«Το να κόψει κανείς το κάπνισμα είναι το ευκολότερο πράγμα. Ξέρω καλά τι σας λέω, καθώς εγώ προσωπικά το έχω κόψει χίλιες φορές». Με την παράθεση αυτού του αποφθέγματος της εμβληματικής φυσιογνωμίας της αμερικάνικης λογοτεχνίας Μαρκ Τουέιν, η Κομισιόν ενημερώνει για τα διάφορα μέτρα που έχουν λάβει η ΕΕ και τα κράτη-μέλη της κατά του καπνίσματος με τη μορφή νομοθεσίας, συστάσεων και ενημερωτικών εκστρατειών.

Το κάπνισμα αποτελεί τον μεγαλύτερο κίνδυνο για την υγεία στην ΕΕ. Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είναι η σημαντικότερη αιτία πρόωρων θανάτων στην ΕΕ, καθώς ευθύνεται για περίπου 700.000 θανάτους τον χρόνο, με το περίπου 50% των καπνιστών να πεθαίνει πρόωρα (κατά μέσο όρο 14 χρόνια νωρίτερα). Αν και έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος τα τελευταία χρόνια, όπως επισημαίνεται, το ποσοστό των καπνιστών στην ΕΕ εξακολουθεί να είναι υψηλό: το 28% του συνολικού πληθυσμού και το 29% των νεαρών Ευρωπαίων ηλικίας 15-24 ετών καπνίζουν.

Ειδικότερα, στο ενημερωτικό δελτίο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής αναφορικά με τα μέτρα κατά του καπνίσματος, γίνεται ιδιαίτερη μνεία στις κανονιστικές ρυθμίσεις των προϊόντων καπνού στην αγορά της ΕΕ (π.χ. συσκευασία, επισήμανση και συστατικά), στους περιορισμούς στη διαφήμιση των προϊόντων καπνού, στη δημιουργία χώρων όπου απαγορεύεται το κάπνισμα, στα φορολογικά μέτρα και δράσεις κατά του παράνομου εμπορίου και στις αντικαπνιστικές εκστρατείες.

Όσον αφορά τη δημόσια υγεία, ορίζεται πως τα μέτρα αποσκοπούν στην προστασία των πολιτών από τις βλαβερές συνέπειες του καπνίσματος και άλλων μορφών κατανάλωσης καπνού, όπως το παθητικό κάπνισμα. Κυρίως, έχουν ως στόχο να βοηθήσουν τους καπνιστές να κόψουν το κάπνισμα, και όσους δεν καπνίζουν να μην το αρχίσουν. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στους νέους, επειδή ο καπνός είναι ένα εθιστικό προϊόν και το 94% των καπνιστών αρχίζουν να καπνίζουν πριν από τα 25.

Σε ό,τι αφορά τα προϊόντα καπνού, η θέσπιση κανόνων σε επίπεδο ΕΕ θεωρείται απαραίτητη λόγω του σημαντικού διασυνοριακού εμπορίου και του κινδύνου αποκλίσεων μεταξύ των εθνικών νομοθεσιών. Οι κανόνες αυτοί αποσκοπούν στο να διασφαλίσουν την ίδια προστασία για όλους τους καταναλωτές στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η νέα οδηγία για τα προϊόντα καπνού που διέπει την παραγωγή, παρουσίαση και πώληση των προϊόντων καπνού και των συναφών προϊόντων άρχισε να ισχύει στα κράτη μέλη από τις 20 Μαΐου του 2016, υπενθυμίζεται.

Τέλος, σημειώνεται πως η ΕΕ συνεργάζεται με τους διεθνείς εταίρους της για τη μείωση της κατανάλωσης καπνού σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα κράτη-μέλη της ΕΕ, από κοινού με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όπως επισημαίνεται, είναι ενεργοί εταίροι στη Σύμβαση-πλαίσιο του ΠΟΥ για την καταπολέμηση του καπνίσματος, μιας νομικά δεσμευτικής διεθνούς συνθήκης που έχει ως στόχο να μειώσει τις επιπτώσεις της κατανάλωσης καπνού στην υγεία και την οικονομία.

πηγη: newsbeast.gr

Μετά από την κατακραυγή για την απαράδεκτη και μακάβρια απόφασή της να υποχρεώνονται οι πυρόπληκτοι της ανατολικής Αττικής σε παραίτηση από οικονομικές απαιτήσεις προς το δημόσιο, προκειμένου να διοριστούν σ’ αυτό, η κυβέρνηση έκανε πίσω.

Με νέα εσπευσμένη ανακοίνωσή του, το  υπουργείο Διοικητικής Ανασυγκρότησης υποχρεώθηκε να αναιρέσει την απόφαση, δίνοντας διευκρινίσεις που, εντούτοις, επιβεβαιώνουν την αρχική πρόθεση.

Συγκεκριμένα, όπως διευκρινίζεται σχετικά, η αναφορά του «άρθρου 2» της σχετικής υπουργικής απόφασης, περί «παραίτησης του διοριζομένου από τυχόν οικονομικές απαιτήσεις καθώς και την αναστολή του συνταξιοδοτικού του δικαιώματος, από την ημερομηνία διορισμού» αφορά αποκλειστικά και μόνο τυχόν αποδοχές που λαμβάνει ο διοριζόμενος από σύνταξη, καθώς και την αναστολή του σχετικού συνταξιοδοτικού δικαιώματος.

Είναι προφανής η προσπάθεια συγκάλυψης της μακάβριας απόπειρας, καθώς το σχετικό άρθρο (που αναφέρεται αυτολεξεί και στη διευκρινιστική ανακοίνωση) αναφέρει σαφώς την απαίτηση παραίτησης από τυχόν οικονομικές απαιτήσεις, συμπληρώνοντας και την αναστολή του συνταξιοδοτικού δικαιώματος, ως διακριτού δεύτερου όρου.

Σύμφωνα με την τροποιημένη απόφαση,«κάποιος που για οποιοδήποτε λόγο μπορεί να λαμβάνει κάποιας μορφής σύνταξη (λ.χ. αναπηρίας), εφόσον επιλέξει να διοριστεί, θα αμείβεται με τον μισθό του ως διορισθείς στο δημόσιο» και«δεν στερείται κανενός νομίμου δικαιώματός του για προσφυγή στα δικαστήρια και διεκδίκηση οποιαδήποτε αγωγής».

Αξίζει να σημειωθεί ότι δικαίωμα διορισμού έχουν οι συγγενείς των θυμάτων από τη φωτιά της 23ης Ιουλίου σε Μάτι και Νέο Βουτζά, αλλά και όσοι υπέστησαν σοβαρά εγκαύματα και νοσηλεύτηκαν σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

πηγη: iskra.gr

Γιώργος Κρεασίδης

Με απανωτές δηλώσεις ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ Γ. Δραγασάκης και ο υπουργός Ν. Παππάς απευθύνουν «προσκλητήριο για προοδευτικό και αντιδεξιό μέτωπο» επιχειρώντας να ενσωματώσουν πάλι τον κόσμο της Αριστεράς που στέκεται απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και ταυτόχρονα καλώντας το Κίνημα Αλλαγής/ΠΑΣΟΚ, τις πασοκοκογενείς ομάδες και παράγοντες που ζητούν με αγωνία συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Αφού συγκυβερνώντας με την εθνικιστική δεξιά των ΑΝΕΛ ψηφίσανε μαζί με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι και Λεβέντη το τρίτο μνημόνιο και έχοντας εφαρμόσει μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια τα δυο πρώτα μνημόνια των ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, τώρα θέλουν να ετοιμάσουν τη «μεταμνημομιακή φάση» της αντιλαϊκής πολιτικής. Η κανονικότητα στην οποία αναφέρονται τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησης σημαίνει ότι οι συνέπειες από τους εφαρμοστικούς νόμους θα μείνουν απείραχτες, ότι θα εφαρμοστούν τα προσυμφωνημένα μέτρα, ότι η εργατική τάξη και ο λαός θα πρέπει να παιρατηθούν από κάθε διεκδίκηση να πάρουν πίσω τα κλεμμένα.

Ακόμα και η συζήτηση για τις συντάξεις, έρχεται να συσκοτίσει το γεγονός ότι η κρίση του ασφαλιστικού από το ληστρικό νόμο Κατρούγκαλου θα αξιοποιηθεί για να ανέβει το όριο συνταξιοδότησης πάνω από τα 70, αφού το 2020 θα επανεξεταστεί με βάση την κατάσταση των ταμείων και του προσδόκιμου ζωής!

Το μεταμνημονιακό ξέφωτο της προπαγάνδας του ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια παγίδα, με τη θηλιά του χρέους να δένει για δεκαετίες το λαό στην αντιλαϊκή κόλαση των μνημονιακών μέτρων της ΕΕ και του ευρώ.

Οι αγωνιστές του λαϊκού κινήματος και της Αριστεράς, οι ριζοσπαστικές και αντικαπιταλιστικές δυνάμεις δε θα γίνουν κομπάρσοι στη συνάντηση κυβερνητικής διαχείρισης που ετοιμάζει ο ΣΥΡΙΖΑ («νέα» σοσιαλδημοκρατία) με την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία του ΚΙΝΑΛ και του ΠΑΣΟΚ.

Σε ό,τι αφορά τον ακροδεξιό κίνδυνο που επικαλούνται οι Δραγασάκης και Παππάς για να δώσουν δημοκρατικό και προοδευτικό άλλοθι στο νέο κυβερνητικό συνοικέσιο, υποτιμούν τη μνήμη και την κρίση του λαού.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εφαρμόζοντας την ουσία της πολιτικής του Άδ. Γεωργιάδη, του Μ. Βορίδη κ.ο.κ., αλλά και ψηφίζοντας μαζί τους το τρίτο μνημόνιο για χάρη της παραμονής στο ευρώ και την ΕΕ, τους ξέπλυναν, τους έδωσαν αξιοπιστία και τους επέτρεψαν να δυναμώσουν.

Ειδικά, η εφαρμογή από μια κυβέρνηση που μιλά στο όνομα της «Αριστεράς» της σκληρής μνημονιακής πολιτικής που τσακίζει τα λαϊκά στρώματα δίνει επιχειρήματα στη Χρυσή Αυγή και λοιπές ακροδεξιές και φασιστικές ομάδες. Αν κάτι βάζει φραγμό στην ενίσχυση της φασιστικής ακροδεξιάς είναι η ύπαρξη στην Ελλάδα μιας μαχόμενης αριστερής, αντι ΕΕ, αντικαπιταλιστικής αντιπολίτευσης. Αυτό δείχνει και η πικρή ευρωπαϊκή εμπειρία, όπου η ενσωμάτωση της Αριστεράς στο σύστημα οδήγησε σε ενίσχυση των εθνικιστικών και φασιστικών τάσεων.

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα συμβάλει αποφασιστικά σε μια μαχητική λαϊκή αντιπολίτευση με αντικαπιταλιστικό ανατρεπτικό ορίζοντα και μια άλλη κοινωνία με τον κόσμο της δουλειάς να κατέχει τον πλούτο και την εξουσία.

Πηγή: ΠΡΙΝ

«Τα προγράμματα δανείων για την Ελλάδα λήγουν, δισεκατομμύρια έχουν δοθεί, αλλά ποιον ή τι ακριβώς έσωσαν οι δανειστές της», αναρωτιέται αρθρογράφος της γερμανικής εφημερίδας «Frankfurter Rundschau».

«Αυτές τις μέρες ακουγόταν σποραδικά κάποια πράγματα για την Ελλάδα. Αφενός επειδή ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών έχει συμφωνήσει κάτι με την Αθήνα, το οποίο μπορεί να το πουλήσει ως επιτυχία (αντιμετώπιση του προσφυγικού) και αφετέρου επειδή η 20ή Αυγούστου σηματοδοτεί το τέλος των ευρωπαϊκών πιστωτικών προγραμμάτων και ο τυχερός παραλήπτης του τελευταίου πακέτου στέκεται και πάλι στα πόδια του», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο και συμπληρωτο εξής:

«Ποιος είναι όμως ο τυχερός παραλήπτης; Είναι οι Έλληνες πολίτες; Όχι, στην πλειοψηφία τουλάχιστον όχι, αφού έχει διαδοθεί πια πως εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες πρέπει να επιβιώσουν με λιγότερα από 400 ευρώ το μήνα, χωρίς καμία προοπτική βελτίωσης. Οι συντάξεις έχουν περικοπεί, το σύστημα υγείας είναι άγνωστο εάν θα μπορέσει να τους σώσει όταν έχουν πρόβλημα υγείας, ο ΦΠΑ έχει αυξηθεί κατόπιν εντολής των δανειστών και πλήττει κυρίως του φτωχότερους, ενώ οι ειδικοί φοβούνται έκρηξη της φτώχειας».

Όχι, κανείς δεν βοήθησε τους Έλληνες πολίτες και κανείς δεν τους έσωσε. Καθόλου περίεργο, αφού στον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό εισέρρευσε μόνο το 10% των περίπου 300 δισεκατομμύρια ευρώ των δανείων σύμφωνα με αξιόπιστους υπολογισμούς. Το συντριπτικό ποσοστό πήγε στις προβληματικές τράπεζες και στους δανειστές του ελληνικού κράτους. Η Γερμανία εισέπραξε κατά το διάστημα του «προγράμματος διάσωσης” τόκους ύψους 2,9 δισ. ευρώ από την Ελλάδα, ενώ ο γερμανικός προϋπολογισμός λειτουργεί απλώς ως εγγυητής, δεν χρειάστηκε δηλαδή να δώσει στην Ελλάδα ούτε ένα σεντ.

Όμως, ο υπολογισμός των αυτοαποκαλούμενων «σωτήρων” είναι φυσικά διαφορετικός: Τώρα που η Ελλάδα έχει έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό, επιστρέφει η εμπιστοσύνη των αγορών. Κανένα πρόβλημα επομένως αφού η Αθήνα θα μπορεί να δανειστεί τα χρήματα που χρειάζεται για να εξυπηρετήσει το χρέος της, μεταξύ άλλων, προς την ΕΕ. Χάρη σε ένα φιλικό προς τις επενδύσεις κλίμα (και την τεράστια μείωση των μισθών, κάτι που λέγεται όμως χαμηλόφωνα) θα προσελκυστούν επιχειρήσεις, οι οποίες θα δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας, ευημερία και φορολογικά έσοδα.

Μπορεί κανείς να το θέσει και διαφορετικά: Οι περισσότεροι Έλληνες έπρεπε να πληρώσουν πικρά το γεγονός ότι η χώρα τους είναι ξανά «ανταγωνιστική”. «Ανταγωνιστικότητα” στην περίπτωση αυτή σημαίνει ακριβώς αυτό που εννοούν με τον όρο αυτό εδώ και χρόνια και οι γερμανικές κυβερνήσεις : Ένα κράτος πρέπει να λειτουργεί σαν μια επιχείρηση. Αν «οι αγορές” δεν το εμπιστεύονται πλέον, πρέπει να μειώσει τις δαπάνες και μάλιστα σε βάρος εκείνων που είναι περισσότερο αδύναμοι να αμυνθούν».

«Με αυτή την έννοια», προστίθεται, «τα προγράμματα βοήθησαν πραγματικά και έφεραν τη σωτηρία. Βοήθησαν το ελληνικό κράτος να εξυπηρετήσει το χρέος του, μια βοήθεια χάρη στην οποία οι δανειστές βοήθησαν κυρίως τους εαυτούς. Και σώθηκε ένα σύστημα που επιτρέπει να μετατρέπονται τα κράτη σε ομήρους των χρηματοπιστωτικών αγορών, εάν δεν αποταμιεύουν χρήματα για τον προϋπολογισμό τους σε βάρος των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων.

Μερικοί θα υποστηρίξουν ότι η Ελλάδα βρέθηκε από μόνη της στο αδιέξοδο. Απέκρυψε επί μακρόν το χρέος της, ευνόησε την οικογενειοκρατία και δεν εισέπραττε με δίκαιο τρόπο τους φόρους. Αυτό είναι σωστό, και δεν θα είχε κανείς να αντιτάξει τίποτα εάν πράγματι το μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα βοηθούσε να εξαλειφθούν αυτά τα φαινόμενα. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε εναλλακτική λύση για να αποκατασταθεί η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της ανταγωνιστικότητας.

Έχουν υπάρξει πολλές προτάσεις από ορισμένους οικονομολόγους για να βοηθηθεί η ελληνική οικονομία να σταθεί στα πόδια της μέσω ενός μεγάλου επενδυτικού προγράμματος, το οποίο θα βελτίωνε τις υποδομές της (συμπεριλαμβανομένου του φορολογικού συστήματος) και θα τις έφτανε σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Ναι, αυτό θα είχε κοστίσει χρήματα. Όμως, παντού όπου δημιουργούνται νομισματικές ενώσεις με διαφορετικά επίπεδα ανάπτυξης, δεν υπάρχει τρόπος να αποφευχθεί ένα σύστημα αλληλεγγύης που μετριάζει το χάσμα και «παραπλεύρως” να δημιουργεί και θέσεις εργασίας.

Αντίθετα, τώρα η Ελλάδα «επιτρέπεται” να δανείζεται στην ελεύθερη αγορά. Αυτό δεν θα αλλάξει τίποτα στον εκτοπισμό εκατομμυρίων πολιτών της από τον κόσμο της ευημερίας. Και ορισμένοι προβλέπουν ήδη την επόμενη «κρίση χρέους”. Θα αλλάξει τρόπο σκέψης τότε η Ευρώπη; Σίγουρα όχι εάν δεν ασκηθεί πίεση από τις κοινωνίες, ώστε να δοθεί ένα τέλος στην αυταπάτη της πίστης στη λιτότητα».

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ