Γράφει ο Κωνσταντίνος Παπαναγιώτου.

Σύμφωνα με τον ορισμό της Νομικής Επιτροπής της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών το 2001, οι τρομοκρατικές πράξεις ορίζονται σαν «Εγκληματικές πράξεις που αποσκοπούν στη δημιουργία κατάστασης τρόμου στο ευρύ κοινό ή σε μια ομάδα ή σε μέλη μιας ομάδας για πολιτικούς λόγους». Οι πράξεις αυτές καταδικάζονται «ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε πολιτικές, φιλοσοφικές, ιδεολογικές, φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές ή άλλες αιτίες που μπορούν να προβληθούν για να τις δικαιολογήσουν».

Κατά τους αστούς πάντα, η τρομοκρατία αντικαθιστά τη μέθοδο της διαπραγμάτευσης, της εξεύρεσης ισορροπιών και συμβιβασμών στο στάδιο της δημοκρατικής πολιτικής. Όσο η τελευταία δεν εμπεδώνεται πλήρως και όσο το σύγχρονο κράτος, ακόμη και το πιο δημοκρατικό, διατηρεί για τον εαυτό του το προνόμιο της άσκησης μαζικής βίας, η διάκριση ανάμεσα στην κρατική και τη μη κρατική τρομοκρατική δραστηριότητα θα είναι ηθικά και πολιτικά δυσδιάκριτη, και θα διαφέρουν απλώς οι «περιστάσεις» που θα «δικαιολογούν» τη μία ή την άλλη (Δημ. Δημητράκος, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας).

Εδώ πρέπει να ξεχωρίσουμε την ατομική τρομοκρατία από την μαζική κοινωνικοπολιτική επαναστατική δράση που σκόπιμα συσκοτίζονται από τους αστούς.

Τους βολεύει να ταυτίζουν την επαναστατική δράση της εργατικής τάξης με την «τρομοκρατία». Με την ατομική τρομοκρατία είμαστε καθαρά αντίθετοι. Κανένα κοινωνικό ζήτημα δε λύνεται με δολοφονίες πολιτικών προσώπων. Η ατομική τρομοκρατία είναι εχθρός της επαναστατικής διαδικασίας.

Οι Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν αντιμετώπισαν ως έναν από τους βασικούς εχθρούς του εργατικού κινήματος ομάδες και πρόσωπα, που είχαν αιχμή της δράσης τους την ατομική τρομοκρατία, στο κίνημα των αναρχικών, αλλά και των ναρόντνικων, (αγροτικό δημοκρατικό κίνημα στα μέσα του 19^ου αιώνα στη Ρωσία). Αλλά και στη συνέχεια, αρχές του 20^ου αιώνα, ο Λένιν το αντιμετώπισε στη δράση των εσέρων (σοσιαλιστές-επαναστάτες).

Το επαναστατικό εργατικό κίνημα άσκησε, με ειδική συμβολή του Λένιν, δριμεία πολεμική, απέρριψε και απομόνωσε αυτά τα ρεύματα, τα οποία εξέφραζαν τον αγανακτισμένο από το καθεστώς μικροαστό που εξεγειρόταν ατομικά, έχοντας βαθιά δυσπιστία στις μάζες και τη μαζική πάλη, διακατεχόμενος από τη μικροαστική, αντιιστορική του ανυπομονησία.

Μεταπολεμικά και ιδιαίτερα στις δεκαετίες '60 -'70, έκαναν την εμφάνισή τους τέτοιου είδους "δραστηριότητες" από άτομα και οργανώσεις (με χαρακτηριστικό παράδειγμα την Ιταλία), για τις οποίες υπάρχουν ερωτηματικά, για να μην πούμε βέβαια στοιχεία, που δείχνουν τις διασυνδέσεις και τον έλεγχό τους από μυστικές υπηρεσίες κ.α. Στην Ελλάδα είχαμε αργότερα την γνωστή περίπτωση της 17 Νοέμβρη.

Για να κλείσουμε λοιπόν το ζήτημα περί ατομικής τρομοκρατίας είναι ανάγκη να τονιστεί ιδιαίτερα ότι ο Μαρξισμός-Λενινισμός, ως θεωρία και πρακτική δράση, η ιδεολογία και η πολιτική του εργατικού κινήματος, η ταξική πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού, καμιά σχέση δεν έχουν με την ατομική τρομοκρατία. Το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό απαιτεί επαναστατική πάλη της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, δηλαδή της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού, ενάντια στην αστική τάξη.

Άλλο πράγμα είναι όμως η επαναστατική δράση από την ατομική τρομοκρατία που όπως αναφέρθηκε σκόπιμα οι αστοί προσπαθούν να τις ταυτίσουν.

Όλη η ιστορία των κοινωνιών, το πέρασμα από τη μια στην άλλη, είναι ιστορία επαναστάσεων και ένοπλων εξεγέρσεων που είναι έργο της τεράστιας πλειοψηφίας των λαϊκών μαζών. Αυτό έγινε και στη γαλλική αστική επανάσταση, το 1789, αυτό έγινε και με την Οχτωβριανή Επανάσταση.

Θα ήταν ουτοπικό να πιστεύουμε πως είναι δυνατόν να αλλάξει μια κοινωνία που βασίζεται στην καταπίεση και στην οργανωμένη βία χωρίς να χρησιμοποιηθεί η λαϊκή δύναμη.

Με την λογική των αστών πρέπει να οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι και η Γαλλική Επανάσταση, το καμάρι του γαλλικού διαφωτισμού, δεν είναι τίποτα άλλο, παρά μία τρομοκρατία. Ο Ροβεσπιέρος, ο Μαρά, ο Δαντών, δεν ήταν επαναστάτες αλλά «τρομοκράτες». Ο Μοντεσκιέ και άλλοι εκπρόσωποι του Γαλλικού διαφωτισμού δεν ήταν φωτεινά μυαλά που οδηγούσαν την κοινωνία μπροστά ,αλλά οι ιδεολογικοί αρχηγοί της τότε «τρομοκρατίας»!

Η αστική τάξη, που ήταν πάνω από 200 χρόνια σε σύγκρουση με την φεουδαρχία, δεν επικράτησε επειδή παρέδωσαν απλά την εξουσία οι φεουδάρχες. Αν είχε γίνει κάτι τέτοιο, δεν υπήρχε λόγος να γίνει χρήση βίας από κανέναν.

Το αμερικανικό έθνος-που σήμερα αναγορεύεται σε δήθεν υπερασπιστή της ελευθερίας και με πρόσχημα την «τρομοκρατία» επιτίθεται κατά κρατών που θέλει να υποδουλώσει πώς συγκροτήθηκε; Χωρίς βία; Δεν υποχρεώθηκε σε διπλό πόλεμο με τη γαλλική και την αγγλική αποικιοκρατία; Δεν έλυσε μέσω του εμφυλίου την οικονομική διένεξη μεταξύ βορρά και νότου;

Τώρα όμως ο αμερικάνικος παράγοντας πρωτοστατεί μέσω των ιμπεριαλιστικών υπερκέντρων (ΝΑΤΟ, ΕΕ) στην πραγματική και πιο επικίνδυνη μορφή τρομοκρατίας που ισοπέδωσαν κράτη, δημιούργησαν εκατοντάδες χιλιάδες αθώα θύματα και εξακολουθούν να σπέρνουν τον θάνατο και να αφανίζουν έθνη και όλα αυτά στον όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας!

Τα σχέδια των ιμπεριαλιστών δεν μπορούν να τα εμποδίσουν ούτε οι διεθνείς συνθήκες, ούτε η “ηθική “ τους αλλά ούτε και οι επιθέσεις “καμικάζι”. Μόνο η πάλη των μαζών με συνειδητοποιημένους αγωνιστές που θα δίνουν την καθημερινή μάχη κατά των αντιδραστικών κυβερνήσεων και των ιμπεριαλιστικών μηχανισμών, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, μπορεί να το πετύχει.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Λέσχη Εργασίας, Αλληλεγγύης & Πολιτισμού Τρικάλων

H υπόσχεση τιμής στον Άρη Βελουχιώτη και στον Τζαβέλλα, στα πρόσωπα και στη μνήμη των οποίων, τιμήσαμε τον Ιούνη του 2015 στο οδοιπορικό των Εργατικών Λεσχών, όλη εκείνη την ηρωική γενιά αγωνιστών και αγωνιστριών, που αντιστάθηκαν στον φασισμό και τον ναζισμό, που πολέμησαν σε πόλεις και χωριά, στην ύπαιθρο και στα βουνά, που δεν υπέκυψαν στον ρεαλισμό της εποχής τους, που θυσίασαν τα νιάτα κι έχυσαν το αίμα τους, για ελευθερία, αξιοπρέπεια, κοινωνική δικαιοσύνη και ονειρεύτηκαν και κατάφεραν να νικήσουν και να οικοδομήσουν, έστω και για λίγο, μια ελεύθερη πατρίδα με τον λαό πραγματικό αφέντη στον τόπο του, ολοκληρώθηκε φέτος, με την τοποθέτηση της τιμητικής πλακέτας στο φαράγγι του Φάγγου, στον τόπο θυσίας του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ και του συντρόφου του Τζαβέλλα, από μέλη της Εργατικής Λέσχης Νέας Σμύρνης, της Λέσχης Εργασίας, Αλληλεγγύης και Πολιτισμού Τρικάλων και φίλες και φίλους που συμμετείχαν και πέρυσι και φέτος στα οδοιπορικά μνήμης και τιμής που οργανώθηκαν από τις Εργατικές Λέσχες.

Η οργάνωση και διεξαγωγή των οδοιπορικών το 2015 σε Γοργοπόταμο, Λαμία, Τρίκαλα και Μεσούντα, και το 2016 στις Κορυσχάδες, στο Μικρό Χωριό, στην Καλύβα του Στεφανή, στα μέρη εκείνα που γράφτηκε με ανεξίτηλα γράμματα η ιστορία αυτού του τόπου, από τον οργανωμένο λαό, από τους φτωχούς και λαϊκούς ανθρώπους, που πήραν τη μοίρα των ζωών τους και αυτού του τόπου στα χέρια τους κάποτε κι απέδειξαν πως μπορούν να νικήσουν και να αναπνεύσουν καθαρό αέρα ελευθερίας και αληθινής δημοκρατίας, δίχως εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δίχως δυνάστες και κατακτητές, δε θα σταματήσει εδώ!

Η μεγάλη συμμετοχή και το συγκινητικό ενδιαφέρον εκατοντάδων ανθρώπων, αποδεικνύει πως η ιστορική μνήμη και η σύνδεσή της με τους σημερινούς αγώνες λαών κι εργαζομένων, αποτελούν, μικρά μεν, σημαντικά δε, βήματα στην προσπάθεια ανάδειξης της αναγκαιότητας της ύπαρξης του οργανωμένου λαού και στις μέρες μας ως τη μόνη απάντηση στη φτώχεια και την εξαθλίωση, την κοινωνική καταστροφή και βαρβαρότητα που βιώνουμε.

Συνεχίζουμε λοιπόν την καθημερινή μας δράση σε όλα τα κοινωνικά μέτωπα, στους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, στην πάλη ενάντια στη φτώχεια, στην εργοδοτική τρομοκρατία, τον φασισμό και τον ρατσισμό, στην υπεράσπιση και την αλληλεγγύη στους αδύναμους, τους ανέργους, τους πρόσφυγες, στην ανάδειξη δημιουργίας ενός πραγματικά λαϊκού πολιτισμού, και χαράζουμε τα νέα μας σχέδια για την ανάδειξη της ιστορικής μνήμης, με εκδηλώσεις, συζητήσεις και τα οδοιπορικά.

πηγη: pandiera.gr

Ούτε οι έρευνες που παραγγέλλει η ευρωυποταγμένη μνημονιακή κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δε μπορούν να κρύψουν τη λαϊκή δυσαρέσκεια απέναντι στην πηγή των προβλημάτων, την ΕΕ.

Αποκαλυπτικά είναι τα στοιχεία της μηνιαίας έρευνας του Πολιτικού Βαρόμετρου της Public Issue που διενεργήθηκε για λογαριασμό της «Αυγής της Κυριακής» (δηλαδή της κυβέρνησης).

 Σύμφωνα με τα ευρήματα της έρευνας, το 55% των πολιτών έχει αρνητική γνώμη για την ΕΕ, την ώρα που το 44% την βλέπει θετικά και το 1% δεν έχει άποψη.  

Ακριβώς ίδια είναι τα ποσοστά σχετικά με τη γνώμη των Ελλήνων για το ευρώ: το 55% θεωρεί θετικό το κοινό νόμισμα, το 44% έχει αρνητική γνώμη και το 1% δεν έχει άποψη. Τονίζεται όμως ότι η θετική γνώμη μειώνεται σταθερά.

Στο ερώτημα τι θα συνέβαινε αν η χώρα επέστρεφε σε εθνικό νόμισμα το 50% κρίνει πως τα πράγματα θα ήταν «μάλλον χειρότερα», το 32% ότι θα ήταν «μάλλον καλύτερα», το 12% πως «μάλλον δεν θα αλλάξουν» και το 5% δεν έχει γνώμη. Σημειώνεται πως κι εδώ υπάρχει μείωση εκείνων που δε βλέπουν θετικά το εθνικό νόμισμα από το 70% στο 50% των ερωτηθέντων.

Εντυπωσιακά μεγάλη είναι η επιθυμία των πολιτών να επιστρέψουν κάποιες εξουσίες από τις Βρυξέλλες στις εθνικές κυβερνήσεις (72%), ενώ μόλις ένα 12% προτιμά το αντίστροφο, ένα 10% θέλει τα πράγματα να παραμείνουν ως έχουν ενώ το 6% δεν έχει γνώμη. Για την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα περιορισμένο ρόλο παίζουν τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ερωτηθέντων -φύλο, ηλικία, εάν είναι μορφωμένοι, πού εργάζονται, εάν είναι πλούσιοι ή φτωχοί κ.λπ.- καθώς και το πού τοποθετούν πολιτικά τον εαυτό τους.

Μοιρασμένες είναι οι γνώμες για το πρόσφατο δημοψήφισμα στη Βρετανία. Από τους ερωτηθέντες το 34% ένιωσε χαρά με την απόφαση των Βρετανών να αποχωρήσουν από την ΕΕ, το 33% ένοιωσε αδιαφορία και το 29% δήλωσε ότι λυπήθηκε. Το ίδιο δείγμα πολιτών, στο ερώτημα εάν γινόταν αύριο στην Ελλάδα δημοψήφισμα για το Grexit, απαντά ότι θα ψήφιζε υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΕΕ σε ποσοστό 56% και κατά σε ποσοστό 39%.

Στα δύο αυτά ερωτήματα, για το αποφασισμένο Brexit και για το ενδεχόμενο επιλογής του Grexit, οι απαντήσεις διαφέρουν σημαντικά, ανάλογα με το τι δήλωσαν ότι ψήφισαν οι ερωτηθέντες. Χαρά για την απόφαση των Βρετανών εξέφρασε το 67% των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής και το 3% των ψηφοφόρων του Ποταμιού. Κάπου ενδιάμεσα τοποθετούνται οι ψηφοφόροι των ΑΝΕΛ (59%), του ΚΚΕ (51%), του ΣΥΡΙΖΑ (40%), της Ένωσης Κεντρώων (30%), της ΝΔ (15%) και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης (10%).

“Όχι” σε ένα υποθετικό δημοψήφισμα για το Grexit λέει το 100% των ψηφοφόρων του Ποταμιού, 93% της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, 84% της Ν.Δ., 53% του ΣΥΡΙΖΑ, 52% της Ένωσης Κεντρώων, 36% των ΑΝ.ΕΛΛ., 28% της Χ.Α. και το 21% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ.

Πάντως, μια μεγάλη πλειοψηφία των ερωτηθέντων (80%) εκτιμά ότι μετά τη Βρετανία είναι πιθανόν να θελήσουν να αποχωρήσουν και άλλες χώρες από την ΕΕ.

πηγη: ergatikosagwnas.gr

Με αφορμή ένα βιβλίο

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Πρόσφατα κυκλοφόρησε από την «Σύγχρονη Εποχή» το βιβλίο που εκπόνησε το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ με τίτλο «Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, Συλλογή κειμένων, έγγραφα από το Αρχείο του ΚΚΕ». Το βιβλίο έχει 417 σελίδες, εκ των οποίων οι πρώτες οκτώ αποτελούν πρόλογο του ιστορικού τμήματος, οι επόμενες 17 είναι η αναδημοσίευση της διακήρυξης της ΚΕ για τα 70χρονα του ΔΣΕ ενώ στις υπόλοιπες δημοσιεύεται το κυρίως υλικό. Επί της ουσίας πρόκειται για συλλογή κειμένων διαφορετικών συγγραφέων που καλύπτουν διαφορετικά θέματα της περιόδου 1945- 1949.

Σαράντα πέντε σελίδες του χωρίζονται από το υπόλοιπο ως ξεχωριστή ενότητα που φέρει τον τίτλο «Ντοκουμέντα» και εσωτερικό τίτλο «Έγγραφα από το Αρχείο του ΚΚΕ σχετικά με τον αγώνα του KKE και του ΔΣΕ». Αν και στην προβολή του βιβλίου από τα κομματικά μέσα αυτό το κομμάτι διαφημίζεται έντονα, εντούτοις δεν ικανοποιεί τις προσδοκίες που δημιουργεί η διαφήμιση. Πρόκειται για εννέα ντοκουμέντα εκ των οποίων τα επτά είναι γνωστά και δημοσιευμένα, κατ’ επανάληψη, στο παρελθόν- αρκετά, μάλιστα, σε κομματικές εκδόσεις και δημοσιεύματα. Δυο έγγραφα δημοσιεύονται για πρώτη φορά: Η επιστολή του Ζαχαριάδη προς τον Ζντάνοφ με ημερομηνία 21- 1- 1948 και η επιστολή του Ζαχαριάδη προς τον Στάλιν με ημερομηνία 17-12-1948. Και οι δυο αυτές επιστολές είναι χρήσιμες ως ιστορικά τεκμήρια αλλά δεν προσθέτουν κάτι περισσότερο στην ήδη αποκτημένη ιστορική μας γνώση. Προκαλεί, όμως, εντύπωση το γεγονός ότι ενώ γίνεται θόρυβος για την αναδημοσίευση των ήδη γνωστών, τα κομματικά όργανα που εγκρίνουν τις διάφορες εκδόσεις δεν σκέφτηκαν να δώσουν στη δημοσιότητα πρωτογενές ιστορικό υλικό που θα βοηθούσε στη συμπλήρωση και στην εμβάθυνση της ιστορικής μας γνώσης. Γιατί δεν το πράττουν; Προφανώς γιατί αυτό υπαγορεύει η αντίληψη τους για την ιστορία.

Ο στόχος του βιβλίου

Το βιβλίο έχει στόχο να υπηρετήσει το, εσχάτως αποκτηθέν και προβληθέν, κομματικό σχήμα με το οποίο προσεγγίζεται η κομματική ιστορία και γενικότερα η ιστορία της ταξικής πάλης στην Ελλάδα. Κι αυτό το σχήμα, πολύ απλά, λέει πως ό,τι δεν συμφωνεί με την σημερινή κομματική αντίληψη περί τακτικής και στρατηγικής του κόμματος, ό,τι δεν δικαιώνει τη σημερινή τακτική και στρατηγική, ήταν λάθος και η αιτία που το επαναστατικό κίνημα γνώρισε τις μεγάλες ήττες του και δεν πήρε την εξουσία τότε που του δόθηκε η ευκαιρία. Εν συντομία η πηγή όλων των δεινών είναι οι αποφάσεις της 6^ης ολομέλειας της ΚΕ του 1934 και το κομματικό πρόγραμμα που αυτή ενέκρινε.

Έχουμε πολλές φορές στο παρελθόν- με αδιάσειστα ντοκουμέντα και επιχειρήματα- απαντήσει στην σημερινή αντίληψη της ηγεσίας του ΚΚΕ κι έχουμε αποδείξει τον αντεπιστημονικό, αντιμαρξιστικό της χαρακτήρα. Δεν αρθρώθηκε ποτέ από μέρους της- καθώς εκείνη είναι που εγκρίνει τί δημοσιεύεται ως κομματική άποψη- και από μέρους των ιδεολογικών κομματικών μηχανισμών ένας ουσιαστικός αντίλογος. Εντούτοις είναι αξιοπρόσεκτη η επιμονή της ηγεσίας σε ένα σχήμα που συνεχώς ανακυκλώνεται και που η ίδια δεν μπορεί να υποστηρίξει την ορθότητά του και να το υπερασπιστεί με βάση το μαρξισμό- λενινισμό. Γιατί αυτή η επιμονή τότε; Εμείς καταλαβαίνουμε το γιατί αλλά προτιμάμε να δώσουμε το λόγο στους ίδιους να απαντήσουν.

Θα αντιπαρατεθούμε και πάλι με αυτό το σχήμα για την στρατηγική του κόμματος στο παρελθόν και όσα λανθασμένα γράφονται στο βιβλίο για τον ΔΣΕ και την κομματική πολιτική στον εμφύλιο. Προηγουμένως όμως θα σταθούμε στην αντίληψη του ιστορικού τμήματος της ΚΕ «περί ιστορίας» η οποία παρουσιάζεται κάπως αναλυτικά στον πρόλογο της συγκριμένης έκδοσης.

Οι σχολές ιστοριογραφίας σύμφωνα με το ιστορικό τμήμα της ΚΕ

Το ιστορικό τμήμα της ΚΕ διακρίνει έξι σχολές στη μελέτη της ιστορίας του εμφυλίου πολέμου. Οι τρεις είναι καθαρά αστικές. Τις παραθέτουμε εν συντομία:

α) Η «ευπρεπής και συγκαλυμμένη αστική προσέγγιση» που προτάσσει την εθνική ενότητα του σήμερα και μέσα από αυτό το πρίσμα συσκοτίζει την ταξική πάλη του παρελθόντος εμφανίζοντας τον εμφύλιο σαν ένα κακό που δίχασε αφού αυτά που μας ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που μας χωρίζουν.

β) Η φασιστική προσέγγιση της ιστορίας που προτάσσει την ιδεολογία της εθνικοφροσύνης και μέσω αυτής προσεγγίζει το παρελθόν.

γ) Η αναθεωρητική σχολή της ιστορίας των Καλύβα- Μαραντζίδη που αναπαράγει εκλεπτυσμένα και με επιστημονικοφάνεια τον αντικομουνισμό.  

Η τέταρτη και η πέμπτη σχολή, σύμφωνα με το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ, προέρχονται από τον «σοσιαλδημοκρατικό-οπορτουνιστικό χώρο». Η μία αντιλαμβάνεται τον ένοπλο αγώνα ως «ως συνέπεια του δογματισμού του ΚΚΕ» και η άλλη «αρνείται ή και δεν μπορεί να διεισδύσει στο βάθος των γεγονότων, προκειμένου να διερευνήσει τους παράγοντες που επέδρασαν στην έκβαση του ένοπλου αγώνα 1946-1949, καθώς και της περιόδου 1941-1944. Εξωραΐζει τη στρατηγική του ΚΚΕ και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος εκείνα τα χρόνια, αποδίδοντας τις αιτίες των προβλημάτων όχι σε αυτήν, αλλά σε μια σειρά παράγοντες όπως λάθη τακτικής ή και άστοχες εκτιμήσεις της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ». Σ’ αυτή τη δεύτερη σχολή η ηγεσία του ΚΚΕ εννοεί εμάς και όσους της ασκούν κριτική για το σχήμα μέσα από το οποίο κρίνει το παρελθόν.

Η έκτη σχολή είναι το ιστορικό τμήμα και η ηγεσία του ΚΚΕ. Διαβάζουμε στο βιβλίο: «Στον αντίποδα όλων των προηγούμενων, η παρούσα έκδοση έχει σκοπό να φωτίσει βασικές πλευρές που αφορούν τη συγκρότηση και δράση του ΔΣΕ, καθώς και τη στρατηγική του στόχευση».

Όπως θα έχει παρατηρήσει ο αναγνώστης, το ιστορικό τμήμα της ΚΕ του ΚΚΕ δεν μιλά για σχολές και ρεύματα στο χώρο της ιστορίας ως επιστήμης αλλά για πολιτικοϊδεολογικά ρεύματα που προσεγγίζουν το παρελθόν και διαμορφώνουν γι’ αυτό μια πολιτική άποψη- για τρέχουσα πολιτική χρήση- συμβατή με τις πολιτικές και ιδεολογικές τους απόψεις. Επί της ουσίας το σημερινό ΚΚΕ αναφέρεται όχι στην επιστημονική προσέγγιση της ιστορίας αλλά στην πολιτική και ιδεολογική, στην εργαλειακή χρήση της, όπου η ιστορία ως επιστήμη δεν υπάρχει. Κι όπου υπάρχει, στο τέλος, ακυρώνει τον εαυτό της και καταλήγει να είναι η θεραπαινίδα της πολιτικής. Παρόλα αυτά η σημερινή κομματική ηγεσία θέλει να δώσει επιστημονικά πρόσημα σε τέτοιες πρακτικές αφού, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο συμπεριφέρεται και η ίδια στην ιστορία. Εξού και το κριτήριό της για τί πρέπει να δημοσιεύεται και τί πρέπει να αποκρύβεται. Διαβάζουμε στον πρόλογο του ιστορικού τμήματος: «Έτσι κι αλλιώς, σε μια ταξική κοινωνία δεν μπορεί να υπάρξει ταξικά αμερόληπτος ιστορικός επιστήμονας». Με βάση την κατάταξη σε σχολές ιστοριογραφίας που κάνει το ιστορικό τμήμα της ΚΕ να υποθέσουμε ότι και ο φασίστας ιστοριογράφος είναι ένας ταξικά μεροληπτικός ιστορικός επιστήμονας;

Ποιος ενδιαφέρεται για την ιστορική αλήθεια;

Γνωρίζουμε καλά ότι η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ, στην προσπάθειά της να προσαρμόσει το κομματικό παρελθόν στις πολιτικές ανάγκες της επιβίωσής της, την μόνη αντίσταση την συναντάει από τους κομμουνιστές που δεν δέχονται αυτή την αντιμαρξιστική- αντιλενινιστική αναθεώρηση της κομματικής ιστορίας. Την αντίσταση αυτή η κομματική ηγεσία την ονομάζει άρνηση ή αδυναμία διείσδυσης στο βάθος των γεγονότων και εξωραϊσμό της στρατηγικής του ΚΚΕ και του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος στο παρελθόν. Πρόκειται για παραποίηση και χάλκευση της πραγματικότηκότητας. Αν η ηγεσία του ΚΚΕ θέλει, όντως, την αντιπαράθεση με αυτά τα κριτήρια, έχει μία ακόμη ευκαιρία να το πράξει. Να αποδείξει δηλαδή με συγκεκριμένα στοιχεία και ντοκουμέντα, πάνω σε συγκεκριμένα ιστορικά τεκτενόμενα ποιος διεισδύει στο βάθος των γεγονότων, ποιος εξωραΐζει και ποιος συκοφαντεί και διαστρεβλώνει. Είχε πολλές ευκαιρίες, στο παρελθόν, να το πράξει αλλά τις απέφυγε επιμελώς. Ελπίζουμε να αλλάξει τακτική καθώς μέχρι τώρα το μόνο που κάνει είναι σιωπά εκεί που πρέπει να αντιπαρατεθεί και από καιρού εις καιρόν επαναφέρει τα ίδια σχήματα και δόγματα λες και αυτά ουδέποτε τέθηκαν σε κριτική.

Ας δούμε, όμως, αν όντως η ηγεσία του κόμματος και τα τμήματά της κάνουν κάποια προσπάθεια διείσδυσης στο βάθος των ιστορικών γεγονότων. Μέχρι στιγμής έχουν βγάλει λάθος την στρατηγική της 6^ης ολομέλειας του ’34, λάθος την πολιτική των Λαϊκών και εθνικοαπελευθερωτικών μετώπων, λάθος την πολιτική του ΚΚΕ και του διεθνούς επαναστατικού κινήματος στο μεσοπόλεμο και στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με βάση αυτό που θεωρούν λάθος ερμηνεύουν όλα τα γεγονότα που ακολούθησαν. Έτσι φτάνουμε στον παραλογισμό το 1934 να ευθύνεται για το 1944 και το 1949!!! Μια τέτοια αντίληψη θα μπορούσε να έχει αξία για όσους πιστεύουν σε προφητείες κι όχι για τους μαρξιστές.

Παρόλα αυτά, εμείς δεν θα διστάζαμε να αναγνωρίσουμε στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ μια προσπάθεια να διεισδύσει στο βάθος των γεγονότων, αν το σχήμα που χρησιμοποιεί για την προσέγγιση της κομματικής ιστορίας ήταν δικό της. Δεν είναι. Το δανείστηκε εξολοκλήρου από τους τροτσκιστές όπως το είχε κατασκευάσει ο Π. Πουλιόπουλος πριν 82 χρόνια και το αναπαρήγαγαν στη συνέχεια οι διάφορες τροτσκιστικές πολιτικές κινήσεις. Ειλικρινά, απαιτεί περίσσιο θράσος, να χρησιμοποιείς δανεικά και αποτυχημένα ερμηνευτικά σχήματα- που μετράνε έναν αιώνα ζωής και έχει αποδειχτεί η αξία τους- για εξηγήσεις τον κομματικό σου παρελθόν, αλλά ταυτόχρονα να κατηγορείς όσους σε επικρίνουν γι’ αυτό ότι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να διεισδύσουν στο βάθος το γεγονότων κι ότι εξωραΐζουν το παρελθόν.

Θα επανέλθουμε.

πηγη: ergatikosagwnas.gr