Παναγιώτης Μαυροειδής

Ας ξεκινήσουμε από την είδηση:

«Τα δύο τρίτα των υποστηρικτών του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας (SPD) τάσσονται υπέρ του σχηματισμού κυβέρνησης συνασπισμού με τους συντηρητικούς υπό την Ανγκελα Μέρκελ, σύμφωνα με δημοσκόπηση».

 Ως γνωστόν οι εκλογές στη Γερμανία έγιναν τον Σεπτέμβριο του 2017, αλλά κυβέρνηση δεν έχει ακόμη σχηματιστεί.

Τι δράμα και αυτό…

Τα αστικά κόμματα,  αυτο-προσδιοριζόμενα ως  «κόμματα εξουσίας», διαμορφώθηκαν ιστορικά για να κυβερνούν ακριβώς στο αστικό πλαίσιο.

Στήριζαν τον αστικό κόσμο σε κάθε χώρα και στηρίζονταν σε αυτόν.

Έτσι η αυτονόητη ιδιότητα κυβερνησιμότητας ήταν ταυτόσημη ακριβώς με την επίδειξη του διαχειριστικού χαρακτήρα του προγράμματός τους, δηλαδή του ορθολογικού σχεδιασμού της εκάστοτε πολιτικής διακυβέρνησης, μέσα στα επιτρεπόμενα όρια του καθεστώτος.

Απλός κανόνας, όσο και σκληρός:«Για να είσαι δεκτός/ικανός για σχηματισμό κυβέρνησης, πρέπει να έχεις πρόγραμμα/πολιτική εντός του υφιστάμενου πλαισίου».

Σε συνθήκες όμως αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής αστικής δημοκρατίας, γενικού εκλογικού δικαιώματος και «κοινωνικού συμβολαίου» συναίνεσης, η διάκριση και αντίστοιχη επιλογή του ενός ή του άλλου αστικού κόμματος, προϋποθέτει  την ύπαρξη ορατών διαφορών στα προγράμματά τους.

Αυτό ήταν και είναι  ένα «αναγκαίο κακό», λόγω της πίεσης των λαϊκών τάξεων για δημοκρατία και έλεγχο πάνω στις κοινωνικές και πολιτικές εξελίξεις (ανεξάρτητα αν αυτό αποδεικνυόταν πάντα πολύ επισφαλές).

Ήταν όμως και είναι  και ένα «καλό» για την αστική δημοκρατία καθώς το επαναλαμβανόμενο μοτίβο «δυσαρέσκεια για το αστικό κόμμα που κυβερνάει-επιλογή του δημαγωγούντος αστικού κόμματος της αντιπολίτευσης», λειτουργούσε και λειτουργεί λυτρωτικά για το καθεστώς, διαμορφώνοντας αίσθηση δημοκρατίας και ελεύθερης επιλογής στις λαϊκές τάξεις. Ενσωματώνει μάλιστα συνήθως, ακόμη και τις αδύναμες αριστερές κομμουνιστικές τάσεις στον ένα από τους δύο αστικούς πόλους (συνήθως τον «δημοκρατικό»), με τη λογική «άμεση ανακούφιση τώρα και μετά βλέπουμε…».

Έλα μου όμως τώρα που τα πράγματα αλλάζουν.

Πρώτον, το αστικό σύστημα εξουσίας έχει διευρύνει τους μηχανισμούς οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης, περιορίζοντας σε σημαντικό βαθμό τον ρόλο του κομματικού συστήματος, αλλά και της κυβέρνησης. Έτσι βλέπουμε ανεπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες όπως τη Γερμανία τώρα ή την Ιταλία και το Βέλγιο παλιότερα, να μένουν μήνες ή και χρόνια χωρίς κυβέρνηση ή σε καθεστώς κυβερνητικής αστάθειας ή να κυβερνούνται από star του Hollywood  ή ακροδεξιούς  θαμώνες του Twitter και των οίκων ανοχής πολυτελείας (Ρήγκαν, Τραμπ) και παρόλα αυτά, όλα να δουλεύουν μια χαρά στην οικονομία.

Δεύτερον, η γενική τάση για καταβαράθρωση κάθε είδους κοινωνικών πολιτικών και η ανοιχτή ιδιωτικοποίηση και συρρίκνωση του ίδιου του «κράτους-λαφύρου», μειώνει δραματικά τα περιθώρια υποσχέσεων, εξαγγελιών και «παροχών» προς τα λαϊκά στρώματα.

Τρίτον, η ανάπτυξη διεθνών πολιτικο-οικονομικών θεσμών του κεφαλαίου, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση στη δική μας περίπτωση,  περιορίζουν όλο και πιο δραματικά το δημοσιονομικό και γενικά τον πολιτικό χώρο εντός του οποίου θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν οι διαφορές των αστικών κομμάτων και η λαϊκή επικύρωση της διαπάλης τους για την κυβέρνηση.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα;

Ένα φάντασμα πλανιέται πλέον πάνω από τα κεφάλια των αστικών διαχειριστικών κομμάτων σε κάθε χώρα. Το φάντασμα της πολιτικής αχρηστίας και περιθωριοποίησης.

Δείκτες αυτής της τάσης είναι πολλά πράγματα, όπως η τραγική μείωση των μελών και απονέκρωση της λειτουργίας των κομματικών κομμάτων ως οργανισμών λαϊκής οργάνωσης, η μεγάλη άνοδος της αποχής στις εκλογικές αναμετρήσεις, η άνοδος αντι-πολιτικών, ακροδεξιών ρευμάτων.

Δυστυχώς η πλήρης σχεδόν ηγεμόνευση της κοινοβουλευτικής λογικής και στην αριστερά στην Ευρώπη, δε δημιουργεί προς το παρόν όρους στροφής προς τα αριστερά, καθώς οι βασικές τάσεις στην αριστερά συμπαρασύρονται από τη γενική ανυποληψία του πολιτικού συστήματος, στο οποίο έτρεχαν να βρουν μια ζεστή θέση.

Ποια είναι η  ρεαλιστική απάντηση και άμυνα των αστικών κομμάτων σε αυτή την τάση; Μα οι «μεγάλοι συνασπισμοί» και οι κυβερνήσεις συνεργασίας, παρά την επίγνωση ότι όποιος προστρέχει σε αυτούς γρήγορα φθείρεται και τον τρώει η μαρμάγκα. Θα μπορούσε να συνοψιστεί και αλλιώς αυτή η τάση

» Κρατικοδίαιτοι διαχειριστές και κυβερνόπληκτοι σχηματισμοί όλου του κόσμου ενωθείτε!».

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως  ότι και να ψηφίζει ο κόσμος, τελικά προκύπτει ένας πολύχρωμος μεγάλος συνασπισμός που εν πολλοίς θα επιβάλει μια δοσμένη αστική πολιτική σε διάφορες δοσολογίες και εκδοχές.

Τι έχουν να πουν  όλα αυτά άραγε για την ποικιλώνυμη αριστερά; Ακολουθώντας  το γενικό υπάρχοντα  ιδεολογικό συσχετισμό, το πιθανότερο είναι να διαμορφώνονται οι παρακάτω βασικές τάσεις.

Η πρώτη και δυστυχώς κυρίαρχη τάση, σηκώνει ψηλά τη σημαία της αστικής δημοκρατίας και διεκδικεί μια φαντασιακή αστική δημοκρατία χωρίς τις εκφυλιστικές της τάσεις που αναπτύσσονται εντός του σύγχρονου καπιταλισμού. Αυτή η ψευδεπίγραφη αριστερή πολιτική με ξένη σημαία, αργά ή γρήγορα καταλήγει σε πλήρη υποταγή (και κοινοβουλευτική) στον «δημοκρατικό» πόλο του αστικού πολιτικού συστήματος. Στην προβληματική της, κυριαρχεί κατά βάση η αναφορά στο ζήτημα της κυβέρνησης και της συμμετοχής σε αυτήν, ενώ το  αστικό κράτος και γενικά η συνολική οικονομική και πολιτική αστική εξουσία, εξαφανίζονται από το οπτικό πεδίο.

Η δεύτερη και αντανακλαστική της πρώτης πολιτική στάση, στο όνομα του κοινοβουλευτικού εκφυλισμού, εγκαταλείπει γενικά το πεδίο της πολιτικής και της πάλης ενάντια στην αστική πολιτική και ιδεολογία. Ματαιοπονεί σε ένα υποτιθέμενο καθαρό κοινωνικό, κινηματικό πεδίο, αναλώνεται σε κοινωνικά πειράματα «νησίδων» εναλλακτικής οικονομίας, για να καταλήξει τελικά από το παράθυρο (όταν τίθενται τα πολιτικά διλήμματα) στην υποταγή σε όποια από τα αστικά ή μικροαστικά κόμματα δηλώσουν κάποιο σεβασμό στο «κίνημα» ή/και στα «δικαιώματα μειονοτήτων». Συνήθως, στα ρεύματα αυτά ο γενικόλογος «αντικρατισμός» περισσεύει, ενώ η αντικυβερνητική πάλη, ως αιχμή ενάντια στη γενικότερη αστική πολιτική,  εξαφανίζεται.

Το ζητούμενο ωστόσο,  είναι η αναζήτηση μιας σύγχρονης εργατικής αντικαπιταλιστικής πολιτικής, που θα διεκδικεί τη συσπείρωση και κινητοποίηση δυνάμεων ταυτόχρονα γύρω από τα βασικά κοινωνικο-οικονομικά δικαιώματα των εργαζομένων και τις πολιτικές ελευθερίες και δημοκρατικά δικαιώματα ενάντια στον αστική πολιτική και τον σύγχρονο κοινοβουλευτικό ολοκληρωτισμό.  Μια επαναστατική τακτική που θα οικοδομείται πρωτίστως στο πεδίο των κοινωνικών, ταξικών αγώνων, αλλά και της συνολικής άμεσης πολιτικής πάλης σε όλα τα πεδία. Με την επιδίωξη συμβολής  σε μια επαναστατική στρατηγική για την ανατροπή της αστικής εξουσίας και το σοσιαλισμό, μπορεί ταυτόχρονα να απαντάει από τη σκοπιά της εργατικής πολιτικής στο ζήτημα της διακυβέρνησης και της λαϊκής συμμετοχής/άσκησής τηςτ Στο πλαίσιο μιας νέου τύπου εργατικής, λαϊκής δημοκρατίας, που ο νέος αιώνας των επαναστάσεων θα φέρει ξανά στο προσκήνιο.

ΠΗΓΗ: pandiera.gr

Η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του Κόμματος μηδενίζει τη δράση του.

Γράφει ο Γιώργος Πετρόπουλος.

Στις 13 Ιανουαρίου, με τον Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου, δόθηκε στη δημοσιότητα η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 100 χρόνια του κόμματος. Για όσους παρακολουθούν την πορεία του ΚΚΕ (αρθρογραφία, εκδόσεις βιβλίων κλπ) από τότε που άρχισε να αναθεωρεί σταδιακά και με δόσεις την ιστορία του- δηλαδή μετά τον θάνατο του Χαρίλαου Φλωράκη- η τωρινή διακήρυξη δεν αποτέλεσε έκπληξη αλλά την φυσιολογική εξέλιξη μιας προσχεδιασμένης και προσεκτικά εκτελεσμένης επιχείρησης για την πλήρη μετάλλαξη του κόμματος σε κάτι άλλο από αυτό που ήταν.

Φαίνεται πως η διακήρυξη αποτελεί ένα από τα τελευταία στάδια ολοκλήρωσης αυτής της πορείας καθώς, πιο αναλυτικά, οι τελευταίες πινελιές στο… έργο θα μπουν με την έκδοση του αναθεωρημένου πρώτου τόμου της κομματικής ιστορίας και την έκδοση του τρίτου τόμου αυτής που θα καλύπτει την περίοδο της μεταπολίτευσης.

Η δημοσιοποίηση της Διακήρυξης προκάλεσε, όπως ήταν αναμενόμενο, κάποια καταγραφικά δημοσιεύματα αλλά και ορισμένα άλλα (στον Τύπο και στο διαδίκτυο) που μάλλον δεν άρεσαν στην ηγεσία του ΚΚΕ η οποία θέλει μεν να κάνει τη δουλειά της αλλά δεν της αρέσει να την ενοχλούν με δυσάρεστες γι’ αυτήν διαπιστώσεις που αποκαλύπτουν τις στοχεύσεις και τις επιδιώξεις της.

Κόμμα θυσιών για μία… χίμαιρα

Η Διακήρυξη αναγνωρίζει όλη την ηρωική και ανιδιοτελή πορεία του κόμματος στο παρελθόν- πριν δηλαδή το 1991-, την ακούραστη και αδάμαστη δράση μελών και στελεχών του και την ασυμβίβαστη προσήλωσή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του σοσιαλισμού αλλά, ταυτόχρονα, θεωρεί πως όλα αυτά γίνονταν σε λάθος κατεύθυνση, με λάθος πρόγραμμα. Η θέση αυτή μάλιστα δεν αφορά μόνο το ΚΚΕ αλλά ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα. Διαβάζουμε, για παράδειγμα, στις σελ. 11 και 12 της Διακήρυξης: «Η προσπάθεια του ΚΚΕ να μελετήσει τις εξελίξεις, να χαράξει και να υλοποιήσει αποτελεσματικά επαναστατική στρατηγική καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από τις εκάστοτε στρατηγικές αντιλήψεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς και στη συνέχεια του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος, του οποίου υπήρξε αναπόσπαστο, συνεπές τμήμα. Η ανάδειξη στο Διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα, για μεγάλο διάστημα, λαθεμένων κριτηρίων για τον προσδιορισμό του χαρακτήρα της επανάστασης, όπως το χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων μιας καπιταλιστικής χώρας (και η ποσοτική υπεροχή των αγροτών) σε σχέση με το πιο υψηλό των ηγετικών δυνάμεων στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα καθώς και ο αρνητικός διεθνής συσχετισμός δυνάμεων, οδήγησαν στη στρατηγική των σταδίων, της διεκδίκησης μιας ουτοπικής ενδιάμεσης εξουσίας, μεταξύ της αστικής και της εργατικής και της στήριξης στο σχηματισμό κυβέρνησης στο έδαφος του καπιταλισμού».

Το συμπέρασμα που βγαίνει από την παραπάνω θέση είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Το ΚΚΕ έφτιαχνε προγράμματα που στηρίζονταν, κυρίως ή σε μεγάλο βαθμό, στις στρατηγικές αντιλήψεις της Διεθνούς και του παγκόσμιου κομμουνιστικού κινήματος. Αυτές οι αντιλήψεις βασίζονταν σε λαθεμένα κριτήρια, άρα οδηγούσαν σε λαθεμένα συμπεράσματα. Από αυτά τα λαθεμένα συμπεράσματα προέκυψε ουτοπικός στρατηγικός στόχος, αυτός που η Διακήρυξη ονομάζει «ενδιάμεση εξουσία». Άρα η πάλη για έναν ουτοπικό στόχο ήταν μια αδιέξοδη πάλη, μια χίμαιρα. Το ίδιο, βεβαίως ισχύει και για το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα και όχι μόνο για το ΚΚΕ. Ολόκληρο το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα κινούνταν σε λάθος κατεύθυνση και αγωνιζόταν για έναν απραγματοποίητο στόχο, για μια ουτοπία.

Αλήθεια, πόση έπαρση χρειάζεται να έχει κανείς για να τοποθετείται έτσι απέναντι στο ΚΚΕ και στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα του 20^ου αιώνα; Πόσω μάλλον όταν αυτός δεν έχει να παρουσιάσει τίποτα- πέρα από αξιώματα- απέναντι στο θεωρητικό και πρακτικό έργο που παρήγαγαν, η Κομουνιστική Διεθνής, τα ΚΚ και το ΚΚΕ στον αιώνα που πέρασε. Ας κάνει κάποιος, με την σκέψη, μια απλή σύγκριση ανάμεσα στους παλιούς κομμουνιστές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και στη σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ για να διαπιστώσει για ποια μεγέθη γίνεται λόγος. Ποιοι σηκώνουν ανάστημα και σε ποιους.

Όλα ήταν… λάθος

Ας δούμε όμως αναλυτικότερα τι ακριβώς βγάζει λάθος για το παρελθόν η σημερινή ηγεσία.

1. Βγάζει λάθος την στρατηγική που είχε το κόμμα στο μεσοπόλεμο. Στην Διακήρυξη αυτό αναφέρεται ξεκάθαρα και αποτελεί επανάληψη παλιότερων διαπιστώσεων της ηγεσίας που με έναν τρόπο αναφέρονται και στον β’ τόμο του δοκιμίου της κομματικής ιστορίας που κυκλοφόρησε το 2011.
2. Βγάζει λάθος τον τρόπο με τον οποίο διεξήγαγε το κόμμα την πάλη στα χρόνια της κατοχής. Στην σελ. 9 της Διακήρυξης διαβάζουμε: «Το ΚΚΕ, κάτω από την επίδραση της στρατηγικής γραμμής του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος (π.χ. 7ο Συνέδριο της ΚΔ) και της στρατηγικής που είχε επεξεργαστεί το 1934 (6η Ολομέλεια) και το 1935 (6ο Συνέδριο), δεν μπόρεσε να συνδέσει στην πράξη τον ηρωικό εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας, με αποτέλεσμα να μην ανταποκριθεί στις συνθήκες της επαναστατικής κατάστασης που διαμορφώθηκε στην Ελλάδα κατά την Απελευθέρωση». Απ’ αυτή την διατύπωση είναι ξεκάθαρο πως η επιλογή του μετώπου με την μορφή και το περιεχόμενο του ΕΑΜ ήταν λάθος για την τωρινή ηγεσία του ΚΚΕ. Άλλο συμπέρασμα δεν μπορεί να βγει αφού το ΕΑΜ ήταν η εφαρμογή- σε συνθήκες πολέμου- της μετωπικής πολιτικής που επεξεργάστηκε το 7^ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Το δε πρόγραμμά του που επιδίωκε να εφαρμόσει μέσα από το μέτωπο του ΕΑΜ ήταν το πρόγραμμα της 6^ης ολομέλειας του 1934, το οποίο οι σημερινοί ηγέτες το διαγράφουν ως λανθασμένο.
3. Βγάζει λάθος τον Δεκέμβρη και τον αγώνα του ΔΣΕ- όσα ηρωικά κι αν λέει κι όσες υποκλίσεις κι αν κάνει- αφού ήταν αγώνες αδιέξοδοι καθώς αδιέξοδη χαρακτηρίζεται η στρατηγική του κόμματος.
4. Βγάζει λάθος την ΕΔΑ την οποία χαρακτηρίζει «Σοσιαλδημοκρατική δύναμη» (Διακήρυξη, σελ. 10). Εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι την ΕΔΑ την έφτιαξε και την καθοδηγούσε το ΚΚΕ. Ουδέποτε η ΕΔΑ έκανε κάτι παρά και ενάντια στο ΚΚΕ και στην πολιτική τακτική που είχε το κόμμα. Στην ΕΔΑ, στη βάση και στα καθοδηγητικά της όργανα, σε όλα τα επίπεδα κυριαρχούσαν οι κομμουνιστές. Την ευθύνη της καθοδήγηση της ΕΔΑ, στο εσωτερικό της χώρας, την είχαν μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ. Συνεπώς αν η ΕΔΑ ήταν σοσιαλδημοκρατική δύναμη, υλοποιώντας την πολιτική τακτική του ΚΚΕ, τότε και το ΚΚΕ ήταν μια σοσιαλδημοκρατική δύναμη που απλώς είχε στο πρόγραμμά του ως τελικό στόχο τον σοσιαλισμό. Αυτό μας λέει η σημερινή ηγεσία του κόμματος για όλη την πορεία του κόμματος στην μετεμφυλιακή περίοδο.
5. Βγάζει λάθος την πάλη του κόμματος στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης καθώς λάθος ήταν όλα τα προγράμματα του κόμματος που υιοθέτησε, η στρατηγική και η τακτική του. Στο πλαίσιο αυτό, λάθος ήταν και η κατάληξη του παλιού κόμματος μέχρι να έρθει η σημερινή ηγεσία που ως δια μαγείας ανακάλυψε την επαναστατική αλήθεια κι έσωσε την κατάσταση. Ποια ήταν η κατάληξη του παλιού κόμματος; Μα φυσικά ο Συνασπισμός της Αριστεράς και της Προόδου και η συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα (1989- 1991) Γράφει η Διακήρυξη (σελ. 13): «Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η γενικότερη προγραμματική αντίληψη του ΚΚΕ για τα στάδια και τις αντίστοιχες συμμαχίες οδήγησε τελικά στην επιλογή συγκρότησης του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου, που «διολίσθησε» σταδιακά σε έναν τρόπο λειτουργίας ενιαίου κόμματος. Η επιλογή της ίδρυσής του και η λαθεμένη συμμετοχή του στο σχηματισμό των αστικών κυβερνήσεων Τζανετάκη (ΝΔ και Συνασπισμός) και Ζολώτα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Συνασπισμός) εξέφραζαν την ενίσχυση του οπορτουνιστικού ρεύματος και ταυτόχρονα ενίσχυαν παραπέρα αυτό το ρεύμα στην καθοδήγηση και στις γραμμές του ΚΚΕ».
6. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ηγετικός πυρήνας της σημερινής καθοδήγησης- που καυχιέται ότι αποκατάστησε την επαναστατική φυσιογνωμία του ΚΚΕ- συμμετείχε στα ανώτατα κομματικά όργανά (ΚΕ, ΠΓ) της προηγούμενης περιόδου και ψήφιζε αναφανδόν όλες τις αποφάσεις που σήμερα κατακεραυνώνει, τουλάχιστον, ως λανθασμένες. Ο σημερινός πυρήνας της ηγεσίας που συμμετείχε στα παλιά κεντρικά καθοδηγητικά όργανα πρωταγωνίστησε για την υιοθέτηση της πολιτικής που σήμερα κατακεραυνώνει και δεν δίστασε να βρεθεί στην πρώτη γραμμή των διώξεων ενάντια σε όσους τότε διαφωνούσαν και με τη συγκρότηση του Συνασπισμού και με τη συμμετοχή στις κυβερνήσεις Τζανετάκη και Ζολώτα. Αυτός ο πυρήνας στελεχών δεν θα πρέπει να απολογηθεί για όσα έκανε τότε και για όσα λέει τώρα; Ως τι έκανε όσα έκανε και ως τι κάνει όσα κάνει; Ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στο κόμμα ή ως ένα μάτσο οπορτουνιστών που δεν είχε ποτέ αρχές αλλά κινούνταν πάντοτε με μόνο γνώμονα την κομματική του επιβίωση;

Γιατί κρατάνε τον τίτλο ενός κόμματος που απορρίπτουν;

Ας δεχτούμε πως η ηγεσία του ΚΚΕ έχει δίκιο σε αυτά που λέει. Ποιο λογικό συμπέρασμα εξάγεται;

Αφού το παλιό κόμμα ακολουθούσε μη επαναστατική γραμμή και το σημερινό είναι επαναστατικό η σχέση σημερινού και παλιού κόμματος δεν είναι σχέση συνέχειας αλλά σχέση πλήρους και συνολικής ρήξης. Άρα το σημερινό κόμμα είναι ένα εντελώς διαφορετικό κόμμα από το προηγούμενο όπως τα κόμματα της Κομμουνιστικής Διεθνούς ήταν εντελώς διαφορετικά κόμματα από αυτά της Β’ Διεθνούς.

Σ’ αυτή τη βάση, στη βάση των αντιλήψεων που περιέχοντα στην Διακήρυξη η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ οφείλει να απαντήσει σε ορισμένα ερωτήματα.

Ερώτημα πρώτο: Η ίδια και όσοι ασπάζονται τις απόψεις της- με την κριτική που κάνουν στο παρελθόν- θα επέλεγαν ποτέ, με τις τωρινές τους αντιλήψεις, να γίνουν μέλη του παλιού κόμματος; Κι αντιστρόφως, το παλιό κόμμα θα έκανε ποτέ μέλη του ανθρώπους που έχουν τις αντιλήψεις της σημερινής ηγεσίας του ΚΚΕ; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά «ΟΧΙ».

Ερώτημα δεύτερον: Γιατί η σημερινή ηγεσία θέλει να εμφανίζει το κόμμα στο οποίο ηγείται συνέχεια του παλιού; Γιατί κρατάει τον τίτλο του παλιού κόμματος και δεν διαχωρίζεται πλήρως από αυτό δοκιμάζοντας την τύχη της με τα δικά της φτερά, χωρίς να καπηλεύεται την ιστορία και τους αγώνες άλλων που κατά τη γνώμη της ήταν αδιέξοδοι και ουτοπικοί; Ο Λένιν, όταν διαπίστωσε τη χρεοκοπία της Β’ Διεθνούς, διαχώρισε πλήρως τη θέση του απ’ αυτήν και η νέα Διεθνής που δημιουργήθηκε ήταν απολύτως διακριτή από την προηγούμενη. Αυτός είναι ο δρόμος που ακολουθούν οι επαναστάτες που πιστεύουν στην δύναμη των ιδεών και των επεξεργασιών τους. Οι δικοί μας, όψιμοι επαναστάτες αφού πιστεύουν πως είναι τέτοιοι και όλοι οι άλλοι οπορτουνιστές γιατί δεν πράττουν το ίδιο;

Η απάντηση είναι απλή και εύκολη. Για δύο λόγους. Γιατί χωρίς το ιστορικό φορτίο του παλιού κόμματος η σημερινή ηγεσία με την πολιτική και τις απόψεις που έχει δεν θα είχε καμία πολιτική τύχη. Θα κατέληγε πολύ γρήγορα στα αζήτητητα. Ο δεύτερος λόγος αφορά στο γεγονός ότι θέλει να εμποδίσει κάθε προσπάθεια ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος ως ιστορική συνέχεια και τομή της ιστορικής του κληρονομίας. Θέλει να τελειώνει με το παλιό ΚΚΕ αλλά και με την τεράστια ιστορική συνεισφορά του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος. Κι ο μόνος τρόπος για να το καταφέρει είναι να εμφανίζεται η ίδια ως ο μοναδικός κληρονόμος και συνεχιστής μιας ιστορίας- σε πρακτικό και θεωρητικό επίπεδο- την οποία απορρίπτει και καταδικάζει.

Στην ιστορία του ΚΚΕ επιχειρήθηκε άλλη μια φορά στο παρελθόν ο έλεγχος του κόμματος κατ’ αυτό τον τρόπο. Τότε υπήρχε ισχυρό διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και ισχυρή κομματική ηγεσία και βάση που απέτρεψε τη μετάλλαξη βοηθούντος και του πολέμου. Σήμερα το βάρος της αποτροπής πέφτει στις πλάτες των απλών κομμουνιστών οι οποίοι πρέπει και να αναλάβουν την ευθύνη να υπερασπιστούν την ιστορική κληρονομιά τους, να την προστατεύσουν και να την συνεχίσουν.

ΠΗΓΗ: ergatikosagwnas.gr

Με το έγγραφό μας αυτό θέλουμε να σας επισημάνουμε για μια ακόμα φορά τα προβλήματα που είναι στενά συνδεδεμένα τόσο με τις εργασιακές σχέσεις των Ναυτεργατών όσο και με την ασφάλεια των επιβατών και του πληρώματος.

Συγκεκριμένα σε ότι αφορά τις ειδικές συνθέσεις που έχουν δοθεί σε όλα τα πλοία ελληνικής σημαίας που εκτελούν τακτικά δρομολόγια στην γραμμή Πάτρα – Ηγουμενίτσα – Αδριατική που μείωσαν τις οργανικές συνθέσεις έως και 40% και σε επιμέρους ειδικότητες έως και 80%, έχουν προκαλέσει υπερβάσεις των ωρών εργασίας και δραματικές μειώσεις των ωρών ανάπαυσης γεγονός που είναι επικίνδυνο για την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και με διαρκή κίνδυνο ατυχημάτων.

Ανάλογη και χειρότερη είναι η κατάσταση στα Ε/Γ-Ο/Γ πλοία Ιταλικής σημαίας που είναι δρομολογημένα στην Αδριατική που απασχολούνται και έλληνες Ναυτεργάτες και στα οποία οι οργανικές συνθέσεις είναι τραγικά ανεπαρκείς για την κάλυψη των πραγματικών αναγκών και παράλληλα υπάρχουν σοβαρότατα προβλήματα που συνδέονται με την κοινωνική ασφάλιση των ελλήνων Ναυτεργατών που η υπηρεσία τους υπολογίζεται στο ΝΑΤ εφόσον συμπληρώσουν το 65^ο έτος της ηλικίας σε πλήρη αντίθεση με τα ισχύοντα στο ελληνικό κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα των ελλήνων Ναυτικών.

Μέσα στο τεράστιο εύρος των καθηκόντων που επίσημα από την νομοθεσία έχουν τα μέλη μας στην συγκεκριμένη κατηγορία πλοίων και η δραματική επιβάρυνση που έχει δημιουργηθεί με τις μειώσεις των οργανικών συνθέσεων που συνεπάγεται σε καθημερινή βάση εντατικοποίηση της δουλειάς και προκλήσεις εργατικών ατυχημάτων.

Οι Ναυτιλιακές εταιρίες επιχειρούν να μετατρέψουν τον κλάδο μας και άλλες ειδικότητες Ναυτεργατών σε «κυνηγούς» των μεταναστών με σκοπό να αποτρέψουν την είσοδό τους στα πλοία με προορισμό την Ιταλία.

Τα κλειστά σύνορα, η ύψωση φρακτών, η παρεμπόδιση με όλα τα μέσα να αποτραπεί η έξοδος των μεταναστών στις χώρες της Ευρώπης διαμορφώνουν μια επικίνδυνη κατάσταση στο λιμάνι της Πάτρας που θύματά της από την μια είναι οι μετανάστες και από την άλλη οι Ναυτεργάτες τους οποίους οι εμπλεκόμενες ναυτιλιακές εταιρίες προσπαθούν να τους μεταχειριστούν ως αστυνομικά και ενίοτε κατασταλτικά όργανα στην υπηρεσία των συμφερόντων τους.

Καλούμε την κυβέρνηση, την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΥΕΝ, τις κατά τόπους λιμενικές αρχές και τις Ναυτιλιακές εταιρίες να σταματήσουν άμεσα οποιαδήποτε συμμετοχή και εμπλοκή των Ναυτεργατών στους ελέγχους για την είσοδο μεταναστών στα πλοία της γραμμής Ελλάδας – Ιταλίας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

του Γιάννη Νικολακόπουλου

Η προσπάθεια αντιρρόπησης της φθίνουσας οικονομικής δραστηριότητας των ΗΠΑ με αυξανόμενη στρατιωτική δραστηριότητα σε επιλεγμένες περιοχές του πλανήτη βρίσκεται σε εξέλιξη. 

Το νέο στρατιωτικό δόγμα του Τραμπ (βλέπε σχετική αρθρογραφία στο ΚΟΜΜΟΝ)   ΕΔΩ συνδυάζει στρατιωτικές επεμβάσεις με την αρχή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας (Competitive Diplomacy). Όπου για τη δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τα αμερικανικά συμφέροντα στον κόσμο» αιχμή του δόρατος δεν είναι η αμοιβαιότητα συμφερόντων αλλά την «ηγετική στάση των Αμερικανών διπλωματών». ΕΔΩ

Στη περιοχή μας Δυτικά Βαλκάνια παρακολουθούμε σε αυτή τη φάση την εφαρμογή της Ανταγωνιστικής Διπλωματίας.

 Οι Αμερικάνοι έχοντας πολλούς -όλους πλην Σερβίας- συμμάχους στην περιοχή, συμπεριφέρονται στον καθέναν ξεχωριστά, σαν να μη τους είναι απαραίτητος, σαν να μην τον χρειάζονται. Ταυτόχρονα επιδιώκουν τη δημιουργία ρευστότητας στους κρατικούς σχηματισμούς της περιοχής. Αυτή εξάλλου η πολιτική της δημιουργίας «ρευστών κρατών - σύγχρονων προτεκτοράτων», «κρατών μη κρατών», προωθείται στη Συρία, στη Λιβύη, το Ιράκ κ.α.

 Φαίνεται πως οι Αμερικάνοι χρειάζονται να υπερβούν τους χρόνους που χρειάζονται τα εθνικά κράτη της περιοχής για ήπια προσαρμογή των πολιτικών τους στις αυξανόμενες νατοϊκές επιταγές. Απαιτήσεις που πολλές φορές, η ικανοποίησή τους συνεπάγεται υποστολή εθνικιστικών διακηρύξεων και συμπεριφορών. 

  Σε αυτή τη πραγματικότητα προστίθεται η αυξανόμενη απροσδιοριστία στην εξέλιξη του Τουρκικού ζητήματος που αδυνατεί να βρει σημείο ισορροπίας. Η επιθετικότητα της Τουρκικής πολιτικής είναι παράγοντας επιβίωσης της Τουρκίας στην εμπόλεμη κατάσταση της περιοχής. Τα επεισόδια στο Αιγαίο και στη περιοχή της Κύπρου ρέπουν σε νέου τύπου επιθετικές συμπεριφορές. Σήμερα γίνεται όλο και πιο φανερό ότι προσκόλληση της χώρας στο ΝΑΤΟ ή και το ίδιο το ΝΑΤΟ δεν είναι αποτρεπτικές σε τέτοιου τύπου επιθετικές κινήσεις.

  Ακόμη και η μονότονη -κυρίως από τον πρόεδρο κ. Παυλόπουλο- αναφορά περί Ευρωπαϊκών συνόρων, μόνο την αναπαραγωγή ενός ανιαρού πολιτικού λόγου μπορεί να εξυπηρετήσει στη δυναμικά διαμορφωνόμενη νέα αντιδραστικότερη πραγματικότητα στη περιοχή.

Η ανακοίνωση  από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τα γεγονότα στη περιοχή των Ιμίων επιβεβαιώνει ότι ανάβουν νέες φωτιές στη περιοχή και …περιμένουν να φουντώσουν για να παρέμβουν, στη λογική του …¨ευχαριστούμε Αμερική¨.

Σύμφωνα με την ΕΡΤ λοιπόν εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ ανέφερε πως «Τουρκία και Ελλάδα έχουν εδώ και καιρό παγιωμένα διπλωματικά κανάλια για την αντιμετώπιση θεμάτων του Αιγαίου. Ενθαρρύνουμε όλα τα μέρη να λάβουν μέτρα που θα αποκλιμακώσουν την τρέχουσα κατάσταση. Ως θέμα αρχής, οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την κυριαρχία των χωρών της περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας και της Τουρκίας»…

Προς το παρόν, καλούμαστε από διάφορους… Φράγκους Φραγκούληδες -προπομπούς της νέας αντιλαϊκής επίθεσης που προετοιμάζεται-  να αυξήσουμε στρατιωτικές δαπάνες  διάρκεια  στρατιωτικής θητείας και να προετοιμαζόμαστε για στρατιωτικές,,,κινήσεις.

  Σε αυτό το περιβάλλον έχουν ¨σκάσει¨ τα ζητήματα του ¨Μακεδονικού¨ και της ¨Novartis¨.

 Οι ΗΠΑ για στρατηγικούς λόγους αναδιατάσσουν τις βάσεις τους – η μεγαλύτερη στην Ευρώπη είναι πλέον όχι στη Χαϊδελβέργη αλλά στα σύνορα Κοσσόβου – FYROM- προκειμένου να ολοκληρώσουν την περικύκλωση της Ρωσίας. Γι’ αυτό χρειάζονται επειγόντως την είσοδο της γείτονας χώρας στο ΝΑΤΟ.

Καθώς μάλιστα όπου επιχείρησαν στρατιωτικά ή ηττήθηκαν (Συρία) ή δεν κατάφεραν να νικήσουν ολοκληρωτικά ( Αφγανιστάν, Ιράκ) θέλουν διακαώς μια νίκη γοήτρου. 

Η διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας από τη Ν.Δ προϋποθέτει προβολή και αξιοποίηση εθνικιστικών πολιτικών που αντικειμενικά προβάλουν εμπόδια στην Αμερικανική εκδοχή ¨επίλυσης¨ του Μακεδονικού. Οι ευρύτερες δυνάμεις της Δεξιάς διοργανώνουν και συμμετέχουν σε συλλαλητήρια και καταφέρνουν να στρέψουν την ενεργό πολιτική έκφραση του λαϊκού παράγοντα προς τα Δεξιά. 

Ο εθνικισμός -σημαία της αντίδρασης στην Ευρώπη- γίνεται βατήρας, υλική πολιτική δύναμη, που διαφοροποιεί τη Ν.Δ από το ΣΥΡΙΖΑ. Μετατρέπεται σε δυναμικό ψηφοσυλλέκτη ικανό να εξασφαλίσει τη κυβερνητική πλειοψηφία στη Ν.Δ.

  Έχει όμως ένα μεγάλο… μειονέκτημα. Δεν βοηθά την Αμερικανική πολιτική σε αυτή τη φάση στην περιοχή. Σε χρονική μάλιστα περίοδο, ιδιαίτερης έντασης Νατοϊκής επιθετικότητας μπορεί να αποτελέσει αιτία…πολέμου.

 Σκάει το σκάνδαλο NOVΑRTIS.

  Οι Αμερικάνοι με τον πολιτικό χειρισμό της υπόθεσης  Novartis (που ξεκίνησε και συνεχίζει ταυτόχρονα να είναι ενδομονοπωλιακός ανταγωνισμός) διεκδικούν τον απόλυτο ρόλο στη διαχείριση των πολιτικών εξελίξεων. Έδωσαν μια δικογραφία στη δημοσιότητα όπου οι καταγγελίες είναι και δεν είναι αποδεικτικές.

 Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι διμέτωπη. Όταν θέλουν την ενισχύουν και απειλούν με πολιτική εξαφάνιση στελέχη της αντιπολίτευσης  ή αν θέλουν την χειρίζονται με τρόπο που πλήττει καίρια την αξιοπιστία της κυβέρνησης.

 Προς το παρόν χοροπηδάνε και οι δύο Ν.Δ και ΣΥΡΙΖΑ πάνω σε αναμμένα κάρβουνα.

  ¨Νικητής¨ θα είναι για μία ακόμα φορά στο γήπεδο της προσαρμογής στη πολιτική των ΗΠΑ, αυτός που είναι ικανός να προσφέρει περισσότερα και να πάρει τα  λιγότερα.

Η Ν.Δ με όπλο την ενότητα και επιθετικότητα που εμφάνισε στο πρόσφατο συνέδριό της -περιπτώσεις Αντώναρου μπορούν να αποδειχτούν γραφικές- μπορεί να αναδειχθεί σε άμεσο διεκδικητή της κυβερνητικής εξουσίας.

 Αν καταφέρουν να τοκίσουν στον πολιτικό… αέρα της χώρας τον εθνικισμό τους προσαρμοζόμενοι ταυτόχρονα στις Αμερικανικές επιθυμίες, θα έχουν ιδιαίτερο ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις. (βλέπε αναβολή-ματαίωση συλλαλητηρίου της Πάτρας)

Άλλωστε μη ξεχνάμε ότι η πολιτική ποτέ δεν ήταν κουκλοθέατρο και οι Αμερικάνοι δεν είναι παντοκράτορες. Ο ρωσικός παράγοντας δεν είναι μόνο στη Σερβία, είναι και στο εσωτερικό της χώρας διεκδικώντας ( Σαββίδης, Άγιο Όρος) ρόλο.  

Ταυτόχρονα  είναι ίσως η πρώτη φορά που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αισθάνεται αμήχανα.

Διαισθάνεται ότι πιθανά το ποντάρισμα όλων των ¨χαρτιών¨ της στον Αμερικανικό παράγοντα δεν αρκεί για να της εξασφαλίσει το ρόλο του κύριου αποκλειστικού διαμεσολαβητή στη περιοχή, αλλά και δυνατότητα συνακόλουθα οικονομικών ανταλλαγμάτων.

Μοιραία με την πολιτική της έχει μπλέξει σε ένα παιχνίδι που η …μάνα  μοιράζει χαρτιά σημαδεμένα.

 Η υπόλοιπη Αριστερά, το ΚΚΕ, η ΑΝΤΣΑΡΣΥΑ κ.λ.π στην ουσία, παρά τις κοπιώδεις και γεμάτες αυτοθυσία προσπάθειες, δεν μπορούν να επιδράσουν – προς το παρόν τουλάχιστον – στις πολιτικές εξελίξεις. 

Περιορίζονται είτε στην προσδοκία μελλοντικών πολιτικών ωριμάνσεων, είτε στην επαναφορά μιας ρεαλιστικής δήθεν πραγματικότητας του παρελθόντος.

Με αυτές τις τακτικές όμως χάνεται η επαφή με τη σημερινή πραγματικότητα και καταλήγουν σε μια ιδιότυπη πολιτική αποχή. 

Οι εξελίξεις δείχνουν σήμερα πιο καθαρά την πολιτική α­νεπάρκεια του «εθνικού αντί ιμπεριαλισμού» αλλά και, από την άλλη πλευρά, τα αδιέξοδα των θεωριών που αρνούνται την ερ­γατική αντιιμπεριαλιστική πάλη στο όνομα του «αγνού» αντικαπιταλιστικού αγώνα.

Στη σημερινή  πραγματικότητα, ο συλλογικός εργατικός  αγώνας, παρ' ό­λη την πολυμορφία του, δεν μπορεί παρά να αναπτυχθεί σαν εργατικός αντιιμπεριαλιστικός αγώνας στη βάση του «να φάει ψωμί ο εργάτης» αλλά και των μεγάλων στρατηγικών αξιών που θα μπορούσαν να προβάλλονται και να υποστηρίζονται..

Μόνο έτσι μπορούμε να ξεφύγουμε από τα δεινά των αστικών αντιθέσεων  (πλασματικών στην ουσία) «προοδευτικός   εκσυγχρονισμός» — δεινοσαυρισμός, ρεμούλα ή κάθαρση.

Αλλά από δω αρχίζει η ουσία του ζητήματος….

Πηγή: kommon.gr