορά μόνο αυτούς που βγαίνουν στη σύνταξη από το 2016 και μετά, χωρίς κι αυτό να είναι καθόλου βέβαιο. Αντίθετα, οι πληροφορίες λένε ότι οι δανειστές απαιτούν οι μειώσεις να αφορούν αναδρομικά και τους ήδη συνταξιούχους, κάτι που θα κάνει ακόμη περισσότερο εκρηκτικό το “κοκτέιλ” του νέου ασφαλιστικού.  

Σε κάθε περίπτωση, η συμπλήρωση ενός χρόνου από την ανάδειξη της πρώτης κυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ θα “γιορταστεί” με την κατάθεση προς ψήφιση ενός νόμου ντροπής για οποιονδήποτε – πολίτη ή βουλευτή – έχει αναφορά στην Αριστερά. Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει, για όλους.

Α.Θ.

Δευτέρα 28 Δεκεμβρίου 2015