Η εκρηκτική εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία εμποδίζει οποιαδήποτε βιώσιμη λύση.

Δύο ημέρες πριν το ραντεβού της Γενεύης, οι ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό βρίσκονται επί ξυρού ακμής. Όπως αναγνώρισε ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, στη χθεσινή συνάντησή του με τον Τούρκο ομόλογό του, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στη Νέα Υόρκη, δεν επετεύχθη η παραμικρή προσέγγιση. Μέχρι τη στιγμή που γράφονταν αυτές οι γραμμές, αμφίβολη παρέμενε ακόμη και η μετάβαση των Τσίπρα και Ερντογάν στη Γενεύη, ενώ η Αθήνα είχε αποκλείσει εκ των προτέρων συνάντηση των δύο ανδρών.

Με αυτά τα δεδομένα, οι διαπραγματεύσεις της Γενεύης εμφανίζονται θνησιγενείς προτού καν ξεκινήσουν. Η τεχνητή αισιοδοξία που είχε καλλιεργηθεί από κύκλους της Λευκωσίας, της Αθήνας και ξένων δυνάμεων για την προσέγγιση Αναστασιάδη- Ακιντζί, διαψεύσθηκε από τις εξελίξεις. Ο βασικός παράγοντας που οδηγεί, κατά τα φαινόμενα, σε αδιέξοδο είναι η άρνηση της Άγκυρας να συζητήσει τα θεμελιώδη ζητήματα σχετικά με την κατάργηση του καθεστώτος των εγγυήσεων και την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων από το νησί. Αν υπήρχε στοιχειώδης ρεαλισμός, Αθήνα και Λευκωσία θα έπρεπε εξ αρχής να εκτιμήσουν ότι παρόμοιες, στρατηγικής σημασίας υποχωρήσεις από την πλευρά της Τουρκίας ήταν όνειρα θερινής νυκτός, τουλάχιστον στη δεδομένη συγκυρία.

Την ίδια εβδομάδα που θα πραγματοποιούνται στη Γενεύη οι διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό, στην Άγκυρα η τουρκική Εθνοσυνέλευση θα συζητά τη συνταγματική μεταρρύθμιση που επιθυμεί διακαώς ο Ερντογάν, προκειμένου να θεσπιστεί προεδρικό σύστημα, που θα νομιμοποιεί τις υπερεξουσίες του. Πρόκειται για τον κορυφαίο πολιτικό στόχο του Ερντογάν, τον οποίο ο ισλαμιστής πολιτικός επιδιώκει με επιμονή στα 14 χρόνια από την άνοδο του κόμματός του, ΑΚΡ, στην εξουσία. Για να τον πετύχει, έχει οικοδομήσει μια επικίνδυνη, αντιδραστική συμμαχία του ΑΚΡ με το ακροδεξιό κόμμα ΜΗΡ (Γκρίζοι Λύκοι) πάνω σε υπερεθνικιστική βάση. Ενδεχόμενες, σημαντικές υποχωρήσεις του στο Κυπριακό τη δεδομένη στιγμή θα έθεταν σε κίνδυνο αυτή τη συμμαχία και, μαζί μ’ αυτήν, το όνειρο της ζωής του προέδρου- σουλτάνου.

Πολύ περισσότερο που εδώ και μήνες η Τουρκία ζει σε ατμόσφαιρα εθνικιστικής ψύχωσης, που καλλιεργείται μεν από το ΑΚΡ, αλλά επεκτείνεται σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα (με την Κεμαλική αντιπολίτευση του CHP συχνά να πλειοδοτεί σε ρεβανσιστικές διακηρύξεις για τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου) με εξαίρεση το αριστερό, φιλοκουρδικό HDP, που τελεί υπό διωγμόν, και την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Η ατμόσφαιρα αυτή, πέραν των εσωτερικών σκοπιμοτήτων, απηχεί τους φόβους μεγάλου μέρους του τουρκικού κατεστημένου ότι οι ανακατατάξεις που έχουν δρομολογηθεί στη Συρία και το Ιράκ από τους Δυτικούς συμμάχους τους ενδέχεται να ζημιώσουν την Τουρκία, πρωτίστως στο καυτό, κουρδικό μέτωπο. Το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, το οποίο στη συνείδηση της πλειονότητας των Τούρκων ενθαρρύνθηκε από τις ΗΠΑ, ήρθε να ενισχύσει τον πληγωμένο, τουρκικό εθνικισμό.

Χαρακτηριστικές του κλίματος που έχει δημιουργηθεί στις σχέσεις Τουρκίας- ΗΠΑ ήταν οι χθεσινές δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Άμυνας Φικρί Ιζίκ, σύμφωνα με τις οποίες η κυβέρνησή του είναι πιθανό να απαγορεύσει στο ΝΑΤΟ να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη βάση του Ιντσιρλίκ για επιχειρήσεις στη Συρία. Μάλιστα, ο Ιζίκ έφτασε να θέσει, για πρώτη φορά, σε αμφισβήτηση ακόμη και αυτή τη συμμαχική σχέση της χώρας του με το ΝΑΤΟ. Δικαιολογώντας τις απειλητικές δηλώσεις του, υποστήριξε ότι οι ΗΠΑ προσφέρουν στο συροκουρδικό κόμμα PYD όπλα, τα οποία φτάνουν στο ΡΚΚ, που διεξάγει φονικές τρομοκρατικές επιχειρήσεις στην Τουρκία. Επιπλέον, εξέφρασε την απογοήτευσή του για το γεγονός ότι οι Αμερικανοί αρνούνται να ενισχύσουν με αεροπορικές επιδρομές τις επιχειρήσεις του τουρκικού στρατού στο συριακό Βορρά και ιδίως στο Αλ Μπαμπ, όπου οι Τούρκοι συναντούν πεισματική αντίσταση από το Ισλαμικό Κράτος.

Βεβαίως, θα ήταν πολύ πρόωρο να εικάσει κανείς ότι η Τουρκία έχει μπει σε μη αναστρέψιμη πορεία ρήξης με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ. Το πιθανότερο είναι ότι η κυβέρνηση Ερντογάν- Γιλντιρίμ θα ρίξει όλη την ευθύνη για τα υπάρχοντα προβλήματα στη διοίκηση Ομπάμα, ελπίζοντας ότι η προεδρία Τραμπ θα ακολουθήσει μια πιο ευνοϊκή, για τα τουρκικά συμφέροντα πολιτική στην περιοχή. Άλλωστε οι Ρεπουμπλικανοί είχαν λιγότερη ανάγκη, παραδοσιακά, να ντύνουν την εξωτερική τους πολιτική με φιοριτούρες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εντονότερη τάση να στηρίζονται στις παραδοσιακές χώρες- προγεφυρώματα στη Μέση Ανατολή, όπως το Ισραήλ, η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία.

Σε κάθε περίπτωση, η εκρηκτική κατάσταση στο εσωτερικό της Τουρκίας και οι αβεβαιότητες της εποχής Τραμπ στις ΗΠΑ καθιστούν τη σημερινή συγκυρία εντελώς απρόσφορη για στρατηγικές επανατοποθετήσεις στα καίρια προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου του Κυπριακού. Βραχυπρόθεσμα, αυτό είναι ίσως το λιγότερο κακό για τους λαούς της Κύπρου, της Ελλάδας και της Τουρκίας- η αναβολή της λύσης είναι καλύτερη από μια ΝΑΤΟϊκή λύση, που θα εμπεριείχε τον σπόρο της μελλοντικής σύγκρουσης. Μεσοπρόθεσμα, μόνο η συνεννόηση, η αλληλεγγύη και η κοινή δράση των φιλειρηνικών, αντιιμπεριαλιστικών, διεθνιστικών δυνάμεων των τριών χωρών μπορεί να ανατρέψει τα σημερινά δεδομένα, που δηλητηριάζουν τη συμβίωσή τους και διατηρούν ενεργό το ηφαίστειο των εθνικιστικών συγκρούσεων.

ΑΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ

Σε ένα είδος «ιστορικού», στην πραγματικότητα ανιστόρητου, «συμβιβασμού», το δεξιό ΔΗΣΥ του Ν. Αναστασιάδη και το αριστερό ΑΚΕΛ του Άντρου Κυπριανού έχουν συμπήξει στην πράξη κοινό μέτωπο εναντίον όλων των άλλων κομμάτων και απόψεων στην Κύπρο και στην Ελλάδα κάτω από μια νέα εκδοχή του παλιού σχεδίου Ανάν.

Χωρίς, φυσικά, να υπερασπιζόμαστε τα άλλα κόμματα της Κύπρου, θεωρούμε ότι το ετερόκλητο αυτό κυπριακό μέτωπο ΔΗΣΥ – ΑΚΕΛ, το οποίο ακολουθούν, με επιμέρους διαφορές, όλα τα μνημονιακά κόμματα της Ελλάδας, από τον ΣΥΡΙΖΑ έως τη ΝΔ, είναι ένα μέτωπο για μια «λύση» στην Κύπρο που δεν θα είναι βιώσιμη και κυρίως δεν θα διασφαλίζει την Κύπρο ως ενιαίο, κυρίαρχο και ανεξάρτητο ομόσπονδο κράτος, χωρίς ξένες βάσεις και στρατούς και με λειτουργική αποτελεσματικότητα.

Κ.Μ

Κοινό μέτωπο ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ απέναντι στις άλλες φωνές στην Κύπρο

Οι ηγέτες των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Κύπρου, του κεντροδεξιού Δημοκρατικού Συναγερμού και του αριστερού Ανορθωτικού Κόμματος Εργαζόμενου Λαού (ΑΚΕΛ) επέκριναν τα μικρά κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, γιατί ακόμη και τις παραμονές της διάσκεψης της Γενεύης επιδίδονται σε πολεμική εναντίον του προέδρου της Κύπρου Νίκου Αναστασιάδη σε σχέση με τις διαπραγματεύσεις.

Ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου είπε ότι οι πολιτικές δυνάμεις με τις δημόσιες τοποθετήσεις τους δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα, όσο πλησιάζουν καθοριστικές εξελίξεις στο Κυπριακό.

«Ακόμα και την καλύτερη λύση να πετύχουμε, αυτές οι πολιτικές δυνάμεις δεν πρόκειται να την αποδεχθούν», είπε ο κ. Νεοφύτου, επισημαίνοντας ότι οι διαπραγματεύσεις προσφέρουν την καλύτερη προοπτική για λύση του Κυπριακού.

Διερωτήθηκε τι θα πράξουν τα πέντε κόμματα του Κέντρου, εάν στις 12 Ιανουαρίου, ο κ. Αναστασιάδης πετύχει στις συνομιλίες κατάργηση του συστήματος Εγγυήσεως του 1960.

«Είναι καιρός να σταματήσουν να κάνουν μαθήματα πατριωτισμού στους άλλους», είπε ο κ. Νεοφύτου.

Ο γενικός γραμματέας της Κ.Ε. του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού επανέλαβε την έκκλησή του για μορατόριουμ δηλώσεων ώστε να μη προκληθεί βλάβη στη διαδικασία της Γενεύης, ενώ σημείωσε ότι θέση του κόμματός του είναι πως όσα λιγότερο λέγονται δημοσίως αυτή την περίοδο τόσο το καλύτερο είναι για το εθνικό πρόβλημα.

«Δυστυχώς κάποια κόμματα δεν βάζουν πάνω από όλα το εθνικό συμφέρον αλλά τις κομματικές σκοπιμότητες» ανέφερε.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Διονύσης Ελευθεράτος

Περί ”σιγουριάς”, τραπεζών, βαγονιών και ζουρλομανδύα

Να λοιπόν τα «μεγάλα οράματα» του σύγχρονου «success story», για το πρώιμο (ή και όχι) 2017: Πρώτο, να ολοκληρωθεί «όσο το δυνατόν συντομότερα» κι αυτή η «αξιολόγηση». Το «πάση θυσία» δεν λέγεται, αλλά και γιατί να ειπωθεί; Ανήκει στην κατηγορία των ευκόλως εννοούμενων που παραλείπονται. Όταν, άλλωστε, επέλθουν και οι επόμενες περικοπές, όλο και κάποια λεκτική πιρουέτα θα αναλάβει – πάλι- να υποτιμήσει τη νοημοσύνη του κόσμου, περίπου όσο υποβαθμίζει και τη ζωή του ο «ευρω- μονόδρομος». Αφ’ ης στιγμής αποδείχθηκε, λχ, ότι υπάρχει και «13^η σύνταξη εφάπαξ καταβαλλόμενη», αλλά – ω του θαύματος-  παραμένουσα «σύνταξη», τίποτε δεν αποκλείεται (να ακουστεί).

Δεύτερο όραμα: Να «αποκατασταθεί η οικονομική σταθερότητα». Ναι, ντε, αυτή που υποτίθεται πως θα την είχαμε δεδομένη στην τσέπη μας (διότι οτιδήποτε στρογγυλοκάθεται σε τσέπη σχεδόν άδεια, «βρίσκει» χώρο, στερεώνεται καλά και δεν πετάγεται έξω), από τον «δύσκολο συμβιβασμό» της 12^ης Ιουλίου 2015 και εντεύθεν. Ναι, μωρέ, αυτή που κατά έναν περίεργο τρόπο αίρεται πριν από κάθε «αξιολόγηση», μολονότι παραμένει ακλόνητο το «στάτους» της πλήρους κυβερνητικής υποταγής στα κανιβαλικά «θέλω» των δανειστών.

Τρίτο όραμα: Ως αποτέλεσμα της «άρσης της αβεβαιότητας» νούμερο (τάδε- χάσαμε τον λογαριασμό), να εισέλθουμε  επιτέλους στο σύστημα ποσοτικής χαλάρωσης του Ντράγκι και να ανασάνουν οι τράπεζές «μας»… Πώς το λέγαμε παλιά, στις ταινίες; «Εδώ ήλθαμε πάμε να φύγουμε…».

Άντε, λοιπόν, φτου κι από την αρχή. Νυν υπέρ πάντων το χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για να έχουν τουλάχιστον μια κάποια σιγουριά οι καταθέτες. Για να ζούμε με την ελπίδα ότι μπορεί οι τράπεζες να «δώσουν ρευστότητα στην «πραγματική οικονομία». Για να έχουν κάποια υπόσταση ως «συναλλασσόμενοι» και «πελάτες» των τραπεζών, εάν βεβαίως δεν χρωστούν σε αυτές, όσοι νιώθουν ευτελισμένοι ως εργαζόμενοι, ως αναζητούντες εργασία, ως συνταξιούχοι ή ως παραζαλισμένοι, οι οποίοι μαδούν τη μαργαρίτα για να μαντέψουν: Θα λάβουν άραγε ποτέ σύνταξη, κάτι που να της μοιάζει,  ή θα αρκεστούν σε κάποιο επίδομα νεκρικής τελετής, το οποίο δεν αποκλείεται να βαπτιστεί ως αντικατάσταση της… 12^ης και 13^ης ;

Σε ένα ερώτημα, όμως, αποφεύγουν να απαντήσουν όσοι έμαθαν να σκέφτονται όπως ο… Γ. Στουρνάρας: Πώς διάολο θα μπορούσε στ’αλήθεια να ορθοποδήσει πραγματικά ένα τραπεζικό σύστημα, ήδη εξουθενωμένο. υπό συνθήκες διαρκώς επεκτεινόμενης ένδειας, άρα και αδυναμίας του κόσμου να αποταμιεύσει;

Υποτίθεται πως τα «capital control» χαλάρωσαν, υποτίθεται πως κάποια «σιγουριά» έχει επέλθει (ναι, είπαμε, αυτή που…ξαναφεύγει στις παραμονές  κάθε «αξιολόγησης»), αλλά οι ιδιωτικές καταθέσεις δεν αυξήθηκαν από το τέλος του 2015 έως το τέλος του 2016 παρά μόνο κατά 3,6 δισεκατομμύρια ευρώ, Από τα 123,4 έφθασαν στα  127 δισεκατομμύρια. Τον Σεπτέμβριο του 2009, δηλαδή προ μνημονίων, ήταν 237, 8 δισεκατομμύρια…

Το χρήμα απλώς ανακυκλώνεται. Οι καταθέτες το αποσύρουν από τις τράπεζες για να διεκπεραιώσουν τις συναλλαγές τους και κατόπιν οι επιχειρήσεις το καταθέτουν εκ νέου, ως «νέο» χρήμα. Έτερον ουδέν, ή, άντε, σχεδόν ουδέν. Πώς θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι διαφορετικά;  Κουράστηκε ο κόσμος να ακούει εκκλήσεις για επανατοποθέτηση του χρήματος στις τράπεζες, λες και είναι πχ λίγοι όσοι έχουν ήδη ξοδέψει σημαντικό τμήμα των «έτοιμων» για να ζήσουν.

Στεκόμαστε λίγο παραπάνω στον τομέα των τραπεζών, επειδή θέλουμε να δείξουμε πως ούτε αυτός ξεφεύγει από τον κανόνα, σύμφωνα με τον οποίο, για να θυμηθούμε την παλιά ρήση του Μπέρναρντ Μάλαμουντ, δεν υπάρχει σωστός σταθμός, εάν έχεις μπει σε λάθος τρένο.  Όπως δεν  υπάρχει σοφή κίνηση, εάν αυτή σε διατηρεί στην κινούμενη άμμο.

Η ιδέα πως αν υποβαθμίσουμε κι άλλο τη ζωή μας κάτι θα έχουμε να κερδίσουμε τουλάχιστον ως… πελάτες των τραπεζών, δεν είναι λιγότερο εξωφρενική από όσες έχουμε έως τώρα ακούσει: Ότι κι από μέτρα ύφεσης μπορεί «να πάρει εμπρός η οικονομία», ότι η λιτότητα ίσως και να σώσει το ασφαλιστικό σύστημα (!), ότι, ότι, ότι.

Υπάρχει τέταρτο όραμα; Ω, ναι. Να αναχθεί σε συγκροτημένη επιστήμη – πολιτική, επικοινωνιακή, ή ό,τι άλλο νομίζετε- η θεωρία του Ευκλείδη Τσακαλώτου για τον «ζουρλομανδύα». Δηλαδή, για το ευρωπαϊκό Σύμφωνο Σταθερότητας, το οποίο είναι αρκούντως παρανοϊκό όταν ο υπουργός  αρθρογραφεί στο Open Democracy, αλλά ικανό να οδηγήσει σε «ανάκαμψη» ή τουλάχιστον να μην την αποτρέψει, οσάκις ο ίδιος άνθρωπος «επιχειρηματολογεί» ενώπιον εγχώριου ακροατηρίου, υπέρ της ανάγκης να επιδειχθεί υπομονή και πίστη στο φως που κάποια στιγμή «θα φανεί στην άκρη του τούνελ»…

Αν μη τι άλλο, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εξέθεσε την μνημονιακή «αντιπολίτευση» που ειρωνεύεται την κυβέρνηση πως «κάθεται σούζα» όταν δίνει αναφορά στους «έξω» και «λεονταρίζει», στα καθ’ ημάς. Τώρα που ο Ευκλείδης «έβγαλε» όλη του την καταπιεσμένη αριστεροσύνη μιλώντας σε ένα διεθνές δίκτυο, η χλευάζουσα διαπλοκή ας καταπιεί τη γλώσσα της. Μην το υποτιμάτε, ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη κυβερνητική «επιτυχία» σε όλο το 2017…

* ΠΗΓΗ: Εφημερίδα “Πριν”

Εναλλακτικά σενάρια επιβολής νέων δημοσιονομικών μέτρων για την περίοδο 2019-2020 εξετάζει το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης, σε μια προσπάθεια να γεφυρώσει το «χάσμα» που τη χωρίζει αυτή τη στιγμή από τους δανειστές και να κλείσει το συντομότερο δυνατό τις εκκρεμότητες της δεύτερης αξιολόγησης της πορείας υλοποίησης του Μνημονίου με μια νέα συμφωνία η οποία θα περιλαμβάνει και την κατάθεση του νέου Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής.

Τα σενάρια που εξετάζονται περιλαμβάνουν τη μείωση του αφορολογήτου ορίου των μισθωτών, των συνταξιούχων και των κατά κύριο επάγγελμα αγροτών, την περαιτέρω περικοπή των συντάξεων και μια νέα αύξηση συντελεστών ΦΠΑ.

Οι υπηρεσίες του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους επεξεργάζονται σενάρια μείωσης του αφορολογήτου ορίου όχι στις 5.000 ευρώ όπως ζητάει το ΔΝΤ αλλά σε υψηλότερα επίπεδα. Ταυτόχρονα ξεκινά ένας γύρος πολιτικής διαπραγμάτευσης που σφραγίζεται με τις συναντήσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου με τον Μισέλ Σαπέν αλλά και τον Πιερ Μοσκοβισί.

Σύμφωνα με πληροφορίες δεν αποκλείεται πλέον το ενδεχόμενο το οικονομικό επιτελείο να αποδεχθεί νέα μέτρα για τη διετία 2019-2020, όχι όμως στο ύψος των 4,5 δισ. ευρώ που ζητά το ΔΝΤ αλλά στα επίπεδα των 2 με 2,5 δισ. ευρώ προκειμένου να κλείσει η αξιολόγηση και να μπει η χώρα τον Απρίλιο στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Η εξοικονόμηση των 2 με 2,5 δισ. ευρώ για τη διετία 2019-2020 εξετάζεται να προκύψει από την εφαρμογή των ακόλουθων μέτρων:Μείωση του αφορολόγητου ορίου εισοδήματος των μισθωτών, των συνταξιούχων και των κατά κύριο επάγγελμα αγροτών κοντά στα 7.000 ευρώ από τα επίπεδα των 8.636 έως 9.545 ευρώ που βρίσκεται σήμερα. Ειδικότερα εξετάζεται σενάριο που προβλέπει την περικοπή του αφορολόγητου ορίου για τους άγαμους χωρίς παιδιά μισθωτούς, συνταξιούχους και κατά κύριο επάγγελμα αγρότες από τα 8.636 ευρώ στα 6.818 ευρώ, μέσω της μείωσης της έκπτωσης φόρου από το επίπεδο των 1.900 ευρώ στο επίπεδο των 1.500 ευρώ. Από κει και πέρα για όσους βαρύνονται με ένα ή περισσότερα εξαρτώμενα μέλη, το αφορολόγητο θα κλιμακώνεται σε λίγο πιο υψηλά επίπεδα και συγκεκριμένα μεταξύ 7.000 και 8.500 ευρώ.

Σε μια τέτοια περίπτωση ακόμη και οι χαμηλόμισθοι που λαμβάνουν καθαρά ποσά της τάξης των 500 ευρώ το μήνα, καθώς επίσης και δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι με μηνιαίες αποδοχές ύψους τουλάχιστον 584 ευρώ, θα κληθούν να πληρώσουν φόρο εισοδήματος.

Οι περισσότεροι δε από τους μισθωτούς, τους συνταξιούχους και τους κατά κύριο επάγγελμα αγρότες με ετήσια εισοδήματα άνω των 7.000 ευρώ θα χρεωθούν σε ετήσια βάση με επιπλέον φόρο εισοδήματος ύψους 400 ευρώ έκαστος.

Αύξηση του μεσαίου συντελεστή ΦΠΑ από το 13% στο 14% ή ακόμη και στο 15%. Τυχόν εφαρμογή του μέτρου αυτού θα έχει ως συνέπεια να σημειωθούν ανατιμήσεις σε βασικά είδη διατροφής.

Ψαλίδισμα της «προσωπικής διαφοράς» στις κύριες συντάξεις με έμφαση στις υψηλότερες.

Τα εναλλακτικά σενάρια που εξετάζονται από το οικονομικό επιτελείο περιλαμβάνουν είτε και τα τρία παραπάνω μέτρα μαζί είτε τουλάχιστον δύο από τα τρία με περισσότερα πιθανά τη μείωση του αφορολογήτου και την αύξηση του μεσαίου συντελεστή ΦΠΑ.

Η περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» των κύριων συντάξεων, έστω και μερική, συγκεντρώνει πολύ λιγότερες πιθανότητες.

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος