– της Σοφίας Χουδαλάκη

Ξεπερασμένο το 8ωρο, ξεπερασμένη η ανάγκη του εργαζόμενου για σταθερή εργασία, ξεπερασμένος και ο μισθός. Όλες οι σταθερές που συγκροτούν ένα πλαίσιο ασφάλειας γύρω από τον άνθρωπο έχουν πια καταρρεύσει. Έχουμε φτάσει σε εκείνο το σημείο που ο εργοδότης δηλώνει εγγράφως στους εργαζόμενους ότι

«…η διενέργεια απεργιακής κινητοποίησης με αιτία […] την εμπρόθεσμη καταβολή της μισθοδοσίας […] είναι ηθικά και λογικά αστήριχτη…».

  Με άλλα λόγια δηλώνει ότι μας προσφέρει τη χαρά να εργαζόμαστε, πώς τολμάμε να ζητάμε -οι αχάριστοι- και να πληρωνόμαστε;

  Το Σάββατο (14/7) το προσωπικό του καζίνο Κέρκυρας ανταποκρινόμενο στο κάλεσμα του Κερκυραϊκού Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων προγραμμάτισε στάση εργασίας για τέσσερις ώρες, από τις 22:00 έως τις 02:00. Λίγες ώρες πριν την έναρξη της κινητοποίησής τους, οι εργαζόμενοι ενημερώθηκαν για μια επιστολή της εργοδοσίας που συμπεριλάμβανε όλες οι σύγχρονες αρχές που διέπουν τον κόσμο της εργασίας:

• την απειλή,
• την ύβρη,
• τον κυνισμό. 

  Την απειλή της εργασιακής ανασφάλειας την ξεδιπλώνει η εργοδοσία από την πρώτη παράγραφο όταν, σαν άλλος παιδονόμος, σηκώνει το δάκτυλο και δηλώνει αυστηρά προς τους εργαζόμενους:

 «Οφείλετε να λάβετε σοβαρά υπόψιν ότι η επιλογή της προκήρυξης οιασδήποτε διάρκειας απεργιακής κινητοποίησης εν μέσω τουριστικής περιόδου […], επιδεινώνει το πρόβλημα και δημιουργεί περισσότερη ανασφάλεια για όλους μας».

  http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/07/eggrafo1-179x300.jpg 179w" data-lazy-sizes="(max-width: 538px) 100vw, 538px" width="538" height="900">Για να δούμε ποιο είναι το πρόβλημα που επιδεινώνεται με την «οιανδήποτε απεργιακή κινητοποίηση» και, τελικά, είναι κοινό αυτό το πρόβλημα ανάμεσα στην εργοδοσία και τους εργαζόμενους;

  Για τους εργαζόμενους το πρόβλημα είναι χρόνιο και αφορά την επιβίωσή τους. Ξεκινά σχεδόν με την αρχή της οικονομικής κρίσης και την πρώτη ευθεία βολή ενάντια στον κόσμο της εργασίας το 2010.

  Μετά την ιδιωτικοποίηση του καζίνο, οι μισθοί του προσωπικού αρχίζουν να καταβάλλονται αραιότερα, χωρίς κανένας να γνωρίζει ακριβώς πότε θα αμειφθεί για την εργασία που έχει προσφέρει. Εκτός από την περιστασιακή καταβολή τους, οι μισθοί αρχίζουν να αποκτούν και μια ποικιλία ως προς το ποσό των χρημάτων. Ο ένας εργαζόμενος λαμβάνει έναντι που πηγαίνει μέχρι και έξι μήνες πίσω. Ο άλλος λαμβάνει έναντι κάποιου άλλου μήνα και ο τρίτος, ενδεχομένως να είναι τυχερός και να πληρώνεται για τη δουλειά που έκανε πριν τρεις μήνες. Τα ποσά δίδονται άλλοτε επισήμως, μέσω τραπεζικού λογαριασμού κι άλλοτε στο χέρι, όπως έκανε κάποτε ο παππούς (όταν είχε ακόμα σύνταξη) που χαρτζιλίκωνε το εγγόνι του.

  Η κατάσταση όλο και επιδεινώνεται, μέχρι που το 2013 η εταιρεία Ελληνικό Καζίνο Κέρκυρας Α.Ε. απευθύνεται με ύφος πατρικό –όχι παιδονόμου αυτή τη φορά – στους εργαζόμενους και τους ζητά να βάλουν πλάτη για να σωθεί η επιχείρηση. Τους ζητά να αποδεχτούν νέες συμβάσεις εργασίας, στις οποίες θα πληρώνονται όλοι με 586 ευρώ μικτά για ένα έτος.

  http://www.imerodromos.gr/wp-content/uploads/2018/07/eggrafo-234-300x212.jpg 300w" data-lazy-sizes="(max-width: 538px) 100vw, 538px" width="538" height="381"> Οι εργαζόμενοι ανταποκρίνονται θετικά, κάνοντας το πρόβλημα του εργοδότη πρόβλημα δικό τους και δέχονται να υποστηρίξουν τον επιχειρηματία, αποποιούμενοι οι ίδιοι μέρος των μισθών που μέχρι τότε είχαν (έστω και στα χαρτιά). Το έτος περνάει, το 2014 μπαίνει αλλά οι συμβάσεις δεν αλλάζουν. Περνάει κι άλλο ένα έτος, φεύγει και το 2015 και το 2016 και το 2017 και εκεί που οι εργαζόμενοι θα παραχωρούσαν μισθούς ενός χρόνου φτάνουν να έχουν παραχωρήσει μισθούς πέντε και έξι ετών.

  Ταυτόχρονα, η περιστασιακή καταβολή αυτών των 586 ευρώ μικτών και η έναντι μισθοδοσία δημιουργούν ένα κουβάρι δεδομένων, που έχει σαν αποτέλεσμα κανένας εργαζόμενος να μην γνωρίζει με ακρίβεια πόσα χρήματα του οφείλονται.  Αφού οι εργαζόμενοι βάζουν πλάτη και στερούνται οι ίδιοι τους μισθούς τους για να επιβιώσει η επιχείρηση, έρχεται η δέσμευση της εργοδοσίας στην Επιθεώρηση Εργασίας. Ύστερα από καταγγελίες του Συνδέσμου Ιδιωτικών Υπαλλήλων και εργαζόμενων, ο εργοδότης δηλώνει ότι από την 1/1/2018 (Αρ. Πρ. 2455/04-01-2018) θα επαναφέρει τις παλιότερες συμβάσεις.

  Ωστόσο, λίγο μετά απευθύνεται στους εργαζόμενους και τους ζητά να δεχτούν μια «μικτή» πρόταση, μια πρόταση που να ικανοποιεί τον ίδιον αλλά να μην έρχεται σε αντίθεση με την δέσμευσή του στην Επιθεώρηση Εργασίας. Προτείνει να παραμείνει ο μισθός σε χαμηλά επίπεδα και το ποσό που υπολείπεται, μέχρι τα 751, να εμφανίζεται είτε ως «δώρο», είτε ως «οικιοθελής καταβολή εργοδότη» προς τους εργαζόμενους. Δηλαδή, προτείνει να μην επισημοποιηθεί και να μην μονιμοποιηθεί η επαναφορά των παλαιότερων συμβάσεων. Η πρόταση απορρίπτεται και οι εργαζόμενοι αποφασίζουν ότι το πρόβλημά τους δεν είναι το ίδιο με το πρόβλημα του εργοδότη και, όπως συμβαίνει πάντα όταν το πραγματικό θέμα είναι η επιβίωση, οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να προχωρήσουν σε κινητοποιήσεις.

  Αυτό είναι, με λίγα λόγια, το πραγματικό πρόβλημα των εργαζομένων και κάπου εδώ, στην απόφαση για κινητοποιήσεις, ξεκινά το πρόβλημα των εργοδοτών. Γιατί είναι προφανές ότι διαφορετικό πρόβλημα έχουμε οι εργαζόμενοι και διαφορετικό οι εργοδότες. Σε αυτό το σημείο έρχεται η επιστολή της διοίκησης της εταιρείας που ανοίγει, μιλώντας για την «επιδείνωση της ανασφάλειας για όλους μας». Από το ύφος της επιστολής δικαιούται να συμπεράνει κανείς ότι «όλοι μας» είναι μόνο οι εργαζόμενοι και η «ανασφάλεια» είναι η ανασφάλεια που απειλεί πρώτα και κύρια εκείνους που χρειάζεται να επιβιώσουν από την εργασία τους σε ένα περιβάλλον άγριας ανεργίας ή καθημερινής, εξαντλητικής εργασίας.

  Η ύβρης έρχεται αμέσως μετά την απειλή, στη δεύτερη παράγραφο της επιστολής. Είναι εκεί που πλέον η μάσκα του τρυφερού εργοδότη, που ζητά από τους εργαζόμενους να μοιραστούν τους «κινδύνους του επιχειρείν», καταρρέει. Είναι εκεί, που φαίνεται ότι η σχέση εργοδότη-εργαζόμενου δεν είναι σχέση συνεργασίας, αλλά σχέση εξουσίας που επιτρέπει στον πρώτο να αποκαλεί τον δεύτερο ανήθικο και παράλογο:

 «[…]η επιλογή της διενέργειας απεργιακής κινητοποίησης με αιτία την αύξηση του βασικού μισθού και την επαναφορά του στο ποσό των 751 ευρώ ή την εμπρόθεσμη καταβολή της μισθοδοσίας, τη στιγμή που η καθυστέρηση δεν υπερβαίνει το διάστημα των 1,3 μηνών […] όχι μόνο είναι ηθικά και λογικά αστήριχτη αλλά παραβιάζει κατάφωρα την αρχή της αναλογικότητας».

  Ο κυνισμός, ως παγιωμένη αρχή του σύγχρονου εργασιακού περιβάλλοντος, διατρέχει ολόκληρο το κείμενο, αλλά κορυφώνεται στο σημείο που ο εργοδότης θεωρεί αμελητέο το διάστημα των τριών μηνών απληρωσιάς. Προφανώς, σύμφωνα με τη λογική του, το να μένει ένας άνθρωπος για τρεις μήνες χωρίς τον μισθό του (έστω και των 581 ευρώ μικτά) είναι λογικό, είναι αναμενόμενο, είναι θεμιτό. Προφανώς, η εταιρεία θεωρεί ότι ο εργαζόμενος θα μπορούσε να σταματήσει να τρώει για τρεις μήνες και να υπάρχει μόνο για να εργάζεται στο καζίνο, καταρρίπτοντας -για πρώτη φορά- τους φυσικούς νόμους και εφαρμόζοντας την αρχή του «αεικίνητου».  Σίγουρα, η απογοήτευση των εργοδοτών, όπως προκύπτει από την αδήριτη ανάγκη των εργαζομένων για φαγητό, πρέπει να είναι απύθμενη. Κουράγιο…

  Η επιστολή αναφέρει και αυτόν τον εξαιρετικό νομικό όρο της «αρχής της αναλογικότητας», εννοώντας (κατά πάσα πιθανότητα) ότι οι παράπλευρες απώλειες που προκύπτουν από την 4 ωρη στάση εργασίας των εργαζομένων είναι σοβαρότερες από τις διεκδικήσεις τους. Ως προς αυτή την αναλογία, καλό θα ήταν να διευκρινίσει η εταιρεία ποιανού τις απώλειες εννοεί. Εννοεί τις απώλειες εσόδων της επιχείρησης που δεν θα πήγαιναν ποτέ στους μισθούς ή εννοεί την απειλή της απόλυσης που διατρέχουν οι εργαζόμενοί; Ό,τι και αν είναι αυτό που εννοεί, εκείνο που μπορεί να αντιπροτείνει κανείς είναι να προσκομίσουν οι εργοδότες όλων των φορέων στους εργαζόμενούς τους, μια «ορθή» αναλογική κλίμακα μεταξύ των απεργιών που μας επιτρέπουν να κάνουμε και των δεδουλευμένων που μας οφείλουν. Αυτό θα βοηθούσε κι εμάς να γνωρίζουμε πόσες ώρες οργής αντιστοιχούν σε πόσες ώρες απελπισίας.

ΠΗΓΗ: imerodromos.gr

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η τρέχουσα κρίση μαζικής εξαφάνισης ειδών απαιτεί επειγόντως μια συμφωνία, σύμφωνα με το πρότυπο της Συμφωνίας του Παρισιού για το κλίμα. Και υποστηρίζουν ότι η Συμφωνία αυτή δεν πρέπει να παραδοθεί μόνο στα έθνη, αλλά και στις επιχειρήσεις.

Γεγονός είναι πάντως, ότι η ανταπόκριση της παγκόσμιας κοινότητας στις αυξανόμενες ενδείξεις μαζικής εξαφάνισης και οικολογικής υποβάθμισης είναι υποτυπώδης. Μέχρι τώρα ενεργεί με τρόπο αποσπασματικό και μετριοπαθή - μια προστατευόμενη περιοχή εδώ, ένα πρόγραμμα διατήρησης εκεί, μερικοί νέοι νόμοι και μια τρύπα χρηματοδότησης. Και βέβαια τέτοιες ενέργειες - αν και σημαντικές - δεν αρκούν σε καμία περίπτωση με το εύρος και το μέγεθος του προβλήματος, όπου όλες οι ενδείξεις υποδηλώνουν ότι η ζωή στη Γη οδηγείται στον κάδο απορριμμάτων.

Μια παγκόσμια διαπραγμάτευση για τη φύση

Αν θέλουμε να μην είμαστε το είδος που θα αφανίσει τον ίδιο του τον εαυτό, λέει ο 85χρονος εξελικτικός βιολόγος, δύο φορές βραβευθείς με Πούλιτζερ, Edward O. Wilson στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Half-Earth» πρέπει να αφήσουμε τουλάχιστον τη μισή Γη στην ησυχία της, γεγονός που θα εξασφαλίσει τη βιοποικιλότητα που είναι απαραίτητη και για τη δική μας επιβίωση. «Ο μισός πληθυσμός του πλανήτη πρέπει να… παραμεριστεί για την προστασία της άγριας ζωής και την πρόληψη της μαζικής εξαφάνισης των ειδών» υποστηρίζει ο Wilson, ένας από τους κορυφαίους βιολόγους του κόσμου.

Η ριζοσπαστική στρατηγική για τη διατήρηση των ειδών, που θέλει τους μισούς ανθρώπους που ζουν στη Γη να… αποσύρονται από αυτή, και προτάθηκε από τον Wilson υιοθετείται τώρα από πολλούς επιστήμονες, όπως δημοσιεύεται στον Guardian.  Ο Dr Wilson προειδοποιεί για ένα «βιολογικό ολοκαύτωμα», το οποίο θα είναι τόσο καταστροφικό, όσο η εξαφάνιση των δεινοσαύρων, εκτός κι αν οι άνθρωποι συμφωνήσουν να μοιραστούν τη Γη πιο δίκαια και ισότιμα με τα υπόλοιπα 10 εκατομμύρια είδη που κατοικούν σε αυτή.

Σκιαγραφώντας την τολμηρή θεωρία του «Half Earth», μιλώντας στο περιοδικό του ινστιτούτου Smithsonian στην Ουάσινγκτον, είπε: «Είναι στο μυαλό μου εδώ και χρόνια, ότι οι άνθρωποι -ακόμα και οι οικολόγοι- δεν βλέπουν τη μεγάλη εικόνα. Βλέπω μια αλυσίδα απρόσκοπτων διαδρόμων, οι οποίοι μέσα από ανατροπές και στροφές, σχηματίζουν μερικά ανοίγματα αρκετά μεγάλα για να φιλοξενηθεί ένα νέο είδος εθνικών πάρκων βιοποικιλότητας, το οποίο δε θα επιτρέπει την εξαφάνιση των ειδών».

Ο ίδιος θεωρείται ως ένας από τους σημαντικότερους συνηγόρους του κόσμου της βιοποικιλότητας και θέλει να δημιουργήσει μια σειρά από «long landscape» αλυσίδες άγριας ζωής –όπως τις ονομάζει-, για να βοηθήσει τα είδη για να δώσουν τη δική τους «απάντηση» στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, μετακινούμενα από το ένα μέρος στο άλλο. Αυτοί οι «διάδρομοι» θα διασχίζουν κάθετα και οριζόντια τις ηπείρους και θα επιτρέπουν στα είδη τη μετακίνηση προς το βορρά όταν ανεβαίνουν οι θερμοκρασίες και προς τα ανατολικά και τα δυτικά, ανάλογα με τις περιόδους των βροχών.

Ο Dr Wilson αναφέρθηκε ακόμη, στο πρόγραμμα διατήρησης της Φύσης που εκτείνεται από το Γουαϊόμινγκ στις μεσοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, μέχρι τα εδάφη Yukon στα βορειοδυτικά του Καναδά (Yellowstone-to-Yukon), ως ένα καλό παράδειγμα προστατευόμενης περιοχής, που θα μπορούσε να επεκταθεί σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα.

Η συγκεκριμένη περιοχή περιλαμβάνει και προστατεύει ένα ολόκληρο οικολογικό σύστημα βουνού, δίνοντας στα διάφορα είδη που ζουν εκεί 502.000 τετραγωνικά μίλια γης για να περιφέρονται.

«Η μισή Γη είναι ο στόχος, αλλά πρέπει να βρούμε λύσεις για το αν, πώς και κατά πόσο θα καταφέρουμε ποτέ να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, να δημιουργήσουμε δηλαδή τέτοιου είδους και μεγέθους συστήματα διατήρησης της άγριας ζωής» κατέληξε ο ίδιος.

Η ιδέα του Wilson είναι τολμηρή μεν αλλά αποτελεσματική. Είναι βέβαια δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι θα επιλέξουμε ένα ημισφαίριο και θα μετοικήσουμε όλοι σε αυτό προκειμένου να αφήσουμε χώρο και χρόνο στα υπόλοιπα είδη να αναπτυχθούν. Ωστόσο, θα ήταν λάθος μας να θεωρήσουμε το πόνημα του Wilson παραλήρημα, γι αυτό και πλέον βρίσκει όλο και περισσότερους υποστηρικτές.

Πέρυσι, 49 επιστήμονες συνέγραψαν ένα έγγραφο ορόσημο, όπου αφού παραθέτουν τους κινδύνους ενός οικολογικού Αρμαγεδών προτείνουνε μια παγκόσμια διαπραγμάτευση για τη φύση.

Πρόκειται για μια έκκληση για μια μαζική, παγκόσμια Συμφωνία που θα στοχεύσει στη δραστική αύξηση του ποσοστού που καλύπτεται από τα φυσικά πάρκα - σε ορισμένες περιπτώσεις μέχρι το στόχο της μισής γης - και των εγχώριων προστατευόμενων περιοχών. Μεταξύ άλλων διαπιστώνεται ότι οι αυτόχθονες λαοί αναγνωρίζονται ευρέως ως οι καλύτεροι υπερασπιστές της φύσης μετά από δεκαετίες παραγκωνισμού τους.

Μια τέτοια συμφωνία θα εμπίπτει πιθανώς στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τη Βιολογική Ποικιλότητα (CBD), η οποία ιδρύθηκε για πρώτη φορά το 1992, ως διεθνής συνθήκη. Η σύμβαση έχει τρεις στόχους: την παγκόσμια προστασία της βιοποικιλότητας, την αειφόρο χρήση της και τη δίκαιη κατανομή των ωφελειών της.

Η CBD

Το 2010, τα έθνη της CBD ανακοίνωσαν τη συμφωνία που ονομάζεται Aichi Biodiversity Targets. Επί της ουσίας πρόκειται για 20 στόχους έως το 2020, για τους οποίους τα έθνη υποτίθεται ότι εργάζονται. Οκτώ χρόνια μετά είναι κοινή πεποίθηση η αποτυχία, καθώς δεν έχει επιτευχθεί η πλειοψηφία των στόχων, όπως η αποψίλωση των δασών, η βιώσιμη διαχείριση της αλιείας, η πρόληψη της εξαφάνισης γνωστών ειδών που απειλούνται με εξαφάνιση και η ελαχιστοποίηση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στους κοραλλιογενείς υφάλους.

Αλλά είμαστε κοντά σε έναν από τους στόχους: την προστασία του 17% της έκτασης γης και του 10% των θαλάσσιων και παράκτιων περιοχών. Επί του παρόντος, το 15% της γης προστατεύεται και περίπου το 8% των ωκεανών.

Η CBD είχε πολλά μειονεκτήματα. Ένα από αυτά, όπως και στη Συμφωνία των Παρισίων, είναι ότι είναι μη δεσμευτική και σε μεγάλο βαθμό προαιρετική. Αυτή ήταν μια απαραίτητη παραχώρηση ώστε να υπογράψουν τόσα πολλά έθνη - όπως ακριβώς και με το Παρίσι - αλλά σημαίνει επίσης ότι δεν υπάρχει κανένας νόμιμος τρόπος για την επιβολή της δράσης.

Και βέβαια για άλλη μια φορά στερείται μιας σημαντικής υπογραφής. Αυτής των Ηνωμένων Πολιτειών. Η μη δεσμευτική συνθήκη υπογράφηκε από τον Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον το 1993, αλλά ποτέ δεν επικυρώθηκε από το Κογκρέσο.

Τέλος, η CBD δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει την απαραίτητη προσοχή και το ενδιαφέρον των μέσων ενημέρωσης. Για κάποιο λόγο, μια Συμφωνία για την τύχη εκατομμυρίων ειδών στη Γη απλώς δεν έχει προκαλέσει ακόμη το ενδιαφέρον μας.

Και αν υπάρχει χρόνος για να τραβήξει την προσοχή μας, αυτός δεν είναι άλλος από το τώρα.

Δεδομένου όμως ότι οι στόχοι της Aichi λήγουν το 2020, η CBD χρειάζεται κάτι για να την αντικαταστήσει. Και φαίνεται ότι θα συζητηθεί η ιδέα της «Half Earth». Η εκτελεστική γραμματέας της CBD, Cristiana Paşca Palmer, δήλωσε πρόσφατα στον Guardian ότι μια νέα Συμφωνία θα πρέπει να περιλαμβάνει πρόταση για να καταστεί ο μισός πλανήτης πιο φιλικός προς το περιβάλλον μέχρι το 2050, καθώς όπως λέει η βιοποικιλότητα είναι η «υποδομή» που κρατάει τον πλανήτη μας.

Αλλά αυτό, σύμφωνα με την Paşca Palmer, θα απαιτήσει μια ριζική αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας της οικονομίας.

«Πρέπει να ... μετατοπιστούμε σε ένα οικονομικό μοντέλο που να στηρίζεται στο γεγονός ότι λειτουργούμε μέσα σε ένα κλειστό σύστημα - τον πλανήτη Γη - και ότι η οικονομική μας ανάπτυξη περιορίζεται από τα οικολογικά όρια του πλανήτη» εξηγεί.

Ποιος θα πληρώσει;

Αναμφισβήτητα, το σημαντικότερο και απαραίτητο στοιχείο είναι η χρηματοδότηση. Μέχρι σήμερα, τα χρήματα είναι απλά μεγέθη και ξεκάθαρα λιγότερα από ό,τι πραγματικά απαιτείται.

«Όπως συμβαίνει με οποιοδήποτε δημόσιο αγαθό, έτσι και με τη διατήρηση της βιοποικιλότητας οι κυβερνήσεις παρέχουν λιγότερα από το βέλτιστο επίπεδο χρηματοδότησης, με την ελπίδα ότι οι άλλοι θα καλύψουν το κόστος», δήλωσε ο Edward Barbier, Αμερικανός οικονομολόγος, προσθέτοντας ότι «η σημερινή παγκόσμια κρίση της βιοποικιλότητας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στην έλλειψη διεθνούς δέσμευσης και χρηματοδότησης τα τελευταία 25 χρόνια».

Ο Barbier προτείνει έναν νέο τρόπο για να αυξήσει τα κεφάλαια για τα άλλα οκτώ εκατομμύρια είδη στον πλανήτη. «Θα χρειαστούν περίπου 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως για την προστασία της γης και της ποικιλίας ζωικών και φυτικών ειδών και η τρέχουσα χρηματοδότηση κυμαίνεται γύρω στα 4-10 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως», ανέφερε καταδεικνύοντας το τεράστιο έλλειμμα.

Προκειμένου να συγκεντρωθούν 100 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως - δέκα φορές περισσότερα από αυτά που δαπανώνται σήμερα - ο Barbier υποστηρίζει ότι δεν πρέπει απλώς να περιμένουμε από τις κυβερνήσεις αλλά πρέπει να στραφούμε και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτός και οι συν-συγγραφείς του υποστηρίζουν ότι μια νέα Συμφωνία μέσω της CBD θα πρέπει να δημιουργήσει έναν μηχανισμό που θα επιτρέπει στις ιδιωτικές εταιρείες να ενταχθούν με τους δικούς τους στόχους χρηματοδότησης.

Αλλά τι θα αναγκάσει τις εταιρείες να υπογράψουν;

«Οι εταιρείες εξαρτώνται από την υγεία των οικοσυστημάτων και επομένως διατρέχουν τον κίνδυνο να χάσουν τα ίδια τα θεμέλια πάνω στα οποία βασίζονται οι επιχειρήσεις τους», εξηγεί ο Thomas Dean, συν-συγγραφέας του εγγράφου και καθηγητής αειφόρου ανάπτυξης στο State University του Κολοράντο. «Η αυξανόμενη συνειδητοποίηση αυτής της πρόκλησης θα ενθαρρύνει όλο και περισσότερο τις επιχειρήσεις να συμμετάσχουν».

Το έγγραφο αναφέρεται σε βιομηχανίες όπου η βιοποικιλότητα είναι ζωτικής σημασίας για την κατώτατη γραμμή, όπως η αλιεία, η δασοκομία, η γεωργία και η ασφάλιση.

«Για πολύ καιρό έχουμε θεωρήσει τα εταιρικά και περιβαλλοντικά συμφέροντα ως αντιφατικά. Ωστόσο, πρέπει να ευθυγραμμιστούν, προκειμένου να επιτύχουμε τόσο οικονομικά όσο και περιβαλλοντικά», δήλωσε ο Dean. «Εξάλλου, αυτός είναι ο θεμελιώδης σκοπός ενός οικονομικού συστήματος - εξυπηρετώντας τις ανάγκες της κοινωνίας βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα».

Μισή Γη, όλο το Κλίμα

Μια τέτοια Συμφωνία πιστεύουν οι επιστήμονες θα συμβάλλει πολύ προς την επίλυση μιας άλλης παγκόσμιας περιβαλλοντικής κρίσης: της αλλαγής του κλίματος. Η διατήρηση και η αποκατάσταση των δασών και άλλων οικοτόπων θεωρείται από καιρό ως ένας από τους ταχύτερους και φθηνότερους τρόπους μείωσης των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα. Περίπου το 15% των παγκόσμιων εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα σήμερα είναι άμεσα συνδεδεμένο με τα δάση που έχουν αποψιλωθεί.

Χωρίς τη μισή γη μέχρι το 2050 ... ο στόχος της συμφωνίας του Παρισιού δεν θα είναι εφικτός, υποστηρίζουν. Στην ουσία, οι δύο στόχοι είναι αλληλοεξαρτώμενοι.

Φυσικά, το μεγαλύτερο εμπόδιο είναι το πολιτικό - όπως συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει, με την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Οι υποστηρικτές επιδιώκουν να πείσουν τον κόσμο ότι η Half Earth θα είναι ένας θετικός και εμπνευσμένος τρόπος για να δημιουργηθεί ένας καλύτερος, πιο οικολογικά σταθερός κόσμος.

Είναι σίγουρα μια μεγάλη πρόκληση, όπως συνέβη με την Παγκόσμια Συνθήκη για το Κλίμα. Αρκεί να μην έχει την τύχη της.

ΠΗΓΗ: tvxs.gr

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΗΛΑΚΑΣ

Η ελληνική κυβέρνηση με κάθε δυνατό τρόπο (δηλώσεις, διαρροές πληροφοριών κλπ) προσπαθεί να  δικαιολογήσει και να αναλάβει την πατρότητα της απόφασης για την απέλαση των Ρώσων διπλωματών όπως ταιριάζει σε μια ανεξάρτητη από έξωθεν παρεμβάσεις  κυβέρνηση μιας ισχυρής χώρας.

Ωστόσο, το πόσο ανεξάρτητη  είναι η κυβέρνηση και πόσο ισχυρή  είναι χώρα αποδεικνύεται από μια άλλη ιστορία η οποία «τρέχει»  παράλληλα αυτές τις μέρες: Η ελληνική  κυβέρνηση  για να μπορέσει να μειώσει τον ΦΠΑ στα νησιά, όπως είχε ανακοινώσει ο πρωθυπουργός, και να λάβει η χώρα την τελευταία δόση από το κλείσιμο της αξιολόγησης  υποχρεώνεται να ικανοποιήσει τις γερμανικές απαιτήσεις σε μια διμερή ελληνογερμανική συμφωνία για το προσφυγικό που καθιστά τη χώρα αποθήκη ανθρώπων προσφύγων και μεταναστών που θα εκδιωχθούν από τη Γερμανία!

Αν απέναντι στη Γερμανία το μέτρο της ελληνικής ανεξαρτησίας και ισχύος εμφανίζεται μειωμένο, απέναντι στις ΗΠΑ εκμηδενίζεται και θα πρέπει κάποιος να κοιτάξει πολύ πίσω στο χρόνο, στις μετεμφυλιακές κυβερνήσεις και πριν τη μεταπολίτευση, για να βρει ελληνική κυβέρνηση τόσο σφικτά δεμένη στο αμερικανικό άρμα:

• Οι κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή κράτησαν απόσταση από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επιλέγοντας να δέσουν τη χώρα στην Ευρώπη
• Οι κυβερνήσεις του Α. Παπανδρέου όσο κι αν δεν ενόχλησαν τα αμερικανικά μείζονα συμφέροντα «πούλησαν» συστηματικά αντιαμερικανισμό κρατώντας τα προσχήματα μιας χώρας που κινείται ανεξάρτητα με γνώμονα τα συμφέροντά της
• Η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρ ότι προσπάθησε να έρεθι πιο κοντά στις ΗΠΑ δεν πρόλαβε
• Οι κυβερνήσεις Σημίτη παρά το «ευχαριστώ στους Αμερικάνους» ήταν στενά προσανατολισμένη και δεμένη στους Γερμανούς της ΕΕ
• Οι κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή του νεότερου «ζόρισαν» τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και στο κυπριακό (υπονόμευση του σχεδίου Ανάν) και στην ΝΑΤΟποίηση των δυτικών Βαλκανίων (βέτο για την ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ)
• Ο Γιώργος Παπανδρέου πρόσφερε τεράστια υπηρεσία στην Ουάσιγκτον (διέλυσε την ελληνορωσική προοπτική ενεργειακής συνεργασίας και άνοιξε την πόρτα εισόδου στην Ευρώπη για το αμερικανικό ΔΝΤ) αλλά δεν ολοκλήρωσε το έργο του…

Αυτό ακριβώς το έργο, της απόλυτης ελληνικής προσαρμογής στα αμερικανικά σχέδια στην περιοχή, η συγκυρία και η ειρωνεία που κάποιες φορές κρύβει η ζωή έχει αναλάβει και υλοποιεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Σε μια εποχή που η χώρα εξακολουθεί να λειτουργεί με οικονομικό αναπνευστήρα και στην περιοχή (Νοτιοαναλοτική Ευρώπη, Βαλκάνια, Μέση Ανατολή) εξελίσσεται το μεγάλο παιχνίδικαι η σύγκρουση των ισχυρών, η κυβέρνηση της χώρας έχοντας πράγματι λίγες επιλογές στη διάθεσή της, επέλεξε να ταχθεί αποκάλυπτα με την πλευρά της Ουάσιγκτον.

Καθώς η αμερικανορωσική σύγκρουση στα Βαλκάνια κορυφώνεται η ελληνική κυβέρνηση πρόσφερε στους Αμερικανούς δύο μείζονες εξυπηρετήσεις:

1. Συμφώνησε με την είσοδο της Βόρειας Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ
2. Συμφώνησε με την παραχώρηση της Αλεξανδρούπολης (δημιουργία σταθμού για την μεταφορά αμερικανικού υγροποιημένου σχιστολιθικού φυσικού αερίου και στρατιωτικής βάσης)

Οι εν λόγω εξυπηρετήσεις ουσιαστικά «τελειώνουν» τη ρωσική προσπάθεια δημιουργίας νότιου δρόμου μεταφοράς ρωσικού φυσικού αερίου προς τις ευρωπαϊκές αγορές.

Είναι, λοιπόν, προφανές, ότι οι ρωσικοί μηχανισμοί κατέβαλαν και καταβάλλουν  κάθε δυνατή προσπάθεια  αξιοποιώντας τις γνωστές από καιρό επιρροές που διαθέτουν στην περιοχή (στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ) προκειμένου να αποτρέψουν τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Προφανές επίσης είναι ότι οι αμερικανικές υπηρεσίες εφοδιάζουν με πληροφορίες και οδηγίες αντιδράσεων  τους υποτελείς  τους σε Αθήνα και Σκόπια.

Αυτά που δεν είναι προφανή είναι όσα ισχυρίζεται η ελληνική κυβέρνηση, περί ισχυρής και ανεξάρτητης χώρας η οποία αποφασίζει με γνώμονα το συμφέρον της. Κάτι που επίσης δεν είναι προφανές πόσο θα κοστίσει τελικά η «ατυχής» επιλογή να βρεθεί η χώρα εκεί ακριβώς που συγκρούονται τα βουβάλια…

Πηγή: topontiki.gr

Θοδωρής Βουρεκάς

Στους καιρούς μας το χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό) δεν είναι προφανώς φαινόμενο μόνο ελληνικό ή φαινόμενο του αποδυναμωμένου ευρωπαϊκού Νότου, ούτε καν φαινόμενο των χωρών του Τρίτου Κόσμου, όπως συνέβαινε παλιότερα, αποτελώντας την κύρια μορφή της νεο-αποικιοκρατικής λεηλασίας τους. Το χρέος στις συνθήκες της σημερινής δομικής καπιταλιστικής κρίσης, που οι ρίζες της βρίσκονται στην «πετρελαϊκή κρίση» του 1973-75, είναι παγκόσμιο, πλανητικής κλίμακας και το πιο παράδοξο είναι πως βαρύνει κυρίως τις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες και μάλιστα τον πυρήνα τους. Ας δούμε κάποια ενδεικτικά εντυπωσιακά στοιχεία. Το παγκόσμιο σήμερα χρέος (ιδιωτικό και δημόσιο) φτάνει στο ασύλληπτο ύψος του 224 τρισ. δολαρίων, δηλ. τριπλάσιο περίπου του παγκόσμιου πλούτου! Από αυτό το χρέος οι ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία είναι επιβαρυμένες με το 70%. Από το παγκόσμιο τώρα δημόσιο χρέος, το 55% βαρύνει και πάλι τις ΗΠΑ, ΕΕ και Ιαπωνία. Έχουμε λοιπόν μπροστά μας μια τερατώδη, ανεξέλεγκτη, παγκόσμια χρεομηχανή.

Η βαθιά δομική κρίση του καπιταλισμού, λόγω της υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων που δεν μπορούν να επενδυθούν με επαρκή κερδοφορία, δημιουργεί μεγάλης κλίμακας πλεονάζοντα, λιμνάζοντα κεφάλαια. Γι’ αυτό αναζητούνται νέοι δρόμοι (ψευδο)κερδοφορίας με την αξιοποίηση των λιμναζόντων κεφαλαίων μέσα από τη γιγάντωση και «απελευθέρωση» του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Μορφές υλοποίησης αυτής της γιγάντωσης είναι η πρωτοφανής διεθνοποίηση και οι ασύλληπτες κερδοσκοπικές πρακτικές  και καινοτομίες με την εμφάνιση των λεγόμενων σύνθετων χρηματοπιστωτικών προϊόντων, όπως είναι τα λεγόμενα παράγωγα προϊόντα. Μάλιστα, η διασπορά τους σε παγκόσμια κλίμακα, μαζί με τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και άλλες δικλίδες, θεωρήθηκε πως μηδένιζαν τους κινδύνους κατάρρευσης.

Αυτή η τεράστια «αγορά χρέους» με δομημένους μηχανισμούς στήριξης και αναπαραγωγής, όπως είναι οι οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, τα επιτελεία οικονομικών αναλυτών, μαζί με τα διαπλεκόμενα διεθνή ΜΜΕ, αναδύεται και αναπτύσσεται λόγω της φιλομονοπωλιακής λειτουργίας του κράτους. Ο δημόσιος τομέας παντού σπεύδει να στηρίξει τη φθίνουσα ιδιωτική καπιταλιστική κερδοφορία, λόγω της πτωτικής τάσης του μέσου ποσοστού κέρδους, με αποτέλεσμα να εκτινάσσονται στα ύψη τα δημοσιονομικά ελλείμματα. Έτσι εκτινάσσεται η ζήτηση δανείων και επομένως το δημόσιο χρέος.

Η ανισότιμη ένταξη της χώρας μας και των άλλων χωρών του Νότου στην ΕΕ και πιο κυριολεκτικά η «ιμπεριαλιστικού τύπου» επιβολή εντός της από τα ηγεμονικά κεφάλαια και χώρες μέσω και των στεγανών μηχανισμών-οργάνων της ΕΕ διαμορφώνει παραμέτρους που σχετίζονται τελικά και με τις εξελίξεις γύρω από το χρέος. Έτσι, με την ανισότιμη ένταξη της χώρας μας δε διευθετείται μόνο η στρατηγική επιδίωξη της ΕΕ για την πλήρη εργασιακή απορρύθμιση και τη συγκέντρωση-συγκεντροποίηση του κεφαλαίου, μέσω της βίαιης κοινωνικής εκκαθάρισης, αλλά οδηγείται παράλληλα η χώρα σε παραγωγική αποσάθρωση. Είναι πολύ γνωστές οι πλευρές αυτής της παραγωγικής αποδυνάμωσης, όπως είναι η καταστροφή ζωτικών κλάδων της εγχώριας παραγωγής στον αγροτικό τομέα, τη μεταποίηση, τη ναυπηγική δραστηριότητα, την κλωστοϋφαντουργία κ.ά.

Η παραγωγική καταβύθιση της χώρας, που συναθροίζεται μαζί με μια σειρά άλλους επιβαρυντικούς παράγοντες, γίνεται μοιραία μετά την κατάρρευση των χρηματοπιστωτικών αγορών του 2008. Είναι ο μοιραίος βασικός παράγοντας που κάνει τη χώρα αναξιόχρεη και οδηγεί στην αδυναμία αναχρηματοδότησης του δημόσιου χρέους και στον κίνδυνο άμεσης χρεοκοπίας, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καμία κοινή ευρωπαϊκή οικονομική ομπρέλα. Σε αυτή τη συγκυρία το 2010, με την κρίση σοβούσα εντός της ΕΕ και την Ελλάδα απολύτως ευάλωτη, είναι η ΕΕ, ως καθαρόαιμη ένωση του κεφαλαίου, που κατασκευάζει και ενορχηστρώνει όλη αυτήν την κόλαση των μνημονίων, που ζούμε για πάνω από 8 χρόνια, με τη συνδρομή και του ΔΝΤ, δηλαδή των ΗΠΑ, παρά τους εσωτερικούς τους ανταγωνισμούς. Είναι πολύ γνωστό πλέον πως το πρώτο μνημόνιο διέσωσε κυρίως τις γερμανικές και τις γαλλικές τράπεζες, που ξεφόρτωσαν παράτυπα –με βάση και τους δικούς τους κανόνες– τα τοξικά ελληνικά ομόλογα στην ΕΚΤ στην αρχική ονομαστική τους αξία, που είχε εν τω μεταξύ υποδεκαπλασιαστεί και τα μετέτρεψαν μαγικά σε ελληνικό δημόσιο χρέος προς κράτη της ΕΕ μέσω του δανεισμού και του πρώτου μνημονίου.

Το χρέος στο σύνολό του, τόσο το δημόσιο όσο και το ιδιωτικό, δημιουργήθηκε, όπως προαναφέραμε, για τις ανάγκες του κεφαλαίου, υπηρετώντας παράλληλα την τερατώδη παγκόσμια χρεομηχανή. Επομένως ισχύει στο ακέραιο το σύνθημα πως «το χρέος δεν ανήκει και δε βαρύνει τον λαό». Είναι επίσης γνωστός ο ισχυρισμός πως το δημόσιο χρέος είναι χρυσοπληρωμένο από το λαό μας. Πράγματι, είναι ενδεικτικό από την άποψη αυτή πως την τελευταία μόνο εικοσαετία (1998-2018) ο λαός μας πλήρωσε λόγω του εξωφρενικού κόστους του χρέους 631 δισ. ευρώ, δηλαδή το διπλάσιο σχεδόν του σημερινού χρέους (325 δισ. ευρώ). Σύμφωνα μάλιστα με το δυσμενέστερο σενάριο του Eurogroup. το 2060 το χρέος ενδέχεται να εκτιναχτεί από το σημερινό δυσθεώρητο ύψος του 187% επί του ΑΕΠ στο 235%, στον βαθμό που είναι δυνατόν να σταθεί επιστημονικά μια πρόβλεψη τέτοιου βάθους.

Προφανώς το λαϊκό αίτημα για την ολοσχερή διαγραφή του χρέους και μάλιστα μονομερώς –μέσα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κρίσιμων διεκδικήσεων– συνεχίζει να είναι ώριμο και αναγκαίο όσο ποτέ. Κάθε άλλη πρακτική, που προϋποθέτει συμφωνία με τους πιστωτές, καταλήγει σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων. Διαφωτιστική από την άποψη αυτή είναι η εμπειρία του PSI το 2012, καθώς και η πρόσφατη συμφωνία του Eurogroup. Οποιεσδήποτε άλλες προσεγγίσεις, όπως ελάφρυνση, επιμήκυνση και πάγωμα είδαμε πως αφενός νομιμοποιούν το χρέος στη λαϊκή συνείδηση και αφετέρου μεταφέρουν τα βάρη στις επόμενες γενιές. Πριν απ’ όλα όμως, διαιωνίζουν τον οικονομικό-πολιτικό έλεγχο από τα διεθνή κέντρα του κεφαλαίου καταργώντας κάθε έννοια δημοκρατίας.

Εδώ χρειάζεται να φωτίσουμε μια ιδιαίτερη πτυχή. Η στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους δεν πρέπει να είναι μια πρακτική που θα περιορίζεται σε εθνικό πλαίσιο. Επειδή ακριβώς το διεθνές πλέγμα του κεφαλαίου είναι αυτό που όπλισε την παγκόσμια χρεομηχανή, η πάλη ενάντια στο χρέος έχει προφανώς διεθνιστική και αντικαπιταλιστική διάσταση. Η πιο σημαντική όμως συμβολή σε αυτήν την προοπτική είναι η διαγραφή πριν από όλα του χρέους στη δική μας χώρα, ώστε τελικά να γίνει πράξη σε κάθε καταδυναστευόμενη χώρα με την παράλληλη ανάπτυξη διεθνιστικής-λαϊκής κοινής δράσης.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το ρήγμα ανάμεσα στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία και την κυρίαρχη πολιτική παραμένει ακόμη ανοιχτό, παρά τις απογοητεύσεις και τις τάσεις λαϊκής αποστράτευσης που ευνοεί η «κυβερνώσα αριστερά». Είναι ένα ρήγμα που μπορεί να ενεργοποιηθεί ακριβώς μόνο από έναν κινητοποιημένο και οργανωμένο λαό, με την παράλληλη συμβολή μιας μαχητικής, ενωτικής και ανατρεπτικής αριστεράς, αντάξιας των σκοπών της.

ΠΗΓΗ: prin.gr