ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗΣ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΗΣ ΝΑΥΤΙΛΙΑΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

-

ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΠΕΝΕΝ ΚΑΛΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΚΑΙ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΙΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ

ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ Ο ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ ΚΛΑΔΟΣ ΤΩΝ ΝΑΥΤΩΝ

Μέσα σε κλίμα αγωνιστικής ενότητας και συσπείρωσης και με την μαζική συμμετοχή των μελών πραγματοποιήθηκε η Α΄ ετήσια τακτική Γενική Συνέλευση της ΠΕΝΕΝ στις 30/3/2016.

Στην εισήγηση του Δ.Σ της Ένωσης που παρουσίασε ο Πρόεδρος όσο και οι δεκάδες ομιλίες των μελών που ακολούθησαν εξέφρασαν την κοινή και ομόθυμη θέση του κλάδου αποφασιστικής καταδίκης της ασκούμενης κυβερνητικής ναυτιλιακής πολιτικής η οποία έχει έντονα ταξικά χαρακτηριστικά αφού αυτή αποτελεί συνέχεια του μοντέλου μιας πολιτικής η οποία είναι σταθερά προσανατολισμένη στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του εφοπλιστικού κεφαλαίου, στην ενίσχυση των προνομίων και της ανταγωνιστικότητάς του.

Ταυτόχρονα αυτή η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνεχίζει στα ίδια βήματα, στην ίδια κατεύθυνση, με το ίδιο περιεχόμενο να τσακίζει τα δικαιώματα των Ναυτεργατών, στους τομείς ασφαλιστικό – εργασιακό και κοινωνικό οδηγεί στην βίαιη έξοδο από το Ναυτικό επάγγελμα τους Έλληνες Ναυτεργάτες, διαιωνίζει το καθεστώς της ανασφάλιστης και χαμηλόμισθης μαύρης εργασίας, οδηγεί το ΝΑΤ και τα υπόλοιπα ασφαλιστικά μας Ταμεία στην διάλυση και το λουκέτο, επιδεινώνει καθημερινά τις εργασιακές σχέσεις, αυξάνει δραματικά την ανεργία, διατηρεί αλώβητο το αντιδημοκρατικό και αναχρονιστικό εργασιακό νομοθετικό πλαίσιο, αποδέχεται το βασιλοφασιστικής – χουντικής έμπνευσης καθεστώς στην ΠΝΟ, διευρύνει την φοροασυλία των εφοπλιστών και τελικά ταυτίζεται απόλυτα με τις τυχοδιωκτικές επιχειρηματικές επιλογές τους.

Η Γενική Συνέλευση εκτίμησε ομόφωνα ότι η πολιτική ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συνιστά την απόλυτη ανατροπή όλων των προεκλογικών δεσμεύσεων προς το Ναυτεργατικό κόσμο και στην πράξη ακυρώνει πλήρως τις προγραμματικές του θέσεις.

Πρόκειται για μια σκληρή ταξική πολιτική που ταυτίζεται με τις πολιτικές των προηγούμενων αστικών και νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων τόσο στην ουσία της όσο και στις μέθοδες και στους τρόπους που ασκείται εξυπηρετεί το εφοπλιστικό κεφάλαιο και επιδιώκει την υποταγή των Ναυτεργατών σε αυτούς.    

Είναι μια πολιτική επιζήμια και καταστροφική τόσο για τους Ναυτεργάτες όσο και για όλους τους εργαζόμενους στον τομέα της Ναυτιλίας με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το ξεπούλημα του ΟΛΠ το οποίο εγκυμονεί άμεσα τον κίνδυνο κινεζοποίησης των εργασιακών σχέσεων των εργαζομένων στην ευρύτερη περιοχή του ΟΛΠ και όχι μόνο…

Αυτήν την πολιτική η ΠΕΝΕΝ και οι Ναυτεργάτες την αντιπάλεψαν από την πρώτη στιγμή της συγκρότησης της αντιλαϊκής κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ η οποία αποκαλύφθηκε πλήρως μετά την συμφωνία με τα διεθνή τοκογλυφικά και ιμπεριαλιστικά κέντρα και οδηγεί τον λαό και τους εργαζομένους σε πειραματόζωα των ακραίων νεοφιλελεύθερων πολιτικών που πιστά ακολουθεί και εφαρμόζει η κυβέρνηση Τσίπρα.

Η Γενική Συνέλευση ομόφωνα καταδίκασε και αποδοκίμασε την τακτική και στρατηγική που ακολούθησαν οι ηγεσίες στο επίσημο θεσμικό και παραταξιακό κατεστημένο (μετά την μεγαλειώδη Πανελλαδική – Παλλαϊκή απεργία στις 4/2/2016) και η οποία σηματοδότησε την υποχώρηση, την αναμονή, την αδράνεια και τελικά ολοκληρωτική παραλυσία του συνδικαλιστικού κινήματος.

Η τακτική αυτή αποδεικνύεται καθημερινά ότι όχι μόνο ήταν εσφαλμένη και αναποτελεσματική αλλά στην ουσία διευκόλυνε την κυβέρνηση και τους τοκογλύφους δανειστές να κλιμακώσουν την επίθεση με νέα δυσβάστακτα μέτρα που θα ξεπεράσουν τα 5,5 με 6 δις ευρώ.

Η αντίληψη που δρομολόγησε η πρόταση για μια 48ωρη όταν κατατεθεί το νομοσχέδιο στην Βουλή, είναι ηττοπαθής, αποκλιμακώνει την συσπείρωση των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, οδηγεί το κίνημα στο να γίνει ουραγός και θεατής των δραματικών εξελίξεων που συνομολογούνται και τα αποτελέσματα που θα παράγει θα είναι μόνο αρνητικά για τον λαό και τους εργαζομένους.

Οι ευθύνες των πολιτικών και συνδικαλιστικών δυνάμεων που προώθησαν και επιβάλουν αυτήν την τακτική ήταν και παραμένουν μεγάλες και οι εργαζόμενοι θα τους την καταλογίσουν!!!

Η Γενική Συνέλευση ενέκρινε μια σειρά ψηφίσματα που αφορούν το προσφυγικό, την ανεργία, την διατήρηση του ΝΑΤ και των άλλων ταμείων των Ναυτικών.

Τέλος η Συνέλευση εξουσιοδότησε την Διοίκηση να πάρει μια σειρά πρωτοβουλίες για την ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος, την πιο αποφασιστική παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ στο συνδικαλιστικό κίνημα, την διεύρυνση της συντονισμένης δράσης με πρωτοβάθμια Σωματεία και άλλες κινηματικές συλλογικότητες.

ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΝΑΤ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΝΕΝ

Στην συνέχεια τα μέλη της ΠΕΝΕΝ μετά από πρόταση του Δ.Σ αποφάσισαν να κάνουν παράσταση διαμαρτυρίας και συμβολική κατάληψη του ασφαλιστικού μας Ταμείου (ΝΑΤ – ΚΕΑΝ – Ταμεία Πρόνοιας) με σκοπό να δημοσιοποιήσουν για άλλη μια φορά τις πάγιες θέσεις τους για: την απόσυρση του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου, την αποτροπή ενοποίησης του ΝΑΤ με το ενιαίο Ταμείο Κοινωνικώς Ασφάλισης (ΕΦΚΑ), την άμεση απόδοση των εφάπαξ παροχών προς όλους τους δικαιούχους ναυτικούς χωρίς καμιά περικοπή και τον σεβασμό των συνταξιοδοτικών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Στην πρωτοβουλία αυτή συμμετείχαν και δεκάδες συνταξιούχοι Ναυτεργάτες που πλαισίωσαν την αγωνιστική αυτή παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                   Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντ.                   Κροκίδης Νικόλαος

Κυρίες και κύριοι βουλευτές,

Για άλλα ζητήματα έπρεπε να γίνεται σήμερα η συζήτηση.

Να συζητήσουμε για τις επικίνδυνες αποφάσεις της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, τον εγκλωβισμό προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα κατά παράβαση του διεθνούς προσφυγικού δικαίου, για την παραβίαση κυριαρχικών δικαιωμάτων του λαού μας, της πατρίδας μας από δήθεν συμμάχους και πάει λέγοντας...

Και, βέβαια, να συζητάμε για το πώς πρέπει να σταματήσουν να προετοιμάζονται νέα μέτρα σε βάρος του λαού μας, όπως το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό, οι νέοι νόμοι - λαιμητόμοι.

Αλλά σας έχουμε μάθει πλέον.

Κάθε φορά που τα κόμματα των μνημονίων - για να θυμηθούμε μια αγαπημένη και πολυχρησιμοποιημένη έκφραση της σημερινής συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πριν από την επίσημη ένταξή τους με το 3ο μνημόνιο στο κλαμπ των μνημονιακών κομμάτων - κάθε φορά λοιπόν που αυτά τα κόμματα ένιωθαν τη λαϊκή πίεση, δυσαρέσκεια και αγανάκτηση...

Κάθε φορά που τα ίδια αυτά κόμματα, όλο και περισσότερο συνέκλιναν σε θέσεις και προτάσεις διαχείρισης, τότε ανασύρονταν από τα συρτάρια η γνωστή, η αγαπημένη τους σκανδαλολογία, η πάταξη της διαφθοράς, η υπέρτατη Δικαιοσύνη και η δήθεν υπεράσπισή της.

Οι πιο παλιοί σε αυτήν τη Βουλή το έχουν ζήσει αυτό το σίριαλ άπειρες φορές, δεκαετίες τώρα, ιδιαίτερα από το 1991 και μετά. Οι νεότεροι σε αυτά τα έδρανα, όπως και όλη η ελληνική κοινωνία, το ζούσαμε από τα τηλεοπτικά παράθυρα, τα κίτρινα πρωτοσέλιδα, τις ανούσιες κοκορομαχίες σε προεκλογικά μπαλκόνια. Ολος ο 20ός αιώνας και οι αρχές του 21ου είναι γεμάτοι από τέτοιου είδους «μάχες».

Δεν αποτελεί, λοιπόν, και μεγάλη πρωτοτυπία η σημερινή συζήτηση.

Δεν υπήρχε πρόγραμμα προεκλογικό της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που να μην περιλάμβανε διακηρύξεις για τη δήθεν καταπολέμηση της διαφθοράς, για την ανάγκη εδραίωσης της αξιοκρατίας στο κράτος, στην οικονομία γενικότερα.

Κι από την άλλη, δεν υπήρχε σκάνδαλο που να μην ήρθε στο φως της δημοσιότητας, και εδώ στην Ελλάδα και αλλού, από τα ανταγωνιζόμενα μονοπώλια διεθνούς εμβέλειας.

Τα μεγάλα πολιτικά - οικονομικά σκάνδαλα, πάντα σχετίζονταν με ανακατατάξεις στην αγορά κεφαλαίου, την εμφάνιση δηλαδή «νέων τζακιών», για να συνεννοούμαστε.

Η σύγκλιση σε θεμελιώδη ζητήματα, πάντα σας έσπρωχνε να προσπαθείτε να στοιχειοθετήσετε τη δήθεν υπεροχή σας έναντι των υπόλοιπων πολιτικών αντιπάλων σας πάνω στη βάση της ονομαζόμενης ηθικής σας, της ακεραιότητάς σας, της ικανότητας των στελεχών σας, αναδεικνύοντας την έλλειψη αυτών των χαρακτηριστικών πάντα από άλλους.

Μόνο και μόνο για να μπουρδουκλώνεται ο κόσμος.

Ετσι ακριβώς, με τον ίδιο τρόπο, συμπεριφέρονται σήμερα οι ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, όπως ακριβώς και η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και τα πρόθυμα εξαπτέρυγά τους πριν.

Αυτό, άλλωστε, είχε αποτυπωθεί και στο κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ, «Ξεμπερδεύουμε με το παλιό, κερδίζουμε το αύριο», που έθετε ουσιαστικά ως διαχωριστική γραμμή τη διαφθορά των προηγούμενων κυβερνήσεων και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο.

Η ΝΔ είχε «σηκώσει το γάντι» προεκλογικά, αναδεικνύοντας την ενσωμάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ πλατιών τμημάτων του παλιού «κατεστημένου», στελεχών κυρίως του ΠΑΣΟΚ, αλλά και γνωστών εργατοπατέρων, ενώ 21 βουλευτές της είχαν προχωρήσει στα τέλη Ιούλη σε Ερώτηση στον πρωθυπουργό και τους συναρμόδιους υπουργούς με θέμα: «Διαφθορά και το ήθος της "πρώτη φορά" αριστερής διακυβέρνησης».

Εξυπακούεται ότι αυτή η αντιπαράθεση περιλάμβανε και την ανάδειξη εκατέρωθεν περιπτώσεων στελεχών που προβάλλονταν ως αποδεικτικά διαφθοράς, σε μια δημόσια συζήτηση επί της ουσίας «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε».

Βέβαια, για να είναι καθαρό, εμείς δεν πιστεύουμε ότι η όποια - έστω σικέ - αντιπαράθεση γύρω από το ζήτημα της διαφθοράς υπηρετεί μόνο προπαγανδιστικούς σκοπούς.

Ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει ότι στο όνομα της καταπολέμησης της διαφθοράς, της διαπλοκής, επιχειρούνται αναδιαρθρώσεις στον κρατικό τομέα που θα διευκολύνουν τη δραστηριότητα των μεγάλων επιχειρηματιών και μόνο.

Το ζήτημα, για παράδειγμα, της ισότιμης πρόσβασης των επιχειρηματικών ομίλων σε διαγωνισμούς ή η απλοποίηση των διαδικασιών για τις επενδύσεις, σε συνδυασμό πολλές φορές με την ανάγκη του γνωστού «γρηγορόσημου» σε μια σειρά από κρατικές υπηρεσίες, είναι υπαρκτοί ανασχετικοί παράγοντες για το κεφάλαιο, για τους καπιταλιστές.

Βέβαια, στα μεγάλα ζητήματα διαπλοκής κράτους - μονοπωλίων δεν αποτελεί η Ελλάδα ούτε εξαίρεση ούτε έχει το προβάδισμα. Ολοι θυμόμαστε το Γουοτεργκέιτ, τη «Siemens», τα σκάνδαλα σε Ιταλία, Ιαπωνία και αλλού.

Η Ελλάδα και άλλα κράτη παρουσιάζουν μεγαλύτερη έκταση διαφθοράς ως προς τα φαινόμενα που σχετίζονται με τη φοροδιαφυγή, με τις πλάτες του κρατικού μηχανισμού, π.χ. τις ΔΟΥ.

Υπάρχουν κράτη, όπως οι ΗΠΑ, η Ιταλία, όπου η μαφία είναι κράτος εν κράτει.

Αλήθεια, όμως, τι ακριβώς εννοούν με τον όρο «διαφθορά» οι υπερασπιστές του σάπιου αυτού συστήματος, είτε ανήκουν στα δύο σημερινά κόμματα της κυβέρνησης είτε ανήκουν στα υπόλοιπα κόμματα, αλλά και σε ινστιτούτα ή διάφορες προσωπικότητες, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο;

-- Μήπως εννοούν διαφθορά, για παράδειγμα, τη διατήρηση απ' όλες τις κυβερνήσεις του νόμου 27/1975, που καθορίζει τις 60 ειδικές φοροαπαλλαγές που απολάμβαναν και απολαμβάνουν οι εφοπλιστές και ευθύνονται για το γεγονός ότι το κράτος έχει λιγότερα έσοδα από τους εφοπλιστές απ' ό,τι από τα παράβολα των μεταναστών;

-- Μήπως με τον όρο «διαφθορά» εννοούν τη μείωση των φορολογικών συντελεστών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων ταυτόχρονα με την εκτίναξη της φορολόγησης των λαϊκών στρωμάτων;

-- Μήπως εννοούν την αδρή κρατική στήριξη των τραπεζών, τη στιγμή που πετσοκόβονται οι κρατικές δαπάνες για Παιδεία, Υγεία, Ασφάλιση;

-- Μήπως, τη στιγμή μάλιστα που ισχύουν όλα τα παραπάνω, θεωρείται διαφθορά η ψήφιση νόμων που μειώνουν μισθούς και συντάξεις, αυξάνουν τη φορολόγηση των λαϊκών στρωμάτων και προσαρμόζουν τις εργασιακές σχέσεις στις ανάγκες των καπιταλιστικών κερδών;

Ασφαλώς και σε καμία περίπτωση τα παραπάνω δεν θεωρούνται από σας φαινόμενα διαφθοράς. Το αντίθετο μάλιστα. Η νομοθετική δραστηριότητα προς όφελος του κεφαλαίου θεωρείται - και είναι στην πραγματικότητα - απαραίτητο συστατικό στοιχείο κάθε καπιταλιστικού κράτους.

Κι επειδή οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν φάει, όπως λένε, με το κουτάλι τον Μαρξ και τον Ενγκελς θα θυμούνται οπωσδήποτε το τσιτάτο όταν απευθυνόταν στους αστούς λέγοντάς τους στο «Κομμουνιστικό Μανιφέστο»: «Το Δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο».

Γι' αυτό οι εργαζόμενοι της χώρας μας, για να καταλάβουν πίσω από τις λέξεις τι ακριβώς εννοούν «διαφθορά» τα κόμματα και οι μηχανισμοί του συστήματος, πρέπει να βάζουν δίπλα δίπλα τους νόμους που ψηφίζουν στη Βουλή και εκείνους που αφορούν τους εφοπλιστές, τους βιομήχανους, τους μεγάλους επιχειρηματίες και εκείνους που αφορούν τους εργάτες, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, όπως και εκείνους που χαρακτηρίζουν ως σκάνδαλα.

Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι μπορεί σε μια χώρα, με βάση τους νόμους της, μία πράξη να θεωρείται διαφθορά, ενώ σε μια άλλη χώρα μπορεί να θεωρείται μέχρι και απόδειξη... υγιούς, έξυπνης επιχειρηματικότητας!

Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της χρηματοδότησης των αστικών κομμάτων από τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους. Στις ΗΠΑ το φαινόμενο αυτό είναι πολύ γενικευμένο και καθ' όλα νόμιμο και ηθικό.

Αντίθετα, το ίδιο φαινόμενο στην Ευρώπη εντάσσεται στα φαινόμενα της διαφθοράς και προκαλεί θύελλες αντιδράσεων και αντίστοιχα ηθικά κηρύγματα. Υπενθυμίζουμε, για παράδειγμα, το «σκάνδαλο» της δεκαετίας του 1990 στη Γερμανία, όπου ο τότε μακροβιότερος καγκελάριος της χώρας, Χ. Κολ, μαζί με τον σημερινό υπουργό Οικονομικών, Β. Σόιμπλε, δέχτηκαν για λογαριασμό του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος δύο εκατομμύρια μάρκα από τον μεγαλέμπορο όπλων Χ. Σράιτερ.

Το κεφάλαιο ως σύνολο, όσο ενιαίο είναι απέναντι στο χτύπημα της εργατικής τάξης, τόσο τρώγεται από οξύτατες εσωτερικές έριδες που ακούνε στο όνομα κεφαλαιοκρατικός ανταγωνισμός.

Σε αυτόν τον ανταγωνισμό, το ζητούμενο δεν είναι μόνο γενικά η κερδοφορία, αλλά η μεγαλύτερη κερδοφορία από τον ανταγωνιστή, η ανάληψη ενός έργου από μια εταιρεία αντί μιας άλλης, η εξασφάλιση της συμμετοχής σε κάποια επιδότηση ή κάποιο πρόγραμμα αντί μιας άλλης, το κέρδισμα μεγαλύτερου μεριδίου στην αγορά του εμπορεύματος μιας εταιρείας έναντι των ανταγωνιστών της κ.ά.

Και αυτός ο οξύτατος πόλεμος μεταξύ των καπιταλιστών επιτάσσει την αξιοποίηση όλων των όπλων, νόμιμων και παράνομων. Σε αυτόν τον πόλεμο εμπλέκεται και η κατ' όνομα ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.

Στον «αγγελικά πλασμένο» κόσμο σας, αυτό το σχετικό προβάδισμα επιδιώκεται μάλιστα πολλές φορές με το να αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι επιχειρηματίες, οι ίδιοι οι καπιταλιστές - ή στελέχη των επιχειρήσεών τους - τμήματα της κρατικής διοίκησης.

Γνωστή είναι η άμεση διασύνδεση της κυβέρνησης Μπους με την «Enron» (και το σχετικό σκάνδαλο) στις ΗΠΑ, καθώς και οι σχέσεις του αντιπροέδρου Τσέινι με την πετρελαϊκή εταιρεία «Halliburton», όπως και του τότε υπουργού Οικονομικών Πόλσον με την «Goldman Sachs».

Και στην Ελλάδα, άλλωστε, έχουμε πολλά παραδείγματα τέτοιων επιχειρηματιών ή γνωστών αχυρανθρώπων τους, που συμμετέχουν άμεσα σε όλα τα επίπεδα του κρατικού μηχανισμού, από τα υπουργεία μέχρι την Τοπική Διοίκηση.

Αναφέρουν ως διαφθορά τη διαπλοκή πολιτικών - διοικητών καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Είναι υποκρισία. Πολιτικοί αναδεικνύονται ως τέτοιοι, αφού έχουν θητεύσει σε υψηλές διαχειριστικές θέσεις του κεφαλαίου, ταυτόχρονα και στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, Ερευνητικά Κέντρα και αντιστρόφως.

Η λεγόμενη διαφθορά αποτελεί το απαραίτητο συμπλήρωμα της νόμιμης επιδίωξης του καπιταλιστικού κέρδους.

Η παράβαση του αστικού δικαίου προς όφελος της κερδοφορίας φαίνεται ότι αποτελεί απλώς την άλλη όψη του νομίσματος της παραγωγής δικαίου προς όφελος της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Το συμπέρασμα αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι τα φαινόμενα αυτά αγκαλιάζουν ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο.

Πριν λίγους μήνες, «έσκασε» το σκάνδαλο της «Volkswagen», με το γερμανικό κολοσσό της αυτοκινητοβιομηχανίας και πρότυπη επιχείρηση της γερμανικής και παγκόσμιας βιομηχανίας να κατηγορείται...

Στη Γερμανία, επίσης, ανήκει και η «Siemens», που αποδέχτηκε ότι στο διάστημα μεταξύ 1999 και 2006 δαπάνησε 1,3 τρισ. ευρώ σε διάφορες χώρες (130 εκατομμύρια από αυτά στην Ελλάδα), για δωροδοκίες με στόχο την επίτευξη εμπορικών συμφωνιών.

Πριν λίγους μήνες παραιτήθηκε ο Ιταλός υπουργός Μεταφορών και Υποδομών, λόγω των αποκαλύψεων και των κατηγοριών για διαφθορά στην ανάθεση εργολαβιών δημόσιων έργων σε συγκεκριμένες εταιρείες.

Το 1999 είχαμε την παραίτηση ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν τα 10 από τα 19 μέλη της κατηγορήθηκαν για ατασθαλίες και σκάνδαλα συνδεόμενα με συμφέροντα συγκεκριμένων ομίλων, ενώ χαρακτηριστικό είναι ότι μετά από την παραίτησή τους πολλοί από αυτούς ανέλαβαν στελεχικές, ηγετικές θέσεις σ' αυτές τις μεγάλες εταιρείες.

Ο κατάλογος πραγματικά δεν έχει τέλος...

Ακούσαμε σήμερα τον πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει ότι «η έξοδος από την κρίση, η ανασυγκρότηση και ο δημοκρατικός μετασχηματισμός της χώρας είναι αδύνατο να επιτευχθούν αν το σύστημα διαπλοκής, διαφθοράς δεν ξεριζωθεί αποφασιστικά».

Διατυπώσεις σαν και αυτή βρίσκει κανείς σε όλα ανεξαίρετα τα αστικά κόμματα, από την Ιαπωνία μέχρι τις ΗΠΑ.

Η επιχειρηματολογία τους προσπαθεί να κόψει τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τα φαινόμενα αυτά με το κυνήγι του κέρδους, παρουσιάζοντάς τα ως ζητήματα ηθικής, η καταπολέμηση των οποίων εξαρτάται από τη σχετική πολιτική βούληση.

Γι' αυτό και όλοι τονίζουν την ανάγκη ενίσχυσης και βελτίωσης της λειτουργίας των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους και της Δικαιοσύνης, αφήνοντας άθικτο ή - ακόμα πιο σωστά - συμβάλλοντας στην ανάπτυξη του θερμοκηπίου μέσα στο οποίο ευδοκιμούν αυτά τα φαινόμενα.

Το γεγονός ότι το κράτος δεν μπορεί να είναι γενικά και μακροχρόνια «τσιφλίκι» κανενός μεμονωμένου καπιταλιστή επιχειρηματία, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να κρύψει την ύπαρξη πιο στενής σύνδεσης τμημάτων του κρατικού μηχανισμού με συγκεκριμένους ομίλους, με ανάλογες περιπτώσεις να έρχονται όλο και πιο συχνά στην επιφάνεια και τελευταία και παλιότερα.

Αυτόν το χαρακτήρα έχουν, άλλωστε, πολλές «αποκαλύψεις» για τη δραστηριότητα μιας σειράς κρατικών στελεχών ή επιχειρηματικών ομίλων που βγαίνουν στη φόρα από τα θιγμένα συμφέροντα.

Με άλλα λόγια, ο ένας βγάζει τα «βρόμικα» του άλλου στη φόρα, ως μέσο προώθησης των δικών του συμφερόντων.

Ταυτόχρονα, οι επιθέσεις εναντίον της διαφθοράς και η επίκληση της διαφάνειας αξιοποιούνται και ως δούρειος ίππος για την προώθηση μιας σειράς επιδιώξεων του αστικού κράτους.

Για παράδειγμα, η όλη συζήτηση για τη φοροδιαφυγή επικεντρώνεται στις μικρές επιχειρήσεις και αξιοποιείται ως μέσο επιτάχυνσης της συγκεντροποίησης της παραγωγής σε μια σειρά κλάδους, αλλά και αύξησης των κρατικών εσόδων.

Η δήθεν καταγγελία των πελατειακών σχέσεων κ.λπ. γίνεται κυρίως από κόμματα που δεν έχουν ασκήσει κυβερνητική διαχείριση, παρότι κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος και ορκίζονται στα ίδια μεγάλα συμφέροντα. Το έκανε πριν ως αντιπολίτευση ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα σήμερα τέτοιων κομμάτων είναι το Ποτάμι, η Ενωση Κεντρώων, αλλά και η ΧΑ, που εστιάζουν την παρέμβασή τους σε ζητήματα διαφθοράς, αξιοκρατίας, φαυλοκρατίας, κομματοκρατίας, ανάλογα πώς τις λέει ο καθένας κ.λπ., την ίδια ώρα που δίνουν όρκους πίστης σ' αυτό το σύστημα και την εξουσία του.

Είναι πασίγνωστο, για παράδειγμα, ότι η ΧΑ καταθέτει Ερωτήσεις στήριξης του μεγάλου κεφαλαίου, των εφοπλιστών, σε βάρος των εργαζομένων.

Η ανάδειξη των φαινομένων διαφθοράς αξιοποιείται έτσι για να προβληθούν ως βασικοί υπεύθυνοι όλων των δεινών του λαού ένα, άντε δυο άτομα το πολύ, «βγάζοντας λάδι» το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα.

Χαρακτηριστική είναι εδώ η απόδοση της καπιταλιστικής κρίσης σε φαινόμενα διαφθοράς, στο γεγονός ότι «κάποιοι τα φάγανε».

Στο κυβερνητικό πρόγραμμά του, ο ΣΥΡΙΖΑ σημειώνει για την κατάσταση «διαπλοκής και διαφθοράς» ότι «είναι αυτή που οδήγησε την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού».

Αυτή η επιχειρηματολογία εξυπηρετεί όχι μόνο την αθώωση της επιδίωξης των κερδών των λίγων επιχειρηματιών, ως πηγής των λαϊκών δεινών, αλλά και την κάθαρσή της ταυτόχρονα στα μάτια του λαού, μέσω του διαχωρισμού σε υγιή και μη υγιή επιχειρηματικότητα, στην οποία καταλήγει στο τέλος κάθε συζήτηση περί διαφθοράς, όπως ήδη ακούσαμε και θα ακούσουμε πολλές φορές απόψε.

H απαίτηση για άμεση και μέχρι τέλους διαλεύκανση όλων των σκανδάλων, που έρχονται στην επιφάνεια, δεν πρέπει να οδηγεί σε αποπροσανατολισμό το λαό, για να συγκαλυφτούν οι πραγματικές αιτίες των λαϊκών προβλημάτων.

Και από τη σημερινή συζήτηση, μέχρι τώρα τουλάχιστον, επιβεβαιώνεται ότι τα διάφορα σκάνδαλα αποτελούν την άλλη όψη του νομίσματος της αντιλαϊκής πολιτικής που φορτώνει με νέα βάρη το λαό μας.

Το ΚΚΕ, με αφορμή διάφορες συζητήσεις, αλλά και κατά τη συζήτηση διαφόρων επιμέρους νομοσχεδίων που σχετίζονται με το ζήτημα που συζητάμε, όπως νομοσχέδια για το «πόθεν έσχες», για τα οικονομικά των κομμάτων, έχουμε παρουσιάσει και πολλές και συγκεκριμένες προτάσεις επανειλημμένα που απορρίπτονται από τα άλλα κόμματα.

Στις συζητήσεις για τον έλεγχο της διαφθοράς και την αντιμετώπιση της διαπλοκής, από τη δεκαετία του '90 ακόμα, έχουμε προτείνει:

-- Υποχρεωτική μετατροπή όλων των μετοχών από ανώνυμες σε ονομαστικές, καθώς και όλων των χρηματοοικονομικών προϊόντων του Δημοσίου και των τραπεζών, όπως π.χ. τα ομόλογα, ώστε να μπορεί να γίνεται έλεγχος για το τι κατέχει ο καθένας.

-- Κατάργηση όλων των απορρήτων, τραπεζικού, φορολογικού, εμπορικού, επιχειρηματικού. Υπενθυμίζουμε ότι το τραπεζικό και το φορολογικό έχουν αρθεί μόνον ως προς τις διωκτικές αρχές.

-- Απαγόρευση λειτουργίας των εξωχώριων εταιρειών.

-- Ελεγχος στην εξαγωγή κεφαλαίων.

Στις προτάσεις μας η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ απαντούσαν γενικά πάντα ότι δεν αρμόζει στους κανόνες της ΕΕ και της ελεύθερης αγοράς - και έτσι είναι - και τις απόρριπταν ασυζητητί. Ο ΣΥΝ και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ, όταν ήταν αντιπολίτευση, για να βγει από τη δύσκολη θέση δήλωνε ότι γενικά συμφωνεί και τις αποδέχεται, ως κυβέρνηση βέβαια και σε αυτό το ζήτημα έκανε πίσω.

Για τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς εμείς ζητούσαμε ονομαστικοποίηση των μετοχών μέχρι φυσικού προσώπου. Τα ίδια τότε έλεγε και ο ΣΥΝ παλιά. Ο τελευταίος όμως νόμος για τους τηλεοπτικούς σταθμούς είναι πίσω ακόμα και από προηγούμενες διακηρύξεις, έστω στα λόγια. Δείχνει και τις πραγματικές προθέσεις της σημερινής συγκυβέρνησης και στο ζήτημα αυτό.

Αλλωστε, το σχέδιο του ΣΥΡΙΖΑ για τις τηλεοπτικές άδειες με το νόμο που ψηφίστηκε δεν υπηρετεί την αντιμετώπιση της διαπλοκής. Μια αναδιανομή της πίτας υπηρετεί ανάμεσα σε παλιά και νέα τζάκια, από την οποία αναδιανομή, θα προκύψουν ενδεχομένως και κάποιοι πιο φιλικοί προς την κυβέρνηση κι αυτό επιδιώκει κι εκεί οφείλονται τα διάφορα αλισβερίσια και τα διάφορα παζάρια.

Για την υπόθεση «Siemens» ο Τσίπρας είπε ότι θα ξανανοίξει το φάκελο και σήμερα μάλιστα είπε για αυτόν τον εξαναγκαστικό συμβιβασμό κ.λπ. Γιατί, αλήθεια, δεν τον καταργείτε; Μη στρίβετε διά της διαπραγμάτευσης, ότι δήθεν θα επαναδιαπραγματευτείτε, γιατί ειδικά η κυβέρνησή σας, ακόμα και την έννοια αυτή της διαπραγμάτευσης την έχει εκφυλίσει, δεν σας πιστεύει πλέον κανένας. Αν θέλετε ειλικρινά καταργήστε τον εδώ και τώρα. Ποιος σας εμποδίζει;

Ανάλογα, το ίδιο ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών, με τη λίστα Λαγκάρντ ή άλλες παρόμοιες. Παρόλο που η κυβέρνηση εμφανίζει κάποιες περιπτώσεις είτε γνωστών είτε άλλων ονομάτων που πλήρωσαν, δεν είναι καθόλου σαφές πόσο έχει προχωρήσει ο έλεγχος σε βάθος.

Η κυβέρνηση έχει εξαγγείλει νομοσχέδιο για μια εφάπαξ φορολόγηση καταθέσεων που βρίσκονται στο εξωτερικό με πρόσχημα τη συγκέντρωση εσόδων, αλλά και τις δυνατότητες για επαναπατρισμό και αξιοποίηση αυτών των κεφαλαίων για αναπτυξιακούς σκοπούς. Αν και με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν αμνηστεύονται ουσιαστικά παράνομες πράξεις, όπως το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, στην πράξη θα λειτουργήσει αυτό μόνο ως αμνήστευση.

Είναι γνωστός ο ρόλος και η θέση της Δικαιοσύνης στο πλαίσιο αυτής της αστικής εξουσίας και οικονομίας, τα έχουμε αναλύσει και δυστυχώς επιβεβαιωνόμαστε και από τις εξελίξεις.

Ταυτόχρονα: Παραμένει άθικτο όλο το αυταρχικό πλαίσιο λειτουργίας και ιεραρχικής εξάρτησης των δικαστών.

Η σύγκρουση που γίνεται, με βάση όσα έχουν δει τουλάχιστον το φως της δημοσιότητας, πέρα από άλλες πλευρές, έχει να κάνει και με τον έλεγχο κρίσιμων θέσεων και μηχανισμών στον χώρο της Δικαιοσύνης.

Αξίζει να θυμίσουμε ότι στο πλαίσιο της τότε αναθεώρησης του Συντάγματος, εμείς προβάλαμε τη θέση για εκλογή της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από ένα ευρύτερο εκλεκτορικό Σώμα, σαν ένα ελάχιστο βήμα, για να χαλαρώσει κάπως ο ασφυκτικός εναγκαλισμός με την εκάστοτε κυβέρνηση που διορίζει την ηγεσία της και μέσω αυτής βεβαίως ελέγχει όλους τους κρίσιμους κρίκους.

Συζητώντας συνολικότερα για τη Δικαιοσύνη στη χώρα μας, θεωρούμε ότι τα τελευταία χρόνια έγινε πιο απροκάλυπτος ο ταξικός - όπως λέμε - ρόλος της, δηλαδή η αξιοποίησή της για την επιβολή της αντιλαϊκής πολιτικής, την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, σε βάρος των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων.

Τέτοια στοιχεία είναι τα εξής:

-- Η συνέχιση της ποινικοποίησης των εργατικών και λαϊκών αγώνων - με την ευκαιρία να επισημάνουμε ότι είναι απαράδεκτη η απόρριψη από την κυβέρνηση, χωρίς καν συζήτηση, της πρόσφατης τροπολογίας - πρότασης του Κόμματός μας για την παύση της ποινικής δίωξης μιας σειράς αγώνων εργατών, φτωχομεσαίων αγροτών, αυτοαπασχολούμενων - της κήρυξης σχεδόν όλων των απεργιών παράνομων και καταχρηστικών.

-- Χαρακτηριστικό, επίσης, παράδειγμα είναι ο νέος αντιδραστικός Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, που ψήφισε εσπευσμένα η κυβέρνηση, μαζί με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και άλλα κόμματα, το περασμένο καλοκαίρι, ως προαπαιτούμενο του τρίτου μνημονίου.

Παρά την αντίθεση σύσσωμου του νομικού κόσμου της χώρας, δίνονται προκλητικές διευκολύνσεις και προνόμια στις τράπεζες, ώστε να βγάζουν πιο εύκολα στο «σφυρί» τη λαϊκή περιουσία.

Γενικότερα, την τελευταία πενταετία περίπου, έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές στην απονομή της δικαιοσύνης, σε αντιδραστική όμως κατεύθυνση, που αφορούν τις διαδικασίες σε όλα τα δικαστήρια.

Αξιοποιώντας ως πρόσχημα το υπαρκτό πρόβλημα των σοβαρών καθυστερήσεων στην εκδίκαση των υποθέσεων, οι μεταρρυθμίσεις αυτές έχουν στόχο την πιο αποτελεσματική προσαρμογή της Δικαιοσύνης στις ανάγκες του μεγάλου κεφαλαίου, για γρήγορη, φθηνή και αποτελεσματική για τα συμφέροντά του όμως επίλυση των διαφορών και διευκόλυνση των επενδύσεών του.

Βασικές κατευθύνσεις είναι η ενίσχυση των εξωδικαστικών μορφών επίλυσης διαφορών (π.χ. διαμεσολάβηση, διαιτησία κ.ά.), δηλαδή μορφές ιδιωτικοποίησης - να το πούμε έτσι - της Δικαιοσύνης, διαδικασίες «fast track» για τη διεκπεραίωση υποθέσεων με σημαντικό οικονομικό ενδιαφέρον για ομίλους, όπως π.χ. στρατηγικές επενδύσεις, φορολογικές υποθέσεις και άλλα, εξασφάλιση της γρήγορης εφαρμογής των αντιλαϊκών νόμων.

Π.χ. πιλοτικές δίκες για υποθέσεις με γενικότερο πολιτικό - κοινωνικό ενδιαφέρον, όπως προσφυγή κατά των αντιλαϊκών χαρατσιών, αντιασφαλιστικών νόμων που κάνουν εργαζόμενοι, το κίνημα κ.λπ.

Ταυτόχρονα, ως η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, η πρόσβαση στη Δικαιοσύνη για τους εργαζόμενους, για τα λαϊκά στρώματα, για το φτωχό κόσμο, προκειμένου να υπερασπιστούν τα όποια δικαιώματα έχουν απομείνει, γίνεται πανάκριβη και εξαιρετικά δύσκολη, αφού αυξάνονται διαρκώς τα κάθε είδους παράβολα, άλλα έξοδα, ενώ μπαίνουν και νέα τυπικά - δικονομικά εμπόδια.

-- Παράλληλα, συνεχίζονται η σοβαρή έλλειψη προσωπικού, υλικοτεχνικής υποδομής, όπως δικαστικές αίθουσες κ.λπ., τα τεράστια κενά στις θέσεις δικαστών και ιδίως δικαστικών υπαλλήλων, ενώ χειροτερεύουν συνολικά οι συνθήκες εργασίας όλων των εργαζομένων στη Δικαιοσύνη: Δικηγόρων, δικαστικών υπαλλήλων, δικαστών, εισαγγελέων.

Αν η κυβέρνηση ήθελε να αντιμετωπίσει πραγματικά το πρόβλημα της καθυστέρησης της απονομής της Δικαιοσύνης, θα έλυνε αυτά τα ζητήματα, αλλά και θα «ξεφόρτωνε» τα πινάκια των δικαστηρίων από τις εκατοντάδες υποθέσεις ποινικοποίησης εργατικών και λαϊκών αγώνων, διώξεων σε βάρος φτωχών λαϊκών στρωμάτων.

Από όλα τα παραπάνω απορρέει το συμπέρασμα ότι όποια πολιτική δύναμη δεν αμφισβητεί την κυριαρχία του κεφαλαίου στην οικονομία, οποιαδήποτε πολιτική δύναμη αποδέχεται ως αιώνιο τον καπιταλιστικό τρόπο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, στηρίζει αντικειμενικά το πλαίσιο στο οποίο γιγαντώνονται αυτά τα φαινόμενα και γίνεται αναπόφευκτα μέρος - το θέλει δεν το θέλει, το επιδιώκει δεν το επιδιώκει - αυτής της διαπλοκής.

Αυτό, κατά τη γνώμη μας, είναι το βασικό συμπέρασμα που πρέπει να βγει από τη σημερινή συζήτηση στη Βουλή, από τον ελληνικό λαό που μας παρακολουθεί με ενδιαφέρον, κι ενώ έχει μπροστά του τα μεγαλύτερα σκάνδαλα, τις μεγαλύτερες τελικά αδικίες που έρχονται με μορφή ξανά χιονοστιβάδας, ως συνέχεια των προηγούμενων, και αφορούν το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό, τα «κόκκινα» δάνεια, το σύνολο δηλαδή των αντιλαϊκών μέτρων που βάζουν ταφόπλακα σε δικαιώματα, στο ήδη εξαφανισμένο λαϊκό εισόδημα, στην ίδια τη ζωή του λαού μας.

ΠΗΓΗ: rizospastis.gr

Όλα δείχνουν ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ βρίσκεται πολύ κοντά σε συμφωνία με τα διεθνή τοκογλυφικά κέντρα των δανειστών.

Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν επιδέχονται την παραμικρή αμφισβήτηση, οι απαιτήσεις του κουαρτέτου διαρκώς αυξάνονται και αυτό που στις αρχές του 2016 υπολογίζονταν σε 1,8 δις ευρώ για το δημοσιονομικό κενό με το ασφαλιστικό και φορολογικό όλα δείχνουν ότι η κυβέρνηση έχει αποδεχτεί τουλάχιστον το τον τριπλασιασμό για το δημοσιονομικό κενό και τα επαίσχυντα νέα βάρβαρα μέτρα θα ξεπεράσουν τα 5 δις.

Στο ποσόν των 5 δις ευρώ που χρειάζονται για την κάλυψη του δημοσιονομικού κενού το φορολογικό αγγίζει το 1,4 δις ευρώ, το ασφαλιστικό το 1,8 δις ενώ η κυβέρνηση αναζητά μέτρα να καλύψει την υπόλοιπη διαφορά έως τα 5 δις ευρώ.

Η κατεύθυνση των νέων μέτρων αναζητείται, σύμφωνα με κυβερνητικές διαρροές, με νέα φορολογικά μέτρα όπως είναι η αύξηση του Ε.Φ.Κ στην βενζίνη, επιβολή ενός ακόμη τέλους στις τραπεζικές συναλλαγές, στην συνδρομητική τηλεόραση κ.λπ.

Ταυτόχρονα σύμφωνα με δηλώσεις παραγόντων της κυβέρνησης δεν έχουν αποδεχθεί έως σήμερα τα κλιμάκια των δανειστών την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών όπως την προτείνει το Υπουργείο Εργασίας που αντιστοιχεί σε μειώσεις πάνω από 350 εκατομμύρια ευρώ, σε διαφορετική περίπτωση είναι μονόδρομος με την μνημονιακή κυβερνητική πολιτική η πρόσθετη μείωση στις υφιστάμενες συντάξεις ώστε να βγαίνει ο λογαριασμός των 1,8 δις που προβλέπει το μνημόνιο.  

Οι νέες δραματικές μειώσεις των συντάξεων σε συνδυασμό με την φοροκαταιγίδα οδηγεί σε τεράστιες μειώσεις του εισοδήματος και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων και ευρύτερα των λαϊκών στρωμάτων.

Ανοιχτό επίσης παραμένει το μέτωπο των κόκκινων δανείων και είναι περισσότερο από ποτέ ο κίνδυνος μιας ακόμη υποχώρησης της κυβέρνησης στην κάλυψη της πρώτης κατοικίας με τραγικό αντίκτυπο στα λαϊκά νοικοκυριά.

Η κυβέρνηση όλο αυτό το διάστημα δείχνει να συνδιαλέγεται, να υποχωρεί και να υποκύπτει στις νέες αξιώσεις των δανειστών, επιθυμεί το κλείσιμο της διαπραγμάτευσης έως τις 22/4/2016 και παρ’ όλα αυτά καθόλου βέβαιο δεν πρέπει να θεωρείται η λεγόμενη ελάφρυνση του χρέους που επιθυμεί η ελληνική κυβέρνηση.

Στην πραγματικότητα η διαπραγμάτευση μεταξύ ελληνικής κυβέρνησης και δανειστών εξελίσσεται σε Βατερλώ για την πρώτη και για άλλη μια φορά ο λαός και οι εργαζόμενοι θα κληθούν να σηκώσουν στις δικές τους πλάτες τα νέα δυσβάστακτα μέτρα που θα πλήξουν ανεπανόρθωτα το δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα ενώ με τα νέα μέτρα φορολεηλασίας των μισθωτών, των συνταξιούχων και των μικρομεσαίων στρωμάτων οδηγούνται σε φτωχοποίηση και εξαθλίωση εκατοντάδες χιλιάδες λαού.

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση προστατεύει σαν κόρη οφθαλμού τα προνόμια του μεγάλου κεφαλαίου, των εφοπλιστών, των βιομηχάνων, των τραπεζιτών ενώ παίρνει και μέτρα για την ενίσχυση και διεύρυνση της κερδοφορίας και της ανταγωνιστικότητάς τους.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού (παλιού και νέου) και του κομματικού συνδικαλισμού φέρουν τεράστιες ευθύνες για την πολύμηνη αποχή, την αναμονή, την αδράνεια και τελικά την παραλυσία που έχουν οδηγήσει όλο αυτό το διάστημα το οργανωμένο κίνημα των εργαζομένων.

Ειδικότερα οι δυνάμεις που διακήρυσσαν ότι το ασφαλιστικό αποτελεί αιτία πολέμου για το εργατικό κίνημα και ότι τα σφαγιαστικά μέτρα στο ασφαλιστικό δεν θα περάσουν, είναι αυτές που έδωσαν πρώτες την κατεύθυνση για αναβολή και αναστολή των αγώνων, είναι αυτές που απέσυραν τα αγροτικά μπλόκα, που σηματοδότησαν την λήξη και τον τερματισμό των αγώνων μετά την μεγαλειώδη απεργία στις 4/2/2016 και στην ουσία έδωσαν χέρι βοήθειας στην ετοιμόρροπη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ μεταθέτοντας τις όποιες αγωνιστικές και απεργιακές κινητοποιήσεις με την κατάθεση του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό όταν αυτό κατατεθεί για ψήφιση στην Βουλή.

Η βαθύτατα εσφαλμένη (τουλάχιστον) και επιζήμια για το εργατικό κίνημα θέση αυτή έλυσε τα χέρια της συμβιβασμένης και χρεοκοπημένης ηγεσίας στην ΓΣΕΕ και όλο αυτό το διάστημα οι εργαζόμενοι παρακολουθούν έκπληκτοι αλλά και αγανακτισμένοι την αποχή από οποιαδήποτε κινητοποίηση και αγώνα.

Ταυτόχρονα για αυτήν την απαράδεκτη τακτική προκειμένου αυτή πολιτικά να δικαιολογηθεί, επιστρατεύονται θεωρίες και απόψεις για τον κίνδυνο εκφυλισμού των αγώνων και των κινητοποιήσεων, εκτοξεύονται και διατυπώνονται άθλια επιχειρήματα – απαντήσεις ότι η συνέχιση και η κλιμάκωση του αγώνα μετά τις 4/2/2016 θα οδηγούσε σε τυχοδιωκτισμό και ήττα τα συνδικάτα και το εργατικό κίνημα!!!

Στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις βαρύτατες ευθύνες για την αναδίπλωση, την υποχώρηση που επέβαλαν με τις θέσεις τους για την υποστολή των αγώνων, διατυπώνουν τον παράλογο - εξωφρενικό ισχυρισμό ότι η καθυστέρηση στην κατάθεση του νομοσχεδίου συνιστά εξέλιξη θετική και δυσκολεύει την κυβέρνηση αγνοώντας και περιφρονώντας με τον χειρότερο τρόπο ότι η κυβέρνηση μέσω της νέας διαπραγμάτευσης αυξάνει δραματικά το κόστος των δημοσιονομικών μέτρων και τελικά ο λογαριασμός που θα φθάσει στον λαό θα είναι κατά πολύ πιο επιβαρυμένος από αυτό που υπολογίζονταν στα τέλη του Γενάρη του 2016!!!

Όλα τα παραπάνω ήταν τα βασικά στοιχεία της ομιλίας του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ κατά την συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ στις 28/3/2016 στην οποία πρότεινε την συμπόρευση της Ομοσπονδίας και των Ναυτεργατών στην 24ωρη απεργία που έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ για τις 7/4/2016 και στην οποία καλεί και τις οργανώσεις του ιδιωτικού τομέα να πάρουν ανάλογες αποφάσεις αφού όπως είναι γνωστό η ΓΣΕΕ και η ηγετική ομάδα της διαβουλεύεται για την συγκρότηση του νέου Προεδρείου της και αναπολεί την 5άστερη πολυτέλεια του Ρόδος Παλάς…..

Το πρωτοφανές στην συνεδρίαση της ΠΝΟ ήταν το γεγονός ότι θλιβεροί πρωταγωνιστές ενάντια στην κάθοδο στην απεργία ήταν για άλλη μια φορά οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ και των Σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ ΠΕΕΜΑΓΕΝ (Μάγειροι) οι οποίοι πρωτοστάτησαν να μην ληφθεί απόφαση βοηθούντος και του γηραλέου Γ.Γ της ΠΝΟ ο οποίος συμφώνησε μαζί με τις δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού η απόφαση για απεργία να παρθεί με την κατάθεση στην Βουλή του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό….

Από την άλλη οφείλουμε να γνωστοποιήσουμε ότι η πρόταση για 24ωρη απεργία στην Διοίκηση της ΑΔΕΔΥ κατατέθηκε, υποστηρίχτηκε και ψηφίστηκε και από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ!!!

Άραγε το ΠΑΜΕ άλλη θέση έχει στο δημόσιο και άλλη στον ιδιωτικό τομέα και τελικά τι από τα δύο ισχύει αναφορικά με την αντιμετώπιση της επίθεσης κυβέρνησης – δανειστών σε βάρος των δικαιωμάτων των εργαζομένων;

Σημειώνουμε ότι η πρόταση που κατέθεσε στην συνεδρίαση της ΠΝΟ η ΠΕΝΕΝ ήταν συμμετοχή στην 24ωρη απεργία της 7/4/2016 και συνέχιση με δεύτερη 48ωρη προκειμένου να αναδειχθούν και τα ειδικότερα προβλήματα που αφορούν την διάλυση του ΝΑΤ και των άλλων ταμείων μας αλλά και την απόκρουση των δυσμενέστατων αλλαγών ενάντια στα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εν ενεργεία και συνταξιούχων Ναυτικών που προωθεί η κυβέρνηση. Οι δυνάμεις του εργοδοτικού – κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού ομόφωνα απέρριψαν την πρόταση της ΠΕΝΕΝ δίνοντας για πολλοστή φορά δείγματα γραφής για το πώς εννοούν τους αγώνες και την κλιμάκωσή τους…..

Οι δυνάμεις του κομματικού τόξου (ΠΕΜΕΝ κ.λπ) το μόνο που ψέλλισαν ήταν τα περί συμμετοχής στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ στις 31/3/2016 σε Αθήνα και Πειραιά…..

Οι ραγδαίες εξελίξεις οι οποίες είναι αναμφισβήτητα σε βάρος των εργαζομένων και του λαού από την διαπραγμάτευση – παρωδία κυβέρνησης - δανειστών επιβάλουν περισσότερο από ποτέ την ανασύνταξη και την αγωνιστική – μαχητική παρέμβαση των συνδικάτων, του εργατικού κινήματος αλλά και του συνόλου των αριστερών ριζοσπαστικών δυνάμεων. Χωρίς καμιά κωλυσιεργία να συμπορευθούν (παραμερίζοντας τις όποιες ιδεολογικοπολιτικές διαφορές τους) σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στο αντιασφαλιστικό τερατούργημα, να αντιπαλέψουν ενάντια στα παλιά και νέα μνημονιακά δεσμά, να ακυρώσουν το ξεπούλημα του δημόσιου παραγωγικού πλούτου, να αποτρέψουν τα νέα φορομπηχτικά μέτρα, να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις για μια μεγάλη εργατική αντεπίθεση στην κατεύθυνση αλλαγής των πολιτικών και κοινωνικών συσχετισμών από την οποία θα προκύψει μια εναλλακτική επιλογή και κατεύθυνση σε όφελος του λαού και των εργαζομένων.

Με εντολή Διοίκησης

Ο Πρόεδρος                                 Ο Γεν. Γραμματέας

Νταλακογεώργος Αντ.                   Κροκίδης Νικόλαος

Τον αντίκτυπο της αφρικανικής σκόνης που σηκώνεται από την έρημο Σαχάρα στο Κλίμα της Γης διερευνά μια νέα γαλλοαμερικανική επιστημονική έρευνα και εκτιμά ότι τις επόμενες δεκαετίες το φαινόμενο θα περιοριστεί.

Η μελέτη που υπογράφουν ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Μετεωρολογικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS/Meteo France), του γαλλικού Ινστιτούτου Πιέρ Σιμόν Λαπλάς και του Ινστιτούτου Ωκεανογραφίας Scripps του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature».

Οι επιστήμονες προβλέπουν μια αισθητή μείωση στην παραγωγή σκόνης στην έρημο της Σαχάρας έως το τέλος του 21ού αιώνα. Αυτό αφενός θα έχει θετικές επιπτώσεις στη δημόσια υγεία, αλλά αφετέρου θα αυξήσει τις θερμοκρασίες στον βόρειο Ατλαντικό και θα ευνοήσει τη δημιουργία κυκλώνων.

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι σήμερα υπάρχει τόση πολλή σκόνη της Σαχάρας διασκορπισμένη στον πλανήτη μέσω των αερίων ρευμάτων, που επηρεάζεται το Κλίμα πολλών περιοχών.

Η αφρικανική σκόνη εντοπίζεται από τους παγετώνες των Ελβετικών Άλπεων μέχρι τον Βόρειο και το Νότιο Πόλο, αλλά μέχρι στιγμής οι επιστήμονες δεν έχουν κατανοήσει καλά πώς όλη αυτή η σκόνη επιδρά στο κλίμα της Γης.

Οι μάζες αυτές περιέχουν θρεπτικά συστατικά που λιπαίνουν τα εδάφη και τα νερά, εμποδίζουν ή αντανακλούν το ηλιακό φως και επηρεάζουν τη διαμόρφωση νεφών και κυκλώνων.

Η Σαχάρα εκπέμπει περισσότερη σκόνη από κάθε άλλη έρημο του πλανήτη. Περισσότερη από τη μισή σκόνη που έχει καταβυθιστεί στα βάθη των ωκεανών, προέρχεται από τη βόρεια Αφρική. Η σκόνη αυτή αποτελείται κυρίως από σωματίδια διαμέτρου 0,1 έως 20 μικρομέτρων (εκατομμυριοστών του μέτρου), τα οποία παρασύρονται από τον αέρα μέχρι να πέσουν στο έδαφος από τη δύναμη της βαρύτητας ή από το νερό της βροχής.

Η διασπορά της σκόνης εξαρτάται από διάφορους μετεωρολογικούς παράγοντες: από το φαινόμενο Ελ Νίνιο έως την μεταβαλλόμενη ένταση του ανέμου της Σαχάρας, γνωστού ως «Χαρματάν», ο οποίος δυναμώνει πολύ, όταν κατεβαίνει από τα όρη της βορειοδυτικής Αφρικής. Ο άνεμος αυτός κατά καιρούς σηκώνει τη σκόνη από το έδαφος και τη διασπείρει ανάλογα με την κατεύθυνσή του.

Οι ποσότητες της σκόνης της Σαχάρας ποικίλουν σημαντικά. Οι υψηλότερες συγκεντρώσεις παρατηρήθηκαν από τη δεκαετία του 1910 έως τη δεκαετία του 1940, καθώς και στις δεκαετίες του 1970 και του 1980, ενώ υπήρξαν και τρεις περίοδοι με αφύσικα λίγη σκόνη, στις δεκαετίες του 1860, του 1950 και του 2000.

Πηγή: econews