«Μαϊμού» η έξοδος

Γεράσιμος Λιβιτσάνο

Με ένα αναπτυξιακό σχέδιο που αποτελεί συνέχεια των επεξεργασιών της κυβέρνησης Σαμαρά-Βενιζέλου και ο Μητσοτάκης θεωρεί ότι έχει πολλά θετικά στοιχεία. Έτσι «οραματίζεται» η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ την λεγόμενη «καθαρή έξοδο» και την μετα-μνημονιακή περίοδο. Πίσω από τις θριαμβολογίες της δεν κρύβεται τίποτε άλλο παρά το… μνημόνιο διαρκείας που συνιστά η «συνέχεια του κράτους» εντός της Ε.Ε. Δηλαδή, το γαϊτανάκι των δεσμεύσεων των διαδοχικών κυβερνήσεων που, είτε δηλώνουν «δεξιές» είτε «κεντρώες» είτε «αριστερές», υποτάσσονται στον ευρωμονόδρομο των υπερπλεονασμάτων, όπως και της αποπληρωμής του χρέους με «εγγύηση» την απομύζηση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.

Η συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών την προηγούμενη Τετάρτη ήταν αποκαλυπτική. Αν και ειδησεογραφικά «πνίγηκε» στις κοκορομαχίες Τσίπρα – Μητσοτάκη και στην προσπάθειά τους να εμφανιστούν «διαφορετικοί», μια προσεκτική ματιά δείχνει πως περισσότερα είναι αυτά που τους ενώνουν.

Ο Τσίπρας, για πολλοστή φορά, επανέλαβε πως η καθαρή έξοδος είναι «αμετάκλητη και αδιαπραγμάτευτη» και ότι «η Ελλάδα μετά από 8 χρόνια κρίσης βγαίνει επιτέλους από αυτή την περιπέτεια. Τον Αύγουστο του 2018 τα μνημόνια αποτελούν οριστικά παρελθόν». Όμως, δεν έκανε καμία αναφορά στην ουσία: Δηλαδή, στο ότι κανένας από τους νόμους των μνημονίων δεν πρόκειται να καταργηθεί. Είτε αφορά τα εργασιακά είτε τις ιδιωτικοποιήσεις είτε τη φορολογία. Προσπέρασε το γεγονός ότι έχει ήδη νομοθετηθεί το βασικό μέρος της λεγόμενης μεταμνημονιακής εποχής, που περιλαμβάνει δραστικές περικοπές συντάξεων έως και 40% και φορολογικές επιβαρύνσεις ακόμη και για όσους έχουν εισόδημα 600 ευρώ, με αυξήσεις στους φόρους έως και 500 ευρώ ανά φυσικό πρόσωπο.

Ο πρωθυπουργός θέλησε να παρουσιάσει ως παράδεισο την ευρω-κανονικότητα, δηλαδή την υπαγωγή στους «χρυσούς κανόνες» της ευρωζώνης. Κι αυτό ενώ σε όλη την Ευρώπη και ιδίως στην Γαλλία του Μακρόν, που αποτελεί πρότυπο για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ, προωθείται η κατακρεούργηση μισθών και εργατικών δικαιωμάτων. Όπως είπε για «το καθεστώς της μετα-προγραμματικής εποπτείας», στην πραγματικότητα «πρόκειται για διαδικασία που ακολουθήθηκε και για τις υπόλοιπες χώρες που βγήκαν από προγράμματα στήριξης και δεν αντιστοιχεί σε αυτό για το οποίο κάποιοι προσεύχονται καθημερινά, την επέκταση των μνημονίων». Επίσης, τάχθηκε υπέρ της «καλής επιχειρηματικότητας», μιλώντας για ενίσχυση του «επιχειρηματία που ρισκάρει», καθώς και την προαγωγή της «καινοτομίας». Υποστήριξε δε ότι θέση της κυβέρνησης είναι η ανάπτυξη μέσω της «αυξημένης προστιθέμενης αξίας».

Κατατοπιστική υπήρξε και η αναφορά που έκανε στο αναπτυξιακό σχέδιο της κυβέρνησης ο Μητσοτάκης, αναγνωρίζοντας ότι έχει πολλά θετικά στοιχεία. Ενδεικτικά, όπως είπε από το βήμα της Βουλής, πρόκειται για «ένα αόριστο ευχολόγιο στο οποίο όμως υπάρχουν κάποιες σωστές μεταρρυθμίσεις», αν και αντιπρότεινε «έναν συγκεκριμένο χάρτη με τολμηρές αλλαγές».

Όμως – ως συνήθως- ο πλέον αποκαλυπτικός ήταν ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Δραγασάκης. Όπως δήλωσε, «μια πρώτη απόπειρα διαμόρφωσης ενός αναπτυξιακού σχεδίου επιχειρήθηκε πριν από τη δική μας κυβέρνηση, στη θητεία της προηγούμενης, η οποία στηριζόμενη στις προηγούμενες μελέτες McKinsey, ΙΟΒΕ, ΚΕΠΕ, παρουσίασε στο Eurogroup της 5ης Μαΐου 2014 μία ολιγοσέλιδη περίληψη κειμένου με τίτλο <Ελλάδα 2021>».

Στην συνέχεια, ξεκαθάρισε πώς με αυτή την αφετηρία φθάσαμε στο «σχέδιο το οποίο η παρούσα κυβέρνηση κατέθεσε, που έχει λάβει υπόψη του όλες τις προηγούμενες προσπάθειες (και της κυβέρνησης Σαμαρά – Βενιζέλου), βασίστηκε όμως κυρίως στην προεργασία που προηγήθηκε τα τρία τελευταία χρόνια», όπως και «τις παρατηρήσεις που δεχτήκαμε και τις προτάσεις από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς», καθώς και από παραγωγικούς φορείς. Μεταξύ αυτών, προφανώς περιλαμβάνονται ο ΣΕΒ, οι λοιπές εργοδοτικές οργανώσεις, αλλά και η ΓΣΕΕ του ταξικού συμβιβασμού και της «κοινωνικής συμμαχίας».

Μάλιστα, δεν έκρυψε πως «πολλά από τα μέτρα μπορεί να τα βρει κανείς σε προγράμματα και άλλων κομμάτων. Πολλά αποτελούν διεθνείς καλές πρακτικές και εμπειρίες. Συνολικά, όμως, το σχέδιο ειδικά για τα μέτρα τα δικά μας τα ελληνικά αποτελεί μία σαφή ρήξη με το παρελθόν, έχει σαφές ιδεολογικό και πολιτικό πρόσημο» και «είναι η βάση για μία ευρεία, προοδευτική πολιτική και κοινωνική συμμαχία, η οποία ακριβώς και μπορεί να το φέρει σε πέρας». Όσο για την ουσιαστική διαφορά του από τα προηγούμενα σχέδια, είπε ότι δεν θεωρεί την κοινωνική πολιτική τροχοπέδη και μπορεί να την εντάξει (μαζί με τις οικολογικές ευαισθησίες) στην αναπτυξιακή διαδικασία – με χαρακτηριστικό παράδειγμα τον όρο οι συλλογικές συμβάσεις να εξαρτώνται από την επίδρασή τους στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων…

Με απλά λόγια: Οι δυνάμεις που διαχειρίζονται τις απαιτήσεις Ε.Ε και κεφαλαίου έχουν σαφώς βρει τον βηματισμό τους. Ολοκληρώνεται η διαμόρφωση της πολιτικής βάσης ώστε ανά πάσα στιγμή να είναι εφικτό να ξεπεράσουν τις δευτερεύουσες αντιπαραθέσεις τους και να λειτουργήσουν ενιαία. Υπό αυτό το πρίσμα -και με βάση τις μακροχρόνιες δεσμεύσεις στους δανειστές- το πολιτικό σκηνικό μπορεί να αλλάζει συσχετισμούς, συμμαχίες και σχήματα, χωρίς να αλλοιώνεται η κατεύθυνση των πολιτικών που θα εφαρμόζει.

Δεν είναι, λοιπόν, να απορεί κανείς και για την ποιοτικά αναβαθμισμένη επίθεση που δέχεται σήμερα και το εργατικό κίνημα. Μαζί με τα μέτρα καταστολής της δράσης του, προωθείται πλέον αποφασιστικά ένα μέτωπο κοινωνικού εταιρισμού και ταξικής συναίνεσης. Στόχος του, η ενσωμάτωση συνειδήσεων ακριβώς σε αυτές τις μονοδρομικές λογικές. Η αποτροπή κάθε διεκδίκησης ενός διαφορετικού παρόντος και μέλλοντος για τους εργαζόμενους.

Ακριβώς γι’ αυτό είναι ακόμη πιο αναγκαία η ανάπτυξη ταξικών αγώνων με ολοένα πιο ενισχυμένο αντικαπιταλιστικό προσανατολισμό. Την πολιτική τακτική δηλαδή που βρίσκεται στον αντίποδα αυτής της επιχείρησης.

πηγή: prin.gr

Ακολουθούν οι Κύπριοι, οι Ισπανοί και οι Γάλλοι

Περίπου οι μισοί Έλληνες αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στην πληρωμή των οφειλών τους, είτε για λογαριασμούς δημοσίων υπηρεσιών ή για αποπληρωμή δανείων, σύμφωνα με έρευνα της Eurostat για το 2016, με τη χώρα να καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην καθυστέρηση των πληρωμών.

Όπως αναφέρει η έρευνα της Eurostat, 1 στους 10 πολίτες της ΕΕ είχαν τέτοιου είδους οφειλές και καθυστερημένες πληρωμές το 2016. Όσον αφορά τις ληξιπρόθεσμες οφειλές για στεγαστικά δάνεια ή πληρωμές ενοικίων, το ποσοστό διαμορφώνεται στο 3,5% σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στην Ελλάδα περίπου το 47,9% των πολιτών καθυστερούσε να πληρώσει το ενοίκιο, το στεγαστικό δάνειο, τους λογαριασμούς ή άλλες υπηρεσίες, το 2016. Αντίστοιχες δυσκολίες παρατηρήθηκαν και στο ένα τρίτο του πληθυσμού στη Βουλγαρία (34,2%), και πάνω από το ένα τέταρτο στην Κύπρο (26,6%) και στην Κροατία (26,4%).

Στο αντίποδα τα μικρότερα ποσοστά καταγράφτηκαν στην Ολλανδία (5%), στην Τσεχία (4,4%) και στη Γερμανία 4,2%. Γενικότερα, σχεδόν στους μισούς πολίτες της ΕΕ ποσοστό μικρότερο από το 10% του πληθυσμού είχε ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις σε ενοίκιο ή στεγαστικό δάνειο.

Την πρωτιά ωστόσο στην καθυστέρηση καταλαμβάνει η Ελλάδα, δεδομένου ότι το 15,3% του πληθυσμού έχει τέτοιες υποχρεώσεις. το ποσοστό του πληθυσμού που εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες οφειλές τριπλασιάστηκε, από το 2008, το 2016 στην Ελλάδα, από το 5,5% στο 15,3%, αντιστοίχως.

Αμέσως μετά την Ελλάδα έρχεται η Κύπρος με ποσοστό 8,6% και ακολουθούν Ισπανία και Γαλλία με 5,2%, Ουγγαρία με 5,1%, Φινλανδία με 4,9% και Ιταλία 4,2%. Το ποσοστό του πληθυσμού που εμφάνιζε ληξιπρόθεσμες οφειλές διπλασιάστηκε στην Κύπρο (από το 3,4% στο 8,6%) και στο Λουξεμβούργο (από το 1,1% στο 2,7%) και στην Πολωνία (από το 0,6% στο 1,3%).

Αντίθετα, σε επτά κράτη-μέλη το ποσοστό αυτών των ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων ήταν κάτω του 2%, και συγκεκριμένα στην Εσθονία (1,8%), στη Γερμανία (1,6%), στις Ιρλανδία και Λιθουανία (1,4%), Κροατία και Πολωνία (1,3%) και Ρουμανία (0,9%).

Πηγή: ergasianet.gr

Ιωάννα Θώμου

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης, όπως και άλλοι αγωνιστές της Αριστεράς και του κινήματος, είχαν στοχοποιηθεί από τους κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, που αναλάμβαναν τη βρόμικη δουλειά, αποτελούμενοι συχνά από συνεργάτες των ναζί. Οι δολοφόνοι του Γρ. Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη ήταν τέτοια στοιχεία, τα οποία όμως δρούσαν υπό τις οδηγίες και την κάλυψη της αστυνομίας και της ΕΡΕ.

ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΟ

1961 – ο Γρηγόρης Λαμπράκης εκλέγεται βουλευτής του ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), εκλογικό συνασπισμό με κορμό την ΕΔΑ

1963, 21η Απριλίου – απαγορεύεται η Μαραθώνια πορεία ειρήνης, συλλαμβάνεται για μερικές ώρες ο Γρ. Λαμπράκης που αψήφησε την απαγόρευση

1963, 22 Μαΐου – θανάσιμος τραυματισμός του Γρ. Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη από όργανα της ακροδεξιάς οργάνωσης «Καρφίτσα», μετά από κρατικό σχέδιο

1963, 27 Μαΐου – ο αγωνιστής αφήνει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ

1964, Σεπτέμβριος – ίδρυση της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη

Ήταν ολοφάνερη η ευθύνη της κυβέρνησης της ΕΡΕ και προσωπικά του Καραμανλή, το πολιτικό γραφείο του οποίου οργάνωνε και καθοδηγούσε τις παρακρατικές οργανώσεις

«Προσοχή, προσοχή. Εδώ βουλευτής Λαμπράκης. Σαν εκπρόσωπος του Έθνους και του Λαού, καταγγέλλω ότι υπάρχει σχέδιο δολοφονίας μου…», δήλωνε το βράδυ της 22 Μάη 1963, ο βουλευτής ΕΔΑ Γρηγόρης Λαμπράκης, από την εκδήλωση των «Φίλων της Ειρήνης» στη έδρα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος στη Θεσσαλονίκη, στη συμβολή των οδών Σπανδωνή και Ερμού. Λίγες ώρα μετά θα ήταν στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ βαριά τραυματισμένος από τα δολοφονικά χτυπήματα των παρακρατικών. Πέντε μέρες άντεξε ο δυνατός γιατρός και στις 27 Μάη υπέκυψε στα τραύματά του.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης ήταν γυναικολόγος, αλλά και κορυφαίος αθλητής στίβου, βαλκανιονίκης και κάτοχος του πανελλήνιου ρεκόρ στο άλμα εις μήκος για 23 χρόνια. Στελέχωσε το κίνημα ειρήνης που συγκρούονταν με το κλίμα του Ψυχρού Πολέμου και των επεμβάσεων ΗΠΑ-ΝΑΤΟ συμμετέχοντας στην ίδρυση της ΕΕΔΥΕ, της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Ύφεση και Ειρήνη. Στις εκλογές «βίας και νοθείας» του 1961 εκλέχτηκε βουλευτής Πειραιά με το ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο Ελλάδος), τον εκλογικό συνασπισμό με κορμό την ΕΔΑ.

Βρισκόταν στο στόχαστρο του μετεμφυλιακού καθεστώτος, με τον ακραίο αντικομμουνισμό και αυταρχισμό. Για την ΕΡΕ του Κ. Καραμανλή που κυβερνούσε ελέω νοθείας, το στρατό και το παλάτι, ο εμφύλιος συνεχιζόταν και οι αριστεροί ήταν πολίτες β’ κατηγορίας και «μιάσματα», όπως είπε το 1966 ο πρώην βασιλιάς Κωνσταντίνος Γλίξμπουργκ. Η συμμετοχή του Λαμπράκη στο κίνημα αλληλεγγύης στο φυλακισμένο αγωνιστή Α. Αμπατιέλο και η παλικαρίσια στάση του στη Βουλή απέναντι στους τραμπουκισμούς του βουλευτή της ΕΡΕ Κ. Παπαδόπουλου, γερμανοντυμένου της Κατοχής, τον είχαν στοχοποιήσει. Την οργή της κυβέρνησης προκαλούσαν οι διεθνείς πρωτοβουλίες του κινήματος Ειρήνης.

Στις 21 Απρίλη ήταν προγραμματισμένη η 1^η Μαραθώνια πορεία ειρήνης για την οποία κατέφθαναν αγωνιστές από διάφορες χώρες. Η κυβέρνηση Καραμανλή είχε απαγορεύσει την πορεία και άρχισε να απελαύνει τις ξένες αντιπροσωπίες. Η Αθήνα βρέθηκε σε καθεστώς αστυνομοκρατίας, ενώ επιστρατεύονται και τα πρώτα ΜΑΤ της εποχής, που «προστατεύουν» ολόκληρο το δρόμο που θα διεξαγόταν ο Μαραθώνιος. Η Αθήνα τελούσε υπό καθεστώς τρομοκρατίας και ο κόσμος που αμφισβητούσε τις εντολές διώχνονταν βίαια. Όμως, ο βουλευτής Λαμπράκης παρακούει όλες αυτές τις εντολές και τρέχει ένα μεγάλο μέρος του Μαραθωνίου, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να κρατηθεί για λίγες ώρες.

Στις 22 Μάη ο Λαμπράκης πήγε στη Θεσσαλονίκη, για να μιλήσει σε προγραμματισμένη εκδήλωση υπέρ της ειρήνης. Η πολιτική κατάσταση ήταν σχεδόν ίδια και στην συμπρωτεύουσα, μόνο που αυτήν τη φορά το παρακράτος ήταν που ανέλαβε να τελεί χρέη αστυνομίας. Παράλληλα της προγραμματισμένης συγκέντρωσης, το παρακράτος ετοίμαζε αντισυγκέντρωση στην ίδια περιοχή με τη γενική εποπτεία αστυνομίας και χωροφυλακής που είχε μαζική παρουσία με κορυφαία στελέχη επικεφαλής, όπως ο στρατηγός Μήτσου. Παρά τις διάφορες συστάσεις να διαλυθεί η αντισυγκέντρωση, μιας και την ίδια ώρα ο βουλευτής της ΕΔΑ Γιώργης Τσαρουχάς, χτυπήθηκε σφοδρά από παρακρατικούς, στην προσπάθεια του να πλησιάσει στον χώρο της εκδήλωσης, η αστυνομία έμεινε αμέτοχη. Τον Τσαρουχά τον εκδικήθηκε η χούντα σκοτώνοντας με βασανιστήρια το 1968.

Λίγες στιγμές αργότερα, και ενώ ο Λαμπράκης είχε εκφράσει δημόσια την ανησυχία του για τη διασφάλιση της σωματικής του ακεραιότητας, ένα τρίκυκλο το οποίο οδηγούσε ο Γκοτζαμάνης, ένα λούμπεν στοιχείο, έπεσε πάνω του και με ένα λοστό τον χτύπησε στο κεφάλι ο Εμμανουηλίδης, ένας καταδικασμένος για βιασμό και παιδεραστία. Ο Λαμπράκης έπεσε αιμόφυρτος κάτω. Βρισκόταν σε κωματώδη κατάσταση και από την πρώτη στιγμή οι διαγνώσεις ήταν πως επρόκειτο για θανάσιμο χτύπημα. Ο Γρέβιας που τον μετέφερε στο νοσοκομείο δήλωσε αργότερα πως ακόμα και στο νοσοκομείο δεν του παρείχαν τις πρώτες βοήθειες, αφήνοντας τον να πεθάνει. Στις 27 Μαΐου ο Γρηγόρης Λαμπράκης εξέπνευσε.

Οι δολοφόνοι δε θα συλλαμβάνονταν αν ο Μανώλης Χατζηαποστόλου, ο θρυλικός «Τίγρης», δεν αψηφούσε όλους τους κινδύνους και δεν πήδαγε πάνω στο τρίκυκλο, παλεύοντας μαζί τους για να μη διαφύγουν.

Στη δίκη που ακολούθησε αυτουργοί θεωρήθηκαν οι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης, μέλη της οργάνωσης «Καρφίτσα», υπό τον Φον Γιοσμά όπως ήταν γνωστός, ένα εγκληματικό στοιχείο της Κατοχής με καταδίκη για δοσιλογισμό. Η πολιτική αυτή δολοφονία, όμως, δεν θα μπορούσε να χρεωθεί σε τρεις μόνο ανθρώπους που απλά την υλοποίησαν. Ήταν ολοφάνερη η ευθύνη της κυβέρνησης της ΕΡΕ και προσωπικά του Καραμανλή, το πολιτικό γραφείο του οποίου οργάνωνε και καθοδηγούσε τις παρακρατικές οργανώσεις. Λίγες μέρες πριν τη δολοφονία Λαμπράκη, ο ίδιος σκοτεινός κόσμος είχε επιστρατευτεί, εξοπλιστεί και χρηματοδοτηθεί ως επικουρικές δυνάμεις ασφαλείας κατά την επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Ντε Γκολ. Αναμφίβολα η δολοφονία Λαμπράκη έπαιξε έναν καθοριστικό λόγο για την πτώση, λίγους μήνες αργότερα, της κυβέρνησης Καραμανλή.

Η δίκη των δολοφόνων υπήρξε ένα σκάνδαλο. Οι δολοφόνοι έπεσαν στα μαλακά, με την απόφαση να λέει ότι «εξ αμελείας προήλθε ο θάνατός του», ενώ αναγνωρίστηκαν στοιχεία «προτέρου έντιμου βίου» και ότι δεν «ενήργησαν από ταπεινά αίτια»… Η χούντα τους αμνήστευσε. Την ίδια στιγμή το καθεστώς προχώρησε σε διώξεις σε βάρος της πολιτικής αγωγής, των μαρτύρων, δημοσιογράφων, δικαστικών και παραγόντων της δίκης που επιδίωξαν την τιμωρία των ενόχων.

Το Σεπτέμβρη του 1964 με πρωτοβουλία της ΕΔΑ οργανώθηκε η Δημοκρατική Νεολαία Λαμπράκη, ένα πραγματικό κίνημα νεολαίας, η μεγαλύτερη νεολαιίστικη οργάνωση μετά την ΕΠΟΝ, που εκπροσώπησε την ανάγκη της νέας γενιάς να ανασάνει και να παλέψει για ένα καλύτερο κόσμο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τίμησε την Τρίτη τη μνήμη του Λαμπράκη με εκδήλωση στο μνημείο στο χώρο της δολοφονίας, ενώ οι ΕΛΜΕ της Θεσσαλονίκης οργάνωσαν αντιπολεμική πορεία την ίδια μέρα.

πηγή: prin.gr

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ χαιρετίζει τον απεργιακό αγώνα των εργαζομένων στην COSCO στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ οι οποίοι αγωνίζονται και διεκδικούν την υπογραφή ΣΣΕ, σταθερή και μόνιμη εργασία, ουσιαστική εφαρμογή των μέτρων για την ασφάλεια και την υγιεινή, μετάταξη της δουλειάς τους στα βαρέα και ανθυγιεινά.

Η Διοίκηση της κινέζικης COSCO και οι εργολάβοι κινητοποιήθηκαν όχι για να δώσουν λύσεις στα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων αλλά για να συγκροτήσουν απεργοσπαστικό μηχανισμό με σκοπό το χτύπημα των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων και την απροκάλυπτη υπονόμευση της απεργίας.

Ταυτόχρονα η Διοίκηση της COSCO προσέφυγε στα δικαστήρια τόσο για την απεργία των εργαζομένων στις προβλήτες 2-3 αλλά και για την απεργία που κήρυξαν οι εργαζόμενοι που καλύπτονται εργασιακά – συνδικαλιστικά από την Ένωση μονίμων και δοκίμων Λιμενεργατών στον ΟΛΠ.

Σημειώνουμε ότι οι δικαστικές αποφάσεις που βγήκαν ήταν καρμπόν για τις δύο απεργιακές κινητοποιήσεις, γεγονός που δείχνει ότι η λεγόμενη ανεξάρτητη δικαιοσύνη αποτελεί έναν επιπλέον μηχανισμό του αστικού κράτους για την υπονόμευση των αγώνων των εργαζομένων…..

Όλα τα τελευταία χρόνια που ο κινέζικος κολοσσός με την συγκατάθεση και την συμφωνία Ν.Δ – ΠΑΣΟΚ πήρε τις προβλήτες 2 και 3 αλλά και πρόσφατα με την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ οι οποίοι ξεπούλησαν και παρέδωσαν όλο το λιμάνι του Πειραιά στα χέρια της COSCO, η τελευταία ακολουθεί πρακτικές, στο σύνολο των εργασιακών προβλημάτων των εργαζομένων σε όλη την έκταση του ΟΛΠ, ανοιχτής αμφισβήτησης, ακύρωσης και υπονόμευσης των συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και ελευθεριών των εργαζομένων.

Το γεγονός αυτό έρχεται να αποδείξει ότι η πρόσφατη ανακοίνωση του εργατικού τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την άθλια και τριτοκοσμική κατάσταση στην COSCO είναιβαθύτατα υποκριτική διότι επί 3,5 χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση, τα αρμόδια Υπουργεία Εργασίας και Ναυτιλίας συγκαλύπτουν τον εργασιακό μεσαίωνα που έχει επιβάλει η κινεζική πολυεθνική COSCO στο λιμάνι του Πειραιά!!!

Οι εργαζόμενοι με όπλο την απεργία αλλά και την αλληλεγγύη όλων των εργαζομένων και των συνδικάτων πρέπει να συνεχίσουν τον δίκαιο αγώνα τους, να τσακίσουν το εργασιακό γκέτο της COSCO, να επιβάλουν με την πάλη τους την λύση στα σοβαρότατα και οξυμένα προβλήματά τους.

1/6/2018

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ