του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τα διλλήματα για την Ιστορία τίθενται διαρκώς:

Ανακάτεμα των ιστορικών γεγονότων σε ένα αστικό μίξερ που εξομοιώνει το εμβρυακά έστω επαναστατικό με το αντεπαναστατικά μεταλλαγμένο;

Κατάταξη των ιστορικών γεγονότων στη μεταμοντέρνα γενική κατηγορία μιας «ελεύθερης, αδέσμευτης, και ουδέτερης δήθεν αναζήτησης»;

Ρηχή και αγοραία εκμετάλλευση τους μέσω μιας εύκολης μηδενιστικής καταδίκης και ανούσιας λαθολογίας; (Αν τα λάθη ήταν το κύριο γνώρισμα της ελληνικής εποποιίας του ‘42-‘49 τότε τι είδους λάθη ήταν αυτά που για την αντιμετώπιση τους χρειάστηκε να επέμβει άμεσα ο αγγλικός, ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός, το ελληνικό κράτος και παρακράτος, να ριχτούν ναπάλμ, να ξανανοίξουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στις εκκενώσεις χωριών – απόδειξη της λαϊκής υποστήριξης – που οδήγησαν στο βίαιο ξεσπίτωμα και μετακίνηση 600.000 ανθρώπους κ.α.);

Ή νηφάλια, τολμηρή, ριζική κριτική και αυτοκριτική αποτίμηση της ιστορίας, χωρίς απόκρυψη, μυστικοποίηση, ωραιοποίηση ή δαιμονοποίηση των ιστορικών γεγονότων και με σκοπό τη στρατηγική επανίδρυση μιας μαζικά ακτινοβολούσας νέας νικηφόρας προοπτικής;

Ο τρίχρονος ελληνικός εμφύλιος, η δεύτερη μετά την ΕΑΜική αγροτοεργατική επανάσταση, μπορεί συνολικά και τελικά να αντιμετωπίζεται ως η επανάσταση η οποία, επεχείρησε να πάρει αδύναμες επαναστατικές πολιτικές μετάβασης στην εργατική δημοκρατία με ένα πρόγραμμα που δεν επέτρεπε την ομαλή εξέλιξη του ελληνικού καπιταλισμού, τον διατάρασσε σε όφελος των εργατικών και φτωχών αγροτικών στρωμάτων.

Έπρεπε επομένως ή να νικήσει ή να συντριβεί.

Αυτό προκύπτει τόσο από τη διακήρυξη του ΕΑΜ όσο και από τη διακήρυξη προς τον ελληνικό λαό, στις 23 Δεκέμβρη του 1947, της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης και από τις τέσσερεις αποφάσεις που εξέδωσε το Γενικό Αρχηγείο του ΔΣΕ στις 10 Αυγούστου 1947.

Διακήρυχναν τότε την ανάπτυξη των λαϊκοδημοκρατικών θεσμών και μεταρρυθμίσεων, την εθνικοποίηση των ξένων εταιρειών, των μεγάλων τραπεζών και της βαριάς βιομηχανίας, την οργάνωση της λαϊκής εξουσίας, τη λαϊκή δικαιοσύνη, την αγροτική μεταρρύθμιση και τη διανομή της γης, τη λαϊκή παιδεία και την προστατευόμενη εκμετάλλευση των δασών.

Ο εμφύλιος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως η επανάσταση που πηγή είχε «τους άλλους», τους χίτες, τους ταγματασφαλίτες, τους Βρετανούς παρά τις πρωτοφανείς διώξεις και αγριότητες ακροδεξιών και ταγματασφαλιτών που προστάτευαν τα ελληνικά αστικά κόμματα και παρά του ότι δεκατρείς μήνες μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας είχαν διαπραχθεί 1.289 δολοφονίες, 6.671 τραυματισμοί, 31.632 βασανισμοί, 18.767 λεηλασίες και φυλακίσεις, 84.931 συλλήψεις, 509 απόπειρες φόνου, 265 βιασμοί γυναικών σε βάρος του ΕΑΜικού κινήματος.

Οι καταδιωκόμενοι όμως δεν επαναστατούν πάντα. Όταν οι συσχετισμοί είναι καταθλιπτικοί κατά κανόνα υποκύπτουν.

Από τις αρχές του 1946, σε πολλές περιοχές της Ελλάδας έκαναν αυθόρμητα την εμφάνιση τους ανταρτοομάδες των 5-8 ατόμων των οποίων ηγούνταν ΕΛΑΣίτες. (Ημερολόγιο αντιστράτηγου του Δ.Σ. Κικίτσα).

Οι αντάρτες αυτοί «κατέβαιναν ξαφνικά από τα βουνά, έστηναν ενέδρες στις οποίες έπεφταν ολόκληρες στρατιωτικές φάλαγγες με αποτέλεσμα νεκρούς, τραυματίες, καμένα αυτοκίνητα, απώλεια εφοδίων και το χειρότερο εξοπλισμό των ανταρτών» (αντιστράτηγος εθνικού στρατού Παπαγεωργόπουλος).

Οι διωκόμενοι αγωνιστές του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ περνούσαν πλέον από την παθητική αντίσταση στην ενεργή άμυνα.

Επομένως ο εμφύλιος πηγή και μήτρα είχε τη δυναμική της ηττημένης ένοπλης ΕΑΜικής επανάστασης που ήθελε να νικήσει γιατί, αν και ηττημένη, ένοιωθε ακόμη ισχυρή. (Γεγονός που επιδρούσε σε όλο τον κομματικό μηχανισμό του ΚΚΕ).

Από τις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού πέρασαν περίπου 100.000 αγωνιστές κατά 85% φτωχοί αγρότες, ανάμεσά τους Πομάκοι, Σλαβομακεδόνες και ορισμένοι Τσιγγάνοι.

Ο μέγιστος αριθμός παραταγμένων μαχητών του ΔΣ έφτασε τις 30.000 την άνοιξη του 1948, ανάμεσα τους 4.550 ένοπλες γυναίκες (από τα μεγαλύτερα γυναικεία αντάρτικα τμήματα παγκοσμίως).

40.000 είναι οι μαχήτριες και μαχητές στρατιωτικά πεσόντες στα πεδία των μαχών, 7.500 οι εκτελεσμένοι με απόφαση των στρατοδικών.

Το κίνημα μπορούσε να επικρατήσει. Προϋπόθεση η υπέρβαση της στρατηγικής της Γ΄Διεθνούς

Η ίδια η εφτάχρονη εποποιία 42-49 αποτελεί πηγή απαράμιλλης αυτοθυσίας, αξιοθαύμαστης αυτοπειθαρχίας και πειθαρχίας, υψηλού επιπέδου στρατιωτικής και πολιτικής σχεδίασης.

Ακόμη και η συντεταγμένη υποχώρηση του Δημοκρατικού Στρατού - 30 και πάνω χιλιάδες πέρασαν τα σύνορα με μηδενικές απώλειες – αναδεικνύει το μέγεθος και την ποιότητα του αγώνα.

Ωστόσο η υπόθεση χάθηκε.

Και χάθηκε γιατί υπήρχαν κληρονομημένα βαθύτερα ζητήματα πολιτικής που συνδέονται με την ίδια την πορεία γενικότερα του κομμουνιστικού κινήματος με τα οποία δεν μπόρεσαν να αναμετρηθούν οι επιφανείς επαναστάτες της εποχής.

Η περίοδος του ’44 - ‘49 μπορεί να χωριστεί σε δύο περιόδους.

Η πρώτη Δεκέμβριος ‘44 – Μάρτης ‘47 είναι η περίοδος της Αγγλικής κατοχής στην Ελλάδα.

Αν τότε ηγεσία του ΚΚΕ είχε επιλέξει έγκαιρα την κήρυξη γενικευμένου ένοπλου αγώνα έστω από το τέλος του 1945, τότε «η νίκη του Ζαχαριάδη ήταν σχεδόν βεβαία» (Ε. Αβέρωφ, Φωτιά και τσεκούρι). Το 1946 ο αστικός στρατός δεν είχε αναδιοργανωθεί, παρέμεναν ελεύθεροι χιλιάδες ΕΑΜίτες, το αστικό κράτος δεν είχε ακόμα ερημώσει τα χωριά…

Το ΚΚΕ όμως έμενε πεισματικά πιστό στις προσδοκίες για ένα ευρύτερο «δημοκρατικό αντιφασιστικό στρατόπεδο», εγκλωβισμένο στις ψευδαισθήσεις για ένα συμβιβασμό με αστικές δημοκρατικές δυνάμεις και ακολουθούσε την γραμμή όχι της γενικής αλλά της βαθμιαίας ανάπτυξης του αντάρτικου.

Η αλλαγή φρουράς του ιμπεριαλισμού στην Ελλάδα με την υποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας και την παραχώρηση της πρωτοκαθεδρίας στις ΗΠΑ το Μάρτη του ‘47 άλλαξε δραματικά την κατάσταση.

Το ΚΚΕ τότε πλέον, το Σεπτέμβρη του 47, τροποποίησε σοβαρά την πολιτική του και μετατόπισε το κέντρο βάρους στην συνολική ένοπλη δράση ως προτεραιότητα με στόχο την κατάληψη της εξουσίας.

Η δεύτερη περίοδος λοιπόν από το Σεπτέμβρη του ‘47 ως το ‘49 ήταν η περίοδος μιας νέας, αναγκαστικής έστω, επαναστατικής επαγγελίας.

Πηγαίνοντας πιο πίσω, στην αποχώρηση των Γερμανών, αν η ηγεσία του ΚΚΕ μετεξέλισε το αντιφασιστικό μέτωπο (ΕΑΜ) σε επαναστατικό μέτωπο εδραίωσης της ήδη κατακτημένης εξουσίας, τότε η ιστορία και οι εξελίξεις στην Ελλάδα και ευρύτερα θα ήταν αλλιώτικες.

Το πράγμα έδειχνε ήδη από το 1943 όταν στην Ελλάδα υπήρχαν τρεις κυβερνήσεις και τρεις στρατοί: Των συνεργατών των Γερμανών με τα τάγματα ασφαλείας, της Μέσης Ανατολής με τον εκεί στρατό και το ασθενές αντιστασιακό τμήμα στην Ελλάδα (ΕΔΕΣ-ΕΚΑ) και της ΕΑΜικής κυβέρνησης με τα 2.500.000 εκατομμύρια μέλη, τους 133.500 ΕΛΑΣίτες και πολιτοφύλακες.

Η λύση αυτής της κατάστασης – τίποτα να μην έκανε ο ξένος παράγοντας – μπορούσε να έρθει μόνο ένοπλα. Εξάλλου η ένοπλη αγγλική επίθεση το Δεκέμβρη του ‘44 είναι η αστική αντεπαναστατική απάντηση στην έλλειψη συνολικής επαναστατικής απάντησης από το ΕΑΜ.

Αλλά για να συμβούν τα παραπάνω έπρεπε το ελληνικό εργατικό και κομμουνιστικό κίνημα της εποχής - και μπορούσε - να υπερβεί θετικά και επαναστατικά τη στρατηγική που έχει χαράξει η Τρίτη Διεθνής ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1940.

Μια αναγκαία κατ’ αρχάς αλλά περιορισμένη και αδιέξοδη τελικά πολιτική που ενώ σωστά επέλεξε το αντιφασιστικό μέτωπο για την απόκρουση του ναζισμού, αδυνάτισε να το μετασχηματίσει.

Και έτσι οδηγήθηκε στη μετατόπιση του αγώνα για «ειρήνη και δημοκρατία», στην αποθάρρυνση κατάληψης της εξουσίας στις κατεχόμενες χώρες, στην απομάκρυνση από τις «επαναστατικές χίμαιρες». (Σε Γιουγκοσλαβία και Κίνα οι κομμουνιστές συγκρότησαν αρκετά νωρίς μια διαφορετική, ανεξάρτητη, στρατηγική και πέτυχαν).

Στις 29 Αυγούστου του 1949 σήμανε η υποχώρηση του ΔΣ. Στις 16 Οκτωβρίου 1949 η Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση ανήγγειλε από το ραδιόφωνο τον τερματισμό του πολέμου και την αυτοδιάλυση της.

Ορισμένα συμπεράσματα για το σήμερα και το αύριο

Πρώτο: Τα πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα μετεξελίσσονται στην πορεία της ταξικής πάλης.

Ως γνωστό η ταξική πάλη δεν ισορροπεί για πολύ σε ενδιάμεσες καταστάσεις.

Η σημασία συγκρότησης κοινωνικού και πολιτικού μετώπου για την αποφασιστική επίλυση άμεσων καθοριστικής σημασίας ζητημάτων (όπως ήταν η απόκρουση του φασισμού τότε και η συγκρότηση του αναγκαίου αντιφασιστικού μετώπου) θα συνοδεύεται πάντα από την κρισιμότητα του έγκαιρου και οργανωμένου και κατάλληλου μετασχηματισμού του πολιτικού και κοινωνικού μετώπου σε κάθε κρίσιμη καμπή.

Το αντιφασιστικό μέτωπο π.χ. προς το τέλος της νικηφόρας έκβασης του αντιφασιστικού αγώνα έπρεπε έγκαιρα να μετασχηματιστεί προγραμματικά και πολιτικά σε επαναστατικό μέτωπο.

Δεύτερο: Δια των ιδεών κατακτούνται η εργατική και λαϊκή πλειοψηφία και όχι οι ιδέες επιβάλλονται δια της πλειοψηφίας.

Οι πολιτικές ιδέες - γενίκευση της πράξης, δηλαδή της συλλογικής κοινωνικής δραστηριότητας που αποβλέ­πει στην αναπαραγωγή της πραγματικό­τητας και ταυτόχρονα στο μετασχηματι­σμό της για ανθρώπινη ζωή - είναι που κρύβουν μέσα τους τη δημιουργική δύναμη για να μορφοποιεί το επιθυμητό μέλλον, να διεισδύσει ο άνθρωπος στο βασίλειο του μέχρι πρότινος ακατόρθωτου.

Το ΕΑΜ ιδρύθηκε με την απόφαση της 6ης ολομέλειας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ τον Ιούλη του 1941. Σε αυτήν πήραν μέρος έξι(!) άνθρωποι που συνεδρίαζαν επί τρεις ημέρες: Χρύσα Χατζηβασιλείου, Πέτρος Ρούσος, Παντελής Σίμος- Καραγκίτσης, Ανδρέας Τσίπας, Ανδρέας Τζήμας και Κώστας Λαζαρίδης. Το ίδιο το ΚΚΕ ανασυγκροτήθηκε την ίδια περίοδο από 212 αρχικά κομμουνιστές που δραπέτευσαν μεταξύ Απρίλη και Ιούνη του 1941 από τις φυλακές. Το ΕΑΜ συγκροτήθηκε από αυτό το ΚΚΕ και εξαιρετικά μικρές οργανώσεις: την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας και το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας.

Κάτω υπό αυτό το κριτήριο πρέπει να εξετάζουμε το περιεχόμενο των δικών μας σύγχρονων ιδεών.

Τρίτο: Υπάρχει διαρκώς η ανάγκη επεξεργασίας και έμπρακτης προώθησης ενός προγράμματος άμεσων στόχων με προοπτική που να αντιστοιχούν στις επείγουσες ανάγκες και τη διαμορφούμενη συνείδηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας, ως προϋπόθεση για τη διάδοση βαθύτερων αναγκαίων κοινωνικών στόχων.

Ο στίχος «το ΕΑΜ μας έσωσε από την πείνα» συμπυκνώνει στα πλατιά λαϊκά στρώματα όχι μόνο την αξία του αγώνα για την καθημερινότητα αλλά και την ουσιαστική αναγνώριση από το ΕΑΜ στη λαϊκή συνείδηση αυτής καθαυτής της ζωής που «τρέχει» στον πραγματικό χρόνο.

Ταυτόχρονα το «Δημοκρατία λαϊκιά» όχι μόνο αποκτά ελκυστικότητα, αλλά και το ανάποδο: δίνει νόημα και προοπτική στον καθημερινό αγώνα.

Τέταρτο: Η οικονομική κρίση έσπρωξε και σπρώχνει την αστική τάξη σε μια επιτάχυνση της ροπής προς την αντιδημοκρατική αντίδραση σε όλη της την έκταση.

Στην αυγή του καπιταλισμού ήταν κυρίως ο έμπορος που εξουδετέρωνε τις πρώτες ατελείς εργατικές τάσεις χειραφέτησης.

Αργότερα, στη βιομηχανική επανάσταση, οι τραμπούκοι και οι ιδιωτικοί αστυνομικοί του βιομηχάνου ήταν αυτοί που διέλυαν τις πρώτες οικονομικές εργατικές ή πολιτικές ενώσεις.

Στο μονοπωλιακό καπιταλισμό ήταν κυρίως οι κατασταλτικοί μηχανισμοί, οι αυταρχικοί ή κοινοβουλευτικοί αντιπροσωπευτικοί θεσμοί του κράτους που εξαπέλυαν τη βία απέναντι στο κίνημα των εργαζομένων.

Στις σύγχρονες συνθήκες στο έργο της τρομοκράτησης συνεργάζονται, φτάνοντας τα όρια της συγχώνευσης,

οι παραδοσιακοί κατασταλτικοί μηχανισμοί με τους κατ’ εξοχήν ιδεολογικούς μηχανισμούς του σύγχρονου καπιταλισμού, τα ΜΜΕ και ιδιαίτερα την τηλεόραση.

Το κεφάλαιο για να αντιμετωπίσει την κρίση προχωρά σε βαθύτερη και μακρόπνοη αντιδραστική τομή τόσο στην καρδιά των παραγωγικών σχέσεων, στο εργασιακό και παραγωγικό καθεστώς όσο και στην ίδια τη δομή της αστικής δημοκρατίας.

Αυτοί τώρα δεν έχουν άλλη οδό πολιτισμού από το μοντέρνο σκοταδισμό. Υπάρχει επομένως ανάγκη συνολικότερης προσέγγισης του σύγχρονου δημοκρατικού ζητήματος

Πέμπτο: Ανάγκη ριζικού μετασχηματισμού της εργατικής πολιτικής

Η τάση για ένα ριζικό μετασχηματισμό της αριστερής πολι­τικής καθορίζεται με σχετική αυτοτέλεια και από την αντιφατική πορεία «συνειδητοποίησης» της νέας κατάστασης από τους ίδιους τους εργαζόμενους.

Σφραγίζεται από την εσωτερική παλινδρομική κίνηση της εργατικής τάξης ανάμεσα στην υποταγή και την εξέγερση, ανάμεσα στην επιβίωση και τη διεκδίκηση της πραγματικής ζωής, ανάμεσα στην άμυνα και την επίθεση, ανάμεσα στη στοιχειώδη εξασφάλιση ενός υποβαθμιζόμενου παλιού πλαισίου αναγκών και τη διεκδίκηση του πλούτου και των ελευθεριών της εποχής μας.

Αυτή η ανισόμετρη κίνηση στη συνείδηση και στην πρακτική των εργαζομένων αποτελεί τη βάση που τροφοδοτεί το παλιό, μαζί και το νέο, που καθορίζει τελικά και τους συσχετισμούς και την πηγή μιας χωρίς προηγούμενο ρευστότητας και παράλληλα μιας απρόβλεπτης δυναμικής συνεχών, απότομων και ριζικών ανακατατάξεων σε όλους τους κοινωνικοπολιτικούς συσχετισμούς.

Στη νέα μεταπολίτευση τίποτα τελικά δεν θα μένει σταθερό κι αμετακ­ίνητο όπως προηγούμενα.

Και αυτός ο παράγοντας θα αποτελεί τη βάση νέων αλλεπάλληλων κρίσεων της αστικής πολιτικής και όλων των παραλλαγών της αριστερής πτέρυγας του παραδοσιακού πολιτικού παιχνιδιού.

Δεν είναι καιρός λοιπόν να ξαναγυρίσουμε στην ξεχασμένη αρχή ότι το «είναι» καθορίζει τη συνείδηση και μόνο πάνω σ' αυτή τη βάση η συνείδηση μπορεί να αλλά­ξει τα πάντα;

Και μ' αυτή την αφετη­ρία να προχωράμε στη ριζική επαναθεμελίωση του σύγχρονου εργατικού, δηλαδή επαναστατικού υ­ποκειμένου το οποίο πρέπει να περιλαμβάνει ταυτόχρονα το κόμμα ως το πρωταρχικό, το εργατικό κίνημα ως το καθοριστικό και το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο ως το αποφασιστικό στη διακριτικότητα και αλληλοσχέση τους;

Σ’ αυτή την ανεξερεύνητη ακόμη περίοδο της μεγάλης μεταμόρφω­σης δεν μπορούμε φυσικά να περιμένουμε από την πρώτη στιγ­μή την αίγλη της ωριμότητας και την αισιοδοξία της άμεσης αποτελεσματικότητας…

ΠΗΓΗ: kommon.gr

Σύμφωνα με τον Εθνικό Κήρυκα (26/8/2018) εγκρίθηκε επένδυση 47,85 εκατομμυρίων δολαρίων από τον Τραμπ στην βάση της Σούδας, για την υπεράσπιση και την ασφάλεια των ΗΠΑ

Επένδυση ύψους 47,85 εκατ. δολαρίων προβλέπεται στον προϋπολογισμό Αμυνας των ΗΠΑ για τη ναυτική βάση στον Κόλπο της Σούδας στην Κρήτη, ο οποίος εγκρίθηκε πρόσφατα από τον πρόεδρο, Ντόναλντ Τραμπ.

Ειδικότερα, στον τομέα 2902 του προϋπολογισμού για «Εξουσιοδοτημένες Κατασκευές του Ναυτικού και Σχέδια Απόκτησης Γης» (Authorized Navy Construction and Land Acquisition Projects) και στην σελ. 1.651 από τις σχεδόν 2.500 του επίσημου εγγράφου, επισημαίνεται ότι:

Το Ναυτικό μπορεί να αποκτήσει ακίνητη περιουσία και να προχωρήσει σχέδια στρατιωτικών κατασκευών για εγκαταστάσεις εκτός ΗΠΑ και σε αξία όπως αναφέρεται στον ακόλουθο πίνακα (σ.σ. βλ. φωτογραφία παραπάνω).

Επί του θέματος ανακοίνωση είχε κάνει και ο ομογενής νομοθέτης (Congressman), Γκας Μπιλιράκης (Gus Bilirakis), ο οποίος υπογράμμιζε σχετικά ότι ο ίδιος πάντα υποστήριζε την σταθερή παρουσία των ΗΠΑ στον Κόλπο της Σούδας, «μία στρατηγικά τοποθετημένη ναυτική βάση στη Μεσόγειο για πολλά χρόνια».

«Ο φετινός προϋπολογισμός Αμυνας περιλαμβάνει μία επένδυση 47,8 εκατ. δολ. (σ.σ. ο προϋπολογισμός που εγκρίθηκε ανέφερε το ποσό των 47,85 εκατ. δολ.) γι αυτή την βάση. Αυτό το στρατιωτικό κεφάλαιο αποτελεί το μεγαλύτερο λιμάνι βαθέων υδάτων στην Μεσόγειο Θάλασσα και το μοναδικό μεταξύ του Norfolk και του Ινδικού Ωκεανού το οποίο μπορεί να έχει μία προκυμαία για πλοίο που μεταφέρει πυρηνικά δίπλα σε εγκατάσταση αεροδρομίου, επιτρέποντας στον στόλο του Ναυτικού να αράξει και να προχωρήσει σε επισκευές, συντήρηση και ανεφοδιασμό» ανέφερε στο ανακοινωθέν ο κ. Μπιλιράκης, προσθέτοντας:

«Η βάση ενισχύει την ικανότητα ανταπόκρισης των ΗΠΑ σε θέματα ασφάλειας, παρέχοντας, λειτουργώντας και διατηρώντας εγκαταστάσεις υψηλής ποιότητας καθώς και υπηρεσίες αφιερωμένες στην μαχητική ετοιμότητα».

Ο κ. Μπιλιράκης δήλωσε επίσης σχετικά: «Σε αυτούς τους ταραχώδεις καιρούς, είναι πιο σημαντικό από ποτέ να διασφαλίσουμε ότι οι ένοπλες δυνάμεις μας έχουν όλα τα μέσα που χρειάζονται για να ανταποκριθούν σε μία διεθνή κρίση και να βελτιωποιήσουν την ικανότητά τους να υπερασπιστούν την πατρίδα μας. Η βάση στον Κόλπο της Σούδας είναι σημαντικό συστατικό αυτής της ετοιμότητας. Ως συμπρόεδρος του Congressional Caucus για Ελληνικά Θέματα και του Congressional Hellenic-Israel Alliance, η στρατηγική συμμαχία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας είναι ύψιστης σημασίας καθώς ενισχύει την εθνική μας ασφάλεια».

Στο ανακοινωθέν του, ο ομογενής νομοθέτης, έκανε γνωστό ότι και άλλες πρωτοβουλίες που υποστήριξε περιλαμβάνονται στον προϋπολογισμό Αμυνας των ΗΠΑ.

Μεταξύ αυτών, η τροπολογία κατά της πώλησης των μαχητικών αεροσκαφών F-35 στην Τουρκία, σύμφωνα με την οποία απαιτείται αναφορά για την κατάσταση των Αμερικανοτουρκικών σχέσεων εντός 90 ημερών.

«Στον απόηχο της πρόσφατης απερίσκεπτης συμπεριφοράς εκ μέρους της Τουρκίας υπό την παρούσα ηγεσία του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, η Τουρκία δυστυχώς έχει αποδειχθεί πως δεν μπορεί να είναι στενός, αξιόπιστος και έμπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ. Είναι σημαντικό να εξετάσουμε το επίπεδο της σχέσης μας με αυτό τον υποτιθέμενο σύμμαχος πριν συνεχίσουμε την πώληση επιπλέον όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού», ανέφερε ο κ. Μπιλιράκης.

ΠΗΓΗ: iskra.gr

Στην χθεσινή συνεδρίαση (29/8/2018) της Διοίκησης της ΠΝΟ η οποία πραγματοποιήθηκε με σκοπό την απεργία στις 3 Σεπτέμβρη 2018 η ΠΕΝΕΝ αποκάλυψε και κατήγγειλε τις άθλιες μεθοδεύσεις εφοπλιστών – κυβέρνησης – πλειοψηφίας της ΠΝΟ να υπονομεύσουν την απεργία της 3/9/2018.

Ειδικότερα η ΠΕΝΕΝ κατήγγειλε με σφοδρότητα ένα άτυπο παρασκηνιακό αλισβερίσι που έγινε όλες τις προηγούμενες μέρες με πρωταγωνιστές τον Γ.Γ της ΠΝΟ, τον Υπουργό Ε.Ν και τον Πρόεδρο του ΣΕΕΝ.

Οι συναντήσεις αυτές ήταν εν αγνοία της Διοίκησης της Ομοσπονδίας, δεν είχαν την έγκρισή της και όπως αποδείχτηκε αποσκοπούσαν μέσα από ένα εξευτελιστικό ποσοστό αύξησης να υπογραφεί η ΣΣΕ για την προσεχή διετία και έτσι να μην πραγματοποιηθεί η απεργία!!

Ταυτόχρονα αυτές οι άθλιες παρασκηνιακές συναλλαγές πίσω από την πλάτη των Ναυτεργατών, όπως φάνηκε από τις διαδοχικές δηλώσεις του τέως Υπουργού Ε.Ν αλλά και του ΣΕΕΝ είχαν στο επίκεντρο την αναστολή της απεργίας για την οποία ο Υπουργός Ε.Ν είχε δηλώσει δημόσια ότι «τελικά θα αποφευχθεί».

Παράλληλα κυβέρνηση – εφοπλιστές είχαν κινητοποιήσει τους «γνωστούς – άγνωστους» της Τουριστικής Βιομηχανίας να αναπαράγουν την θεωρία περί καταστροφής του τουρισμού στην περίπτωση που πραγματοποιηθεί η 24ωρη απεργία των Ναυτεργατών!!!

Πρέπει να σημειωθεί ότι οι δυνάμεις αυτές σκόπιμα έβγαλαν από την οποιαδήποτε συζήτηση τα μεγάλα προβλήματα που αφορούν το κοινωνικοασφαλιστικό και τα εργασιακά και με τον τρόπο αυτό διευκόλυναν τον κ. Κουρουμπλή να παρεμβαίνει ξεδιάντροπα και μάλιστα να φτάνει στο κατάπτυστο σημείο να προτείνει ο ίδιος το ποσοστό αύξησης για την σύμβαση των Ναυτεργατών!!!  

Στο πλαίσιο αυτό στην χθεσινή συνάντηση επιχειρήθηκε η παρουσία και συμμετοχή του Προέδρου του ΣΕΕΝ έτσι ώστε να υλοποιηθεί ο σχεδιασμός αυτών των δυνάμεων με την υπογραφή μιας σύμβασης που ακυρώνει το εξώδικο, τις διεκδικήσεις, τα δίκαια αιτήματα και πετάει κάποια ψίχουλα στους Ναυτεργάτες μέσα από την υπογραφή ΣΣΕ.

Με την ανακοίνωσή μας στις 27/8/2018 καταγγείλαμε, αποκαλύψαμε και τεκμηριώσαμε αυτό το βρώμικο σκηνικό που οργανώθηκε και την θέση μας αυτή επαναδιατύπωσε ο Γ.Γ της ΠΕΝΕΝ στην εκτελεστική της ΠΝΟ με αποτέλεσμα να ναυαγήσει και να αποτύχει η όλη προσπάθεια εφοπλιστών – κυβέρνησης – πλειοψηφίας της ΠΝΟ.

Στην χθεσινή συνεδρίαση της ΠΝΟ αποδείχθηκε περίτρανα για άλλη μια φορά ο βρώμικος υπονομευτικός ρόλος των δυνάμεων του κομματικού συνδικαλισμού (ΠΕΜΕΝ – ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ – ΠΕΕΜΑΓΕΝ) οι οποίοι δήλωσαν ότι δεν γνωρίζουν για τις παρασκηνιακές συναντήσεις, ότι δεν ξέρουν ότι ο Υπουργός παρενέβη με δήλωση ότι «η απεργία θα αποφευχθεί», δεν πληροφορήθηκαν ότι στην χθεσινή συνεδρίαση ο Πρόεδρος του ΣΕΕΝ ήταν προσκαλεσμένος του Γ.Γ της ΠΝΟ, αγνοούσαν επίσης την άθλια τακτική των δυνάμεων του εργοδοτικού – κυβερνητικού συνδικαλισμού σε αυτή την παρασκηνιακή συναλλαγή, δεν αντιλήφθηκαν ότι κυβέρνηση – εφοπλιστές – πλειοψηφία της ΠΝΟ είχαν ανοιχτά δρομολογήσει την αναστολή της απεργίας, επίσης έβγαλαν τον σκασμό και συγκάλυψαν τις επαφές Γ.Γ ΠΝΟ με τον Πρόεδρο του ΣΕΕΝ και τον Υπουργό Ε.Ν, σιώπησαν για το γεγονός ότι από κοινού αυτές οι δυνάμεις έθεσαν έξω από κάθε συζήτηση τα θεσμικά αιτήματα που συνδέονται με την αντιλαϊκή κυβερνητική πολιτική, όμως με σατανικό τρόπο ανακάλυψαν κάποια παράγραφο σε ανακοίνωση της ΠΕΝΕΝ που υπονομεύει την απεργία….!!!

Αυτή η παράγραφος είναι που αποκαλύπτει το βρώμικο παρασκήνιο αυτών των δυνάμεων. Κατά την γνώμη των ηγετίσκων του κομματικού συνδικαλισμού η ΠΕΝΕΝ έπρεπε να το αποσιωπήσει, όπως έπραξαν αυτοί….

Όμως εκείνο που τους ενόχλησε και τους πανικόβαλε ήταν οι συνταρακτικές αποκαλύψεις μας για το άθλιο οικονομικό αλισβερίσι των μεγαλοεφοπλιστών που παρέχουν διαχρονικά μέσω χορηγιών και ενισχύσεων πακτωλό εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ στην «ταξική» κατά τα άλλα Διοίκηση της ΠΕΜΕΝ….

Και αυτοί οι «ταξικοί» συνδικαλιστές έχουν βάλει την ουρά στα σκέλια και έχουν επί δεκαετίες υπογράψει εργασιακή ειρήνη με τους μεγαλοσχήμονες του εφοπλιστικού κατεστημένου!!!

Περιμένουμε να μας απαντήσουν ποιο άλλο Σωματείο του ΠΑΜΕ σε αυτή την χώρα ακολουθεί την δική τους συναλλαγή με την μεγαλοεργοδοσία; Μάλλον αυτοί και μόνον διεκδικούν την Πανελλήνια αυτή πρωτοτυπία….

Εάν πιστεύουν ότι με το να βρίζουν, να λασπολογούν και να συκοφαντούν με χυδαιότητες την ΠΕΝΕΝ θα καλύψουν τον βρώμικο ρόλο τους ή θα αποφύγουν την απάντηση στα ερωτήματά μας ιδιαίτερα αυτή την φορά ξεγελιούνται!!!

Τους υποσχόμαστε, εάν έμπρακτα δεν διαπιστώσουμε το τέλος αυτής της συναλλαγής θα επανέλθουμε το αμέσως επόμενο διάστημα για να απομυθοποιήσουμε πλήρως το καταγέλαστο ιδεολόγημά τους περί «ταξικού συνδικαλισμού».

Η ΠΕΝΕΝ καλεί για άλλη μια φορά τα μέλη της και όλους τους Ναυτεργάτες να πάρουν στα δικά τους χέρια την υπόθεση της απεργίας και της διεκδίκησης μέχρι τέλους των δίκαιων αιτημάτων μας.

Αυτό αποτελεί προϋπόθεση για να απομονωθούν οι δυνάμεις εκείνες που μεθοδεύουν είτε την υπονόμευση της απεργίας είτε την υπογραφή της ΣΣΕ με ένα ταπεινωτικό – εξευτελιστικό ποσοστό αύξησης μακρυά από τις πραγματικές ανάγκες των Ναυτεργατών.

ΣΣΕ με ουσιαστικές αυξήσεις, επαναφορά των δικαιωμάτων στα προ μνημονίων επίπεδα, στα κοινωνικοασφαλιστικά μας δικαιώματα, αυτοτέλεια του ΝΑΤ και των άλλων ταμείων μας, κατάργηση όλων των μειωμένων συνθέσεων σε όλες τις κατηγορίες πλοίων και εφαρμογή ως μίνιμουμ στην επάνδρωση του Π.Δ 177/74, λήψη μέτρων για την ανεργία και την ουσιαστική προστασία των ανέργων, κατάργηση των εγκριτικών πράξεων στην ποντοπόρο ναυτιλία, ανασυγκρότηση και αναδιοργάνωση του ΓΕΝΕ, εκδημοκρατισμός του Ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και της ναυτικής νομοθεσίας.

Αυτά είναι τα κεντρικά αιτήματα της ΠΕΝΕΝ στα οποία καλεί όλο τον Ναυτεργατικό κόσμο να συσπειρωθεί και να δώσει την μάχη για την επιτυχία της 24ωρης απεργίας με προοπτική κλιμάκωσης για την επίλυση των προβλημάτων μας.

Έναρξη απεργίας 3/9/2018 ώρα 06.00 το πρωί – Λήξη απεργίας 4/9/2018 ώρα 06.00 το πρωί

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Με αφορμή την πυρκαγιά που εκδηλώθηκε στο γκαράζ του Ε/Γ- Ο/Γ πλοίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» της Ναυτιλιακής εταιρίας ΑΝΕΚ, θέλουμε να επισημάνουμε την ανάγκη οι αρμόδιες αρχές και υπηρεσίες να διερευνήσουν διεξοδικά και σε βάθος τα αίτια αυτού του ατυχήματος και οι όποιες διαπιστώσεις να οδηγήσουν στην λήψη ουσιαστικών και αποτελεσματικών μέτρων ώστε να μην έχουμε επανάληψη τέτοιων η παρόμοιων ατυχημάτων.

Αυτό είναι ιδιαίτερα σοβαρό εάν πάρουμε υπόψη μας ότι μέσω ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών διακινούνται χιλιάδες επιβάτες και μαζί με τους Ναυτεργάτες πρέπει να εξασφαλίζονται υψηλά επίπεδα ασφάλειας και αποτροπής και του παραμικρού ναυτικού ατυχήματος.

Ταυτόχρονα οφείλουμε δημόσια να συγχαρούμε το πλήρωμα και τους αξιωματικούς του πλοίου «Ελευθέριος Βενιζέλος» διότι επέδειξαν ετοιμότητα, αποφασιστικότητα, ικανότητα και άψογο επαγγελματισμό και σε συνδυασμό με την άριστη και υποδειγματική οργάνωση και συντονισμό της επιχείρησης περιορισμού της φωτιάς, είχαν καθοριστική συμβολή στην δύσκολη αυτή επιχείρηση με αποτέλεσμα κανένας επιβάτης να μην πάθει το παραμικρό.

Δυστυχώς αυτό το υψηλό επίπεδο ναυτοσύνης και συνεισφοράς των ελλήνων Ναυτεργατών όλες ως τώρα οι κυβερνήσεις όχι μόνο το αγνόησαν αλλά με μέτρα και πολιτικές έχουν συρρικνώσει τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις του και έχουν διαμορφώσει μια απέραντη αβεβαιότητα και ανασφάλεια στις τάξεις των Ναυτεργατών.

Το ίδιο ισχύει και για τις Ναυτιλιακές εφοπλιστικές εταιρίες οι οποίες στο σύνολό τους προσπαθούν την κρίση της επιβατηγού ναυτιλίας να την φορτώσουν στις πλάτες των Ναυτεργατών μειώνοντας το εργατικό κόστος αλλά και τις θέσεις εργασίας που συνεχώς καταργούνται στο όνομα της ανταγωνιστικότητας θέτοντας και με αυτόν τον τρόπο (όπως και με την εντατικοποίηση της δουλειάς) σε κίνδυνο την ασφάλεια των επιβατών, των Ναυτεργατών και της Ναυσιπλοΐας.

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ