Γράφει ο Τάκης Παπακωνσταντινόπουλος.

Στην πρόσφατη Συνδιάσκεψη του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου με τους προέδρους των Ιατρικών Συλλόγων της χώρας παρουσία του υπουργού Υγείας κ. Ξανθού, ο υπουργός είπε ότι καταβάλλονται “προσπάθειες” για να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις και οι αδυναμίες του συστήματος Υγείας και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις οικοδόμησης υγειονομικού συστήματος που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του λαού.

Έστω και αν ήταν ειλικρινείς οι προθέσεις του υπουργού, αρκούν οι προσπάθειες χωρίς ανάλογα οικονομικά μέσα για να υλοποιηθεί ένας τέτοιος στόχος;

Αυτά λοιπόν τα οικονομικά μέσα που δίνονται με το σταγονόμετρο για την υγεία στην Ελλάδα   άρχισαν να περιορίζονται δραστικά σε όλα τα κράτη της ΕΕ ακόμα και πριν την εκδήλωση της κρίσης ανεξάρτητα από την ύπαρξη “μνημονίων” και ύψους των δημόσιων ελλειμμάτων.

Ο πανευρωπαϊκός αυτός “κόφτης” στην υγεία υπηρετεί τη στρατηγική του κεφαλαίου   που στηρίζεται στη δράση των επιχειρηματικών ομίλων και η δημόσια και δωρεάν υγεία γίνεται άφαντη.

Και με τι οικονομικά μέσα θα υλοποιήσει την πολιτική του ο κ. Υπουργός;

Μήπως με την χρηματοδότηση που είναι κάτω του 5% από το 7% του μέσου ευρωπαϊκού όρου;

Ξεχνάει ότι έχει υπογραφεί στο 3ο Μνημόνιο το πάγωμα των κρατικών δαπανών στην Υγεία, τουλάχιστον μέχρι το 2018;

Η εξαγγελία για άμεση πρόσληψη 740 γιατρών και η προκήρυξη για τον επόμενο χρόνο 2.000 θέσεων δεν καλύπτουν ούτε τα κενά που δημιουργήθηκαν από την συνταξιοδότηση 4.200 γιατρών από το 2010 έως σήμερα που ακόμα και με αυτούς υπήρχαν τότε ανάγκες για άλλες τόσες θέσεις.

Όσο για την περίφημη μεταρρύθμιση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ) προβλέπεται το νέο σύστημα θα έχει τριμερή χρηματοδότηση ,από το ΕΣΠΑ, το τομεακό πρόγραμμα του υπουργείου Διοικητικής Μεταρρύθμισης και από εθνικούς πόρους.

Δηλαδή το μεγαλύτερο οικονομικό βάρος καλείται να καλύψει αμέσως ή εμμέσως ο εργαζόμενος, αφού οι πηγές χρηματοδότησης από το ΕΣΠΑ και από το πρόγραμμα Διοικητικής Μεταρρύθμισης είναι προσωρινές , μέχρι να ξεκινήσει να λειτουργεί το νέο σύστημα.

Στους «εθνικούς πόρους» περιλαμβάνονται τα έσοδα από την τοπική αυτοδιοίκηση με επιβολή νέων φόρων ή αύξηση των παλιών τοπικών φόρων και τελών από τα Ασφαλιστικά Ταμεία, από τις απευθείας πληρωμές των ασθενών ,τους έμμεσους φόρους από αλκοόλ, τσιγάρα “υπέρ της Υγείας”.

Αλλά και αυτές οι μονάδες που υποτίθεται ότι θα υπηρετούν την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας με σύγχρονο και αποτελεσματικό τρόπο όπως ισχυρίζεται ο υπουργός ,δεν θα είναι στελεχωμένες με γιατρούς όλων των ειδικοτήτων, αλλά θα παρέχουν κάποιες υπηρεσίες πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας μόνο με κάποιους γιατρούς γενικής ιατρικής ή παιδιάτρους.

Και βέβαια δεν θα είναι ενιαίο σύστημα ΠΦΥ, αλλά ένα κακέκτυπο συστήματος ΠΦΥ, που θα αποτελείται από τον κρατικό και τον ιδιωτικό τομέα, το ιδιωτικό κεφάλαιο στην Υγεία, τους αυτοαπασχολούμενους γιατρούς κ.α.

Για τους υγειονομικούς δεν αναφέρεται το είδος των εργασιακών σχέσεων για δε τους γιατρούς υπάρχει δυνατότητα για επικουρικούς μόνο αφού στις μονάδες αυτές δεν υπάρχουν οργανισμοί σαν να μην μπορεί να λυθεί το θέμα αυτό με την δημιουργία οργανισμών.

Το ίδιο και για τα νοσοκομεία γιατί τάχα οι διαδικασίες είναι πιο γρήγορες για τους επικουρικούς από τους μόνιμους σαν να τον εμποδίζει κανένας να τις επισπεύσει και κατ’ αυτό τον τρόπο οι γιατροί θα δουλεύουν με χαμηλότερους μισθούς από τους γιατρούς του ΕΣΥ μέχρι να κριθούν, ενώ θα κάνουν την ίδια δουλειά με αυτούς.

Ακόμα και οι “δεσμεύσεις” του υπουργού στην σύσκεψη με τους προέδρους των ιατρικών συλλόγων της χώρας ότι δεν θα προχωρήσει σε συγχωνεύσεις νοσοκομείων στην λογική του “νοικοκυρέματος” που διακατέχει κάθε μνημονιακή κυβέρνηση, καμία εμπιστοσύνη δεν εμπνέει αφού από επίσημα χείλη λέγεται το αντίθετο, όπως πχ του διοικητή του νοσοκομείου του Ρίου που πρότεινε διοικητική ενοποίηση με το Γενικό Νοσοκομείο Ανατολικής Αχαΐας (Αιγίου).

Σε αυτή την τραγική κατάσταση που ευρίσκεται το λεγόμενο σύστημα υγείας της χώρας μας με την χαμηλή χρηματοδότηση, την υποστελέχωση των νοσοκομείων λόγω της έλλειψης μόνιμου ιατρικού, νοσηλευτικού και λοιπού προσωπικού, την απουσία πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας που να ανταποκρίνεται στις στοιχειώδεις σύγχρονες απαιτήσεις, γίνεται επιτακτική η ανάγκη δημιουργίας δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας πρωτοβάθμιας περίθαλψης, με Κέντρα Υγείας, Περιφερειακά Ιατρεία, υπηρεσίες πρόληψης ,αποκατάστασης, Δημόσιας Υγείας, με πλήρη στελέχωση υγειονομικών όλων των κλάδων, αλλά και δευτεροβάθμιας περίθαλψης με αναβάθμιση των νοσοκομείων και ενίσχυσή τους με το αναγκαίο μόνιμο προσωπικό.

Τέλος, δημιουργία κρατικού φορέα έρευνας, παραγωγής, εισαγωγής και δωρεάν διάθεσης όλων των φαρμάκων.

Η διεκδίκηση συστήματος Υγείας με αυτά τα χαρακτηριστικά πρέπει να γίνει υπόθεση όλου του λαού ο οποίοςπρέπει να απορρίψει την αστική αντίληψη ότι η Υγεία αποτελεί κόστος.

Υπάρχει μεγάλη αναντιστοιχία όσο αφορά το επίπεδο των αγώνων των υγειονομικών, ενώ είναι εμφανής η απουσία συμμαχίας και συμπόρευσης με τον εργαζόμενο λαό που βιώνει τις εγκληματικές για την υγεία και την τσέπη του ανεπάρκειες του συστήματος.

Η ανάγκη λοιπόν μετώπου υγειονομικών και λαού που θα συμφωνούν στην πάλη για ένα σύστημα υγείας δημόσιο και δωρεάν με υψηλές σύγχρονες προδιαγραφές είναι επιτακτική. Τέτοιες συμμαχίες και τέτοια μέτωπα σε διάφορους τομείς μπορούν να δημιουργήσουν κίνημα που και κατακτήσεις θα αποσπά και θα συμβάλει στην ωρίμανση για πιο προωθημένους στόχους που θα φθάνουν μέχρι την πάλη για την αποδέσμευση από την ευρωενωσιακή υποδούλωση και την ανατροπή συνολικά αυτής της βάρβαρης πολιτικής.

Ο Τάκης Παπακωνσταντινόπουλος είναι νευρολόγος.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Ως βόμβα έσκασε το ”τεχνικό κείμενο” που έδοσαν στη δημοσιότητα ο Paul Thomsen και ο Maurice Obstfeld και με το οποίο δίνουν απάντηση, εκ μέρους του ΔΝΤ, στους επικριτές του πρώτου κειμένου τους, που προκάλεσε οδυνηρές εντυπώσεις στον ελληνικό λαό και θύελλα αντιδράσεων.

Με το νέο ”τεχνικό κείμενο” οι συντάκτες του επιμένουν απολύτως στην ανάγκη δραστικής νέας μείωσης του αφορολόγητου αλλά και των φορολογικών συντελεστών και νέας μεγάλης μείωσης των κύριων συντάξεων, προκειμένου, υποτίθεται, να αυξηθούν και να επεκταθούν οι στοχευμένες κοινωνικές παροχές στους εντελώς άπορους και άνεργους στην Ελλάδα.

Η επιμονή αυτή του ΔΝΤ σε μέτρα νέας κοινωνικής λεηλασίας από τη μια θα οξύνει την αντιπαράθεση του Ταμείου με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η οποία επιμένει (σε αντίθεση με το ΔΝΤ) σε υψηλά μετά το 2018 πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5%, ενώ, ταυτόχρονα, αρνείται κάθε συζήτηση για κούρεμα του χρέους και δραστική απομείωση του, ενώ από την άλλη βάζει φουρνέλο στην κυβέρνηση, η οποία θα πρέπει να ψηφίσει σύντομα, προκειμένου να παραμείνει το ΔΝΤ στο πρόγραμμα, επώδυνα μέτρα που ισοδυναμούν με τέταρτο σκληρότατο μνημόνιο.

Για άλλη μια φορά, ο μνημονιακός δρόμος αποδεικνύεται ότι γίνεται όλο και πιο σκοτεινός.

Ολόκληρο το τεχνικό κείμενο των Paul Τhmosen και Maurice Obstfeld, έκ μέρους του ΔΝΤ, έχει ως εξής:

«Πρόσφατα δημοσιεύσαμε ένα blog με στόχο να διορθώσουμε κάποια παραπληροφόρηση και να διευκρινίσουμε τις απόψεις του ΔΝΤ σχετικά με την Ελλάδα. Ορισμένοι αναγνώστες θέσανε κάποια ερωτήματα σχετικά με τα δεδομένα βάσει των οποίων πραγματοποιήθηκε η ανάλυσή μας, και σκεφτήκαμε ότι θα ήταν χρήσιμο, και πάλι, να ξεκαθαρίσουμε τα πραγματικά γεγονότα.

Ερώτηση 1: Δοθέντος ότι οι φορολογικοί συντελεστές στο εισόδημα, περιλαμβανομένων και των συντελεστών ασφαλιστικών εισφορών, είναι υψηλότεροι από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι δίκαιος ο ισχυρισμός ότι οι μισοί Έλληνες φορολογούμενοι εξαιρούνται από τη φορολογία του εισοδήματος;

Απάντηση: Βεβαίως, κατά ένα μεγάλο μέρος, επειδή ακριβώς τόσοι πολλοί φορολογούμενοι εξαιρούνται από τη φορολογία εισοδήματος οι συνολικοί φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι τόσο αντιπαραγωγικά υψηλοί. Μιλώντας με αριθμούς, τα δεδομένα από τις Ελληνικές Αρχές και από την Eurostat δείχνουν ότι περισσότεροι από τους μισούς μισθωτούς εξαιρούνται από την καταβολή οποιουδήποτε φόρου ατομικού εισοδήματος στην Ελλάδα σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης (με εξαίρεση την Ελλάδα) που είναι 8 τοις εκατό. ‘Όπως σημειώσαμε, η απόρροια αυτής της στενής φορολογικής βάσης στη φορολογία ατομικού εισοδήματος είναι ότι οι φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα είναι μη–βιώσιμα υψηλοί σε όλο τους το φάσμα, περιλαμβάνοντας όχι μόνον στη φορολογία του εισοδήματος, αλλά επίσης και τις ασφαλιστικές εισφορές, καθώς και άλλους φορολογικούς συντελεστές (ΦΠΑ, Φόρος Εισοδήματος Εταιρειών, κλπ.). Οι κατά πολύ υψηλοί φορολογικοί συντελεστές στην Ελλάδα αποτελούν συμπτώματα ενός σοβαρού προβλήματος στη φορολογία του ατομικού εισοδήματος, και είναι εσφαλμένη η προσπάθεια να παρουσιάζονται σαν κάποια μορφή ισχύος.

Αυτοί η υψηλοί φορολογικοί συντελεστές, οι οποίοι είναι επιζήμιοι για την απασχόληση και την ανάπτυξη στην επίσημη οικονομία, είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο υποστηρίζουμε τη μείωση των φορολογικών συντελεστών και των συντελεστών στις ασφαλιστικές εισφορές, η οποία θα στηριχτεί οικονομικά από τη μείωση του αφορολόγητου ορίου στη φορολογία του ατομικού εισοδήματος.

Δυστυχώς, η εμπειρία στην Ελλάδα υπήρξε ακριβώς η αντίθετη, καθώς οι Αρχές, στο πλαίσιο επίσης του τρέχοντος προγράμματος του ΕΜΣ, θεσμοθέτησαν νέες αυξήσεις στους φορολογικούς συντελεστές και στους συντελεστές των ασφαλιστικών εισφορών, γεγονός που επιδεινώνει περαιτέρω το πρόβλημα. Η συνέχιση αυτής της πορείας απλά δεν μπορεί λογικά να θεωρηθεί ότι είναι καλή για την ανάπτυξη.

Ερώτηση 2: Δεν διεύρυνε σημαντικά τη φορολογική βάση η φετινή μεταρρύθμιση στη φορολογία του εισοδήματος, η οποία ευθυγράμμισε το αφορολόγητο όριο στην Ελλάδα με αυτό των κρατών-μελών της Ευρωζώνης;

Απάντηση: Το επιχείρημα ότι το αφορολόγητο όριο στην Ελλάδα είναι κατάλληλο επειδή είναι στα ίδια ποσά σε ευρώ με αυτά της υπόλοιπης Ευρωζώνης, κατά την άποψη μας, είναι μια εντελώς ακατάλληλη σύγκριση γιατί αγνοεί το γεγονός ότι τα επίπεδα του εισοδήματος στην Ελλάδα είναι σχετικά χαμηλά. Για την πραγματοποίηση διεθνών συγκρίσεων, οι φορολογικοί εμπειρογνώμονες, αντίθετα, εξετάζουν τους κλιμακούμενους δείκτες, όπως το ποσοστό των μισθωτών που βρίσκεται κάτω από το κατώτατο όριο του αφορολόγητου, ή την αναλογία του επιπέδου του κατώτατου ορίου του αφορολόγητου προς τον μέσο μισθό. Με οποιαδήποτε από τις μετρήσεις αυτές, η Ελλάδα παραμένει μια στατιστικά ακραία εκτροπή στην Ευρώπη ακόμη και μετά την πρόσφατη μεταρρύθμιση, η οποία έχει κάνει μόνο μια οριακή διαφορά:

– Η μεταρρύθμιση μείωσε τους μισθωτούς που βρίσκονται κάτω από το χαμηλότερο όριο του αφορολόγητου μόνο κατά 3 ποσοστιαίες μονάδες, από 55 τοις εκατό σε 52 τοις εκατό, σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, με εξαίρεση την Ελλάδα, που είναι 8 τοις εκατό.

– Σαν αποτέλεσμα της μεταρρύθμισης, η αναλογία του επιπέδου του κατώτατου ορίου του αφορολόγητου προς τον μέσο μισθό μειώθηκε μόνο κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες, από 54 τοις εκατό στο 49 τοις εκατό, σε σύγκριση με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης, με εξαίρεση την Ελλάδα, που είναι 24 τοις εκατό.

Ερώτηση 3: Σύμφωνα με δεδομένα από τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι μέσες δημόσιες συντάξεις το 2013 ήταν €1.233 το μήνα στη Γερμανία σε σύγκριση με €846 στην Ελλάδα. Κι αν προσθέσει κανείς τις κοινωνικές παροχές, οι οποίες ήταν πολλαπλάσιες στη Γερμανία, η διαφορά είναι ακόμη μεγαλύτερη. Γιατί ισχυρίζεστε ότι οι συνταξιοδοτικές παροχές στην Ελλάδα είναι δυσανάλογα υψηλές;

Απάντηση: Οι αριθμοί δεν παρέχουν μια ακριβή εικόνα, πρώτον, διότι δεν βασίζονται σε άτομα με παρόμοια χαρακτηριστικά, και δεύτερον, γιατί δεν κάνουν διορθώσεις για τις εισοδηματικές διαφορές μεταξύ των χωρών. Για παρόμοιους εργαζόμενους – για παράδειγμα, με 45 χρόνια ασφαλιστικών εισφορών- οι συντάξεις είναι σχεδόν ταυτόσημες σε ονομαστικούς όρους (€1.287 στη Γερμανία και €1.152 στην Ελλάδα). Όμως, ακόμη πιο σημαντικά, για να λάβουν υπόψη τους οι εμπειρογνώμονες τα σχετικά εισοδήματα κατά την αξιολόγηση των συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, πρώτα θα κοιτάξουν την αναλογία της μέσης πρώτης σύνταξης προς τον μέσο μισθό κατά τη συνταξιοδότηση (γνωστή επίσης σαν «μικτός δείκτης αντικατάστασης»). Αυτή η αναλογία είναι 81 τοις εκατό στην Ελλάδα, σχεδόν στα διπλάσια επίπεδα απ’ ότι στη Γερμανία (43 τοις εκατό), γεγονός που δεικνύει ένα πολύ γενναιόδωρο συνταξιοδοτικό σύστημα.

Και ενώ οι στοχευμένες κοινωνικές πληρωμές είναι όντως υψηλότερες σε πολλές άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, ένα από τα κύρια σημεία του blog μας ήταν ότι η Ελλάδα χρειάζεται απεγνωσμένα να αναδιαρθρώσει τα δημόσια οικονομικά της για να μπορέσει να ενισχύσει τις δαπάνες στις πληρωμές αυτού του είδους. Οι γενναιόδωρες φορολογικές απαλλαγές και οι υψηλές συνταξιοδοτικές δαπάνες υπονομεύουν τον προϋπολογισμό και εμποδίζουν την εισαγωγή καλά-στοχευμένων κοινωνικών παροχών, ιδιαίτερα για εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που είναι οι πλέον ευπαθείς και οι οποίες έχουν επηρεασθεί περισσότερο αρνητικά από την οικονομική κρίση. Ο ισχυρισμός ότι οι υψηλές συνταξιοδοτικές παροχές στην Ελλάδα είναι κατά κάποιον τρόπο δικαιολογημένες επειδή οι στοχευμένες κοινωνικές παροχές είναι τόσο χαμηλές χάνει εντελώς το νόημα: οι στοχευμένες παροχές είναι ανεπαρκείς επειδή ακριβώς οι συνταξιοδοτικές παροχές διατηρούνται σε πολύ υψηλά επίπεδα.

Ερώτηση 4: Δεν έχει αυξηθεί η φορολογική συμμόρφωση; Στους πρώτους εννέα μήνες του 2016 τα ποσοστά είσπραξης των τεσσάρων κύριων φόρων αυξήθηκαν σε 81 τοις εκατό από το 77 τοις εκατό το 2015.

Απάντηση: Αυτός ο ισχυρισμός είναι λανθασμένος διότι βασίζεται σε έναν στενό προσδιορισμό και σε δεδομένα μόνο από έναν μικρό αριθμό φόρων. Τα ποσοστό των εισπράξεων με βάση έναν διευρυμένο προσδιορισμό είναι 37 τοις εκατό για τους πρώτους εννέα μήνες της φετινής χρονιάς (ίδιο με το ποσοστό του 2015). Το ποσοστό που αναφέρθηκε στην ερώτηση αφορά μόνο σε τέσσερις κύριους φόρους και δεν περιλαμβάνει πρόστιμα και κυρώσεις, που στην περίπτωση της Ελλάδας βρίσκονται σε πολύ υψηλά επίπεδα».

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Τα κρίσιμα σημεία της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου επισημαίνουν δύο καθοριστικής σημασίας θέματα: Πρώτον ότι καταρχήν η ελληνική νομοθεσία δεν αντιτίθεται στην Ευρωπαϊκή Οδηγία 98/79ΕΚ, και δεύτερον ότι η εφαρμογή της στην πράξη και εν προκειμένω στην υπόθεση της ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ δεν πρέπει να γίνεται με τρόπο που να ακυρώνει την κοινοτική Οδηγία.

Σύμφωνα, με εκτιμήσεις νομικών, αυτό ακριβώς το δεύτερο σημείο της απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου δημιουργεί τη νομική βάση για αλλαγή του νόμου για τις ομαδικές απολύσεις με τρόπο που να είναι σαφής. Ουσιαστικά, το ΔΕΚ τονίζει ότι η Οδηγία θα καθίστατο άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας εάν -λόγω των εφαρμοζόμενων από το υπουργείο Εργασίας κριτηρίων- αποκλειόταν στην πράξη κάθε δυνατότητα του εργοδότη να προβεί σε ομαδικές απολύσεις. Ωστόσο, το ΔΕΚ αφήνει στην κρίση του ΣτΕ την εξέταση της ορθής εφαρμογής της Οδηγίας στην υπόθεση της ΑΓΕΤ Ηρακλής, επισημαίνοντας όμως ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί στην πράξη κάθε δυνατότητα του εργοδότη να προβεί σε ομαδικές απολύσεις.

Τα επίμαχα σημεία της απόφασης

1. Η οδηγία 98/59/ΕΚ, δεν αντιτίθεται, καταρχήν, σε εθνική νομοθετική ρύθμιση, όπως η επίμαχη στην κύρια δίκη, δυνάμει της οποίας, ελλείψει συμφωνίας με τους εκπροσώπους των εργαζομένων επί σχεδίου ομαδικών απολύσεων, ο εργοδότης δεν μπορεί να προβεί στις απολύσεις αυτές, εφόσον η αρμόδια δημόσια αρχή στην οποία το σχέδιο πρέπει να κοινοποιηθεί, δεν εγκρίνει, με αιτιολογημένη απόφασή της εντός της προβλεπόμενης από την ως άνω ρύθμιση προθεσμίας και κατόπιν εξετάσεως του φακέλου και αξιολογήσεως των συνθηκών της αγοράς εργασίας, της καταστάσεως της επιχειρήσεως και του συμφέροντος της εθνικής οικονομίας, την εν όλω ή εν μέρει υλοποίηση των σχεδιαζόμενων απολύσεων.
2. Δεν ισχύει όμως το ίδιο, αν διαπιστωθεί ότι -λόγω των τριών κριτηρίων αξιολογήσεως στα οποία παραπέμπει η ρύθμιση αυτή και της κατά περίπτωση εφαρμογής της από την ως άνω δημόσια αρχή υπό τον έλεγχο των αρμοδίων δικαστηρίων, η επίμαχη ρύθμιση έχει ως συνέπεια να καθίστανται οι διατάξεις της οδηγίας άνευ πρακτικής αποτελεσματικότητας, ζήτημα του οποίου η εξέταση εναπόκειται στο αιτούν δικαστήριο. Σε περίπτωση όπως αυτή που αποτελεί αντικείμενο της κύριας δίκης, το άρθρο 49 ΣΛΕΕ αντιτίθεται σε εθνική νομοθετική ρύθμιση όπως η διαλαμβανόμενη στην πρώτη περίοδο του πρώτου εδαφίου του παρόντος σημείου του διατακτικού.
3. Το γεγονός ότι σε ένα κράτος μέλος επικρατούν συνθήκες χαρακτηριζόμενες από οξεία οικονομική κρίση και ιδιαίτερα υψηλό δείκτη ανεργίας δεν διαφοροποιεί τις απαντήσεις που παρατίθενται στο σημείο 1 του παρόντος διατακτικού.

Αξίζει να σημειωθεί πως τόσο ο προηγούμενος υπουργός Εργασίας, Γιώργος Κατρούγκαλος, όσο και η νέα υπουργός Έφη Αχτσιόγλου έχουν δεσμευθεί έναντι των θεσμών για την πλήρη συμμόρφωση  της χώρας στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, δηλαδή, όπως εκ του αποτελέσματος προκύπτει στην πλήρη και ασύδοτη απελευθέρωσή των απολύσεων, που θα οδηγήσει σε ακόμα ψηλότερα επίπεδα την ήδη κινούμενη σε διαστημικά επίπεδα ανεργία στη χώρα μας.

ΠΗΓΗ: iskra.gr