Παν. Λαφαζάνης: Η κατάπτυστη σύμβαση εκποίησης του λιμανιού της Θεσσαλονίκης αποτελεί πισώπλατο μαχαίρωμα για την Θεσσαλονίκη και την Μακεδονία και ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας και υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας.

Κακουργήματα δεν υπάρχουν μόνο στο σκάνδαλο Novartis αλλά μεγαλύτερο και διαρκές κακούργημα είναι το ξεπούλημα του ΟΛΘ.

Ο Παν. Λαφαζάνης αναφερόμενος στην εσπευσμένη κατάθεση και συζήτηση στη Βουλή της Σύμβασης για την εκποίηση του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, έκανε την παρακάτω δήλωση:

«Αποτελεί το άκρον άωτο της κοροϊδίας το γεγονός, ότι ο Αλ. Τσίπρας βρίσκει ευκαιρία το σκάνδαλο Novartis και την δημόσια προσοχή στα εθνικά θέματα, ώστε ως πολιτικός κλέφτης να φέρνει την ίδια ώρα υπογείως και άρον-άρον στην Βουλή, υπό την μορφή του επείγοντος, την ψήφιση μιας κατάπτυστης σύμβασης με την οποία συντελείται το μέγα εθνικό έγκλημα και έγκλημα κατά της Μακεδονίας, που αντιπροσωπεύει το ξεπούλημα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης (ΟΛΘ) σε γερμανικά, γαλλικά, κινέζικα και εγχώρια διαπλεκόμενα ολιγαρχικά συμφέροντα.

Αποτελεί εθνική ντροπή και πισώπλατο μαχαίρωμα για τη Θεσσαλονίκη και τη Μακεδονία, η υπογραφή της κατάπτυστης και αποικιακής σύμβασης, με την οποία η θαλάσσια πύλη της Μακεδονίας και των Βαλκανίων, το ιστορικό Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, ξεπουλιέται κυριολεκτικά σε γερμανικά, γαλλικά, κινέζικα και εγχώρια ολιγαρχικά συμφέροντα.

Η εκχώρηση του Λιμανιού της Θεσσαλονίκης στις σημερινές κατοχικές δυνάμεις της χώρας δεν συνιστά μια απλή εμπορική πράξη, αλλά ισοδυναμεί με εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας, με μεγάλο πλήγμα στην ασφάλεια και την οικονομία της Μακεδονίας αλλά και στην ιστορική πολιτιστική ταυτότητα της πόλης της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας.

Συνιστά απεριόριστη υποκρισία το γεγονός, ότι κάποιες μνημονιακές δυνάμεις που ορκίζονται, τάχα, στη Μακεδονία ή και μετέχουν σε συλλαλητήρια για το όνομα της Μακεδονίας, όχι μόνο τηρούν σιγή ιχθύος, αλλά και υπερθεματίζουν στο ξεπούλημα της θαλάσσιας πύλης της Μακεδονίας και των Βαλκανίων.

Η Μακεδονία απειλείται πρώτα απ’ όλα και κυρίως από τον εσωτερικό Δούρειο Ίππο, τον οποίο εκφράζει μια παραδομένη και βαθιά εξαρτημένη πολιτική και οικονομική ολιγαρχία.

Η Μακεδονία και η Βόρεια Ελλάδα απειλείται πρώτα απ’ όλα απ’ όλους αυτούς που την ξεπουλάνε κομμάτι-κομμάτι σε μεγάλα ξένα συμφέροντα. Απ’ όλους αυτούς που εκχωρούν και παραδίδουν στην πολυεθνική ιμπεριαλιστική κατοχή τα λιμάνια της, τα αεροδρόμιά της, τα νερά της, τους δρόμους και τις υποδομές της, τα δίκτυά της, την πιο προσοδοφόρα γη της, τον ορυκτό της πλούτο και τα κοινωνικά αγαθά της.

Αυτές τις ώρες, όλοι/-ες που, χωρίς να έχουν κανένα δικαίωμα και καμία λαϊκή εξουσιοδότηση, θα ψηφίσουν στην Βουλή την κατάπτυστη σύμβαση εκποίησης του ΟΛΘ και πρώτα απ’ όλα ο Τσίπρας και οι συναρμόδιοι υπουργοί, επωμίζονται βαρύτατες και κακουργηματικές ποινικές ευθύνες.

Τα σκάνδαλα της Siemens και της Novartis ωχριούν μπροστά στο σκάνδαλο και το έγκλημα του ξεπουλήματος της χώρας.

Οι εξωνημένοι ξεπουλητές, υπό τις ευλογίες των κατοχικών δυνάμεων, αυτής της χώρας, δεν πρόκειται να γλιτώσουν την παραδειγματική τιμωρία και αυτοί που τώρα σπεύδουν να οικειοποιηθούν τον εθνικό πλούτο, γρήγορα θα επιστρέψουν όσα σκανδαλωδώς έχουν οικειοποιηθεί».

πηγη: iskra.gr

Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης, Ιδιωτικά Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών «ανθρώπινου δυναμικού». Πίσω από τα παραπάνω ονόματα μπορεί κανείς να βρει τις επιχειρήσεις που «ενοικιάζουν» εργαζόμενους σε άλλες εταιρείες, τα σύγχρονα «δουλεμπορικά», όπως εύστοχα τις αποκαλούν εργαζόμενοι και σωματεία. Πρόκειται για εταιρείες που διαφημίζουν τον «υψηλό βαθμό ευελιξίας» που παρέχουν στις επιχειρήσεις – πελάτες τους, μειώνοντας το «κόστος» τους. Τη δράση τους διευκολύνουν οι νόμοι που έχουν ψηφίσει οι κυβερνήσεις του κεφαλαίου και οι κατευθύνσεις της ΕΕ.

Σχετικά με το εργασιακό καθεστώς της «ενοικίασης» εργαζομένων στον κλάδο του Εμπορίου μιλά στον «Ριζοσπάστη» ο Θύμιος Βασιλείου, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εμποροϋπαλλήλων Αθήνας και εργαζόμενος κάτω από το καθεστώς της «ενοικίασης».

Πρόσφατα βρέθηκε στην ανεργία, μετά από επτά χρόνια δουλειάς με συμβάσεις στην εταιρεία «In Group», με την τελευταία διετία να δουλεύει στο κατάστημα «The Mart» (ιδιοκτησίας «Σκλαβενίτη»).

Όπως έχει επισημάνει το σωματείο, αυτό που «ενόχλησε» την εργοδοσία είναι η φωνή που καλεί τους εργαζόμενους να παλέψουν για μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα, ενάντια στις συνθήκες ομηρίας εκατοντάδων εμποροϋπαλλήλων που παρέχονται ως φτηνό και «ευέλικτο» προσωπικό, με συνεχώς ανανεούμενες συμβάσεις εργασίας σε εργοδότες του κλάδου.

Η δραστηριότητα του σωματείου, με κινητοποιήσεις στους άμεσους («In Group») και έμμεσους («The Mart») εργοδότες, αλλά και παρεμβάσεις στην Επιθεώρηση Εργασίας, έχει γίνει αφορμή για να βρεθούν στο επίκεντρο μια σειρά πλευρές της πραγματικότητας που αντιμετωπίζουν χιλιάδες εργαζόμενοι.

Οι εταιρείες που «ενοικιάζουν» εργαζόμενους σε επιχειρήσεις του κλάδου ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν και μεγάλοι όμιλοι, που αναλαμβάνουν να βρουν, να εκπαιδεύσουν και να προμηθεύσουν στις επιχειρήσεις το προσωπικό που χρειάζονται.

Οι «ενοικιαζόμενοι» εργαζόμενοι έχουν από πάνω τους ταυτόχρονα δύο μεγαλοεργοδότες: Το «δουλεμπορικό» με το οποίο υπογράφουν σύμβαση, αλλά και την εργοδοσία του καταστήματος στο οποίο κάθε φορά καλούνται να δουλέψουν στην πραγματικότητα, με πλήρη «ευελιξία».

Σε αυτό το πλαίσιο, οι εμποροϋπάλληλοι που δουλεύουν μέσω των εταιρειών αυτών βλέπουν τις ώρες δουλειάς τους να αυξομειώνονται συνεχώς με βάση τις ανάγκες της επιχείρησης. Ενδεικτικά, σε μια από τις «συμβάσεις» με σχετική εταιρεία, ορίζεται πως «οι ημέρες εργασίας του εργαζόμενου καθορίζονται ανά μήνα και δεν θα υπολείπονται από μία (1) μηνιαίως, οι δε ώρες δεν θα υπολείπονται τις δύο (2) ημερησίως». Στην πράξη ο εργαζόμενος μπορεί να δουλεύει καθημερινά για 8 ώρες ή ακόμα περισσότερες, τίποτα όμως δεν εμποδίζει την εργοδοσία να εναλλάσσει τις υπερωρίες με την ακραία υποαπασχόληση, εφόσον αυτό εξυπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντά της. Με τον τρόπο αυτό, γίνεται αδύνατον οι εργαζόμενοι να γνωρίζουν τις μέρες και τις ώρες εργασίας τους, αλλά και τις μηνιαίες αποδοχές τους, που αυξομειώνονται ανάλογα με τις ώρες εργασίας.

Όσον αφορά το ωρομίσθιο, αυτό κυμαίνεται γύρω στα 3 ευρώ την ώρα, ενώ δεν λείπουν φαινόμενα ανασφάλιστης ή υποδηλωμένης εργασίας. Στο Σύλλογο έχουν φτάσει καταγγελίες από εργαζόμενες σε πολυκαταστήματα που δουλεύουν ως «ενοικιαζόμενες» κατά την περίοδο των εκπτώσεων ή του εορταστικού ωραρίου και αμείβονται με «μισθό» 180 ευρώ, παρότι το πραγματικό τους ωράριο φτάνει ή και υπερβαίνει το 8ωρο.

Οι εργαζόμενοι βρίσκονται «όμηροι», δουλεύοντας με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Ανάμεσα στις ανανεώσεις συχνά μεσολαβούν διαστήματα ανεργίας για ενάμιση περίπου μήνα, είτε εμφανίζεται κάθε φορά διαφορετικός εργοδότης. Ετσι, ακόμα κι αν ο εργαζόμενος δουλεύει στην ίδια επιχείρηση και κάνει την ίδια δουλειά για χρόνια, στερείται το δικαίωμα να μετατραπεί η σύμβασή του σε αορίστου χρόνου.

Στα παραπάνω προστίθεται και η «εκπαίδευση» στις επιταγές των εργοδοτών, την οποία αναλαμβάνουν να παρέχουν οι εν λόγω εταιρείες. Οπως επισημαίνει ο εκπρόσωπος του σωματείου, πρόκειται για κανονικά «σεμινάρια» ενάντια στην οργάνωση στα σωματεία, τη συλλογική διεκδίκηση, τη συμμετοχή στην απεργία. Τα μαθήματα υποταγής συνοδεύονται από το ανάλογο «τυράκι»: Αν ένας εργαζόμενος έχει τρίμηνη σύμβαση του τάζουν εξάμηνη, αν έχει εξάμηνη του τάζουν δωδεκάμηνη και πάει λέγοντας, χωρίς να μπαίνει ποτέ τέλος στο καθεστώς της ανασφάλειας και της ομηρίας.

«Εκπαιδεύουν τους εργαζόμενους στα «θέλω» των εργοδοτών, προκειμένου να εξασφαλίζουν «ησυχία, τάξη και ασφάλεια» στους χώρους δουλειάς, προκειμένου οι εργαζόμενοι να μην έχουν απαιτήσεις, να μην διεκδικούν το δικαίωμα σε σταθερή δουλειά, Συλλογική Σύμβαση, αυξήσεις στους μισθούς», σχολιάζει.

Προσθέτει όμως πως όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι αγανακτούν, προβληματίζονται, απευθύνονται στο κλαδικό τους σωματείο και συζητούν πως «δεν μπορεί να είναι αυτό το παρόν και το μέλλον μας».

πηγη: ergasianet.gr

του Διονύση Ελευθεράτου

• Το ισραηλινό απαρτχάιντ σκοτώνει και ασθενείς, καθώς δεν λαμβάνουν ούτε τα αναγκαία φάρμακα ούτε άδεια εξόδου για νοσηλεία

Με πόσους τρόπους φανερώνει την κτηνώδη φύση του το πλέον ανθεκτικό –στον χρόνο– απαρτχάιντ; Με άφθονους. Πόση αγανάκτηση προκαλεί κάθε επιβεβαίωση της θηριωδίας του; Όχι αρκετή, είναι αλήθεια. Διότι είναι εξόχως διεισδυτικός ο μιθριδατισμός που βρίσκει αρωγή στην αναγνώριση κάποιου «δίκιου του ισχυρότερου». Εν προκειμένω, του Ισραήλ. Του αιωνίως «χαϊδεμένου», του πλήρως ασύδοτου, πλέον…

Μάλλον «στα ψιλά» καταχωνιάστηκε η είδηση, που θεμελιώνεται σε στοιχεία και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ): Εξ αιτίας των ισραηλινών αρχών, μέσα στο 2017 έχασαν τη ζωή τους 54 Παλαιστίνιοι, που δεν συγκρούσθηκαν με εποίκους ούτε διαδήλωσαν. Απλώς αντιμετώπιζαν προβλήματα υγείας… Πέθαναν, περιμένοντας άδεια των ισραηλινών αρχών για να βγουν από τα κατεχόμενα και να τους προσφερθεί κάποια ιατρική περίθαλψη (π.χ. στην Ιερουσαλήμ).

Ο μακάβριος αυτός κατάλογος του 2017, είναι κατά πολύ μεγαλύτερος των αντίστοιχων των προηγούμενων ετών. Εύγλωττο το στατιστικό στοιχείο, που δημοσιοποίησε ο ΠΟΥ, για τους Παλαιστίνιους της Λωρίδας της Γάζας: Πέρσι ζήτησαν 25.000 ιατρικές άδειες, αλλά μόνο στο 54% δόθηκε έγκριση που επέτρεπε στους ασθενείς να σπεύσουν εγκαίρως στα ιατρικά ραντεβού τους. Το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 62% το 2016 και 92% το 2012. Η ροή των πραγμάτων φανερώνει διαθέσεις…

Στη Λωρίδα της Γάζας, την ισραηλινή απροθυμία για χορήγηση αδειών συνοδεύουν οι ασφυκτικοί περιορισμοί στις εισαγωγές ιατρικού εξοπλισμού. Δεν ξέρουμε ποια ακριβώς ιατρικά μέσα θα μπορούσε «να αξιοποιήσει η Χαμάς για στρατιωτικούς σκοπούς». Γνωρίζουμε όμως τι συνέβη στην Άγια Αμπού Μούτλακ, ένα κοριτσάκι πέντε ετών από τη Χαν Γιούνες (νότιο τμήμα της Λωρίδας) που είχε γεννηθεί με σοβαρές εγκεφαλικές παθήσεις.

Η Άγια πέθανε, διότι –ελλείψει άδειας– δεν κατόρθωσαν οι γονείς της να τη στείλουν στο τρίτο καθορισμένο ραντεβού σε νοσοκομείο της Ανατολικής Ιερουσαλήμ. Η Άγια ξεψύχησε, διότι η «Αγία Ασφάλεια του Ισραήλ», αυτό το διάτρητο δόγμα-μασκάρεμα του απαρτχάιντ, απαιτεί «παράπλευρες απώλειες». Για να τραφεί το απαρτχάιντ.

Όλοι οι σοβαροί αναλυτές έχουν επισημάνει ότι, έπειτα από τη συνθήκη του Όσλο (1993) και τις συμφωνίες του Καΐρου (1994) και της Τάμπα (1995), η καθημερινή ζωή των Παλαιστινίων χειροτέρεψε. Συν τοις άλλοις, επειδή έπρεπε να περάσει «από σαράντα κύματα» ένας οποιοσδήποτε κάτοικος της Τζενίν για να επισκεφθεί συγγενικό του πρόσωπο στη Λωρίδα, πολλώ δε μάλλον για να εργαστεί στο Ισραήλ. Επειδή ο οικονομικός μαρασμός κατέφθασε ταχύτατα.

Από το 1992 έως το 1996, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ στα κατεχόμενα συρρικνώθηκε κατά 36%. Η ανεργία που ήταν γύρω στο 5% τη δεκαετία του ’80 είχε ανέλθει στο 20% κατά τις παραμονές της δεύτερης Ιντιφάντα (Σεπτέμβριος 2000). Ε, τώρα, σειρά έχει ο στραγγαλισμός που έγκειται στην παρεμπόδιση της εξόδου για ιατρική θεραπεία.

Ναι, ξέρουμε-ξέρουμε, να μην το λέμε και πολύ «φωναχτά», για να μην αρχίσει το γνωστό τσούρμο αδαών, υποκριτών και «βαλτών» να σκούζει για «αντισημιτισμό»…

πηγη: prin.gr