Ομιλία του Προέδρου της ΠΕΝΕΝ Αντώνη Νταλακογεώργου

-

Αγαπητοί Σύντροφοι, Συναγωνιστές και φίλοι

Ο καπιταλισμός βιώνει μια μεγάλη και πρωτοφανή κρίση, ίσως την μεγαλύτερη της ιστορίας του. Πρόκειται για κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου σε όλες τις μορφές. Για να την αντιμετωπίσει επιχειρεί μια μεγάλης κλίμακας καταστροφή κεφαλαίου κατ’ αρχήν στις πιο αδύναμες, μικρές και εξαρτημένες χώρες και ταυτόχρονα εκδηλώνει μια μεγάλη επίθεση απέναντι στην εργατική τάξη, τα μικρομεσαία λαϊκά στρώματα.

Από αυτή την σκοπιά χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η χώρα μας στην οποία η οικονομική, πολιτική, παραγωγική ακόμη και η στρατιωτική εξάρτηση βάθυνε ποιοτικά και ποσοτικά με πρόσχημα το χρέος και απέκτησε νέα χαρακτηριστικά με την πολιτική των μνημονίων.

Η παραγωγική βάση της χώρας μας δέχθηκε συντριπτικό πλήγμα και συρρικνώθηκε δραματικά, δεκάδες χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις οδηγήθηκαν και οδηγούνται σε λουκέτο, η αγροτική παραγωγή διαρκώς αποδιαρθρώνεται αλλά και συγκεντροποιείται.

Τραγική συνέπεια αυτών των εξελίξεων η εκτίναξη της ανεργίας σε πρωτοφανή υψηλά ποσοστά κατέχοντας σταθερά το ρεκόρ σε πανευρωπαϊκό επίπεδο και αυτό με την σειρά του οδηγεί σε μαζική προλεταριοποίηση μικρομεσαίων αλλά και αγροτικών στρωμάτων.

Ταυτόχρονα με τις καταστροφικές μνημονιακές πολιτικές έχουμε μαζική μετανάστευση επιστημονικού δυναμικού ενώ σε συνδυασμό με την εισροή προσφύγων και οικονομικών μεταναστών έχουμε ποιοτική αλλαγή στην σύνθεση της εργατικής τάξης και παράλληλα υπονομεύεται η βιομηχανική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας μας κατατάσσοντάς την σε χώρα φθηνού εργατικού δυναμικού στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Στην χώρα μας, ιδιαίτερα στα χρόνια της μνημονιακής επιδρομής και κατεδάφισης έχουμε την συντριβή των εργατικών και κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Μισθοί, συντάξεις, κοινωνικά επιδόματα, ΣΣΕ, εργασιακά δικαιώματα, δημόσια κοινωνική ασφάλιση, απελευθέρωση απολύσεων, άγρια φορολόγηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, κόκκινα δάνεια, απελευθέρωση προστασίας πρώτης κατοικίας, μαύρη ανασφάλιστη εργασία έχουν κυριολεκτικά ισοπεδωθεί από τον βάρβαρο μνημονιακό οδοστρωτήρα.

Με τον τρόπο αυτό διαλύουν τους όρους αναπαραγωγής της εργατικής τάξης. Μετατρέπουν τους εργαζόμενους ανθρώπους σε αναλώσιμα χωρίς σπίτι, εργασία, ωράριο, αμοιβή, σύνταξη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Η αποδόμηση και η εμπορευματοποίηση της δημόσιας παιδείας και της κοινωνικής πρόνοιας αποτελεί πλέον μια τραγική πραγματικότητα.

Μετατρέπουν την κοινωνία σε ζούγκλα όπου όλα θα καθορίζονται από τις ανάγκες της ανταγωνιστικότητας και της κερδοφορίας των πολυεθνικών και του μεγάλου κεφαλαίου.  

Για αυτό ξεπουλούν και παραδίδουν τις πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας, τις βασικές υποδομές, τους στρατηγικούς κλάδους και επιχειρήσεις στο ξένο και ντόπιο κεφάλαιο.

Οι πολιτικές αυτές σχεδιάστηκαν, υλοποιήθηκαν και θεσμοθετήθηκαν στα πλαίσια της Ε.Ε με τις συμφωνίες στο Μάαστριχτ, στο Άμστερνταμ, στην Λισαβώνα!!!

Μέσα από την πολιτική των μνημονίων σε αγαστή συμμαχία με τα τοκογλυφικά ιμπεριαλιστικά και καπιταλιστικά κέντρα οργανώθηκε και βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη η μεγαλύτερη λεηλασία της χώρας μας.

Η δουλειά, ο μόχθος και οι θυσίες του ελληνικού λαού πηγαίνουν στις τσέπες του μεγάλου κεφαλαίου, των τραπεζιτών, των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των ξένων μονοπωλιακών ομίλων αλλά και σε διαπλεκόμενα οικονομικά συμφέροντα που η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ άφησε ανέγγιχτα.

Η αντιλαϊκή και αντεργατική επίθεση συνεχίζεται και κλιμακώνεται διαρκώς με νέα βάρβαρα μέτρα που οδηγούν πλατιά κοινωνικά στρώματα στην φτώχεια και την εξαθλίωση.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την εθνική ταπείνωση αποτελούν το πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του νεοφασισμού.

Ταυτόχρονα την ίδια στιγμή εντείνεται ο ανταγωνισμός και η επιθετικότητα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ΗΠΑ – Ε.Ε – Ρωσία κ.λπ επιδιώκουν την επέκταση της επιρροής τους, την ενίσχυση της γεωστρατηγικής θέσης τους, την εκμετάλλευση διάφορων χωρών, τον έλεγχο των ενεργειακών δρόμων και πηγών.

Η επιθετικότητα και οι επεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στην Λιβύη, το Ιράκ – Αφγανιστάν, Παλαιστίνη, Συρία διαμορφώνει ένα εξαιρετικά επικίνδυνο σκηνικό με σοβαρούς κινδύνους για ανάφλεξη ενός πολέμου στην ευρύτερη περιοχή κυρίως της νοτιανατολικής μεσογείου.

Η συμφωνία Ε.Ε – Τουρκίας αποτελεί μια αρνητική εξέλιξη αφού η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε την συνδιαχείριση του Αιγαίου με το ΝΑΤΟ και την Τουρκία επιταχύνοντας την μετατροπή του σε γκρίζα ζώνη, ενώ από την άλλη νομιμοποίησε τις απάνθρωπες επαναπροωθήσεις και μαζικές απελάσεις των προσφύγων, έκλεισε, σφράγισε τα σύνορα μαζί με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες και μετέτρεψε την χώρα σε φρούριο εγκλωβισμού των προσφύγων και μεταναστών.

Δημιούργησε στρατόπεδο – γκέτο παραβιάζοντας τις διεθνείς συνθήκες για τα δικαιώματα των προσφύγων και έως τώρα δεν παίρνει ουσιαστικά μέτρα για να εξασφαλίσει ανθρώπινες συνθήκες για την διαβίωση προσφύγων και μεταναστών.

Πρόκειται για πολιτική που αγγίζει τα όρια του ρατσισμού ενώ από την άλλη επιτρέπει και νομιμοποιεί την παρακρατική ξενοφοβική νεοφασιστική δράση των χρυσαυγίτικων και άλλων νεοναζιστικών συμμοριών που σηκώνουν πάλι κεφάλι διεκδικώντας δημόσια εμφάνιση για να προπαγανδίσουν τις ρατσιστικές ξενοφοβικές και νεοφασιστικές απόψεις τους φθάνοντας στο σημείο να διεκδικούν ρόλο – λόγο και παρέμβαση στα συνδικάτα και στο σύνολο των επαγγελματικών οργανώσεων της χώρας μας.

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της Ε.Ε, της ζώνης του ευρώ που οι αστικές πολιτικές δυνάμεις πολυδιαφήμισαν επί σειρά ετών ως Ευρώπη της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Είναι η Ευρώπη του μεγάλου κεφαλαίου και των τοκογλύφων δανειστών που διαλύει και καταστρέφει τις παραγωγικές δομές της χώρας μας, που τσακίζει αλύπητα τα εργατικά – κοινωνικά και λαϊκά δικαιώματα, είναι η Ευρώπη του θεσμοθετημένου νεοφιλελευθερισμού, των καταστροφικών μνημονίων που μετατρέπει την χώρα μας σε αποικία χρέους που ληστεύει τον δημόσιο πλούτο, που οδηγεί τον λαό στην φτώχεια, την εξαθλίωση ακόμη και στα φαινόμενα αυτοκτονιών.

Οι ελπίδες και οι προσδοκίες που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και η μαζική μετατόπιση λαϊκών και εργατικών δυνάμεων σε αυτόν απέδειξε τα πλαίσια και τα όρια του ρεφορμισμού και της πολιτικής του και διέλυσε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες που είχαν καλλιεργηθεί τα χρόνια 2012-2014, παράλληλα απέδειξε και επιβεβαίωσε ότι χωρίς ισχυρό εργατικό ταξικό κίνημα και ενιαίο πολιτικό – κοινωνικό μέτωπο με σαφή αντικαπιταλιστική και αντί Ε.Ε στόχευση και κατεύθυνση, πόσο εύκολο είναι οι μεγάλες λαϊκές προσδοκίες να οδηγηθούν σε ήττα. Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ ιδιαίτερα το διάστημα που κατάκτησε την θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης ενώ αρχικά εντάχθηκε στα κινήματα και στους αγώνες, στην πορεία αποστασιοποιήθηκε, αποχώρησε, επέλεξε το κοινοβούλιο ως κεντρική επιλογή της πολιτικής του παρέμβασης, έκρυψε και αποπροσανατόλισε για τα πραγματικά προβλήματα τους υπαίτιους αυτών των προβλημάτων, καλλιέργησε αυταπάτες ότι χέρι – χέρι με τις ΗΠΑ, την Ε.Ε και τον ιμπεριαλισμό σε διάφορες εκφράσεις του μπορεί μέσα από σκληρή διαπραγμάτευση να πετύχει εύκολα και ανώδυνα λύση στα μεγάλα προβλήματα.

Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσε να εγκλωβίσει στα πλαίσια του συστήματος τις λαϊκές και εργατικές αντιδράσεις.

Και όταν με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος χάλασε η σούπα, έκανε στροφή χωρίς κανένα πρόσχημα και ανέλαβε να συνεχίσει την αντιλαϊκή μνημονιακή πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – Ν.Δ με νέα σκληρότερα και αντιδραστικότερα μνημόνια.

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ

Χωρίς αμφιβολία την πρώτη περίοδο (Γενάρης – Ιούλης 2015) το εργατικό και λαϊκό κίνημα είναι εγκλωβισμένο στην αντίληψη της ανάθεσης, της αναμονής και οι αγώνες που γίνονται ή αναπτύσσονται είναι εξαιρετικά περιορισμένοι, κυρίως αυτοί που διεξάγονται είναι σε επίπεδο μεμονωμένων κλάδων και επιχειρήσεων.

Μεσολαβεί μετά την συμφωνία κυβέρνησης – δανειστών το καλοκαίρι, η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ και η προσφυγή στις εκλογές του Σεπτέμβρη 2015.

Το οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης, αλλά και κοινωνικές και λαϊκές δυνάμεις και τα κινήματά τους που μπορούν να αποτελέσουν σύμμαχες δυνάμεις στον αγώνα ενάντια στην νέα μνημονιακή επιδρομή με ευθύνη των παρατάξεων ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ που είναι υποταγμένες στις πολιτικές της Ε.Ε και της ζώνης του ευρώ και οι οποίες είτε επίσημα, είτε ανεπίσημα στήριξαν το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα, ενώ όλο τα προηγούμενο διάστημα έβαλαν πλάτη στην νεοφιλελεύθερη μνημονιακή επέλαση και την επίθεση του μεγάλου κεφαλαίου, ούτε θέλουν ούτε μπορούν να πράξουν το παραμικρό, να δημιουργηθεί ένα πλατύ ενωτικό με ταξικά χαρακτηριστικά και προσανατολισμό κίνημα ικανό να αμφισβητήσει τις βάρβαρες αντιλαϊκές πολιτικές των δανειστών και της υποταγμένης σε αυτούς κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι δυνάμεις του ΜΕΤΑ, κυρίως στο ιδιωτικό τομέα, στην μεγάλη πλειονότητα εμφορούνται από αντιλήψεις φιλοκυβερνητικές και στην ουσία στηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές, συμβάλουν στην ανάσχεση των αγώνων και στην αποσυσπείρωση των εργαζομένων, εξακολουθούν να καλλιεργούν αυταπάτες και στην ουσία συμπλέουν με την τακτική και στρατηγική των Παναγόπουλου – Κουτσούκη.

Το ΠΑΜΕ πιστό στην γραμμή της περιχαράκωσης, της καθαρότητας και διατηρώντας ως σημαία την αντιενωτική στάση και δράση του συμβάλει και αυτό με την τακτική στην διάσπαση του ενιαίου εργατικού μετώπου, γεγονός που έχει αρνητικές συνέπειες στην συσπείρωση, στην μαζικοποίηση, στην ισχυροποίηση του κινήματος, στον αναγκαίο συντονισμό της δράσης, στην ανάπτυξη των συμμαχιών και στην αποτελεσματικότητα των αγώνων.

Οι πολιτικές δυνάμεις που έχουν αναφορά στο εργατικό κίνημα με πρώτο το ΚΚΕ έχουν τεράστιες ευθύνες διότι δεν πάλεψαν όσο έπρεπε να συγκροτηθεί μια πλατιά συσπείρωση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων η οποία θα αντιπαρατεθεί, θα συγκρουσθεί με τις πολιτικές των παλιών και νέων μνημονίων αλλά και το σύνολο της πολιτικής της Ε.Ε, της ζώνης του ευρώ και των αστικών κυβερνήσεων και δυνάμεων.

Οι πομπώδεις αναφορές της ηγεσίας του ΚΚΕ περί αιτίας πολέμου για το ασφαλιστικό και οι προειδοποιήσεις τους προς την κυβέρνηση να μην τολμήσει να το καταθέσει στην Βουλή αποδείχθηκαν άσφαιρα πυρά που δεν άγγιξαν, δεν ανησύχησαν και δεν προβλημάτισαν καθόλου το οικονομικό και πολιτικό κατεστημένο και την πολιτική του!!!

Πόσο δε μάλλον ότι το αναπτυσσόμενο κίνημα της εργατικής τάξης και των φτωχομεσαίων στρωμάτων αποκλιμακώθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ αρχικά στα αγροτικά μπλόκα και στην συνέχεια με μια απεργία που προτάθηκε από το ΠΑΜΕ και ανακοινώθηκε ότι θα γίνει όταν και όποτε έρθει για ψήφιση στην Βουλή το φοροασφαλιστικό νομοσχέδιο. Το διάστημα των 2,5 μηνών ήταν χρόνος ακινησίας, απραξίας, αδράνειας, αποσυσπείρωσης και αποκλιμάκωσης του εργατικού και λαϊκού κινήματος…

Είναι προφανές ότι μακριά από εμάς κάθε σκέψη περί υποτίμησης του αγώνα των κινητοποιήσεων και της οργανωμένης αντίστασης των εργαζομένων.

Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν από το οργανωμένο κίνημα της εργατικής τάξης, την μικρομεσαία αγροτιά, τους αυτοαπασχολούμενους ακόμη και από τους επαγγελματοβιοτέχνες και άλλα στρώματα αποτελούν μια σημαντική αγωνιστική συμβολή η οποία κορυφώθηκε στις 4/2/2016 και έβγαλε στους δρόμους, στις πλατείες και στην απεργία εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Ταυτόχρονα το ίδιο διάστημα αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες σε επίπεδο κλαδικό με τα ιδιαίτερα προβλήματα που αφορούσαν το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Επίσης πρέπει ιδιαίτερα να υπογραμμίσουμε το εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα ενάντια στα κλειστά σύνορα αλλά και έμπρακτης αλληλεγγύης στους πρόσφυγες και μετανάστες.

Να σημειώσουμε την συμβολή και τον αγώνα του αντιφασιστικού κινήματος με πολλές δράσεις και αγωνιστικές πρωτοβουλίες για την απομόνωση και την περιθωριοποίηση της Χρυσής Αυγής και του νεοφασισμού. Οι αγώνες που αναπτύχθηκαν υπέρ των προσφύγων και κατά της συμφωνίας Ε.Ε – Τουρκίας, για ανοιχτά σύνορα, ενάντια στην Ευρώπη φρούριο, είχαν τεράστια απήχηση στον ελληνικό λαό.

Αναφέρουμε ως παράδειγμα τις κινητοποιήσεις που αναπτύχθηκαν τα τελευταία 3 χρόνια κατά του ξεπουλήματος του ΟΛΠ στον Πειραιά, τους αγώνες ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις και το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου.

Όλοι αυτοί οι αγώνες είναι πολύτιμη παρακαταθήκη για τις μελλοντικές μάχες που έχει μπροστά του το εργατικό κίνημα για να αντιπαλέψει πιο αποτελεσματικά τα παλιά και νέα μνημόνια, τις αντιλαϊκές κυβερνητικές πολιτικές.

Στην κατεύθυνση της συγκρότησης του εργατικού μετώπου έχουμε μια πλούσια κληρονομιά ιδιαίτερα από το μπολσέβικο κόμμα, έχουμε εύστοχες και σημαντικές αναφορές από τους θεωρητικούς του Μ-Λ, έχουμε τέτοιες πρωτοβουλίες την 20ετία 1920-1940 σε διάφορες χώρες κυρίως της Ευρώπης, έχουμε τις επεξεργασίες και την πλούσια εμπειρία του κινήματος στην χώρα μας, θετική και αρνητική.

Τα παραπάνω δεδομένα μπορούν να αποτελέσουν οδηγό για την συγκρότηση εργατικού μετώπου που στις σημερινές συνθήκες μπορεί να αποτελέσει την αχτίδα φωτός για μια διέξοδο στην κρίση προς όφελος των εργαζομένων, του λαού και των μικρομεσαίων στρωμάτων με όρους εργατικού κινήματος.

• Σημειώνουμε ότι στο πάνελ για την συγκρότηση του εργατικού μετώπου στα πλαίσια του Μαρξισμού 2016 ομιλητές ήταν επίσης ο Γιάννης Σηφακάκης και ο Αντώνης Δραγανίγος μέλη του Κ.Σ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Στις 19-22 Μάη θα διεξαχθεί το τετραήμερο συζητήσεων «Μαρξισμός 2016», που οργανώνεται από το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (ΣΕΚ), και την εφημερίδα εργατική αλληλεγγύη

στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΑΣΟΕΕ).

Οι μεγάλες κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό με την τέταρτη Γενική Απεργία με τον ΣΥΡΙΖΑ στη συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, η κρίση στην ΕΕ με το επερχόμενο δημοψήφισμα για το BREXIT στη Μ.Βρετανία, το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες μετά την εφαρμογή της συμφωνίας ΕΕ-Τουρκίας και το κλείσιμο των συνόρων, είναι το φόντο των μεγάλων εξελίξεων μέσα στις οποίες πραγματοποιείται φέτος για 29^η συνεχόμενη χρονιά το τετραήμερο Μαρξισμός 2016.

Είναι μια ευκαιρία για αγωνιστές και αγωνίστριες από όλους τους χώρους και όλα τα μέτωπα της πάλης, να βρεθούνε μαζί και να αναζητήσουν τις απαντήσεις για το πώς μπορούνε να αλλάξουν τον κόσμο σήμερα. Να καταρρίψουμε το μύθο ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση» έξω από τα μνημόνια, την ΕΕ και το καπιταλισμό.

Πρόκειται για ένα πραγματικό πανεπιστήμιο των επαναστατικών ιδεών, αφού οι 10 κύκλοι συζητήσεων, καθώς και οι θεματικές στις οποίες χωρίζονται οι 50 συζητήσεις, ακουμπάνε το σύνολο των αναζητήσεων της αριστεράς, τόσο στην Ελλάδα, όσο και διεθνώς.

Με κύκλους όπως: “Ένας αιώνας εξεγέρσεων και επαναστάσεων”, “Αριστερά και επανάσταση στον 21ο αιώνα”, “Το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα”, “Η πάλη ενάντια στο Φασισμό”, “Καπιταλισμός-Ζόμπι”, “Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο;”, “Καπιταλισμός και καταπίεση”, “Μαρξισμός, θεωρία και πράξη”, “Ιμπεριαλισμός, πόλεμος, εθνικισμός και προσφυγιά”, “Τέχνη, επιστήμη, πολιτισμός”, αναδεικνύεται η επικαιρότητα της μαρξιστικής ανάλυσης.

Πάνω από 90 είναι οι ομιλητές του τετραημέρου, ανάμεσά τους:

η βουλευτής Μπριντ Σμιθ από την Ιρλανδία, ο οικονομολόγος Μάικλ Ρόμπερτς, ο Άλεξ Καλλίνικος που θα μιλήσει και για την ελληνική έκδοση του βιβλίου του «Αποκρυπτογραφώντας το Κεφάλαιο», ο Κέβιν Όβεντεν, συγγραφέας του βιβλίου «ΣΥΡΙΖΑ, μέσα στον λαβύρινθο»

Πανεπιστημιακοί από πλατύ φάσμα της αριστεράς και των κινημάτων:

Γιώργος Τσιάκαλος, πανεπιστημιακός στο ΑΠΘ

Νίκος Στραβελάκης, πανεπιστημιακός στη ΝΟΠΕ

Μιχάλης Λυμπεράτος, πανεπιστημιακός στο Πάντειο,συγγραφέας του βιβλίου «μετά τον Εμφύλιο»

Άλκης Ρήγος, πανεπιστημιακός στο Πάντειο

Ελένη Πορτάλιου, πανεπιστημιακός στο ΕΜΠ

Γιάννης Μηλιός, πανεπιστημιακός στο

Χάρης Αθανασιάδης, πανεπιστημιακός στα Γιάννενα

Κώστας Βλασόπουλος, πανεπιστημιακός στο  Ρέθυμνο

Δημήτρης Μαριόλης, εκπαιδευτικός και συγγραφέας του βιβλίου «η αδύνατη ταξική ανακωχή»

Συνδικαλιστές, ανάμεσά τους οι

Αντώνης Νταλακογεώργος, πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ, Σαράντος Αλεξανδρής μέλος ΔΣ της ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος του συλλόγου εργαζόμενων νοσ. Αγ. Σάββας,  Βασίλης Συλαϊδής,  ΔΣ σωματείο εργαζομένων INTRACOM και πολλοί άλλοι

Οι δικηγόροι της Πολιτικής Αγωγής στη δίκη της ΧΑ: Κώστας Παπαδάκης, Τάκης Ζώτος, και Θανάσης Καμπαγιάννης.

ΗΈφη Λατσούδη από την Αλληλεγγύη Λέσβου, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ, και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας,  

Δημοσιογράφοι όπως: 

ο Δημήτρης Αγγελίδης από την ΕΦΣΥΝ, ο Μωυσής Λίτσης, από την Ναυτεμπορική, ο Νάσος Μπράτσος από την ΕΡΤ, ο Κώστας Σαρρής,

Κάθε μέρα του 4ήμερου κλείνει με μια μεγάλη συζήτηση πάνω στις βασικές μάχες της περιόδου με ομιλητές από την καρδιά των μαχών και των αντιστάσεων.

 “Η εργατική αντίσταση στα μνημόνια” την Πέμπτη 19/5 με ομιλητές τους: Λένα Βερδέ, Σαράντο Αλεξανδρή, Τάσο Αναστασιάδη, Κώστα Καταραχιά, Στέλιο Μιχαηλίδη.

“Σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά” την Παρασκευή 20/5 με τους: Δημήτρη Αγγελίδη, Γιώργο Τσιάκαλο, Έφη Λατσούδη, Βασίλη Κουκαλάνι, Πέτρο Κωνσταντίνου.

“Διεθνιστικό ΟΧΙ στην ΕΕ” το Σάββατο 21/5 με τους: Άλεξ Καλλίνικος, Νίκο Στραβελάκη, Πάνο Γκαργκάνα  και “Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο”, που είναι και το σύνθημα του φετινού Μαρξισμού, την Κυριακή 22/5 με ομιλητές τους: Μπριντ Σμιθ, Μαρία Στύλλου, Θανάση Διαβολάκη, Ζαννέτα Λυσικάτου, απεργούς από τις πρόσφατες μάχες, Σύρους και Αφγανούς πρόσφυγες.

Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής:

•Iστοσελίδα www.sekonline.gr

•Εργατική Αλληλεγγύη,

•Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο, Φειδίου 14, Αθήνα,

•Facebookevent: Μαρξισμός 2016 «Μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο»

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση που οργάνωσε η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ στο Ε/Γ-Ο/Γ «ΕΛΥΡΟΣ» στις 8/5/2016. Η συγκέντρωση έγινε στα πλαίσια της 4μερης απεργιακής κινητοποίησης των Ναυτεργατών ενάντια στο φοροασφαλιστικό νομοσχέδιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Στο κάλεσμα της ΠΕΝΕΝ ανταποκρίθηκε η συντριπτική πλειοψηφία του κλάδου μας στην ακτοπλοΐα, αλλά και συνάδελφοι άλλων ειδικοτήτων όπως θαλαμηπόλοι, μηχανικοί κλπ. Σύμφωνα με εκτιμήσεις στελεχών της ΠΕΝΕΝ η συγκέντρωση ήταν από πλευράς συμμετοχής υπερδιπλάσια της αντίστοιχης που πραγματοποίησε την προηγούμενη μέρα η ΠΝΟ!! Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Πρόεδρος της ΠΕΝΕΝ Αντώνης Νταλακογεώργος.

Στην ομιλία του έκανε αναφορά στο ιστορικό της εργατικής πρωτομαγιάς, στον ταξικό της χαρακτήρα, επισήμανε τις διαχρονικές αξίες της ταξικής πάλης, τον αστείρευτο πόλεμο ενάντια στο καπιταλιστικό σύστημα εκμετάλλευσης, τα επίκαιρα μηνύματα όπως αυτά διαμορφώνονται στις σημερινές συνθήκες για τους εργαζόμενους  στη χώρα μας, και την αλληλεγγύη που ήταν και είναι ένα ισχυρό όπλο στα χέρια της εργατικής τάξης για να αντιμετωπίσει με αποτελεσματικότητα την οικονομική ολιγαρχία και τους πολιτικούς και συνδικαλιστικούς εκφραστές της.

Στη συνέχεια έκανε εκτενή αναφορά στην πάλη των εργαζομένων της χώρας μας ενάντια στο αντιασφαλιστικό τερατούργημα της συγκυβέρνησης και των τοκογλύφων δανειστών και υπογράμμισε ότι άσχετα απ´ την έκβαση που θα έχει το νομοσχέδιο στη Βουλή, τα ανεξάρτητα ταξικά συνδικάτα θα βρεθούν και πάλι στη πρωτοπορία των αγώνων στις μελλοντικές μάχες κόντρα και ενάντια στις μνημονιακές καταστροφικές πολιτικές που προωθούν τα διεθνή ιμπεριαλιστικά και τοκογλυφικά κέντρα όπως είναι το Δ.Ν.Τ, η Ε.Ε, η Ε.Κ.Τ!

Σημείωσε ότι έως και σήμερα, παρά τις σοβαρές αντιξοότητες, το εργατικό κίνημα όρθωσε μετά από δυο χρόνια αναμονής και ανάθεσης το ανάστημά του, έδωσε πολύμορφους αγώνες με αποκορύφωμα την μεγάλη πανελλαδική απεργία στις 4/2/2016, όπου εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες και άλλα λαϊκά στρώματα βγήκαν μαζικά και αγωνιστικά στους δρόμους καταδικάζοντας την αντιλαϊκή κυβερνητική νεομνημονιακή πολιτική.

Δυστυχώς οι αγώνες αυτοί με ευθύνη των κατεστημένων συνδικαλιστικών ηγεσιών και παρατάξεων δεν είχαν την αναμενόμενη συνέχεια. Πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη διαδραμάτισαν οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ που σε απόλυτη σύμπλευση με το υπόλοιπο συνδικαλιστικό κατεστημένο οδήγησαν το κίνημα στο ξεφούσκωμα, στην ανάσχεση και στην διακοπή των αγώνων. Με την τακτική τους έδωσαν πολύτιμο χρόνο στη κυβέρνηση να οργανώσει την αντεπίθεσή της, να προβεί σε νέες απαράδεκτες υπαναχωρήσεις στη διαπραγμάτευση με το κουαρτέτο των δανειστών, να παρουσιάσει σε αντιδραστικότερη μορφή τις αλλαγές για το ασφαλιστικό σύστημα και τελικά να καταθέσει το φοροασφαλιστικό έκτρωμα μέσα στη μεγάλη εβδομάδα, και να το φέρει για ψήφιση το Σαββατοκύριακο μετά το Πάσχα όπου ο δημόσιος και ιδιωτικός τομέας ήταν ουσιαστικά κλειστός!

Απ´ όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος ανεξάρτητα από επιμέρους διαφορές φάνηκε και αποδείχθηκε τραγικά ανίκανη να διαχειριστεί και να προσανατολίσει σε αγωνιστική κατεύθυνση τους εργαζόμενους. Στο χώρο της ναυτεργασίας απ´ τις αρχές του Νοέμβρη κάτω από το βάρος της επίθεσης ιδιαίτερα στο ασφαλιστικό, με την δραστήρια παρέμβαση και πρωτοβουλία της ΠΕΝΕΝ, αναπτύχθηκαν σημαντικοί αγώνες, απεργίες, συγκεντρώσεις, πορείες, καταλήψεις και άλλες μορφές κινητοποιήσεων στις οποίες έβαλε για ακόμη μια φορά την σφραγίδα της η ΠΕΝΕΝ ώστε αυτοί να έχουν αγωνιστικό προσανατολισμό, ενωτικό διεκδικητικό πλαίσιο, αλλά έλαβε και τα κατάλληλα οργανωτικά μέτρα για την επιτυχή έκβαση τους.

Τόσο πριν όσο και μετά την κορύφωση των αγώνων είχαμε να αντιμετωπίσουμε τις συνασπισμένες δυνάμεις του εργοδοτικού-κυβερνητικού και κομματικού συνδικαλισμού οι οποίες από κοινού προσπάθησαν να αναχαιτίσουν και να υπονομεύσουν την αγωνιστική θέληση των Ναυτεργατών. Στο πλαίσιο αυτό οι δυνάμεις των Προεδρείων ΠΕΜΕΝ -ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ- ΠΕΕΜΑΓΕΝ προσκολλημένες, και εξαρτημένες σε ένα παρωχημένο μοντέλο κομματικού συνδικαλισμού έδωσαν μάχη να μην αναπτυχθεί ένας πραγματικός πολύμορφος αγώνας διαρκείας και απέδειξαν για άλλη μια φορά τα τελευταία χρόνια ότι αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη, την μαζικοποίηση των αγώνων και του κινήματος. Είναι αυτές οι δυνάμεις που συμμάχησαν με το εφοπλιστικό κεφάλαιο, με τη κυβερνητική πολιτική και το εργοδοτικό κατεστημένο στη ΠΝΟ, πήραν διαζύγιο απ´ τους Ναυτεργάτες και τα προβλήματα τους. Η απομόνωσή τους, η χρεωκοπία της τακτικής τους και η απαξίωση τους απ´ το ναυτεργατικό μας κόσμο έχει ήδη συντελεστεί!!!

Κλείνοντας επισήμανε ότι μπροστά μας έχουμε νέα προβλήματα που προκύπτουν απ´ τις αντιδραστικές μνημονιακές δεσμεύσεις αλλά και τις επιλογές του εφοπλιστικού κεφαλαίου. Χρειάζεται ετοιμότητα επαγρύπνηση, στενή σύνδεση με την ΠΕΝΕΝ, νέες αγωνιστικές πρωτοβουλίες, μεγαλύτερη και μαζική συμμετοχή στην πάλη και στη δράση που σχεδιάζει το ιστορικό μας σωματείο το αμέσως επόμενο διάστημα.

Στην συγκέντρωση της ΠΕΝΕΝ χαιρέτησε ο Πρόεδρος της ΠΕΑΘΕΝ Λευτέρης Σαριδάκης και μέλη του Προεδρείου του Συνδέσμου Συνταξιούχων Κατώτερων Πληρωμάτων ενώ τον λόγο επίσης πήραν δεκάδες Ναυτεργάτες διατυπώνοντας σκέψεις, απόψεις και προτάσεις για την ενίσχυση και την αποτελεσματικότερη παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ.

ΥΓ. Σημειώνουμε ότι αντιπροσωπεία της ΠΕΝΕΝ πριν την συγκέντρωση κατάθεσε στεφάνι στο Πασαλιμάνι στο μνημείο πεσόντων εργατών, αποτίοντας φόρο τιμής στους δολοφονημένους από τις κατασταλτικές δυνάμεις του εκμεταλλευτικού συστήματος εργαζόμενους που έπεσαν στη μάχη και στον αγώνα για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

Η ανασυγκρότηση του ΜΕΤΑ, που ξεκίνησε με την πρωτοβουλία 230 – σήμερα ξεπερνά τους 300 και η συλλογή υπογραφών συνεχίζεται - συνδικαλιστών, αγωνιστών εργαζομένων, ανέργων και συνταξιούχων, και που έχει σαν στόχο την ενίσχυση των ταξικών χαρακτηριστικών του, την απαλλαγή του από τα “βαρίδια” του κυβερνητικού συνδικαλισμού και την ανάγκη της αντιστοίχησης των προγραμματικών του θέσεων στην σημερινή κατάσταση, με την ενσωμάτωση των εμπειριών από την κυβερνητική αλλαγή του Γενάρη του 2015 και τη συνέχιση της μνημονιακής πολιτικής με τη νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βρίσκεται σε εξέλιξη.

ΌΡΟΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗΣ ΤΟΥΣ ΔΡΑΣΗΣ Η ΑΜΕΣΗ ΚΑΙ ΡΙΖΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ

ΟΙ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΕΣ ΕΔΩΣΑΝ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΜΑΧΗ, ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΝ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ, ΠΡΟΧΩΡΟΥΝ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ

ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΑΣ

Συνάδελφοι Ναυτεργάτες όλων των κλάδων,

Η ψήφιση του αντιλαϊκού φοροασφαλιστικού νομοσχεδίου από την οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ διαμορφώνει νέα δεδομένα για την πορεία, την δράση και την παρέμβαση του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος στην χώρα μας.

Η εργατική τάξη, η μικρομεσαία αγροτιά, οι αυτοαπασχολούμενοι και τα λαϊκά στρώματα κινητοποιήθηκαν και για μεγάλο διάστημα (πριν την κορύφωση των αγώνων στις 4/2/2016) έδωσαν ένα σκληρό πολύμορφο αγώνα (επικεντρώνοντας στο κοινό αίτημα να αποσυρθεί το αντιασφαλιστικό έκτρωμα που κατέθεσε η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ) ο οποίος συσπείρωσε, κινητοποίησε, έβγαλε στους δρόμους εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους, συνταξιούχους, άνεργους, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες και άλλα πλατιά λαϊκά στρώματα.

Όταν αυτό το κίνημα πήρε έκταση, επεκτάθηκε σε όλη την χώρα και απέκτησε σαφή αγωνιστικά χαρακτηριστικά με τις δυνάμεις του αγωνιστικού ταξικού τόξου να θέτουν πιο προωθημένα αιτήματα όπως είναι η σύνδεση του αντιασφαλιστικού με το ξήλωμα του συνόλου της μνημονιακής (παλιάς και νέας) πολιτικής ακόμη και για την ανάγκη να δρομολογηθεί ένας άλλος δρόμος εξόδου από την πολύχρονη κρίση που μαστίζει την χώρα εξ αιτίας των σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών που με ιδιαίτερη σκληρότητα εφαρμόζονται στην χώρα μας από τα ιμπεριαλιστικά και τοκογλυφικά κέντρα (ΔΝΤ – Ε.Ε – ΕΚΤ), τότε οι συστημικές δυνάμεις που κυριαρχούν στο εργατικό και συνδικαλιστικό κίνημα και ευρύτερα στα υπόλοιπα κινήματα αποφάσισαν την συνθηκολόγηση, την υποχώρηση, την απραξία, την αδράνεια και την επιχείρηση ξεφουσκώματος αυτού του κινήματος που ήταν σε εξέλιξη και καθημερινά έπαιρνε ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις. Το φρενάρισμα και η ανακοπή των αγώνων, η αποκλιμάκωση των κινητοποιήσεων βρήκε σύμφωνες όλες τις κυρίαρχες δυνάμεις που επικρατούν κυρίως στο συνδικαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης. Μάλιστα το ΠΑΜΕ πρωτοστάτησε σε αυτήν την επιχείρηση και θριαμβολογούσε διεκδικώντας την πατρότητα της πρότασης που υιοθέτησε ομόφωνα η Διοίκηση της ΓΣΕΕ, για τον παροπλισμό του κινήματος και των αγώνων!!!

Η δεύτερη φάση διακρίνεται και χαρακτηρίζεται από την πλήρη απουσία κλαδικών κινητοποιήσεων, εργατικών αγώνων ενώ ανάλογη και χειρότερη είναι η εικόνα και στα υπόλοιπα κινήματα, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, συνταξιούχοι, νεολαία, άνεργοι κ.λπ.

Μάλιστα απόπειρες, προσπάθειες και πρωτοβουλίες που υπάρχουν σε διάφορους κλάδους, όπως π.χ Ναυτεργάτες, για συνέχιση και κλιμάκωση των αγώνων στοχοποιούνται από τις δυνάμεις του ΠΑΜΕ και διεκδικώντας τον ρόλο ιδιοκτήτη του κινήματος και της γνωστής του αντίληψης ως κατόχου της μοναδικής αλήθειας και του αλάθητου του Πάπα δίνει λυσσασμένη μάχη σε ιερή συμμαχία και από κοινού με τις δυνάμεις του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού να αποτρέψει οποιαδήποτε κινητοποίηση, δράση, αγώνα και πρωτοβουλία διότι όπως διακηρύσσει το ιερατείο του, ελλοχεύει ο κίνδυνος του εκφυλισμού και κατά συνέπεια η συνέχιση των αγώνων είναι τουλάχιστον τυχοδιωκτισμός….

Οι υπόλοιπες δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα (τύπου Παναγόπουλου) σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος τόσο πριν όσο και τώρα που ήταν αυτοί που έβαζαν την πλάτη για να περάσει ο αρμαγεδώνας των βάρβαρων μονοπωλιακών πολιτικών, πανηγυρίζουν για την στροφή του ΠΑΜΕ στον ρεαλισμό….

Ενώ η κυβέρνηση συνεχώς στην περίφημη διαπραγμάτευση για ασφαλιστικό – φορολογικό, κόκκινα δάνεια, ιδιωτικοποιήσεις, προστασία πρώτης κατοικίας καταπατά για πολλοστή φορά τις κόκκινες γραμμές, εισπράττει από την συνδικαλιστική ηγεσία απάθεια, αδράνεια και το κίνημα παραμένει εγκλωβισμένο στην προδοτική γραμμή και απόφαση της ανάσχεσης των αγώνων μέχρι να πάει το νομοσχέδιο στην Βουλή….

Ταυτόχρονα το ΠΑΜΕ και οι δυνάμεις του πραγματοποιεί στο διάστημα αυτό και δύο συλλαλητήρια έτσι ώστε να διατηρούνται και τα προσχήματα της διαφορετικότητας από τις άλλες κατεστημένες δυνάμεις του συνδικαλιστικού κινήματος!!!

Η κυβέρνηση σε αντίθεση με την εξωνημένη και βαθιά φθαρμένη και χρεοκοπημένη ηγεσία Παναγόπουλου – Κουτσιούκη – Ομάδα ΜΕΤΑ στην ΓΣΕΕ (Βασιλόπουλος), σχεδιάζει τις κινήσεις της έτσι ώστε το νομοσχέδιο έκτρωμα να περάσει όσο πιο ανώδυνα, να μετριάσει και να εξουδετερώσει τις οποιεσδήποτε εργατικές αντιστάσεις.

Στο πλαίσιο αυτό επιλέγει α) να το καταθέσει την μεγάλη εβδομάδα, β) να το περάσει με την μορφή του κατεπείγοντος και γ) να το εισάγει στην ολομέλεια το Σαββατοκύριακο μετά το Πάσχα που η συντριπτική πλειοψηφία του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα είναι κλειστή……

Επίσης η ηγεσία της ΓΣΕΕ παίρνει ακόμα μια «ταξική» απόφαση, αυτή του γιορτασμού της Πρωτομαγιάς που την πραγματοποιεί την Κυριακή 8/5/2016 και την οποία υποτίθεται την πήρε για να μπλοκάρει τα ανοιχτά εμπορικά καταστήματα και για τα οποία ουδείς στην συνέχεια ενδιαφέρεται να μπλοκάρει την λειτουργία τους, εκτός μεμονωμένων δυνάμεων και ομάδων της αγωνιστικής και κινηματικής αριστεράς. Ο εκφυλισμός σε όλο το μεγαλείο του….

Η παραπάνω αναφορά αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι μεταξύ των άλλων η ηγεσία των συνδικάτων έχει αποκοπεί από τα προβλήματα, τις αγωνίες των εργαζομένων ενώ μέρος της είναι πλήρως ενσωματωμένο στο σύστημα και υπηρετεί τα συμφέροντά του ενώ το υπόλοιπο μέρος του έχει επικίνδυνα πρωτοφανή ανικανότητα να διαχειριστεί την κρίσιμη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στα συνδικάτα και οδηγεί τους εργαζόμενους συνέχεια με γοργούς ρυθμούς στην απομάκρυνση, στην αποχή, στην αδράνεια….

Η κρίση εμπιστοσύνης και αξιοπιστίας ποτέ δεν ήταν μεγαλύτερη στην διάρκεια της μεταπολιτευτικής περιόδου μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Είναι προφανές ότι οι δυνάμεις που αποτελούν την ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα, και οι κυρίαρχες σε αυτές παρατάξεις έχουν την απόλυτη ευθύνη για την ήττα του κινήματος καθ’ όλη την περίοδο των καταστροφικών μνημονιακών πολιτικών. Στις συνθήκες αυτές που διαμορφώνονται οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να επιλέξουν τον δρόμο της αποστράτευσης, της απομάκρυνσης και της αποχής από τους αγώνες, αντίθετα πρέπει και οφείλουν να συμβάλλουν με όλες τους τις δυνάμεις στην ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος και την αναγέννηση των πρωτοβάθμιων σωματείων καθώς και το συντονισμό, την κοινή δράση στην κατεύθυνση ενός αυθεντικού ταξικού συνδικαλιστικού κινήματος που θα έχει την δύναμη, την θέληση και τον σωστό προσανατολισμό για να υπερασπίζονται τα συμφέροντα και τα δικαιώματά τους.       

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΝΑΥΤΕΡΓΑΤΩΝ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

ΤΟΥ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥ – ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΥ

Οι Ναυτεργάτες από τον περασμένο Νοέμβρη του 2015 (είχε προηγηθεί η 12μηνη πάλη ενάντια στην απλήρωτη ναυτική εργασία) έχουν στο ενεργητικό τους τις περισσότερες μέρες απεργιακών αγώνων όσο κανένας άλλος κλάδος στην χώρα μας.

Με πρωτοβουλίες της ΠΕΝΕΝ έγιναν συγκεντρώσεις, πορείες, διαδηλώσεις, καταλήψεις και γενικότερα αναπτύχθηκε ένας πολύμορφος αγώνας τόσο ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο όσο και στα υπόλοιπα προβλήματα όπως ο αγώνας ενάντια στην εφοπλιστική ασυδοσία, την φοροασυλία, την μαύρη ανασφάλιστη εργασία, τις ΣΣΕ, τα εργασιακά και άλλα προβλήματα.

Ο αγώνας αυτός για πρώτη φορά με τόσο έντονο, ανάγλυφο και αποκαλυπτικό τρόπο έφερε στο προσκήνιο την απόσταση αλλά και την μεγάλη αντίθεση ανάμεσα στους Ναυτεργάτες εν ενεργεία και συνταξιούχους με την χρεοκοπημένη ηγεσία της ΠΝΟ, του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού στην οποία τα τελευταία χρόνια προστέθηκε και η ομάδα του κομματικού συνδικαλισμού που από κοινού διαχειρίζονται την στρατηγική και τακτική της Ομοσπονδίας και από κοινού έχουν βαρύτατες ευθύνες για τα συντριπτικά πλήγματα που έχουν δεχθεί τα δικαιώματα και οι κατακτήσεις του Ναυτεργατικού κόσμου της χώρας από τις πολιτικές τόσο των προηγούμενων κυβερνήσεων Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ αλλά και από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Οι δυνάμεις αυτές, πλέον έχει διαπιστωθεί και αποκαλυφθεί πλήρως, παρά την διαφορετική λεκτική ρητορική των ηγεσιών ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ, συμπλέουν, συμπορεύονται και συναποφασίζουν και στο παραμικρό πρόβλημα σε αγαστή και αρμονική συνεργασία!!!

Από τον Νοέμβρη του 2015 έως και στον επίλογο των κινητοποιήσεων την 4ήμερη απεργία είχαν κοινή και ενιαία θέση ενάντια στις κινητοποιήσεις, τις υπονόμευσαν με τον πιο άθλιο τρόπο. Η συμμετοχή και ο ρόλος τους στην οργάνωση, την προετοιμασία και την διεξαγωγή τους ήταν παντελώς ανύπαρκτες ενώ η παρέμβασή τους, ιδιαίτερα στα πληρώματα των πλοίων, ήταν αποκαρδιωτική έως τραγική.

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ όλο αυτό το διάστημα δεν κατάφεραν να κινητοποιήσουν, ιδιαίτερα στις συγκεντρώσεις, παρά ελάχιστα άτομα κατά 90% συνταξιούχους και μέσα σε αυτούς μετρημένους στα δάκτυλα του ενός χεριού εν ενεργεία Μηχανικούς, Μαγείρους και Μηχανοδηγούς….

Ανάλογη εικόνα υπήρχε και στα κλιμάκια όπου στα περισσότερα λιμάνια δεν είχαν ούτε έναν εκπρόσωπό τους να στείλουν. Είναι χαρακτηριστικό, όλο αυτό το διάστημα δεν πραγματοποίησαν ούτε μια συγκέντρωση, ούτε διαδήλωση, ούτε μια οργανωμένη σύσκεψη στα καράβια….

Το μόνο που ανακοινώνουν είναι η συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ στις οποίες δεν συμμετέχει ούτε ένα μέλος από τα πληρώματα των πλοίων με τα οποία έχουν πάρει εδώ και χρόνια διαζύγιο και η όποια επικοινωνία και σύνδεση με αυτά είναι από τραγική έως δυσάρεστη για αυτούς….

Παρ’ όλα αυτά ο ρόλος τους δεν ήταν μόνο ανεπαρκής έως ανύπαρκτος αλλά ταυτόχρονα ήταν άθλιος, υπονομευτικός και απεργοσπαστικός!!!! Ήταν αυτοί που έκαναν τα πάντα για να υπονομεύσουν το κοινό μέτωπο με τους υπόλοιπους εργαζόμενους στην Ναυτιλία και τα ασφαλιστικά μας Ταμεία. Ήταν αυτοί που έβαλαν βέτο στην κοινή συμπόρευση με τους απόμαχους της θάλασσας και επανειλημμένα τους επιτέθηκαν με στόχο να αποσπασθούν από την κοινή προσπάθεια και συντονισμένη πάλη.

Ήταν αυτοί που απαίτησαν να μην συμμετέχουν στις συναντήσεις με τη ηγεσία του ΥΕΝ όπως επίσης να μην έχουν λόγο στις συγκεντρώσεις….

Ήταν αυτοί που από κοινού με τον γνωστό εργοδοτικό και φίλα προσκείμενο όλων των κυβερνήσεων Γ.Γ της ΠΝΟ αποφάσισαν 4ήμερη απεργία χωρίς να πάρουν και τα ελάχιστα οργανωτικά μέτρα, με αποτέλεσμα στην κορυφαία όπως διατείνονταν απεργιακή μάχη ενάντια στο αντιασφαλιστικό νομοσχέδιο να διαπιστωθούν δεκάδες προβλήματα που η ανικανότητα, η αμέλεια, σε συνδυασμό με την σκοπιμότητα, κινδύνευσαν να την τινάξουν στον αέρα!!!

Τα παραδείγματα πολλά και σοβαρά τα οποία ο εκπρόσωπος της ΠΕΝΕΝ ανέλυσε στην τελευταία συνεδρίαση της ΠΝΟ στην οποία αποχώρησαν οι εκπρόσωποι του κομματικού συνδικαλισμού….

Χαρακτηριστικό παράδειγμα (ένα από τα πολλά), δύο κρουαζιερόπλοια στο Τροκαντερό, δίπλα από το λιμάνι του Πειραιά, πραγματοποιούσαν κανονικά δρομολόγια επί 3ήμερο ενώ οι εκπρόσωποι των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού απολάμβαναν με τις ώρες τον καφέ τους κάθε πρωί στο λιμάνι του Πειραιά και όταν τους ζητήθηκε η παρουσία των εκπροσώπων τους στην προσπάθεια αυτή, έστω και την τελευταία μέρα, να υπάρχει συνδικαλιστική παρέμβαση στα πλοία αυτά, την αρνήθηκαν λέγοντας ότι δεν έχουν άλλες διαθέσιμες δυνάμεις, ότι ετοιμάζονται για την συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ….. Χάρις στην παρέμβαση της ΠΕΝΕΝ και της ΠΕΑΘΕΝ τα πλοία αυτά απήργησαν.

Όμως φάνηκε πώς οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού εννοούν τον ρόλο τους και πόσο νοιάζονταν για την επιτυχία της απεργίας.

Είναι αυτοί οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν αναλάβει (άραγε με ποια ανταλλάγματα;) την προστασία της ηγεσίας της ΠΝΟ την οποία φανατικά υπερασπίζονται και έχουν την αξίωση οι άθλιοι ηγετίσκοι του κομματικού συνδικαλισμού τύπου Τσιμπόγλου να μην παρίστανται Ναυτεργάτες από τα πλοία και άνεργοι στα γραφεία της ΠΝΟ και στις συνεδριάσεις των οργάνων της!!!

Προφανώς οι Ναυτεργάτες είναι αντίπαλοί τους και αντιμετωπίζονται ως εχθροί και υπονομευτές αφού δεν ανταποκρίνονται στις φαιδρότητες των χρεοκοπημένων κομματικών ηγετίσκων οι οποίοι αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι είναι πλήρως απομονωμένοι, αποξενωμένοι και απομακρυσμένοι πριν από όλα από τα μέλη τους και στην συνέχεια από την ολότητα του Ναυτεργατικού μας κόσμου.

Είναι τέτοιο δε το κατάντημά τους που μετατρέπονται σε καταδότες και ρουφιάνους προς τις εφοπλιστικές εταιρίες κάθε αγωνιστικού ναυτεργατικού στοιχείου που αντιστέκεται, αντιδρά και αντιπαλεύει την χρεοκοπημένη τακτική τους.

Είναι άραγε τυχαίο ότι στις πρόσφατες συνελεύσεις των Σωματείων ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ δεν ξεπερνούσαν συνολικά και στα 3 σωματεία τα 70 άτομα!!!

Είναι τυχαίο ότι οι Μηχανικοί εδώ και χρόνια δεν έχουν καμιά οργανωτική, συνδικαλιστική και Σωματειακή επαφή και σχέση ενώ στα άλλα δύο Σωματεία είναι ακόμη πιο άσχημη η εικόνα τους!!

Αντίθετα τα πρόσωπα που ηγούνται αυτών των δυνάμεων κατέχουν την υψηλή «διάκριση» της μετριότητας, της ανεπάρκειας και της ανικανότητας. Πώς άραγε να προβούν σε οποιαδήποτε αγωνιστική πρωτοβουλία όταν αποδεδειγμένα και σε βάθος χρόνου δεν τους ακολουθεί ούτε ένα μέλος τους παρά μόνο ελάχιστοι συνταξιούχοι και αυτοί όχι Μηχανικοί, αλλά Ναύτες στην συντριπτική τους πλειοψηφία….

Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων οι δυνάμεις του κομματικού συνδικαλισμού εισπράττοντας καθημερινά την απαξίωση και την περιφρόνηση από τους Ναυτεργάτες και τα μέλη τους αντί να επανεξετάσουν την τακτική και την στρατηγική τους, τον ρόλο που διαδραματίζουν, τις άθλιες συμμαχίες που συνάπτουν και τον γενικότερο προσανατολισμό τους επιλέγουν και στοχοποιούν την ΠΕΝΕΝ και τα στελέχη της οι οποίοι, κατ΄ αυτούς, είναι η αιτία όλων των δεινών.

Στα πλαίσια αυτής της άθλιας και καταγέλαστης τακτικής στην προχθεσινή συνεδρίαση της Διοίκησης της ΠΝΟ στην οποία προσήλθαν μεμονωμένα 2-3 Ναυτεργάτες και ένας εξ αυτών διατύπωσε και εξέφρασε την αντίθεσή του στην τακτική της ΠΝΟ και της πλειοψηφίας της, αυτό έδωσε για άλλη μια φορά την αφορμή να προκαλέσουν και να δημιουργήσουν ένα σοβαρό επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον Πρόεδρο των Μαγείρων, τον επί σειρά ετών εργοδοτικό – κυβερνητικό συνδικαλιστή (στέλεχος της ΠΑΣΚΕ και του ΠΑΣΟΚ έως πριν λίγο καιρό), ο οποίος υπηρέτησε ως πιστό μαντρόσκυλο το πιο εξαχρειωμένο μοντέλο εφοπλιστόδουλου συνδικαλισμού και ο οποίος πρόσφατα έγινε αποδεκτός στις γραμμές του ΠΑΜΕ και μάλιστα τον εξέλεξαν και στην τοπική τους γραμματεία του Πειραιά. Ο εφοπλιστόδουλος αυτός συνδικαλιστής επιτέθηκε αναιτιολόγητα στον Ταμία της ΠΕΝΕΝ με βαρύτατους ρατσιστικού και αλήτικου περιεχομένου χαρακτηρισμούς.

Το επεισόδιο αυτό που ξεφεύγει από τα όρια της συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης, με πρωτοβουλία του ίδιου του Ταμία της ΠΕΝΕΝ, θεωρήθηκε απαραίτητο να καταθέσει μηνυτήρια αναφορά σε βάρος ενός προσώπου ο οποίος πιστεύει ότι επειδή εντάχθηκε στο ΠΑΜΕ έχει ασυλία να ξεστομίζει και να προκαλεί με τον πιο βρώμικο τρόπο!!

Είναι προφανές για την ΠΕΝΕΝ και την Διοίκησή της ότι οι διαφορές ακόμη και αυτών του υποκόσμιου τύπου από φασιστοειδή δεν μπορούν να επιλύονται στα πλαίσια των αστικών δικαστηρίων.

Κατά τα λοιπά οι δυνάμεις του κομματικού τόξου οι οποίες όσο πιο πολύ συμβιβάζονται, υποτάσσονται και υποχωρούν από τις ταξικές αναφορές τους τόσο περισσότερο αναζητούν και στοχοποιούν συνεπείς δυνάμεις που παλεύουν και μάχονται για τα συμφέροντα και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης και όλων των εργαζομένων.

Τους παραδίδουμε για άλλη μια φορά στην αλάνθαστη κρίση των Ναυτεργατών και είμαστε απόλυτα βέβαιοι για την ετυμηγορία τους.

Πειραιάς 11/5/2016      

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ